Ή σεπτή εικόνα είχε κάμει καί άλλα θαυμαστά έργα,

πού τα διηγούνται καί τώρα πολλοί με βαθειά συγκίνηση καί απέραντο

σεβασμό. Διηγούνται πώς με τήν άπειροδύναμη χάρη της εθεράπευσε ανθρώπους

πού βασανίζονταν άπό δαίμονες, πώς γιάτρεψε παράλυτη κόρη,

πού κάποτε τήν έφεραν στο ναό της άπό τα Τρίκερα, καθώς καί τήν επιληπτική

θυγατέρα άρχοντος τής Λιβαδιας, πώς διέσωσε ονομαστό πρόκριτο

τοΰ νησιοΰ, πού συκοφαντημένος πλανιόταν άπό τόπο σε τόπο, πώς έχάρισε

τήν ακοή σέ κουφούς, τήν όραση σε τυφλούς, τήν εύδρομία σε χωλούς.

Καί όπως είναι θαυμαστά τα έργα της έτσι θαυμαστή στάθηκε καί ή

εύρεση της. Διηγούνται δηλαδή μέ βεβαιότητα, ότι τήν βρήκε, στα τέλη τοΰ

17 αι., ένας γέροντας ήσυχαστής, ό Συμεών, οδηγούμενος άπό φως, πού

έβλεπε συχνά τις νύχτες άπό τό ησυχαστήριο του, επάνω στους κλάδους

χιλιόχρονου πεύκου, σιμά στην κορυφή τοΰ βουνοΰ, στα νοτιοδυτικά τοΰ

νησιοΰ, σέ μέρος πού βρίσκεται αντίκρυ στο Τρίκερι καί στή Σηπιάδα

άκρα. Αυτό τό πεύκο στεκόταν ολόρθο καί φουντωτό στή θέση του ακόμα

καί τότε πού ό Παπαδιαμάντης έγραφε (1910) τό «Νεκρό Ταξιδιώτη». Έμοιαζε,

λέγει σ' αυτό τό διήγημα, «μέ άνθρωπον οπού δεν έκάρη τήν κόμη ν

είς ολην του τήν ζωήν. Άπό 300 χρόνων καί πλέον κανείς δεν έξάμωσε να

κόψη φύλλον άπό τό γιγαντιαίον δένδρον». Δεν έξάμωσε κανείς, γιατί

όλοι τό θεωρούσαν πια ιερό, άφοΰ, όπως πίστευαν, ανάμεσα στα κλωνάρια

του λικνίστηκε ή αγία Εικόνα. Μόνο ένας ξυλοκόπος, έπειτα άπό τό θάνατο

τοΰ Παπαδιαμάντη, απερίσκεπτα έκοψε ενα κλάδο τοΰ ίεροΰ δέντρου, μα

αμέσως τιμωρήθηκε* έπεσε αναίσθητος καί, μόλις τον μετέφεραν στο σπίτι

τόυ, απέθανε! Άπό τό χιλιόχρονο πεύκο τώρα υπάρχει μόνο, καψαλισμένο,

τό προς τό έδαφος κάτω μέρος τοΰ κορμού, πού κοντά του έχουν κτίσει

προσκυνητάρι, όπου ανάβει ακοίμητο καντήλι. Ό λ ο τό άλλο δέντρο κάηκε

πριν άπό είκοσι περίπου χρόνια. Ή Εικόνα, πού βρέθηκε αιωρούμενη ανάμεσα στα κλωνάρια του πεύκου,

είναι πολύ παλαιά. Δεν είναι μεγάλη (έχει διαστάσεις 0,32 Χ 0,25), είναι

όμως πάρα πολύ ωραία. Ή Παναγία, ή πάναγνη κόρη, είναι ζωγραφισμένη,

λέγει ό Ά λ . Παπαδιαμάντης, «ώς προτομή παιδίσκης, χωρίς να εχη τον

Χριστόν βρέφος εις τάς άγκάλας της, καί δια τοϋτο έσχετίσθη με τα Εΐσό"

δια, όταν προσεφέρθη ώς τριετίζουσα δάμαλις εις τον ναόν του Θεοϋ», καί'

όπως γράφει δ Άλ. Μωραϊτίδης, είναι «πάγκαλον αποτύπωμα με όλην την

γλυκύτητα του ήθους εις τήν μορφήν καί όλην τήν σοβαρότητα καί σεμνήν

χάριν». Ή Εικόνα, μετά τήν εύρεση της, τοποθετήθηκε στο ησυχαστήριο

του Συμεών καί έπειτα στο ναό των Είσοδίων, πού κτίστηκε εκεί, «ανάμεσα

εις τάς πίτυς καί τάς καστανέας, ολίγον υψηλότερα άπό τήν ώραίαν θαλασσίαν

άγκάλην του Άσέληνου».