Η Καμπάνα

A/A: 1
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 15/10/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Σίμωνος Πέτρας του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 234

Μια καμπάνα που αιωρείται πάνω από τη θάλασσα στη Σιμωνόπετρα

Πηγή: Περιοδικό Strange, No 57, σελίδα 33. Άρθρο του Αλβέρτου Δημητρίου-Λένας Αδαμοπούλου με τίτλο Στοιχειωμένη Ελλάδα

Οι Εννέα Αόρατοι

A/A: 2
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 16/10/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 248

Ψηλά στο όρος του Άθωνα, εξαφανίζονται άνθρωποι, και οι τοπικοί θρύλοι λένε ότι από εκεί έρχονται οι "Εννέα Αόρατοι", εννιά μοναχοί που τους πήρανε οι Άγγελοι, και απάγουν άλλους μοναχούς για να τους αφήσουν στη θέση τους, στην ομάδα των εννιά, που μυστικά κυβερνά το Άγιο Όρος.

Πηγή: Περιοδικό Strange, No 57, σελίδα 33. Άρθρο του Αλβέρτου Δημητρίου-Λένας Αδαμοπούλου με τίτλο Στοιχειωμένη Ελλάδα

Αναδυόμενος μοναχός

A/A: 3
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 18/10/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 279

Τότε ξαφνικά βλέπω ένα μοναχό να βγαίνει μέσα από τη θάλασσα, να αναδύεται από τα νερά! Εμφανίστηκε από το πουθενά και αναδύθηκε μέσα από τη θάλασσα, προχωρώντας μέσα στο νερό προς την ακτή. Ανέβηκε το τοιχάκι, διέσχισε τον παραλιακό δρόμο και πήρε το ανηφορικό μονοπάτι που οδηγεί από την ακτή προς το μοναστήρι και περνά δίπλα από το αίθριο που καθόμουν. Όταν τον είδα να βγαίνει από το νερό νόμισα πως είναι μια παραίσθησή μου. Αμέσως όμως σκέφτηκα πως εκεί πάντα υπάρχουν πολλοί μοναχοί που δουλεύουν στο εργοστάσιο ξυλείας, που εργάζονται στα χωράφια, που ψαρεύουν κλπ. και σκέφτομαι μήοως βγήκε μέσα απο καμιά βάρκα, που δεν πρόλαβα να δω και την τραβήξανε πίσω απότο τοιχάκι, έξω από το οπτικό μου πεδίο. Ο μοναχός βγαίνει από τη θάλασσα και παίρνει το ανηφορικό δρομάκι που βγαίνει προς το μοναστήρι και έρχεται προς το μέρος μου στο αίθριο, εκεί που κάθομαι. Μου λέει "τις ευλογίες σου αδερφέ Ιωάννη και σκύβει να μου ασπασθεί το χέρι, εγώ φυσικά το τράβηξα τελείως σαστισμένος, σοκαρισμένος διότι γνώριζε το όνομά μου και το επίθετό μου όσο και για την παρουσία στο μοναστήρι του γιου μου Τάλω για τον οποίο έκανε κάποια φευγαλέα αναφορά. Πριν προλάβω να συνέλθω από το αρχικό σοκ, ο μοναχός μου λέει "αυτό που αναζητάτε, αδερφέ, βρίσκετε εκεί..." και μου υποδεικνύει το ακριβές σημείο όπου βρίσκεται το σύμβολο που αναζητούσα. Πριν προλάβω να του μιλήσω περισότερο, γυρίζει και παίρνει την κατηφόρα, μπαίνει πάλι μέσα στη θάλασσα και χάνεται! Μπήκε πάλι στο νερό και εξαφανίστηκε από τα μάτια μου... Τώρα μέσα στη σαστιμάρα μου, διότι ήταν ένα σοκ για μένα να έρθει κάποιος και να μου πει που βρίσκεται αυτό που αναζητούσα, η εντύπωση που μου άφησε ήταν ότι ο άνθρωπος αυτός ήταν ο μοναχός που είχα συναντήσει στη μονή του Αγ. Διονυσίου στον Όλυμπο! Ήταν το φαινότυπό του, και μέσα μου μέχρι τώρα επιμένω πως ήταν αυτός, νομίζω πως ήταν το ένα και το αυτό φυσικό πρόσωπο. Γνωρίζουμε φυσικά πολλά για την πολυστασία και ίσως μπορούμε να δώσουμε μια ερμηνεία σε αυτό το φαινόμενο.

Πηγή: Περιοδικό Strange, No 45, σελίδα 27. Άρθρο του Παντελή Γιαννουλάκη με τίτλο : Ιωάννης Φουράκης - Η Πυραιθέρια συνέντευξη Μέρος Α

Παίσιος

A/A: 4
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 01/12/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Καρυαί του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 564

Πολλοί από εσάς θα έχουν ακούσει την ιστορία του γέροντα πάτερ Παίσιου στο Άγιο Όρος, όταν κάποιος τον επισκεπτόταν στο σπιτάκι του δίπλα από τις Καρυές, το έβρισκε πάντα ανοικτό να κάθεται και να τον περιμένει, έβλεπε το φαγητό στην φωτιά και καταλάβαινε ότι θα είχε πάει κάπου κοντά και δεν θα αργούσε να επιστρέψει, καθόντουσαν και τον περίμεναν για πολύ ώρα μέχρι που ανησυχούσαν κα ψάχνανε γύρω για να τον βρούνε, και μόλις ξαναγυρνάγανε στο σπιτάκι τον βλέπανε να κάθεται σε μία καρέκλα και να χαμογελά. Ήταν εκεί μία ώρα περίπου, σ' ένα μικρό δωματιάκι, δίχως να προσέξει τον πάτερ Παίσιο ο οποίος καθόταν ακριβώς απέναντί του αλλά για εντελώς ανεξήγητο λόγο του ήταν αόρατος.(ποιος ξέρει ποιόν περίμενες να δεις, κι εμένα τον ταπεινό δεν με πρόσεξες..>>έλεγε ο γέροντας)

Πηγή: http://www.allforums.gr/alito/modules.php?name=News&file=article&sid=358

Ο γέροντας και ο νεαρός μοναχός

A/A: 5
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 01/12/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 565

Μία ιστορία μιλάει για έναν νεαρό μοναχό, ο οποίος πήγε να ζήσει στο καλυβάκι ενός γέροντα όπου θα έκανε<<υποταγή>>. Προσπαθώντας να μάθει από τον γέροντα, ο οποίος ήταν πάρα πολύ σοφός και πολύ ταπεινός, πέρασε αρκετό καιρό δίπλα του. κάποια μέρα ο γέροντας εξαφανίστηκε. Άδικα τον έψαχνε ο μαθητής και άδικα τον περίμενε να εμφανιστεί. Ο γέροντας είχε χαθεί ανεξήγητα από την μια στιγμή στην άλλη, δίχως να πάρει τίποτα μαζί του, δίχως να αφήσει πίσω του κανένα απολύτως ίχνος. Ο μαθητής ανησυχούσε μήπως είχε πάθει κάτι, π.χ μήπως είχε πέσει από κάποιο γκρεμό ή είχε πνιγεί στην θάλασσα. Πολλοί μοναχοί τον έψαξαν αλλά δεν τον βρήκαν ούτε ζωντανό ούτε νεκρό, Ο μαθητής έμενε μόνος στο καλυβάκι όλον αυτόν τον καιρό, πέρασαν δύο χρόνια, και μια μέρα ο γέροντας εμφανίστηκε και πάλι στον μαθητή του, Στην αυλή του μικρού του σπιτιού<<γέροντα ζεις;....>>τον ρώτησε έκπληκτος ο μαθητής του. Ο γέροντας απάντησε τα εξής:<<δύο χρόνια τώρα ζούμε στο ίδιο κελί μαζί, και εσύ νομίζεις πώς είσαι μόνος σου>>

Πηγή: http://www.allforums.gr/alito/modules.php?name=News&file=article&sid=358

Το Άγιο Πνεύμα

A/A: 6
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 15/12/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Χιλιανδαρίου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 655

Ένας Σέρβος σπουδαστής, ονόματι Πέτρος Ρέστοβιτς από το Βελιγράδι, άθεος και αβάφτιστος μέχρι τα 19 του χρόνια, βρήκε την πίστη και ζήτησε να βαπτιστεί στο μοναστήρι του Χιλανδαρίου. Καθώς γινόταν το μυστήριο του βαπτίσματος, κάποιος φίλος του τράβηξε μια φωτογραφία. Την ώρα που φωτογράφιζε, επέτρεψε ο Θεός να φανεί κάτι από την αόρατη χάρη του μυστηρίου του βαπτίσματος. Αυτό φάνηκε όταν εκτυπώθηκαν οι φωτογραφίες. Όλοι παρατήρησαν με κατάπληξη και ιερό δέος ότι στο κεφάλι του νεοφώτιστου καθόταν ένα λευκό περιστέρι!!! Η συγκίνηση του ίδιου μόλις είδε τη φωτογραφία ήταν απερίγραπτη. Το γεγονός αυτό συνέβη το 1980 στην Ιερά Μονή Χιλανδαρίου, του Αγίου Όρους.

Πηγή: http://users.otenet.gr/~styliant/HolySpirit.htm

Ιερό χέρι

A/A: 7
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 23/02/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Σίμωνος Πέτρας του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 935

Εξαιρετική θέσι ανάμεσα στα Αγια Λείψανα, που βρίσκονται στην Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας, κατέχει το αριστερό χέρι της Αγίας Μυροφόρου και Ισαποστόλου Μαρίας της Μαγδαληνής. Αυτό το χέρι της Αγίας είναι άφθαρτο, με το δέρμα και τους τένοντες και έχει ευωδία ουράνια. Ακόμη όσοι το ασπάζονται μ’ ευλάβεια και πίστι διαπιστώνουν ότι είναι θερμό. Στην Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας του Αγίου Όρους, από τα πολλά θαύματα που κάνει μέχρι σήμερα η Αγία Μαρία, θεωρείται και τιμάται από τους αδελφούς σαν δεύτερη Κτιτόρισσα της Ιεράς Μονής. Πηγή: Χαρ. Βασιλόπουλου, Η ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΑ Η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ, έκδοσις «Ορθόδοξος Τύπος», Αθήνα 1999, σσ. 42-45.

Πηγή: http://www.greekforum.de/forum/archive/index.php/t-38438.html (Χρήστης Γάτος)

Θαύμα με κατάσβεση φωτιάς

A/A: 8
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 23/02/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή βήρων του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 936

Το 1945, ξέσπασε μεγάλη πυρκαγιά στα δάση της Ιεράς Μονής των Ιβήρων. Ο άνεμος έπνεε δυνατός και η φωτιά μέσα σε λίγες ώρες έφθασε στην κορυφογραμμή που συνορεύουν τα μοναστήρια Ιβήρων, Φιλοθέου και Ξηροποτάμου με το δικό μας δάσος. Όλοι πιστεύανε ότι τα δάση θα καταστραφούν. Οι αδελφοί του μοναστηριού μας ειδοποιήθηκαν έγκαιρα και τρέξανε στον τόπο της πυρκαγιάς. Τότε οι αδελφοί ιερομόναχοι Νεόφυτος και Παντελεήμων, κινούμενοι από τη μεγάλη ευλάβεια που είχαν στο λείψανο της Αγίας Μαρίας, το πήρανε μαζί τους. Κανένας δεν μπορούσε να πλησιάσει στην πυρκαγιά, γιατί ήταν φόβος να περικυκλωθεί από τη μανιασμένη φωτιά. Παρ’ όλα αυτά, ω των θαυμάτων Σου Χριστέ Βασιλεύ! Μόλις πλησιάσανε οι αδελφοί με τα άγια λείψανα μπροστά από τη φωτιά, αμέσως η φωτιά έκοψε το δρόμο και μέχρις ότου οι ιερείς τελειώσουν τον Αγιασμό και τον Παρακλητικό Κανόνα της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής, η πυρκαγιά είχε τελείως σβήσει, σε μεγάλη έκπληξη των πατέρων που είχαν συγκεντρωθή εκεί. Πηγή: Χαρ. Βασιλόπουλου, Η ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΑ Η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ, έκδοσις «Ορθόδοξος Τύπος», Αθήνα 1999, σσ. 42-45.

