Τον Αύγουστο του 1911 ο κ. Δημοσθένης Π. Γρυπάρης έγινε μάρτυρας μαζί με τον κ. Αγησίλαο Ζερβουλάκο δικηγόρο, τον κ. Βρακά εργολάβο μεταλλείων Σερπιέρη και τον κ. Πέτρο Γρυπάρη, στα εξής φαινόμενα. Σε ένα μικρό σπίτι μία γριά 80 χρονών με μάτια κόκκινα από την αϋπνία παραπονιόταν απελπισμένη πως...

Κατά το 1892 βρισκόμουν στο Μοναστήρι ασκώντας το επάγγελμα του γιατρού. Βρήκα το εκεί νοσοκομείο της Ελληνικής κοινότητας σε κακή κατάσταση και ανέλαβα δωρεάν την ανακαίνιση και την διεύθυνση του. Οι άρρωστοι έκαναν ουρές σε καθημερινή βάση, αυτό όμως κίνησε την οργή των Τούρκων ιατρών. Μετά από...

Στην Αθήνα στις αρχές του 1862 γινόντουσαν πολιτικές αλλά και συνωμοτικές κινήσεις κατά του τότε βασιλιά Όθωνα. Ο πατέρας μου λοχαγός τότε του πεζικού και υπασπιστής του φρουραρχείου Αθηνών ήταν ανάμεσα στους συνωμότες. Η μητέρα μου, μαζί με τα άλλα μέλη της οικογένειας, και έμένα βρισκόμασταν στ...

Στο Αργοστόλι, στο κήπο που περιέβαλλε το σπίτι του κ. Γεράκη υπήρχαν τρία κυπαρίσσια. Μία μέρα και κατά τη διάρκεια θύελλας έσπασε και έπεσε το ένα κυπαρίσσι, μετά από τρεις μέρες πέθανε η σύζυγος του κ. Γεράκη. Αφού πέρασε κάποιο χρονικό διάστημα, μία χειμωνιάτικη μέρα όπου είχε ξεσπάσει καταιγ...

Ευρισκόμενος στη περιφέρεια Ζιρνόβου (Κ. Νευροκοπίου) ως έφεδρος υπολοχαγός του πεζικού, διοικούσα ένα μεταβατικό απόσπασμα προς καταδίωξη κομιτατζήδων. Κατά την ενέργεια του δημοψηφίσματος στη Μακεδονία τον Σεπτέμβριο του 1919 είχα μεταξύ των ανδρών μου και ένα Θεσσαλό οπλίτη με το όνομα Πλαστάρ...

Όταν ήμουν μικρή και βρισκόμουν στο Λεωνίδιο εκλήθη επειγόντως η θεία μου να αναχωρήσει για τον Πειραιά γιατί ο μοναδικό της αδερφός της είχε αρρωστήσει βαριά. Στο σπίτι έμεινε μόνη η κόρη της η οποία με προσκάλεσε να την κάνω παρέα. Γύρω στις 9 το βράδυ και καθώς ήμουνα στην τραπεζαρία του σπιτι...

Τον παλαιό καιρό στο Δίστομο, ήταν ένας ωραίος άντρας και τον αγάπησε μια Νεράιδα. Τον παντρεύτηκε, κάμανε παιδιά, και η γενεά τους υπάρχει ακόμη στο Δίστομο, και λεν γι’ αυτούς είναι από Νεράιδας σόι.

Στα Χρούσα πήγαινε ένας μ’ ένα φίλο του, και εκεί σ’ ένα μέρος σταθήκανε λιγάκι και χωριστήκανε. Στη στιγμή που χωριστήκανε, ήρθανε Νεράιδες και τον βάλανε στην μέση και του μιλούσανε. Αυτός δεν καταλάβαινε τι του λέγανε. Είχε όμως ακουσμένα πως άμα μπήξεις στη γη μαυρομάνικο μαχαίρι,...

Ένας μια φορά στη Iο, τ’ όνομά του Γιάννης, πήγαινε στα χωράφια τα μεσάνυχτα να μπλέξει κρομμύδια. Εκεί βλέπει πολλές Αναράιδες και του φωνάζανε «δεν ειν’ ώρα ακόμα!» θέλανε να τον κάμουν να καταλάβει πως ήταν πολύ νύχτα. Ο Γιάννης από το φόβο του τα παράτησε κι έφυγε, και πήγε την ημ...