... Ξαφνικά μια θερμή φωνή, μια φωνή παλλόμενη από ένα πρωτοφανές συναίσθημα ακούστηκε και διέκοψε όλη την ιερή σιγή.
Η Παναγία! Η Παναγία! Νάτη εκεί, στο ιερό κοντά
Όλων τα βλέμματα φοβισμένα εστράφησαν προς τα εκεί.
- Παναγία μου, συγχώρεσέ μας
Πράγματι μια ελαφρή σκιά, ένας όγκος ανθρωπίνου σώματος διαφανής, εις την αριστεράν θύρα του ιερού κινούσε το χέρι της σαν να ευλογούσε τα πλήθη τα οποία τρέμοντα και χωρίς να μπορούν να προσφέρουν ούτε λέξι είχαν γονατίσει και έκλαιγαν, έκλαιγαν χύνοντας άφθονα δάκρυα μετάνοιας.
Πέρασε αρκετή ώρα συγχύσεως και φωνών, ώσπου η σκιά εχάθηκε και τα πλήθη προσηλώθηκαν πάλι στην λειτουργία.
Αλλά τώρα μια άλλη φωνή, μια δυνατή φωνή ανθρώπου που σώζεται από ένα μαρτύριο τρομερό ακούστηκε.
- Παναγίτσα μου σ' ευχαριστώ. Βλέπω! Βλέπω!
Και πράγματι εκείνη τη στιγμή ένας νέος τρίβοντας ορμητικά τα μάτια εγύριζε δεξιά και αριστερά κοιτάζοντας αχόρταγα το κάθε τι.
- Από μικρός ήμουν τυφλός. Και η Παναγίτσα μου έδωκε το φως μου, εφώναζε σαν τρελός.
Αμέσως τον έπιασε ένα δυνατό κλάμα, ένα κλάμα που μετεδόθη και εις τους άλλους.
Τώρα όλοι στην εκκλησία εσταυροκοπούντο και έκλαιγαν. Ο νέος που είδε το φως του έτρεξε στην εικόνα της Παναγίας, γονάτισε και εκεί έμεινε στη στλαση αυτή και την άλλη μέρα το βράδυ.
Το πρώτο αυτό θαύμα έκανε και τους άλλους να ελπίζουν.
- Κάνε και σε μένα το θαύμα σου. Κάνε το. Ένα είδος θρησκευτοκού παροξυσμου τους
είχε καταλάβει όλους και οι προσευχές τώρα και οι μετάνοιες επολλαπλασιάθησαν. Οι επικλήσεις προς την μητέρα του Χριστού εγίνοντο με δυνατές φωνές και το εικόνισμα της Μεγαλόχαρης εγέμισε από αφιερώματα, Επέρασαν αρκετές ώρες αγρυπνίας και παρακλήσεων μέχρις ότου έγινε το δεύτερο θαύμα.
Μια ασπροαμαλλούσα γυναίκα ντυμένη φτωχικα, κρατώντας στην αγκαλιά της ένα ωραίο παιδάκι έμπηξε μια φωνή, που έκανε όλους να ανατριχιάσουν.
-Περπατάει! Περπατάει. (Σημ. Aragorn : Πως το ήξερε αφού μέχρις προλίγο το κρατούσε αγκαλιά; Σκηνοθεσία;)
Πράγματι απόθεσε κάτω το παιδάκι το οποίο περπάτησε ελεύθερα.
Από μικρό είχε να περπατήσει. Ήταν παράλυτο! Όλοι μας είχαν απελπίσει πως δεν θα περπατούσε ποτέ του. Η Παναγία όμως του χάρισε την υγεία του.
Δάκρυα άφθονα κυλούσαν από τα μάτια της ευτυχισμένης μητέρας, που μια εκοιτούσε το παιδάκι της και μια έρριχνε βλέμματα ευχαριστίας προς τη θεία και γλυκεία μητέρα του Θεανθρώπου.
Το δεύτερο αυτό θαύμα εδημιούργησε μια εντονότερη ταραχή στις διάφορες ψυχές. Η πραγματική πίστις εκδηλώθηκε με όλο της το μεγαλείο.
- Παναγίτσα μου! Βοήθησέ μας!