Πηγή: http://www.greekforum.de/forum/archive/index.php/t-38438.html (Χρήστης Γάτος)

Παϊσιος

A/A: 9
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 11/03/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 971

Δυστυχώς το βιβλίο δεν ήταν δικό μου και το έχω επιστρέψει. Μπορώ όμως να το ξαναδειστώ ώστε να γράψω μερικά πράγματα. Με κάθε επιφύλαξη (αφού δεν έχω το βιβλίο μπροστά μου), το κείμενο που αφορούσε το Άγιο Όρος έχει γραφτεί από τον Παντελή Γιαννουλάκη, ο οποίος αναφέρει τις προσωπικές του συναντήσεις με τον Π. Παίσιο και άλλους γέροντες. Θυμάμαι χαρακτηριστικά πως γράφει ότι σε μία συνάντηση που έγινε λίγο πριν από τον θάνατο του Παίσιου, ο Γιαννουλάκης, ένας φίλος του και ο γέροντας συνομιλούσανε για πάρα πολλή ώρα. Ο γέροντας ήταν όρθιος και ακουμπούσε ελαφρά στον κορμό ενός δέντρου. Σημειωτέον ήταν καλοκαίρι και έκανε αφόρητη ζέστη. Κάποια στιγμή ο γέροντας τους χαιρέτησε και αποσύρθηκε στο καλύβι του για ξεκούραση. Μετά από λίγο καιρό ο Παίσιος πέθανε από κάποια μορφή καρκίνου που κανονικά προκαλεί τρομερούς πόνους. Ο συγγραφέας τότε διαπίστωσε ότι όταν είχε γίνει η συνάντηση τους, ο γέροντας βρισκόταν σε τελικό στάδιο και πρέπει να ένιωθε φρικτούς πόνους. Παρ’ όλα αυτά ούτε ο Γιαννουλάκης, ούτε ο φίλος του κατάλαβαν το παραμικρό, ο γέροντας συνομιλούσε ευχάριστα μαζί τους με απόλυτη διαύγεια και ίσως η μόνη ένδειξη ήταν το ότι ακουμπούσε ελαφρά στο δέντρο. Φαντάσου δύναμη ψυχής και αυτοέλεγχο που είχε ώστε να μην καταλάβει κανείς τίποτα για το μαρτύριο του. Στην ίδια αυτή συνάντηση περιγράφει και ένα παράξενο φαινόμενο. Ο Παίσιος είχε μία απλή πλαστική σακούλα κρεμασμένη σε ένα δέντρο όπου φύλαγε τρόφιμα. Ενώ λοιπόν ήταν καλοκαίρι και η ζέστη αφόρητη όταν ο γέροντας τους φίλεψε με κάτι από αυτήν την σακούλα, το τρόφιμο ήταν σαν να βγήκε από το ψυγείο, δροσερό και φυσικά σε καμία περίπτωση αλλοιωμένο!!! Επίσης σε κάποιο άλλο σημείο ο Γιαννουλάκης αναφέρει ότι μετά από συζήτηση που είχε με έναν γέροντα (δεν θυμάμαι αν αναφερόταν στον Π. Παίσιο ή σε κάποιον άλλο), αισθανόταν υπέροχη γαλήνη ψυχής και ηρεμία και όσα τον απασχολούσαν έμοιαζαν να μην έχουν σημασία. Όμως δεν μπορούσε να θυμηθεί ούτε κουβέντα από αυτήν την συζήτηση ούτε τα θέματα τα οποία συζήτησαν! Όλα τα παραπάνω τα αναφέρω από μνήμης. Εάν έχω γράψει κάπου ανακρίβειες παρακαλώ διορθώστε με.

Πηγή: www.esoterica.gr forum : Άγιο Όρος και γέροντες Χρήστης : narya

Τα οστά που εωδίαζαν

A/A: 10
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 31/03/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Σταυρονικήτα του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1043

Κάποιος, κάπου, κάποτε πήγε για επίσκεψη στο Άγιο Όρος. Επίσκεψη και όχι προσκύνημα! Σχεδίαζε να παραμείνει στον Άθωνα έξι μέρες, μόλις όμως γνώρισε από κοντά τη μοναστική ζωή των αγιορειτών μοναχών άλλαξε γνώμη και δεν έβλεπε την ώρα να επιστρέψει στον πολιτισμό, όπως ο ίδιος το έθετε και το διαλαλούσε με μεγάλο θράσος. Έφτασε στην Ι. Μονή Σταυρονικήτα, η οποία θα ήταν και ο τελευταίος σταθμός της αρχικά εξαήμερης εν τέλει τριήμερης περιήγησής του. Μάλιστα, κορόιδευε την παρέα του, διότι, όπως έλεγε, έβλεπαν τα πράγματα διαφορετικά και όχι όπως εκείνος, που μέτραγε τις ώρες για να βγει στον έξω κόσμο και επιτέλους να ελευθερωθεί. Στην είσοδο τις μονής τους υποδέχτηκε ο καλόγερος με λουκούμι και ρακί, έδειξε στους επισκέπτες-προσκυνητές τα δωμάτιά τους και τους ενημέρωσε για το πρόγραμμα των ακολουθιών. Η ώρα ήταν 12.00 το μεσημέρι και στις 16.00μ.μ. είχε εσπερινό. Ο φίλος μας την προηγούμενη μέρα είχε παραστεί σε αγρυπνία που διήρκεσε 12 ώρες. Αμέσως λοιπόν έπεσε για ύπνο και το μόνο που άκουσε ήταν το σήμαντρο, το οποίο σήμανε στις 16,00 ακριβώς και καλούσε όλους τους παρευρισκόμενους για τον εσπερινό. Ξύπνησε και σκουντουφλώντας κυριολεκτικά, έφτασε στο Καθολικό της μονής, όπου θέλοντας και μη παραβρέθηκε σωματικά στον εσπερινό. Και λέω σωματικά, διότι πνευματικά το μόνο που σκεφτόταν ήταν πότε θα ξεμπέρδευε, για να συνεχίσει τη δουλειά από την οποία τον έκοψε το καταραμένο σήμαντρο, έτσι έλεγε συνέχεια μέσα του. Επιτέλους, τελείωσε ο εσπερινός, ο κόσμος όμως δεν έφευγε, καθώς περίμεναν να θέσουν σε προσκύνημα τα ιερά λείψανα αγίων, που φυλάσσονται στη μονή. Μέσα στο τσούρμο πήγε και αυτός. Καθώς έλεγε είχε πάρει το κολάι, αφού και στις άλλες μονές που είχε πάει δεν έκανε άλλη δουλειά από το να ασπάζεται νεκρά κόκαλα, που ούτε παλμό είχαν ούτε θερμότητα ούτε ανάβλυζαν μύρο, παρά τα όσα έλεγαν οι αγιορείτες πατέρες. Προσκύνησε λοιπόν και ετοιμαζόταν να φύγει, παρόλο που ο υπόλοιπος κόσμος παρέμενε εντός του Καθολικού, όταν ο Παππούλης που βρισκόταν εκεί είπε με σπαστή φωνή, όσο μπορούσε δυνατή: «Παιδιά μου σας παρακαλώ, σας παρακαλώ στο όνομα του γλυκού μας Ιησού, πείτε μου ποιο από σας δε μύρισε από τα ιερά λείψανα τη θεία ευωδιά που βγάζουνε»; Εκείνος σταματάει ξαφνιασμένος στην είσοδο, αυτό δεν το είχε ξανακούσει σε κανένα μοναστήρι. Αμέσως, πηγαίνει μπροστά στον παπά και με ύφος προκλητικό του λέει: «Εγώ». Τότε ξεπετάχτηκαν και καμιά δεκαριά ακόμη. Ο σεβάσμιος ιερέας πηγαίνει μπροστά στα ιερά λείψανα και με γλυκιά φωνή αρχίζει να ψέλνει το τροπάριο του Αγίου Δημητρίου του Μυροβλύτη. Το πρόσωπο του, κίτρινο από τις χημειοθεραπείες, άρχισε να λάμπει τόσο πολύ, που στο τέλος δεν μπορούσες να το κοιτάξεις. Ο γνωστός αυτός φοβήθηκε από αυτό που είδε και τότε συνειδητοποίησε ότι την ίδια στιγμή τα ιερά λείψανα άρχιζαν να ευωδιάζουν τόσο έντονα και γλυκά, που δε χόρταινες να εισπνέεις. Σε λίγο, το πρόσωπο του ιερέα σταμάτησε να φωτίζει, όμως η θεία ευωδιά από τα οστά ήταν τόσο έντονη, που ξεχύθηκε έξω από το Καθολικό, απλώθηκε σε όλη τη μονή και ακολουθούσε τους επισκέπτες ακόμη και στην Τράπεζα και στα δωμάτια τους. Όσοι την είχαν αμφισβητήσει, έκλαιγαν σα μωρά παιδιά και έλεγαν ότι εξαιτίας των αμαρτημάτων τους δεν μπορούσαν να την μυρίσουν αρχικά. Τη νύχτα κανείς δεν μπόρεσε να κοιμηθεί. Την άλλη μέρα ξεκίνησαν για την Ι. Μονή Ιβήρων. Η μυρωδιά τους ακολουθούσε ως τα μισά του δρόμου. Ο γνωστός μου άλλαξε για δεύτερη φορά γνώμη και ήθελε να παραμείνει στο Άγιο Όρος και να ολοκληρώσει το προσκύνημά του εκεί (δεν το αποκαλούσε πλέον περιήγηση ή εκδρομή). Όταν επέστρεψε στο σπίτι του, η γυναίκα του πήρε τα ρούχα του να τα πλύνει. Τότε διαπίστωσε ότι τα ρούχα του μύριζαν ακόμη αυτή τη γλυκύτατη θεία ευωδιά. Τα γεγονότα αυτά συνέβησαν στην Ι. Μ. Σταυρονικήτα Αγίου Όρους, στις 5 Σεπτεμβρίου 1997. Ο γνωστός αυτός είναι θείος μου, ξάδερφος της μητέρας μου και την εμπειρία του την ανέφερε σήμερα στο σαρακοστιανό τραπέζι. Η μεταστροφή στη θρησκεία εκείνου και της γυναίκας του υπήρξε ραγδαία. Ο παππούλης πατήρ Νεκτάριος τότε είχε λίγες μέρες ζωής, σύμφωνα με τους γιατρούς. Την τελευταία φορά που επισκέφθηκε ο θείος μου το Άγιο Όρος, πριν λίγους μήνες, τον βρήκε κρυωμένο στο κρεβάτι του. Ο π. Νεκτάριος έμαθε και ζει με τον καρκίνο που τον έχει χτυπήσει σε όλο του το σώμα. Είναι οδοντίατρος και διατηρεί το ιατρείο του στο Άγιο Όρος, προσφέροντας τις υπηρεσίες του όσο του το επιτρέπει η κατάσταση της υγείας του. Την ιστορία αυτή, ακριβώς όμοια ως και την τελευταία λεπτομέρεια, την είχα διαβάσει και στο Internet, από κάποιον άλλον αυτόπτη μάρτυρα. Η συγκίνηση μου ήταν μεγάλη, όταν την άκουσα σήμερα από πρόσωπο συγγενικό, για αυτό σκέφτηκα να την μοιραστώ μαζί σας.

Πηγή: http://www.pigizois.gr/orthod_latria/thama_sto_agio.htm

Ο ανεμοστρόβιλος

A/A: 11
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 18/04/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1095

Σε ένα από τα πολλά Γεροντικά του Αγ. Όρους, εξιστορείται το ακόλουθο περιστατικό: Από κάποια ομάδα μοναχών που είχαν πάει για ψάρεμα ανοιχτά στη θάλασσα, με τη βάρκα τους, ένας μοναχός εξαφανίστηκε, αφού πέρασε και τον «μάζεψε» ένας ανεμοστρόβιλος! Ο συγκεκριμένος μοναχός είχε μία παλιότερη εμπειρία με τον Δαίμονα (εξαιτίας μιας σοβαρής αμετανοητής ανυπακοής του), που του είχε υποσχεθεί: «Θα ξανάρθω να σε πάρω για πάντα»

Πηγή: http://www.oodegr.com/oode/biblia/texno1/B2b.htm

Το καράβι

A/A: 12
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 18/04/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Σκήτη Αγίας Άννης του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1096

Η έπαρση (περηφάνια) δημιούργησε λόγω επιθυμίας, όπως ανέφερε πριν ο γέρων Σωφρόνιος, μια ψεύτικη φαντασία σ' έναν μοναχό του Άγ. Ορους, στη μικρή Σκήτη της Άγ. Άννης. Όπως περιγράφεται στο Λαυσαϊκόν του Άγ. Ορους, ο μοναχός αυτός έπεσε θύμα του παμπόνηρου, που του έβαλε ιδέες ότι ήταν ο κατάλληλος για να γίνει Πατριάρχης. Στη συνέχεια ο εχθρός εμφανίστηκε στον ύπνο του με σχήμα κληρικού και του είπε ότι αυτές τις μέρες έρχεται πρεσβεία αρχιερέων από την Κωνσταντινούπολη για να τον παραλάβει και να τον εγκαταστήσει στον Οικουμενικό θρόνο. Και μια νύχτα βλέπει να φτάνει κάτω από την παραθαλάσσια καλύβα του ένα κατάφωτο πλοίο με συνοδεία, με πολλή δόξα, με λαμπάδες και εξαπτέρυγα και με φανταστικούς (ψεύτικους) κληρικούς, που, μόλις τους είδε, έσπευσε ο δυστυχής να κατέβει με τις λίγες του αποσκευές για να επιβιβαστεί (στο πλοίο). Καθώς ετοιμαζόταν όμως να απλώσει το πόδι του στο φανταστικό, μα ολοζώντανο στα μάτια του πλοίο, έκανε από καλή συνήθεια το σημείο του Τιμίου Σταυρού. Στη στιγμή εξαφανίστηκε η δαιμονική φαντασία και έμεινε ο ταλαίπωρος στην άκρη, στο χείλος εκείνης της απόκρημνης και βαθιάς θαλάσσιας αβύσσου που ανοιγόταν από κάτω.

