Έχουν περάσει καμία τριανταριά χρονια απο τοτε. Ουτε με φωτάκια, ούτε φωτεινά μπαλάκια. Ήταν 25η Μαρτίου και είχα πάει στην Αίγινα. Το σπίτι ήταν ψιλά στον λόφο με θέα όλο το Σαρωνικο . Βγήκα στην βεράντα να πιώ καφέ . Μόλις θα είχε τελείωση η παρέλαση και πολεμικά αεροπλάνα πάνω από τον κόλπο έκαναν κάτι σαν άσκηση κυνηγιτο ...λοκαρισμα...για αρκετή ώρα, δεν είχα παρατηρήσει τίποτα μέχρι που δυο από αυτά περασν μπροστα του.....ηταν κάτι....σαν ιπτάμενος δίσκος....οπως τον βλέπουμε στις ταινίες .....αλλα ήταν σαν νερό....το μέγεθος ήταν τεράστιο...το έβλεπα , όπως κοιτούσα το ηφαίστειο στα Μέθανα πάνω και αριστερά , ίσως στα 5 χιλιόμετρα ψηλά...το άνοιγμα ήταν μεγαλύτερο από την βάση του ηφαιστείου και το ηψος του όσο σχεδόν το ύψος του ηφαιστείου. Ήταν ακίνητο όλη την ώρα . Έβλεπα πίσω από αυτό τα σύννεφα να περνάνε σαν να ήταν μια γυαλα νερού που κουνιόταν. Ένα πράγμα σαν χαμαιλεων που καμουφλάρετε. Αρχισα να σκέφτομαι λογικά....οτι ήταν αντικατοπτρισμος....κάποιο φαινόμενο καιρικό..κτλ. Τα πολεμικά έφυγαν εγώ το κοιτούσα ακόμα επίμονα....και ξαφνικά....έφυγε με τεράστια ταχύτητα βοριοανατολικα......????.....εχει και συνέχεια το πράγμα....το βράδυ της ίδιας μερας ημουν ξανα στην βεράντα....θα ήταν μια με δυο.... αρχισε ο σκύλος να λυσσάει δεν τον είχα ξανα δει έτσι προς μια κατεύθυνση και αμέσως τρέχει σε μένα με τις τριχες στην ράχη του να είναι κάγκελο. Κοίταγα προς αυτό το μέρος....και βλέπω κάτι απίστευτο ....τα ξερα χόρτα σηκωνόντουσαν με την σειρά όρθια κάνοντας θόρυβο και το σκηνικό αυτό ερχόταν προς εμένα....αρχισα να νιώθω πολύ περίεργα στο κορμί μου το σκυλί έκλαιγε γαυγίζοντας χωμένο κατω απο την πολυθρόνα, και άρχισα να χάνω τον ήχο να μην ακούω το σκύλο.....σιγα σιγα ο ήχος ερχόταν σαν να πέρασε κάτι από πάνω μου και να προκάλεσε αυτο το φαινόμενο . Βρήκα την δύναμη να πάω στην άκρη του μπαλκονιού και να κοιτάξω ψηλά να δω ....δεν υπήρχε τίποτα τριγύρω. Πήρα τον σκύλο αγκαλιά ...ο φουκαράς έτρεμε...μιλαμε για λυκόσκυλο.....κόντεψα να πάθω έμφραγμα.