Εδώ πριν περίπου τα

30 χρόνια. Βίωσα την επικοινωνία με τον αποθανόντα Πατέρα μου.

Τον Τιμολέων ή Λεωνίδας Βράϊλας. Που ήταν και Πνευματικός μου δάσκαλός μου.

Νύκτα με Παραμονή Πανσέληνου, κατέβηκα με Θυμίαμα και κερί, ακούμπησα την πλάτη μου στο Ιερό που είναι Πύλη.

Και έκλεισα τα μάτια μου.

Η Ενέργεια ήταν πολύ Δυνατή, ένιωσα σαν να άναψε ΦΩΣ, αλλά δεν άνοιξα τα μάτια μου.

Τότε μου ήρθε η εικόνα,

ότι φοράει λευκό μανδύα ο Πατέρας μου και με πλησιάζει, έβαλε το δεξί του χέρι στο Κεφάλι μου.

Μου είπε να μην ανοίξω τα μάτια μου, γιατί θα χαθεί.

Εκείνη την εποχή είχα δύο Μεζεδοπωλεία στο κέντρο της Αθήνας, και καλή οικονομική άνεση.

Μου είπε ότι θα χάσω, τα καταστήματα μου, θα φτάσω σε δυσκολία οικονομική, και θα μείνω Άνεργος για 7 χρόνια.

Ρώτησα γιατί, και μου είπε: Ότι θα πρέπει να στερηθώ για να ξαναβρώ τον Εαυτόν μου. Θα με προστατεύει Πάντα από τον δεξιό ώμο μου. Η φωνή του ήταν δυνατή, και όπως πάντα σίγουρη και ακλόνητη. Του είπα Ευχαριστώ, Σε Ευχαριστώ,

ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ για την προστασία σου..

Έμεινα αρκετή ώρα ασάλευτος..