Πηγή: http://www.oodegr.com/oode/biblia/texno1/B3b.htm

Το τέχνασμα του δαίμονα

A/A: 13
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 26/04/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Κατουνάκια του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1119

Ένα δαιμονικό πνεύμα παρουσιάστηκε μία νύχτα σε κάποιον μοναχό, στα Κατουνάκια του Αγ. Όρους, με μορφή αγγέλου. Το πνεύμα αυτό, εκμεταλλευόμενο την υπερηφάνεια του μονάχου, τον έπεισε να ανέβουν μαζί στην κορυφή του Άθωνα (2.033 μ. ύψος) όπου «θα του παρουσιαζόταν ο Θεός με όλους τους αγίους», σαν ανταμοιβή για τις αρετές του. Στην κορυφή λοιπόν, ο μοναχός είδε έναν μεγάλο στρογγυλό δίσκο, που είχε πολύ φως κόκκινο σα φωτιά, στη μέση τον Χριστό και έπειτα αγγέλους και όλους τους αγίους. Τότε το ακάθαρτο πνεύμα του είπε: «τι κάθεσαι και βλέπεις σα χαζός; Δε βλέπεις το Δεσπότη Χριστό που σε περιμένει; Πήγαινε γρήγορα να τον προσκυνήσεις». Ο μοναχός ξεκίνησε για να προσκυνήσει, μα, καθώς πλησίαζε, πρόσεξε τον Άγ. Σπυρίδωνα μπροστά από όλους τους αγίους, που φορούσε έναν πολύ μεγάλο σκούφο, ύψους ενός μέτρου σχεδόν. Παραξενεύτηκε ο μοναχός, γιατί τον Άγ. Σπυρίδωνα τον παριστάνουν οι αγιογράφοι με μικρό σκούφο και κάνοντας το σταυρό του είπε δυνατά: «Kύριε Ελέησον, ο άγιος μου Σπυρίδωνας (ο μοναχός έφερε και το όνομά του) να έχει τόσο μεγάλη σκούφια, πολύ περίεργο πράγμα!» Και μόλις έκανε το σημείο του σταυρού χάθηκαν όλα τα φαινόμενα και οι απάτες του Σατανά έγιναν άφαντες, αλλά ο ίδιος είδε πως βρισκόταν στο χείλος του γκρεμού! Το ένα του πόδι ήταν βουλιαγμένο στο χιόνι ευτυχώς, και το άλλο βρισκόταν στο κενό, δεν είχε δηλαδή μέρος να πατήσει και αν έκανε μισό βήμα ακόμη θα έπεφτε στο κενό, που είναι παραπάνω από χίλια μέτρα βάθος. Έγειρε μετά προς τα πίσω και επί τρεις ώρες έμεινε λιπόθυμος από το φόβο και τη φρίκη που του προκάλεσαν τα ψέματα και η πλάνη του δαίμονα

Πηγή: http://www.oodegr.com/oode/biblia/texno1/B6a.htm

Το απόστημα του σχολάρχη

A/A: 14
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 15/05/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Αγίου Διονυσίου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1190

O Ευγένιος Βούλγαρης διετέλεσε διευθυντής στην Άθωνιάδα σχολή το δεύτερο ήμισυ του 18ου αί. Στην ιερά μονή Διονυσίου ο σοφός αυτός άνδρας δοκίμασε τη θαυματουργική δύναμη της Παναγίας του Ακάθιστου, ή οποία τον θεράπευσε από ένα οδυνηρό απόστημα. «Θα διηγηθώ, σημειώνει ο ίδιος, το θαύμα πού έκανε σε μένα ή Παναγία, για να της αποδώσω έτσι την ευγνωμοσύνη πού της οφείλω. Δεν το γράφω για να Υπερηφανευθώ ότι δέχτηκα τάχα θεία επίσκεψη, κι ούτε με πειράζει, αν θα με χαρακτηρίσουν ανόητο για τη διήγηση. Το 1758, λοιπόν, ήμουν σχολάρχης στην Άθωνιάδα. Όταν ήρθε ή άνοιξη, παρουσιάστηκε στο βάθος της αριστερής μου μασχάλης ένα επικίνδυνο απόστημα. Με ταλαιπωρούσε ένας ελαφρός πυρετός κι ένοιωθα εξάντληση. Το απόστημα διαρκώς μεγάλωνε και σκλήραινε. Όλο το κοίλωμα της μασχάλης και ο αριστερός μαστός είχαν σκληρύνει σαν την πέτρα. Πονούσα φοβερά. Δεν μπορούσα όχι μόνο να σταθώ, μα ούτε να καθίσω, να ξαπλώσω, να κοιμηθώ ή να αναπνεύσω ελεύθερα. Ένοιωθα απογοήτευση και προτιμούσα τον θάνατο από τη φοβερή εκείνη ταλαιπωρία. Μερικοί φίλοι με συμβούλευαν να νοσηλευθώ σε νοσοκομείο της Χίου, της Σμύρνης ή της Θεσσαλονίκης. Κάθε όμως μετακίνηση ήταν δύσκολη και επικίνδυνη. Πάνω στην απελπισία μου μαθαίνω ότι κάποιος διονυσιάτης μοναχός Νικηφόρος είναι ειδικός στο να χειρουργεί αποστήματα. Παίρνω την απόφαση να τον επισκεφθώ. Με Βάλανε με πολύ κόπο σε μία μικρή βάρκα, κι αφού κάναμε τον περίπλου του "Αθωνα φθάσαμε στη μονή Διονυσίου. Ό π. Νικηφόρος εξέτασε προσεκτικά το απόστημα και μου είπε: — Έχε θάρρος. Τη θεραπεία όμως να την περιμένεις από τον Τίμιο Πρόδρομο, τον προστάτη της μονής. Εγώ μόνο σαν Βοηθός του θα σου χρησιμεύσω. Συγχρόνως έβαλε στο πονεμένο μέρος μαλακτικά, για να μαλακώσουν τη σκληρότητα του. Μέσα μου φούντωσε ή ελπίδα ότι με τη δύναμη του Τιμίου Προδρόμου θα με θεράπευε. Ό π. Νικηφόρος μου έβαζε χίλια δυο καταπλάσματα. Και τι δεν επινοούσε! Χόρτα, ρίζες, φύλλα, φρούτα, ξύγκια, σαλιάγκια, πυρακτωμένους πλίθους, λάδια διάφορα. Το απόστημα όμως ούτε υποχωρούσε ούτε μαλάκωνε. Αντίθετα, χειροτέρευε. Τότε ο γέροντας αποφάσισε να με χειρουργήσει. Ήθελε να χτυπήσει το κακό στη ρίζα, ή οποία, καθώς έλεγε, ήταν μεγάλη σαν ρεβίθι. θα βύθιζε λοιπόν στο βάθος το μαχαίρι και, βγάζοντας τη ρίζα πού ήταν ή αρχή του κάκου, σύντομα θα εξαφανιζόταν και όλο το απόστημα. Εγώ όμως φοβήθηκα την τόλμη του χειρούργου. Απόστημα πού δεν είχε ωριμάσει δεν έπρεπε και να χειρουργηθεί. Γι' αυτό αρνήθηκα την επέμβαση. Έτσι ο π. Νικηφόρος απελπίστηκε νια τη θεραπεία μου, ενώ εγώ για τη ζωή μου. "Απογοητευμένος τελείως από την ανθρώπινη βοήθεια, στράφηκα προς τη Μητέρα της ευσπλαχνίας, και την ικέτευα επίμονα με δάκρυα να μου γίνει ιατρός και θεραπευτής. — «Βλέψον ίλεω όμματί σου και έπίσκεψαι την κάκωσιν ην έχω», θρηνούσα με χαμηλή φωνή. Ύστερα γυρίζω στους παρόντες και τους λέω: — Πηγαίνετε με στο παρεκκλήσι της Θεοτόκου του Ακάθιστου, και αφήστε με μπροστά στη θαυματουργή εικόνα της. Πράγματι, με πήγαν εκεί σηκωτό. Κι ενώ ο παπάς έψαλλε για χάρη μου τη μεγάλη Παράκληση, εγώ διαρκώς έκλαιγα. Τέλος έπεσα μπροστά στην εικόνα της Παναγίας, κι αφού έβρεξα το έδαφος με τα δάκρυα μου, ικέτευσα θερμά και είπα: - Μη μ' αφήσεις, Μητέρα, να χαθώ. Σταμάτησε τη συμφορά μου. «Πάντα γαρ δύνασαι ως μήτηρ ούσα του τα πάντα ισχύοντος Θεού». Αυτό ήταν! Αμέσως ένοιωσα μέσα μου δύναμη, σηκώθηκα και βγήκα χαρούμενος από το παρεκκλήσι. Με τη βοήθεια ενός αδελφού και του μπαστουνιού μου ανέβηκα στο κελί μου και κοιμήθηκα επί τέλους όλη τη νύχτα - εγώ, πού πέρασα τόσες νύχτες άυπνος από τους πόνους. Το πρωί ήμουν ήρεμος. Το απόστημα σε λίγο μαράθηκε και εξαφανίστηκε. 'Από τότε αισθάνομαι οφειλέτης στη Θεομήτορα και κηρύττω παντού το θαύμα της».

Πηγή: http://www.pigizois.gr/I.M.paraklytoy/emf_panagias/apostima_sxolarxi.htm

Ο δαιμονισμένος

A/A: 15
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 21/05/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1202

Όταν βρέθηκε το ιερό λείψανο του Αγ. Πέτρου του Αθωνίτη στο Άγ. Όρος, θεραπεύτηκε ένας δαιμονισμένος που ήταν παρών. «Όλο το σώμα του συγκλονιζόταν, τα χέρια τα προέκτεινε ατάκτως, τα πόδια κινούσε κατά τον ίδιο τρόπο και διέστρεφε τα μάτια κατά τρόπο φοβερό και όχι ανθρώπινο». Το δαιμόνιο βγήκε από το στόμα του σαν καπνός

Πηγή: http://www.oodegr.com/oode/biblia/texno1/B7c.htm

Ο δάιμονας-αγριόγατα

A/A: 16
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 22/06/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή βήρων του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1299

Στην Ιβηρική Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου, στο Άγ. Όρος, ένας δόκιμος μοναχός έβλεπε τις νύχτες έξω απ' το παράθυρο του κελιού του ένα δαίμονα με μορφή αγριόγατας. Η παράδοση λέει ότι, όταν ο μοναχός εξομολογήθηκε ένα φόνο που είχε διαπράξει και τον κρατούσε κρυφό, ο δαίμονας έπαψε να εμφανίζεται

Πηγή: http://www.oodegr.com/oode/biblia/texno1/B8b.htm#_ednref7

Ο... σατανάς αυτοπροσώπος!

