Ο Γεώργιος Ντόβας από μικρή ηλικία αφιερώθηκε στην εκκλησία και ακολούθησε τον δρόμο του θεού, έτσι διετέλεσε Ιερεύς και Εφημέριος στην Μελίκη Ημαθίας υπαγόμενος στην Ιερά Μητρόπολη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας. Κατά την διάρκεια της κατοχής αρνήθηκε επανειλημμένα να ενταχθεί στον ΕΑΜ\ΕΛΑΣ, να οργανώσει εράνους υπέρ του ΕΑΜ\ΕΛΑΣ, αλλά και από το πενιχρό παγκάρι της εκκλησίας όπου ήταν εφημέριος να τους ενισχύσει και οικονομικά.

Έτσι χαρακτηρίστηκε ως ‘’αντιδραστικός’’ με αποτέλεσμα τον Ιανουάριο του 1944 να  συλληφθεί από  την τοπική οργάνωση της «ΟΠΛΑ» (κομμουνιστική παραστρατιωτική οργάνωση του ΚΚΕ) της πόλης της Βέροιας μαζί με τον Πρόεδρο του χωριού και να τους φυλακίσουν για πολλές ημέρες, όπου υπέστησαν καθημερινά διάφορούς εξευτελισμούς και ξυλοδαρμούς. Σύντομα οργανώθηκε αντιπροσωπεία του χωριού η οποία ήρθε σε επαφή με τα στελέχη της «ΟΠΛΑ» και ζήτησαν να απελευθερωθούν οι δύο κρατούμενοι, και με την επέμβαση και άλλων επωνύμων πολιτών τελικά απελευθερώθηκε μόνο ο πρόεδρος ο οποίος λόγω των κακώσεων που είχε υποστεί αποχώρησε με φορείο, ενώ ο ιερέας συνέχισε να κρατείτε. Όμως ακόμη και η παρέμβαση του Μητροπολίτη δεν έπεισε τους κομμουνιστές για να απελευθερωθεί ο ιερέας. Η παραμονή του Γεώργιου Ντόβα ήταν καθημερινά μαρτυρική, και στις 24-01-1944 όταν οι πιέσεις κατά των αριστερών αυξήθηκαν από την τοπική κοινωνία για να απελευθερωθεί ο ιερέας, αυτοί του ξερίζωσαν τα γένια, και βρήκε μαρτυρικό θάνατο καθώς με τσεκούρια τεμαχίστηκε στην κυριολεξία. Το ποίμνιο του μάζεψε τα κομμάτια του ιερέα και τον έθαψε στην Μελίκη όπου υπάρχει έως και σήμερα ο τάφος του (Πηγή:Βοβολίνη Κωνσταντίνου Α., Η Εκκλησία εις τον αγώνα της ελευθερίας (1453 – 1953), Εκδότης Παναγιώτης Αθ. Κλεισιούνης, Αθήναι 1952, σελ. 514.).