A/A: 17
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 22/06/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Μεγίστης Λαύρας του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1300

Ο Σατανάς κάποτε είχε παρουσιαστεί με τη μορφή μοναχού σ' ένα μοναχό, το γέρο Ερμόλαο, σ' ένα δάσος του Άθωνα, κοντά στη Μονή Μεγίστης Λαύρας. Πήδαγε από τον ένα βράχο στον άλλο, μία απόσταση μεγαλύτερη από δέκα μέτρα, και παρακίνησε το γέρο - Ερμόλαο να κάνει το ίδιο

Πηγή: http://www.oodegr.com/oode/biblia/texno1/B8c.htm

Η θεραπεία του αυχενικού συνδρόμου

A/A: 18
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 06/07/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Βατοπεδίου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1329

Ο Νικόλαος Σπύρου από τον Βόλο σε επιστολή που έστειλε στην Μονή Βατοπαιδίου στις 20 Οκτωβρίου 2001, γράφει: "Σε μία από τις προσκυνηματικές επισκέψεις μου στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου είχα μία σπάνια εμπειρία. Υπέφερα από αυχενικό σύνδρομο, που με κράταγε πολλές φορές στο κρεβάτι με πολλή ζάλη και πόνο. Ένα απόγευμα, ημέρα Τρίτη, θα πηγαίναμε με την παρέα μου στο παρεκκλήσιο της Παναγίας της Παραμυθίας για να παρακολουθήσουμε την Παράκληση. Εγώ, δεν μπορούσα να περπατήσω από την ζάλη, και την αδιαθεσία που ένιωθα. Προσπάθησα σιγά σιγά και σύρθηκα κυριολεκτικά ως το παρεκκλήσιο. Κατά την διάρκεια της Παρακλήσεως προσευχόμουν στην Παναγία μας να μου δώσει την υγεία μου. Στο τέλος της Παρακλήσεως, όταν πήγαμε να προσκυνήσουμε την χαριτόβρυτο εικόνα Της, συνέβη το εξής γεγονός. Την ώρα που έσκυψα να προσκυνήσω ακούστηκε ένας εκκωφαντικός θόρυβος, που τον άκουσαν και εντυπωσιάστηκαν όλοι όσοι ήταν μέσα στο παρεκκλήσιο. Αμέσως άνοιξα τα μάτια μου, και ένοιωσα άλλος άνθρωπος, ήμουν τελείως καλά. Ας έχει δόξα το όνομα της Κυρίας μας Θεοτόκου, η οποία ως φιλεύσπλαγχνη Μητέρα ευεργετεί συνεχώς εμάς τους αμαρτωλούς και αναξίους"

Πηγή: http://clubs.pathfinder.gr/romiosini/236827

Εμφάνιση γυναικείας μορφής

A/A: 19
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 06/07/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Βατοπεδίου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1330

Ο Σταύρος Σταύρου, πατέρας οκτώ παιδιών, από την Λεμεσό της Κύπρου, γράφει προς την Μονή Βατοπαιδίου τα εξής: "Το έτος 1994 επισκέφθηκα το Άγιον Όρος με τρία από τα αγόρια μου... Στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου, όπου φιλοξενηθήκαμε τις περισσότερες ημέρες της παραμονής μας στο Άγιον Όρος, είδα την Υπεραγία Θεοτόκο να περπατά μέσα στην Μονή. Το γεγονός συνέβη ως εξής: Καθόμουν έξω από την Τράπεζα, όταν είδα μία μοναχή να περπατά στην αυλή της Μονής. Ερχόταν από την πλευρά του Καθολικού και κατευθύνθηκε προς το Μαγειρείο όπου και εισήλθε. Ήταν ψηλή με ρωμαλέα κορμοστασιά και πλήρες γυναικείο μοναχικό ένδυμα. Αφού πέρασαν μερικές στιγμές βγήκε από το Μαγειρείο, περπάτησε κατά μήκος του κτιρίου, και κοντά στο Καθολικό, όπου είναι το παρεκκλήσιο της Παραμυθίας και εισήλθε ξανά στο κτίριο της Μονής. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν μεγάλη έκπληξη: "Βρίσκεται γυναίκα και μάλιστα μοναχή στην Μονή; Πως γίνεται; Είναι κάπου κρυμμένη; Μετά σκέφτηκα ότι γνωρίζω τον Ηγούμενο και τους μοναχούς και αυτό είναι αδύνατον. Άρα, τι βλέπω;"... Πέρασαν περίπου έξι μήνες, όταν μία ημέρα παρακολούθησα στην τηλεόραση μία συνέντευξη του Ηγουμένου της Μονής Βατοπαιδίου, πατρός Εφραίμ, στην οποία έλεγε ότι διάφοροι προσκυνητές, που επισκέφτηκαν την Μονή Βατοπαιδίου, είχαν δει την Υπεραγία Θεοτόκο στην Μονή - και μερικοί από αυτούς σκανδαλίσθηκαν νομίζοντας ότι ζούσε γυναίκα στη Μονή. Αμέσως ήρθε στην μνήμη μου το συμβάν της δικής μου οράσεως και κατάλαβα ότι η γυναίκα που είδα ήταν η Υπεραγία Θεοτόκος. Τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν δύσκολα για την οικογενειά μου... Η εμπειρία που είχα ήταν το μεγάλο στήριγμα για τις δοκιμασίες που ακολούθησαν. Οι κινήσεις της Παναγίας μας, όταν την είχα δει στο Βατοπαίδι, έδειχναν μεγάλη μέριμνα και φροντίδα. Η συγκατάβασή Της στην αμαρτωλότητά μου φανερώνει απέραντη μητρική αγάπη, και τέλος η εκρηκτική επιβεβαίωση της παρουσίας Της ανάμεσά μας θα είναι πάντοτε πηγή ελπίδας και πίστεως για την σωτηρία μας..."

Πηγή: http://clubs.pathfinder.gr/romiosini/236827

Η φωνή της Παναγίας(;)

A/A: 20
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 06/07/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Βατοπεδίου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1331

Ο εφημέριος του Τιμίου Προδρόμου Δρομολαξιάς Λάρνακας στην Κύπρο, αιδεσιμολογιώτατος π. Πέτρος Πέτρου, σε επιστολή του που έστειλε στην Μονή Βατοπαιδίου στις 10 Νοεμβρίου 2001, αναφέρει σχετικά με την ανέγερση παρακκλησίου επ ονόματι Παναγίας της Παραμυθίας στην Δρομολαξιά: "Ήταν Κυριακή και λειτουργούσα στην μεγάλη εκκλησία του χωριού, στον Τίμιο Πρόδρομο. Στο τέλος της θείας Λειτουργίας, αφού μοίρασα το αντίδωρο, με πλησιάζει ένας νέος και με ρωτά εάν κτίζουμε εκκλησία προς τιμή της Παναγίας της Παραμυθίας. Του λέω "ναι παιδί μου", και μου αναφέρει "ήρθα να κάνω κάποια δωρεά", ενώ κρατούσε στα χέρια του χρήματα. Τον ρώτησα ποιος τον έστειλε, από που το έμαθε και αμέσως βούρκωσαν τα μάτια του και μου λέει: "Πάτερ ήμουν στον Άγιον Όρος, στην Μονή Βατοπαιδίου και ενώ παρακολουθούσα την θεία Λειτουργία στο παρεκκλήσιο της Παναγίας της Παραμυθίας άκουσα μία γλυκιά γυναικεία φωνή να μου λέει: Όταν επιστρέψεις στην Κύπρο, να πας στην Δρομολαξιά και να κάνεις δωρεά για το εκκλησάκι μου που κτίζεται" Έτσι, με αυτήν την θαυματουργική επέμβαση της Θεοτόκου προς τον νεαρό, καταλάβαμε ότι ήταν όντως θέλημα της Παναγίας μας να κτισθεί το παρεκλήσιο αυτό".

Πηγή: http://clubs.pathfinder.gr/romiosini/236827

H Παναγία η Παραμυθία

A/A: 21
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη aragorn στις 22/07/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Βατοπεδίου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1359

Για την εικόνα αυτή διηγείται η παράδοση ότι η αρχική έκφραση των προσώπων και η στάση του σώματος του Κυρίου και της Θεομήτορος άλλαξαν, όταν συνέβη το εξής φρικτό θαύμα: Όταν κάποτε αποβιβάστηκαν κρυφά πειρατές στην παραλία της μονής και περίμεναν κρυμμένοι το πρωινό άνοιγμα της πύλης για να επιτεθούν, ο ηγούμενος, που μετά το τέλος του όρθρου έμεινε μόνος για να συνεχίσει την προσευχή του, άκουσε τα εξής λόγια από την εικόνα της Παναγίας:<<Μην ανοίξετε σήμερα τις πύλες της μονής, αλλά ανεβείτε στα τείχη και διώξτε τους πειρατές>>. Στρέφοντας το βλέμμα του εκεί είδε το Θείο Βρέφος να απλώνει το χέρι του και να σκεπάζει τα χείλη της Μητέρας Του λέγοντας :<<Μη Μητέρα μου, άφησε τους να τιμωρηθούν όπως τους αξίζει>>.Αλλά η Παναγία, πιάνοντας με το χέρι της το χέρι του Υιού της, και στρέφοντας λίγο το κεφάλι για να ελευθερώσει τα χείλη της, επανέλαβε τα ίδια λόγια. Αυτός ο τελευταίος σχηματισμός των προσώπων παρέμεινε μόνιμα στην εικόνα, ενώ οι μοναχοί, αφού σώθηκαν θαυματουργικά απ τους πειρατές, ευχαρίστησαν την Παναγία και ονόμασαν την εικόνα της αυτή<<Παραμυθία>>,που σημαίνει καταπράυνση η μετριασμός, έννοιες που εξίσου αποδίδουν το περιστατικό του θαύματος. Η Παναγία η <<Παραμυθία>>είναι τοιχογραφία και βρίσκεται στον δεξιό χορό του ομωνύμου παρεκκλησίου της Ιεράς Μονής του Βατοπεδίου στο Άγιον Όρος.

Πηγή: http://www.geocities.com/ayioskosmasoaitolos/XaireteKaneteClikEdo.htm

Θαύμα της εικόνας

A/A: 22
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 23/08/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Φιλοθέου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1571

Πριν χρόνια, εκκλησιάρχης στη Μονή Φιλοθέου, ήταν ένας ευλαβής και ενάρετος μοναχός, ο Ιωαννίκιος. Καθημερινά πήγαινε και τακτοποιούσε τον ναό και άναβε το καντήλι μπροστά στην εικόνα. Στεκόταν απέναντι από την εικόνα και με σεβασμό απευθυνόμενος στη Παναγία έλεγε: «Γιατί Δέσποινα όλα τα Μοναστήρια του Όρους, η χάρη σου τα προίκισε με μεγάλα εισοδήματα και έχουν αρκετό σίτο, λάδι κρασί και πολλά άλλα κι αυτό το Μοναστήρι υστερεί από όλα κι ακόμα και σίτο πρέπει να αγοράσει»; Κάθε φορά αυτά έλεγε ο Ιωαννίκιος. Μια νύχτα που ήλθε πάλι να ετοιμάσει τα καντήλια, στάθηκε απέναντι στην εικόνα και με δάκρυα προσευχόταν. Έκατσε απέναντι στο στασίδι και σκεπτόμενος αποκοιμήθηκε. Τότε βλέπει στον ύπνο του την Παναγία να του λέει: «Με ενοχλείς καθημερινά Ιωαννίκιε, λέγοντάς μου ότι προνοώ μόνο για τις άλλες Μονές του Όρους. Σου λέω λοιπόν ότι γι’ αυτό το Μοναστήρι, έχω την πρόνοια για όλα τα αναγκαία κι αυτό γιατί αποφάσισα, οι ηγούμενοί του να μη δίνονται στις μέριμνες για τα γήινα και αμελούν έτσι τη σωτηρία τους. Γι’ αυτό παύσε να με ενοχλείς γι’ αυτό, γιατί εγώ είμαι η Έφορος και Προνοητής της Μονής αυτής για όλα και να φροντίζεις για τη σωτηρία της ψυχής σου περισσότερο από το ναό μου». Ο Ιωαννίκιος ξύπνησε έντρομος και περιχαρής γονάτισε μπροστά στην Αγία εικόνα και ζήτησε με δάκρυα συγχώρεση και απήγγειλε στους αδελφούς της Μονής αυτό που είδε και όλοι θαύμασαν και χάρηκαν πολύ.

Πηγή: http://dim-pylon.dod.sch.gr/pages/c_9.html

Παναγία η Πορταΐτισσα

A/A: 23
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 23/08/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή βήρων του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1572

Τον 9ο αιώνα, όταν βασιλιάς ήταν ο Θεόφιλος ο εικονομάχος, είχε ξεσπάσει μεγάλος διωγμός κατά των Ιερών εικόνων και κατά των Χριστιανών που τις προσκυνούσαν. Τον καιρό εκείνο ζούσε στα μέρη της Νικαίας μια ευσεβής χήρα η οποία είχε ένα μονάκριβο γιο. Η γυναίκα φύλαγε και τιμούσε μια εικόνα της Παναγίας σε ιδιωτικό παρεκκλήσι. Οι στρατιώτες του βασιλιά, σε έλεγχο που έκαναν ανακάλυψαν την ιερή εικόνα και προτίμησαν να μην εκτελέσουν αμέσως το διάταγμα περί εικόνων, αλλά να εκβιάσουν την πλούσια κάτοχο της, δίνοντας της διορία να συγκεντρώσει χρήματα. Στο διάστημα αυτό η χήρα και ο γιος της έκαναν δέηση στην Παναγία και την παρακάλεσαν να διαφυλάξει την εικόνα της. Έπειτα μετέφεραν την εικόνα στη θάλασσα και την έβαλαν στα κύματα, για να μην βεβηλωθεί από τους εικονομάχους. Έκπληκτοι είδαν την εικόνα να προχωρεί όρθια πάνω στα κύματα, προς τα δυτικά ενώ ο γιος της χήρας ακολουθώντας την συμβουλή της φεύγει κι αυτός προς τα δυτικά, πηγαίνει στο Άγιο Όρος και στη μονή Ιβήρων γίνεται μοναχός. Μετά το θάνατό του, ένα βράδυ του έτους 1004, είδαν οι μοναχοί της μονής πάνω στη θάλασσα ένα πύρινο στύλο που έφτανε ως τον ουρανό. Το όραμα διαρκεί μέρες και τότε οι μοναχοί βλέπουν στο τέλος του στύλου, μια εικόνα να πλέει όρθια στα κύματα. Κάνουν δέηση στην Θεοτόκο να τους δώσει την εικόνα και εκείνη εμφανίζεται στον αναχωρητή Γαβριήλ. Του λέει να περπατήσει στα κύματα, να πάρει την εικόνα και να την δώσει στον ηγούμενο και στους μοναχούς της μονής, όπως και έγινε. Οι μοναχοί μερόνυχτα ευχαριστούσαν την Παναγία για την μεγάλη τιμή που τους έκανε. Τοποθέτησαν την εικόνα στο ναό όμως κατ΄ επανάληψη η εικόνα εξαφανιζόταν από αυτόν και βρισκόταν τοποθετημένη εσωτερικά πάνω από την πύλη της μονής. Η Παναγία πληροφόρησε σε όραμα τον Όσιο Γέροντα Γαβριήλ, ότι αυτή είναι η θέση που διάλεξε μόνη της για να φυλάγει αυτή τους μοναχούς και όχι να φυλάγεται απ’ αυτούς. Οι Μοναχοί έκλεισαν την πύλη της Μονής, έκτισαν καινούρια, μεγαλοπρεπή και κοντά στην παλαιά πύλη της Μονής έκτισαν παρεκκλήσιο, όπου μετέφεραν τη θαυματουργή εικόνα της «Πορταΐτισσας». Μέχρι σήμερα η παρουσία της στη μονή και στο Άγιο Όρος θεωρείται εγγύηση για την προστασία του Αγιορείτικου Μοναχισμού από την Θεοτόκο.

Πηγή: http://dim-pylon.dod.sch.gr/pages/c_9.html

Οι Ζωγραφίτες Οσιομάρτυρες

A/A: 24
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 23/08/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Ζωγράφου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1573

Επειδή το Άγιο Όρος αποτελούσε το στήριγμα της Ορθοδοξίας στην Ανατολή οι Λατίνοι ήθελαν να το καταστρέψουν και να ιδρύσει ο πάπας την εξουσία του. Μπήκαν λοιπόν το 1280, για το σκοπό αυτό στο Όρος. Μερικοί υπέκυψαν. Οι περισσότεροι όμως αρνήθηκαν την εξουσία του Πάπα. Τελευταία μονή ήταν η Μ.Ζωγράφου. Εκεί ασκήτευσε ένας μοναχός που μια μέρα ενώ διάβαζε τους χαιρετισμούς μπροστά στην εικόνα της Παναγίας, ακούει μια φωνή να του λέει ¨Χαίρε κι εσύ, γέρον του Θεού¨. Ο γέροντας τρόμαξε. Η φωνή συνέχισε ¨μη φοβάσαι, μόνο πήγαινε πες στον ηγούμενο και στους άλλους μοναχούς, ότι οι εχθροί μας πλησιάζουν. Όποιος είναι ασθενής στο φρόνημα να πάει να κρυφτεί. Όποιος επεθυμεί μαρτυρικό στεφάνι να μείνει στο μοναστήρι¨. Καθώς πήγαινε είδε στη πόρτα την εικόνα της Παναγίας, την ασπάστηκε την πήρε μαζί του και πήγε στον ηγούμενο στον οποίο είπε ότι είχε συμβεί. Κάποιοι κρύφτηκαν ενώ 26 μοναχοί μαζί με τον ηγούμενο περίμεναν τον εχθρό και τα μαρτυρικά στεφάνια.

Πηγή: http://dim-pylon.dod.sch.gr/pages/c_9.html

Πως χτίστηκε η Σίμωνος Πέτρας

A/A: 25
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 27/08/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Σίμωνος Πέτρας του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1586

Ακόμα και στις περιπτώσεις που το Άϋλο Φως «αναγκάζεται» να πάρει συγκεκριμένο σχήμα αντιληπτό από τις αισθήσεις μας, το φως αυτό έχει σταθερή, συγκεκριμένη πορεία και προσφέρει ειρήνη και χαρά στην ψυχή, όπως το άστρο της Βηθλεέμ ή όπως ένα παρόμοιο φως που έβλεπε ο Άγ. Σίμων ο Μυροβλύτης (14ος αι) στο Άγ. Όρος να διαγράφει μία πορεία και να στέκεται σ' ένα σημείο, θέλοντας να δείξει ότι εκεί έπρεπε να κτιστεί ένα μοναστήρι. Εκεί βρίσκεται σήμερα η Μονή Σίμωνος Πέτρα, ένα θαύμα αρχιτεκτονικής, χτισμένη πάνω σ' έναν πανύψηλο, απότομο βράχο.

Πηγή: http://www.oodegr.com/oode/biblia/texno1/B9a.htm#_edn10

Η λαμπάδα

A/A: 26
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 04/09/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Βατοπεδίου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1599

Στη Μονή Βατοπεδίου, όταν το 862 καταστράφηκε από βαρβαρική επιδρομή, έριξαν την εικόνα της Παναγίας σε ένα πηγάδι μαζί με μια αναμμένη λαμπάδα. Πολύ αργότερα όταν ο ναός επισκευάστηκε, βρέθηκε η εικόνα και μαζί της η λαμπάδα, ακόμα αναμμένη.

Πηγή: Τόποι δύναμης στην Ελλάδα, Θανάσης Βέμπος, Εκδόσεις Αρχέτυπο, σελ. 44

Η εικόνα του Αγ. Γεωργίου

A/A: 27
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 04/09/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Ζωγράφου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1600

Η εικόνα του Αγίου Γεωργίου στη Μονή Ζωγράφου υποτίθεται ότι βρέθηκε να επιπλέει στη θάλασσα, ενώ μια φωτεινή στήλη εντόπιζε τη θέση της στο νερό. Η ίδια παράδοση αναφέρει επίσης ότι η εικόνα «επέλεξε» μόνη της τον τελικό τόπο παραμονής της, επειδή "αρνιόταν" να παραλειφθεί : την φόρτωσαν σε ένα μουλάρι, το οποίο αφού περιπλανήθηκε, κατέληξε στη Μονή Ζωγράφου.

Πηγή: Τόποι δύναμης στην Ελλάδα, Θανάσης Βέμπος, Εκδόσεις Αρχέτυπο, σελ. 44

Η πυρακτωμένη εικόνα

A/A: 28
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 27/09/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Αγίου Παντελεήμονος του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1647

Στο μοναστήρι, του Αγίου Παντελεήμονος στο Αγιον όρος ένας μονάχος κρατά την εικόνα των νεομαρτύρων της Βασιλικής οικογένειας, του τσάρου Νικολάου της Ρωσίας. ( Η πυράκτωση και η προβολή που βλέπουμε στην εικόνα δεν προκλήθηκαν από τη λάμψη της φωτογραφικής μηχανής).

Πηγή: http://athos.alexsoft.gr/gallery/displayimage.php?pos=-2047

Τα "αγγελάκια"

A/A: 29
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 27/09/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1648

(Σημ. Aragorn : Εξηγείται τεχνικά αυτή η φωτογραφία ; Με προβληματίζει η συμμετρικότητα των μορφών. Μήπως κάτι με το διάφραγμα της μηχανής και τις νιφάδες του χιονιού; Η ιστορία πάντως έχει ως εξής : Οι άνθρωποι της φωτογραφίας είχαν πάει στο Άγιο Όρος. Σκέφτηκαν να περιπλανηθούν λίγο στα μέρη του Όρους και κάποια στιγμή κατάλαβαν πως χάθηκαν. Όμως δεν ανησύχησαν. Εδώ τώρα την ιστορία δεν την θυμάμαι καλά αλλά νομίζω πως στο δρόμο τους βρήκαν κάποιο μοναχό (κανονικό, μην νομίζεται διάφορα!) οπότε του ζήτησαν να τους βγάλει μια φωτογραφία. Και ιδού το αποτέλεσμα…)

Πηγή: http://athos.alexsoft.gr/gallery/displayimage.php?album=134&pos=0

Πνευματιστικά φαινόμενα

A/A: 30
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 11/10/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1668

Δυνατοί χτύποι στο ταβάνι και άλλα ανεξέλεγκτα πνευματιστικά φαινόμενα συνόδευαν την επίσκεψη ενός δαιμονισμένο ανθρώπου στο ασκηταριό του αείμνηστου γέροντα Παϊσιου.

Πηγή: http://www.oodegr.com/oode/biblia/texno1/B9c.htm

Παράξενες εμφανίσεις

A/A: 31
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 11/10/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1669

«Ο εφευρέτης του κακού» είχε πειράξει τον Αγ. Πέτρο τον Αθωνίτη με μορφή και σχήμα στρατηγού. Μαζί του είχε και μια φάλαγγα σαν τοξότες. Δημιουργούσαν δυνατούς θορύβους και χτυπούσαν μεγάλες πέτρες μεταξύ τους. Κατέστρεφαν και τα δέντρα, άλλα τα ξερίζωναν και άλλα τα έσπαγαν.

Πηγή: http://www.oodegr.com/oode/biblia/texno1/B9c.htm

Η περιπέτεια του πάτερ Ακάκιου

A/A: 32
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 23/10/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1690

Ένας μοναχός, ο πάτερ Ακάκιος, έκανε τη διαδρομή αυτή, σε καιρό χειμώνα, ευρισκόμενος σε ψυχική κατάσταση μακράν του Θεού. Σκοτείνιαζε, ήταν πολύ κουρασμένος και το κρύο τσουχτερό, όταν ξαφνικά είδε ένα ωραίο δωμάτιο, με στρωμένο κρεβάτι, με καθαρά σεντόνια και πολύ αναπαυτικό. Στην αρχή του φάνηκε λίγο περίεργο. Πώς βρέθηκε εκεί το δωμάτιο και το κρεβάτι; Αλλά από την πολλή κούραση προφανώς, έπεσε πάνω στο κρεβάτι να ξεκουραστεί. Την άλλη μέρα, δύο μονάχοι που περνούσαν από εκεί, βρήκαν τον πάτερ Ακάκιο πεσμένο πάνω στα χιόνια, και όχι σε κρεβάτι που του έδειξε η φαντασία του Σατανά. Ήταν κυριολεκτικά ξεπαγιασμένος από το κρύο και τον μετέφεραν στον οικισμό του Αγ. Βασιλείου, όπου είδαν κι έπαθαν μέχρι να τον συνεφέρουν Το δωμάτιο, το κρεβάτι και τα σεντόνια, εκείνη τη στιγμή ήταν πραγματικά, υλικά, αφού και ο μοναχός ξάπλωσε πάνω στο κρεβάτι.

Πηγή: http://www.oodegr.com/oode/biblia/texno1/B10a.htm

Το παράξενο φως

A/A: 33
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 24/10/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1691

Ο Άγ. Σιλουανός ο Αθωνίτης, όταν ήταν ακόμα νεαρός και άπειρος δόκιμος μοναχός, είχε μία εμπειρία με ένα «τεχνολογικό» φως: το κελί του γέμισε ξαφνικά από ένα ασυνήθιστο φως, που διαπέρασε το σώμα του, μέχρι που είδε και τα εντόσθιά του. «Δέξαι, είναι χάρις», του ήρθε ο εχθρικός λογισμός. Εχθρικός, γιατί ταράχθηκε η ψυχή του από αβεβαιότητα, σύγχυση, αμφιβολία και απορία. Μετά από τη θέαση του παράδοξου αυτού φωτός, εμφανίστηκαν σ' αυτόν και δαίμονες

Πηγή: http://www.oodegr.com/oode/biblia/texno1/B10a.htm

Ο Παίσιος και το πεντοχίλιαρο

A/A: 34
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 07/11/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1710

Βρεθήκαμε Μεγάλη Πέμπτη του 1993 στον πατέρα Παϊσιο με το συμμαθητή και φίλο μου Αθανάσιο. Στη διαδρομή Πτολεμαϊδα - Ουρανόπολη συζητούσαμε διάφορα θέματα. Έδειχνε ιδιαίτερα ικανοποιημένος που πραγματοποιούσαμε τη δεύτερη, γι’ αυτόν, επίσκεψη στο Άγιο Όρος. Στην παρότρυνσή μου να εκμεταλλευτεί την επίσκεψή του αυτή πνευματικά, συζητώντας ελεύθερα με τον Γέροντα, αντέδρασε πολύ κοσμικά. «Εγώ δεν μπαίνω στις παγίδες της θρησκείας» μου είπε έντονα. «Συμφωνώ» του λέω, για να τον μαλακώσω. «Και εγώ περίπου έτσι νόμιζα. Όταν όμως μίλησα πρώτη φορά με πνευματικό, ξέρεις τι ένιωσα; Να βγαίνω από… παγίδα». Όταν φθάσαμε στην καλύβα του Γέροντα, οι επισκέπτες ήταν τόσο προσηλωμένοι, που δε μας αντιληφθήκανε. Από τη συνέχεια των λόγων του πατέρα Παϊσίου, το θέμα φάνηκε να ήταν σχετικό περί διαφόρων «συμβόλων» που τυπώνονται - όχι τυχαία - σε ορισμένα χαρτονομίσματα. Όπως στο πεντακοσάρικο με τα δύο τρίγωνα, τη χειραψία και το φίδι που τρώει την ουρά του. Αρκετοί επισκέπτες έδωσαν μεγάλη έμφαση στα μπλεγμένα μηδενικά – δίκην 666 - του πεντοχίλιαρου. Η απάντηση του πατέρα Παϊσίου ήταν η εξής: « Όταν «βγήκε» το πεντοχίλιαρο έγινε, κει πέρα, σάλος για το 666 που είχε πάνω. Επί πλέον, μετά από πολύ καιρό, αποκαλύφθηκε ότι στο πεντοχίλιαρο υπήρχε και παράσταση τριών αγίων (με φωτοστέφανο) που προσκυνούν το διάβολο. Ποιος από σας έχει πεντοχίλιαρο; Θα το δείτε καθαρά». Πράγματι κανείς μας δεν το είχε προσέξει μέχρι τότε. Κάποιος το έδωσε και ο Γέροντας μας το έδειξε. Σε μία από τις κολώνες της γέφυρας ακουμπούσε με την πλάτη και κρεμότανε - τρόπον τινά – ο «έξω από δω» με ράσο και κέρατα. Κάτω στον ξεροπόταμο, ανάμεσα στις πέτρες, τρία φωτοστέφανα δίκην λιθαριών. Σαν να ήταν μπρούμυτα τρεις άγιοι και τους έβλεπες από πίσω, (δε φαινόνταν τα σώματά τους). Δυο - τρεις επισκέπτες αντέδρασαν, λέγοντας ότι φταίει το υπουργείο οικονομικών και πιο πολύ ο υπουργός, που επιτρέπουν τέτοια πράγματα. Δημιουργήθηκε, έτσι για ελάχιστο, μια οχλαγωγία μεταξύ μας. «Κοιτάξτε παιδιά», μας είπε ο Γέροντας, «τι συμβαίνει εκεί πέρα. Δε φταίει ο υπουργός, κατά κάποιο τρόπο, αυτός δε πήρε χαμπάρι! Κάποιος απ’ αυτούς που το σχεδιάσανε το «πέρασε», για λόγο που αυτός ξέρει, χωρίς οι άλλοι να το προσέξουν. Στις περισσότερες κρατικές μηχανές μπήκανε τέτοιοι άνθρωποι και μ’ αυτά τα σχέδια και σύμβολα ειδοποιούν τους απανταχού ότι εδώ εντάξει, κλπ. «Δηλαδή Γέροντα, εξηγήστε μας», λέει κάποιος. «Βρε ευλογημένε, δεν καταλάβατε; Όταν ο Εβραίος, που ζει στην Αυστραλία, ή όπου αλλού, δει χαρτονόμισμα κάποιας χώρας, ψάχνει για τα σημάδια τους. Όταν τα δει, παίρνει θάρρος, γιατί στη χώρα του χαρτονομίσματος «πάνε καλά, ελέγχουν τα πράγματα», κλπ. Το καταλάβατε τώρα γιατί υπάρχουν αυτά τα πράγματα; Άντε τώρα, πηγαίνετε.»

Πηγή: http://athos.alexsoft.gr/index.php?option=com_smf&Itemid=171&action=profile;u=1;sa=showPosts

Παναγία η Γερόντισσα

A/A: 35
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 07/11/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1711

H εικόνα της Παναγίας της Γερόντισσας, είναι θαυματουργή. Tο πρώτο θαύμα που αποδίδεται σε αυτήν αναφέρεται στα χρόνια της βασιλείας του Aλεξίου A' του Kομνηνού. Όταν κτιζόταν το αρχικό μονύδριο, 500 περίπου μέτρα μακριά από τα σημερινά κτίρια της Mονής, και ενώ οι εργάτες έκτιζαν, η εικόνα μαζί με τα εργαλεία των οικοδόμων εξαφανίζονταν μυστηριωδώς και όταν τα αναζητούσαν το πρωί τα ανακάλυπταν στο σημείο που βρίσκεται σήμερα η Mονή. Έτσι κατάλαβαν ότι θέλημα της Παναγίας ήταν να κτιστεί το μοναστήρι σε αυτό το σημείο, που η ίδια είχε επιλέξει, και όπου τελικά οικοδομήθηκε ο αρχικός πυρήνας τής Mονής. Tην εποχή, που έγινε το θαύμα, ένας πολύ ενάρετος και μεγάλος σε ηλικία ηγούμενος μετρούσε τις τελευταίες ώρες της επίγειας ζωής του. Kατά θεία αποκάλυψη γνώρισε το τέλος του και θέλησε να κοινωνήσει των Aχράντων Mυστηρίων. Γι' αυτό το λόγο παρακάλεσε τον ιερομόναχο εφημέριο που ιερουργούσε τη συγκεκριμένη ημέρα να συντομεύσει τη Θεία Λειτουργία, ώστε να προλάβει να κοινωνήσει. O ιερομόναχος όμως δεν υπάκουσε και συνέχισε να λειτουργεί με αργό ρυθμό. Ξαφνικά ακούστηκε από την εικόνα η φωνή της Παναγίας, η οποία πρόσταζε τον ιερομόναχο να τελειώσει γρήγορα την Θεία Λειτουργία, ώστε να προλάβει να κοινωνήσει ο ηγούμενος. Έτσι και έγινε. Mόλις ο Γέροντας κοινώνησε, εκοιμήθη και εξαιτίας αυτού του περιστατικού, η εικόνα απέκτησε την προσωνυμία Γερόντισσα. Kατόπιν η εικόνα μεταφέρθηκε έξω από το Iερό Bήμα και τοποθετήθηκε στην αριστερή κολόνα του κυρίως Nαού, όπου μέχρι σήμερα βρίσκεται, ώστε να μπορούν να προσκυνούν οι επισκέπτες της Mονής.

Πηγή: http://athos.alexsoft.gr/index.php?option=com_smf&Itemid=171&action=profile;u=1;sa=showPosts;start=90

Θαυματουργές εικόνες

A/A: 36
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 14/11/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Βατοπεδίου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1724

Ο Γέροντας Εφραίμ, ηγούμενος Βατοπαιδίου στις 30/10/2005, έχει δωρίσει στον Ιερό Ναό του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκη στη Λευκωσία, αντίγραφο της θαυματουργής εικόνος της Θεοτόκου της Παντανάσσης που βρίσκεται στη Μονή Βατοπαιδίου. Το αντίγραφο έχει αγιογραφηθεί από πατέρες της μονής. (Ο ναός του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκη στη Λευκωσία βρίσκεται στο προαύλιο του Ιδρύματος Αροδαφνούσα για καρκινοπαθείς συνανθρώπους μας) Σε σχετική του ομιλία ο γέροντας, ανέφερε το πόσο θαυματουργή είναι αυτή η εικόνα ειδικά σε περιπτώσεις καρκινοπαθών. Ανέφερε για αμέτρητες επιστολές που λαμβάνουν και αφορούν ιάσεις σε καρκινοπαθείς. Έχουν δοθεί 2 αντίγραφα της εικόνος στη Ρωσία και στέλνονται συνεχώς επιστολές στη μονή για θαύματα που έχουν γίνει. Ανέφερε την περίπτωση νεαρού κύπριου φοιτητή όταν η εικόνα ήταν ακόμα στη Νέα Σκήτη (νομίζω). Όταν ο νέος πήγε να προσκυνήσει, τότε από την εικόνα βγήκε ένα φως και ο νέος έπεσε λιπόθυμος στα έδαφος. Όταν συνήλθε παραδέχθηκε ότι ασχολείτο με μαγείες. Μετά από το συμβάν εξομολογήθηκε και άλλαξε ζωή. Ανέφερε και άλλη περίπτωση που η εικόνα είχε λάμψει, σε μοναχό που ζητούσε να δει κάτι το υπερφυσικό πριν φύγει από τη ζωή. Αυτή η εικόνα έχει δωριθεί από 2 γεροντάκια που είχε γηροκομήσει ο Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός στον ίδιο (νομίζω από το κελί των Αγίων Αναργύρων) και του είχαν πει ότι αυτή η εικόνα έχει ιδιαίτερη χάρη. Κάποιες φορές όταν ο Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός πήγαινε στον κόσμο και συναντούσε δυσκολίες, το κανδήλι μπροστά στην εικόνα αυτή αιωρείτο. Έτσι οι πατέρες εκεί έκαναν παράκληση. Όταν ερχόταν ο γέροντας πίσω επιβεβαίωνε τις δυσκολίες που είχε την ώρα που αιωρείτο το κανδήλι. Ανέφερε για επιστήμονα – πιστό γιατρό που είχε πάει στην Αμερική και εκεί οι γιατροί του είπαν ότι έπασχε από κάποια ανίατη ασθένεια. Η γυναίκα του τηλεφώνησε στο μοναστήρι του Βατοπαιδίου και εκεί έκαναν παράκληση στην Παναγία την Παντάνασσα. Ενώ ο γιατρός ήταν έτοιμος για την εγχείρηση, εμφανίστηκε μπροστά του η Παναγία μας και του είπε ότι έχει γιατρευτεί. Αυτός μετά δεν δεχόταν να εγχειριστεί και στις επιμονές του οι γιατροί τον εξέτασαν ξανά και ανακάλυψαν ότι δεν υπήρχε ίχνος της ασθένειας πάνω του.

Πηγή: http://athos.alexsoft.gr/index.php?option=com_smf&Itemid=171&action=profile;u=11;sa=showPosts

Η οπτασία

A/A: 37
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 18/11/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1729

Έμεινε λοιπόν πάλιν εις το σπήλαιον ό ιερός Σίμων (καθώς και ό μέγας Αντώνιος εις το μνήμα), αγωνιζόμενος πολλούς χρόνους και υπομένων πάσαν κακοπάθεια, και πολλοί από πολλά μέρη του Όρους πήγαιναν εις αυτόν (ου γαρ δύναται, κατά το θείον λόγιον, πόλις κρυβήναι επάνω όρους κειμένη), και ωφελούντο ψυχή τε και σώματι διότι και διακρίσεως χαρίσματι επλούτει, δια να εξηγεί τας θείας Γραφάς και να δίδει και αλλάς ψυχωφελείς σύμβουλος, και προορατικού χαρίσματος αξιωθείς, πρόλεγε τα μέλλοντα. Πλην, αυτός εις ταύτα παντελώς δεν ηρέσκετο ούτε ευχαριστείτο, μισώντας ως ταπεινόφρων την εξ ανθρώπων τιμήν και αποφεύγοντας την ενόχλησιν των πολλών, επειδή του εγίνετο εμπόδιο εις την ησυχία του δια το όποιο αίτιο, και διελογίζετο να αναχώρηση εις τόπον ερημικότερο. Άλλ' ό θεός οπού προνοεί και φροντίζει δια την κοινή ωφέλεια των ανθρώπων, τον εμπόδισε από τον τοιούτον σκοπό, με το μέσον της πανάχραντου αυτού Μητρός και τι λογής, έρχομαι να το διηγηθώ και προσέχετε, ότι κατά άλήθειαν, πολλής προσοχής είναι άξιον. Εκεί οπού μίαν νύκτα προσηύχετο ό Όσιος, βλέπει πάλιν το σπήλαιον γεμάτο από φωτοχυσία θεϊκή, και αισθάνετο πολλήν ευωδία, και ελάμβανε πνευματικήν ευφροσύνη ακούει δε και θείαν φωνή οπού του έλεγε ετζι. "Σίμων, Σίμων, φίλε πιστέ και λάτρη του Υιού μου, μη αναχωρεί των ώδε, ότι εις φως τέθηκα σε μέγα, και μέλλω να δοξάσω τον τόπον τούτον με το όνομά σου". Ό δε ταπεινότατος Σίμων, δεν πιστεύει εις την οπτασία φοβείται μήπως είναι τέχνη του πονηρού και παγίδα διότι έτρεμε πολλά τον λόγον οπού λέγει ό Απόστολος, ότι ό αρχέκακος μετασχηματίζεται εις άγγελον φωτός δι' αυτήν την αιτία είχε πάλιν τον ίδιον σκοπό, και εστοχάζετο πάλιν, που να υπάγη να ησυχάσει. Ήσαν δε τότε ημέραι οπού πλησίαζε ή εορτή των Γενεθλίων του Σωτήρος Χριστού και μίαν νύκτα προβαίνοντας έξω από το σπήλαιον, βλέπει θέαμα φοβερόν του φαίνεται ωσάν να εχωρίζετο ένας αστήρ από τον ούρανόν, και εστέκετο επάνω εις την αντικρύ πέτραν, όπου είναι τώρα κτισμένο το σεβάσμιον μοναστήριον αυτήν την οπτασία πολλές νύκτες την έβλεπε ο Άγιος, αλλά, καθώς είπομεν, εφοβείτο μήπως είναι καμία πλάνη του εχθρού- ωστόσο, ήλθε αυτή ή κυρία νύκτα των Γενεθλίων του Χριστού, και τότε δεν βλέπει μόνον τον αστέρα, ότι κατέβει άνωθεν και στάθηκε αντικρύ επάνω της πέτρας, αλλά ακούει και θείαν φωνή οπού του έλεγε ετζι "εδώ πρέπει να θεμελίωσης, ω Σίμων, το κοινόβιο σου και να σώσεις ψυχάς, και πρόσεχε καλώς μην απιστήσης, ως πρότερον, εγώ θέλω είμαι βοηθός σου βλέπε, μη αμφίβαλε, δια να μη πάθης κανένα κακόν". Ακούει δε την θείαν ταύτην και αγγελική φωνή τρεις φορές, οπού έλεγε τα αυτά λόγια όθεν γίνεται όλος έντρομος και ενθουσιών, και του εφαίνετο (καθώς έλεγε αυτός ύστερον εις τους μαθητάς του), ότι ευρέθη εκεί εις την Βηθλεέμ της Ιουδαίας μαζί με τους ποιμένας, και ήκουσε μελωδία αγγελική οπού έψαλλαν εκείνα τα θεοχαρίτωτα λόγια "δόξα εν Υψίστοις Θεώ, και επί γης ειρήνη, εν άνθρώποις ευδοκία μη φοβείστε υμείς, ιδού ευαγγελίζομαι υμίν χαράν μεγάλη, ήτις εσται παντί τω λαω". Τότε λέγει, άρχισε να μου φεύγει ο τρόμος και ή εκστασις και ευφραινόμην πνευματικώς, ωσάν να έβλεπα παρούσα την Δέσποινα Θεοτόκο και τον δίκαιον Ιωσήφ με τους υιούς του, και τον Κύριόν μας νήπιο εσπαργανωμένον μέσα εις την φάτνη.

Πηγή: http://www.pigizois.gr/agiologio/simon_athonitis/vios_simonos_athonitou.htm

Ό μαθητής πού σώθηκε από την κατακρήμνιση

A/A: 38
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 19/11/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1730

Πήγαν εκείνοι, ευρήκαν, έφεραν τους 11 οικοδόμους. Ό δε Όσιος πρώτον μεν δείχνει εις αυτούς τον τόπον οπού εβούλετο να θεμελίωση την έκκλησίαν, έπειτα και την επίλοιπο οικοδομήν άλλ' εκείνοι βλέποντες το απόκρημνο και κινδυνώδες του τόπου, του αποκρίνονται τι λέγεις, άββά; Χωρατεύεις ή αληθεύεις; Των αδυνάτων είναι να επιχειρισθούμεν αυτού οίκοδομήν, επειδή και στοχαζόμεθα, ότι μέλλει να κινδυνεύση όχι μόνον ή εδική μας ζωή, αλλά και εκείνων οπού έχουν να κατοικήσουν εις αυτόν τον τόπον τον επικίνδυνο επειδή δε ό Άγιος με πολλούς και διάφορους λόγους δεν τους κατάπεισε να επιχειρισθούν τα οικοδομήματα, πρόσταξε και τους έβαλαν τράπεζαν δια να γευθούν. Και εκείνοι μεν έτρωγαν, ένας δε από τους μαθητάς του Όσιου, εκεί οπού τους κερνούσε το κρασί όρθιος, φθόνω του πονηρού, δεν ήξεύρω πώς υπεσκελίσθη, και έπεσε κάτω από την πέτραν εις το άμετρο εκείνο βάθος, κρατώντας εις το ένα χέρι το αγγείο οπού είχε το κρασί, και εις το άλλο το ποτήριον γεμάτο και τούτο βλέποντες οι οικοδόμοι, έλαβον αιτία και έλεγαν εις τον Όσιο μετά θυμού• δια τι, άββά, επεχειρίσθης τοιαύτα πράγματα, και έγινες αιτία του τοιούτου φόνου; Άλλα και αν θέλαμε συμφωνήσωμε εις τον σκοπό σου και ημείς, πόσοι άλλοι έμελλον να φονευθούν έπειτα; Ό δε Άγιος σιωπώντας προσηύχετο εις την Κυρία Θεοτόκο εκ βάθους ψυχής, δια να μη καταισχύνη βουλή πτωχού τω πνεύματι και (ω των ανέκφραστων θαυμάσιων σου, Δέσποινα! Τις δύναται να ύμνηση τα μεγαλεία σου;) δεν πέρασε μισή ώρα, και ιδού ήρχετο από το άλλο μέρος ο κρημνισθείς αδελφός, όλος υγιής και παντάπασιν άβλαβης, τη βοήθεια της παναμώμου Παρθένου, βαστώντας το ποτήριον και το αγγείο με το κρασί, όχι μόνον ασύντριφτα, αλλά και χωρίς να χυθή τελείως το κρασί. Και τούτο το θαύμα ιδόντες εκείνοι οί πρώην αυθάδεις οικοδόμοι, έφριξαν και τρόμαξαν, και έπεσαν εις τους πόδας του Αγίου, ζητούντες συγχώρησιν, λέγοντες: Τώρα γνωρίσαμε, πάτερ, ότι είσαι άνθρωπος του Θεού και δεν στάθηκαν έως εδώ, αλλά τον βίασαν, και τους κούρευσε όλους μοναχούς.

Πηγή: http://www.pigizois.gr/agiologio/simon_athonitis/vios_simonos_athonitou.htm

Ή δόξα του Αγίου

A/A: 39
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 20/11/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1731

Άλλος τις αδελφός, Γεράσιμος το όνομα, έστεκε εις την παννυχίδα του Όσιου με πολλήν ευλάβεια και πόθον ανείκαστον, ακροαζόμενος τα ανδραγαθήματα του Όσιου τους πειρασμούς όπου δοκίμασε από τον διάβολο την υπακοή οπού έκαμε εις τον θείον του γέροντα την μεγάλην υπομονή οπού είχε ταύτα λέγω και τα λοιπά άκούων, εθαύμασε και απορούσε εις τον εαυτόν του, διότι δεν είχεν ακούσει ταύτα ποτέ Τι ουν γίνεται; Εν τω καιρώ της λιτής, εξήλθον όλοι εις τον νάρθηκα, οί ψάλται ομού και ό ιερεύς μετά του διακόνου, βαστάζων και την εικόνα του Αγίου, κατά το έθος της μονής ό δε αδελφός εκείνος δεν βγήκε, άλλ' Έμεινε εν τω ναό συλλογιζόμενος την δόξα οπού έχουν οί άγιοι, όχι μόνον εις τους ουρανούς, αλλά και εις την γήν. Ταύτα και τοιαύτα διαλογιζόμενος ό Γεράσιμος, (ω του θαύματος!) βλέπει ολοφάνερα με τους σωματικούς οφθαλμούς μίαν νεφέλη, της οποίας το είδος ήταν ακατανόητο και ή θεωρία λαμπρόχρυσος, ήτις σκέπαζε όλον το θυσιαστήριο ομού και την εικόνα του Όσίου οπού ήτον εις το σύνθρονο, και όλα τα φώτα, και πάντας τους εκεί ευρεθέντες, και έστεκε τρόπον τινά, και φώτιζε πάντα, έως ου τελείωσε ή λιτή. όταν δε άνοιξε ή πύλη του νάρθηκος, και άρχισε ό δεξιός χορός να ψάλλη τα αποστίχου, επάρθη ή θεία εκείνη θεωρία της νεφέλης εις τα ύψη, και έμεινε πάλιν το ιερόν, καθώς και το πρότερον. Τότε ό αδελφός εκείνος εδιηγήθη την δρασιν εις άλλον αδελφόν, όστις και του είπε με λύπην πολλήν διατί, αδελφέ, δεν έδωκες είδησιν και εις εμέ, να θεωρήσω την δόξα ταύτην του Αγίου; Και εκείνος του άπεκρίθη δεν μου έκανε καρδίαν, αγαπητέ, όχι μόνον το σώμα μου να μετατοπίσω, άλλ' ουδέ τους οφθαλμούς, μόνον ηδυνόμην εις την γλυκύτατη εκείνη θεωρίαν, και οί οφθαλμοί μου εκεί ενητένιζον και εδόξαζον τον Θεόν και παρεκάλουν τον Αγιον, ίνα δια πρεσβειών του αξιωθώ να θεωρήσω και την αληθινή εκείνη δρασιν της αγίας Τριάδος, όχι εν εσόπτρω και αινιγματωδώς, ως εδώ, κατά τον μακάριο Παύλο, αλλά πρόσωπον προς πρόσωπον, το όποιον βλέπουσι δια παντός και οί άγιοι άγγελοι εν ούρανώ. Ταύτα άκούων ό αδελφός, αναχώρησε χαίροντας.

Πηγή: http://www.pigizois.gr/agiologio/simon_athonitis/vios_simonos_athonitou.htm

Θέαμα φοβερόν

A/A: 40
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 21/11/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1732

Μίαν φοράν της 28ης του παρόντος Δεκεμβρίου μηνός έγγιζούσης, εγίνετο ή ετοιμασία δια να τελεσθή ή παννυχίς του Όσίου την παραμονή δε έφαίνετο ή ήμερα πάνυ λαμπρά. Μετά δε την δύσιν του ηλίου, γίνεται ευθύς ταραχή και ζάλη φοβερά, αέρας σφοδρός, βροχή ραγδαία, χειμών φοβερός, ώστε όπου έπιπτε τόσον πολύ πλήθος χιόνος, εις τρόπον οπού και τα δένδρα σκέπασε, και τους δρόμους και τάς κορυφές των βουνών, και όλος ό φαινόμενος τόπος έγινε ένα ίσωμα ου μόνον δε τούτο, αλλά και τόσος ανεμοστρόβιλος ακολούθησε τη νυκτί εκείνη, όπου όλοι οί ευρεθέντες εφοβήθησαν και έλεγαν ότι και αυτός ό κουμπές του καθολικού έχει να παρθή από τον άνεμον, και να ριφθή εις το βάθος του λάκκου ένας δε αδελφός από τους εορταστάς τρέχει να θεώρηση Τι γίνεται ό κόσμος έξω, και πηγαίνοντας εις το δοξάτον κατά το δυτικό μέρος και προβαίνοντας, εξέστη από τον φόβον του, είδε γαρ τοιούτον θέαμα φοβερόν. Ήγουν, είδεν ωσάν να έξήλθεν ένα φως τρισάκτινον εκ του αγίου σπηλαίου του Όσίου, και ανέβαινε τρεις φορές μέχρι του παρεκκλησίου του άνωθεν όντως του σπηλαίου, και πάλιν τρεις φορές κατέβη και Έμεινε εν τω σπηλαίω λαμπρόν και εις την όψιν, γλυκύτατον και εις την καρδίαν φανέρωνε δε τούτο, ότι ό Σίμων με το να τελείωσε εν τω σπηλαίω τα τρία έτη της εαυτού ζωής, ανέβη εις το επουράνιον κατοικητήριον, ένθα ήχος καθαρός εορταζόντων και φωνή αγαλλιάσεως, ένθα φως το αληθινό της αγίας Τριάδος. Τρέχει ό αδελφός εκείνος εις την έκκλησίαν, και ευθύς ήκουσε εν τω θυσιαστηρίω παρά του Ιερέως να λέγη: Δόξα τη άγία και ομοουσίω και ζωοποιώ και αδιαιρέτω Τριάδι, και τα εξής. Έδιηγήθη ουν τα οραθέντα ό αδελφός τω λογιωτάτω κυρ Γεδεών, ό δε άπεκρίθη, σιώπα, αδελφέ, και κρύπτε μυστήρια Θεού- ψαλλομένων δε των τριαδικών ύμνων, ήγουν του Ανοίξαντός σου την χείρα, και των λοιπών, επήγε δεύτερον ο αδελφός εκείνος να θεώρηση, αρά μένει το φως εκείνο έτι; Και το μεν τρισάκτινον εκείνο φως δεν θεώρησε, μόνον είδεν ότι το άγιον σπήλαιον έλαμπε...

Πηγή: http://www.pigizois.gr/agiologio/simon_athonitis/vios_simonos_athonitou.html

Το άτεκνο ζευγάρι

A/A: 41
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 06/12/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1747

Πάνε πολλά χρόνια από τότε που το αγαπημένο μας ζευγάρι αποφάσισε να παντρευτεί.... Όμως, όσο κι αν προσπαθούσαν, δεν μπορούσαν να τεκνοποιήσουν. Μάλιστα σε μία από τις προσπάθειες, η κοπέλα κόντεψε να πεθάνει μετά από μια δύσκολη αποβολή που είχε.... Και οι γιατροί συνέστησαν να μην ξαναπροσπαθήσουν, και γιατί ήταν αδύνατον να κάνουν παιδιά, αλλά και γιατί κινδύνευε σοβαρά η υγεία της γυναίκας... Ζητούσε επίμονα από τον άντρα της να πάει στο Άγιον Όρος, και να παρακαλέσει τον ηγούμενο (Ήταν ο Γέροντας Ιωσήφ τότε, αν θυμάμαι καλά), να τους δώσει την τίμια ζώνη της Παναγίας, που βοηθάει τα άτεκνα ζευγάρια. Ανέβηκε στο Όρος ο φίλος μου, προσπαθώντας να συναντήσει τον Ηγούμενο, όμως αυτός δεν μπορούσε να τον δεχτεί. Το τρίτο βράδυ με πολύ κακοκαιρία, προσπαθούσε η κοπέλα να επικοινωνήσει με τον άντρα της, αλλά λόγω των άσχημων καιρικών συνθηκών δεν μπορούσε να έχει επικοινωνία με το Όρος. Προσπαθούσε συνεχώς, κλαίγοντας πάνω από το τηλέφωνο. Την ίδια στιγμή, ειδοποίησαν τον φίλο μου ότι ο Ηγούμενος μπορούσε να τον δεχτεί εκείνη την στιγμή. Δεν τον είχε ξαναδεί ποτέ. Μόλις μπήκε στον χώρο που τον περίμενε ο Ηγούμενος, ένιωσε κάτι να διαπερνάει το σώμα του. ένιωσε ότι ο άνθρωπος που είχε απέναντί του "τον άδειαζε". Και όντως έτσι ήτανε γιατί αμέσως ο Ηγούμενος άρχισε να τον μαλώνει για την ΜΗ πνευματική ζωή του φίλου μου. -Γιατί δεν πηγαίνεις στην Εκκλησία? -Γιατί δεν εξομολογείσαι και δεν μεταλαμβάνεις ? Άφωνος ο φίλος μου..... -Τώρα που θα βγεις από εδώ, πήγαινε αμέσως και πάρε τηλέφωνο την σύζυγό σου, που κλαίει γιατί δεν μπορεί να επικοινωνήσει μαζί σου !!!!! Και πες της ότι όλα θα πάνε καλά, και ότι θα αποκτήσετε παιδάκια (υπ' όψιν ότι ο φίλος μου δεν είχε προλάβει να του πει τίποτε για το πρόβλημα το οποίο τον έφερε στο Όρος) Και η ευλογία ήταν μεγάλη.... Αυτήν την στιγμή το ζευγάρι έχει 4 πανέμορφα και υγιέστατα παιδάκια.....

Πηγή: http://athos.edo.gr/modules.php?name=Forums&file=viewtopic&t=18

Θαύμα ή όχι;

A/A: 42
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 06/12/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Αγίου Παύλου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1748

Ξεκινήσαμε και ταξιδεύαμε όλη την νύκτα για το Άγιο Όρος. Εγώ ήμουν ο οδηγός και ήμουν ξενύχτης, το πρωί που φτάσαμε μπήκαμε στο Όρος και φτάσαμε στην Μονή Αγ. Παύλου όπου και κατέβηκαν οι ηλικιωμένοι. Εγώ και άλλος ένας προχωράμε στη σκήτη τις Αγίας Άννας. Ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια εγώ δεν μπορούσα να συνεχίσω ήμουν πολλή κουρασμένος, έκανα τον σταυρό μου και είπα Παναγία μου βοήθησε με να φτάσομε στην Αγίου Παύλου όπου είχαμε αφήσει και τους άλλους. Ε καθίσαμε 5 λεπτά στα σκαλοπάτια και μετά με μια μεγάλη δύναμη συνεχίσαμε για την Αγίου Παύλου. Προχωρώντας από το μονοπάτι που είναι από την Αγία Άννα στην Μονή Αγ. Παύλου σε ένα σημείο νιώσαμε μια υπέροχη ευωδιά, φτάνοντας στην Αγ. Παύλου ρωτήσαμε κάποιο μοναχό και μας είπε πως ή κάποιος Άγιος ήταν μαζί σας ή κάπου εκεί είχαν θάψει κάποιον μοναχό.

Πηγή: http://athos.edo.gr/modules.php?name=Forums&file=viewtopic&t=14

Το όραμα του Αρχιμανδρίτη Γαβριήλ

A/A: 43
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 26/12/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Αγίου Διονυσίου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1775

Στην Ιερά Μονή Διονυσίου Αγίου Όρους ασκήθηκε σε όλες τις αρετές και οσιακά τελειώθηκε ο μοναχός Ιγνάτιος το 1953. Ο τότε καθηγούμενος της μονής Αρχιμ. Γαβριήλ ανακοίνωσε τα κατωτέρω τα οποία έχουν σχέση με την μεταθανάτια κατάσταση του αείμνηστου μοναχού Ιγνατίου : «Όταν προ δύο ημερών αναχώρησα από τον Μονοξυλίτη (Μετόχι της Μονής Διονυσίου εντός του Αγίου Όρους) συνάντησα στο δρόμο τον ενάρετο ασκητή Γέροντα Σεραπίωνα, ο οποίος είναι Ρώσος στην καταγωγή και ο τελευταίος που απέμεινε στη Ρωσική Σκήτη Χρωμίτσα. Στη συζήτηση που είχαμε αναφερθήκαμε και στο θάνατο του αδερφού μας Ιγνατίου οπότε ο Γέρο-Σεραπίων μου είπε τα ακόλουθα : «Εγώ, άγιε Γέροντα, στον αδερφό Ιγνάτιο που εχρημάτισε δύο φορές οικονόμος του Μετοχίου σας στον Μονοξυλίτη, είχα πολλές υποχρεώσεις, διότι με εξοικονομούσε σε όλες τις ανάγκες μου, σε είδη διατροφής, ρουχισμού και άλλων πραγμάτων. Ήταν ο μακαρίτης πολύ ελεήμων και σπλαχνικός. Όταν λοιπόν πληροφορήθηκα ότι πέθανε, από αγάπη κινούμενος και ελεημοσύνη αλλά και από υποχρέωση, προσευχόμουν με το κομποσχοίνι μου παρακαλώντας το Θεό να τον συγχωρήσει σ’ ότι σαν άνθρωπος αμάρτησε και να τον βάλει στον Παράδεισο μαζί με όλους τους σωσμένους. Αυτά λοιπόν και άλλα ικετεύοντας, κατά την 15η μέρα, ενώ προσευχόμουν, ως είπα, για τη σωτηρία του, βλέπω ξαφνικά και γίνεται μέσα στο κελί μου μια τόσο δυνατή λάμψη ώστε θαμπώθηκα και ταυτόχρονα βλέπω μέσα σ’ αυτό το φως τον αδερφό Ιγνάτιο ζωντανό και χαρούμενο. Με πλησίασε, υποκλίθηκε μπροστά μου και με πολλή αγάπη και σεβασμό μου είπε : «Σε ευχαριστώ, πάτερ Σεραπίων, σε ευχαριστώ για την αγάπη σου και σε παρακαλώ, μη κοπιάζεις πλέον για μένα, διότι ο Κύριος μ’ έσωσε και είμαι πολύ καλά. Είμαι ευτυχής και μακάριος ευρισκόμενος μαζί με τους σεσωσμένους αγίους». Αυτά μου είπε και αμέσως έγινε άφαντος. Και έχω, Γέροντα, βέβαια την ελπίδα και την πεποίθηση ότι από το όραμα που είδα ότι, όχι απλώς σώθηκε αλλά και αγίασε».

Πηγή: Από τα χειρόγραφα του μοναχού Λαζάρου Διονυσιάτου τα οποία βρίσκονται στη μονή Διονύσου.

Παναγία Εσφαγμένη

A/A: 44
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 03/02/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1832

Η επωνυμία αυτή, δόθηκε στην Αγία αυτή εικόνα, για την εξής αιτία. Κάποτε ένας Ιεροδιάκονος Εκκλησιάρχης (διακονούσε τον ναό, νεοκόρος επιμελητής) της Μονής, πήγαινε να γευματίσει στην κοινή τράπεζα πάντοτε καθυστερημένα, εξαιτίας δήθεν του διακονήματός του στο ναό. Κάποια μέρα αργοπόρησε, ως συνήθως και ζήτησε από τον τραπεζάρη φαγητό. Εκείνος αγανακτισμένος αρνήθηκε να του δώσει, λέγοντάς του ότι δεν μπορεί ο καθένας να τρώει ό,τι ώρα θέλει. Ο Εκκλησιάρχης με έντονους λογισμούς ενάντια στον τραπεζάρη και με αγανάκτηση, επέστρεψε στον ναό. Με όλη την ταραχή και την ζάλη του πνεύματος του, πλησίασε προς την εικόνα της Θεομήτορος και στεκόμενος ενώπιον της, άρχισε να της λέει: « Έως πότε θα σε υπηρετώ Θεοτόκε θα κοπιάζω και για όλα αυτά ούτε ένα κομμάτι ψωμί να μην μου δίνεται, για να δυναμώσω το κουρασμένο σώμα μου»; Με αυτά τα λόγια βγάζει το μαχαίρι, με το οποίο πριν καθάριζε τα μανουάλια, το καρφώνει με δύναμη στο μάγουλο (παρειά) της εικόνας της Παναγίας και την πλήγωσε. Αμέσως άρχισε να τρέχει αίμα από την πληγή και το πρόσωπο της Παναγίας χλόμιασε. Ο Εκκλησιάρχης γέμισε από τρόμο, τυφλώθηκε και έπεσε κάτω κι έγινε σαν τρελός από τον έλεγχο της συνείδησης του, μένοντας στην κατάσταση αυτή τρία χρόνια. Μετά από τρία χρόνια εμφανίστηκε η Παναγία στον Ηγούμενο και του είπε ότι με τις προσευχές του, συγχωρεί τον παραβάτη μοναχό και του χαρίζει την υγεία του. Ο μοναχός θεραπεύθηκε και από τότε έκλαιγε πικρά για την παραφροσύνη του και ονόμαζε τον εαυτό του φονιά. Καθόταν σε στασίδι απέναντι από την Εσφαγμένη εικόνα και με ειλικρινή μετάνοια, κατηγορώντας και επιπλήττοντας τον εαυτό του, πέρασε την υπόλοιπη ζωή του. Λίγο πριν τον θάνατο του, του εμφανίστηκε η Παναγία και του ανήγγειλε ότι τον συγχωρεί, αλλά το βλάσφημο χέρι του θα δοκίμαζε παραδειγματική τιμωρία μετά θάνατον. Μετά από τρία χρόνια, στην ανακομιδή των οστών του, όλα του τα οστά ήταν καθαρά δείχνοντας το θείο έλεος το χέρι του όμως παρέμενε άλιωτο και κατάμαυρο. Φυλάσσεται μέχρι σήμερα, για να θυμίζει την αγαθότητα και την αγάπη της Παναγίας που είναι έτοιμη να μας συγχωρεί για τα λάθη μας. Η εικόνα ονομάστηκε Εσφαγμένη και βρίσκεται στο Παρεκκλήσι του Αγίου Δημητρίου της Μονής και φέρνει τα σημεία της πληγής και του ρεύσαντος αίματος. Πριν λίγα χρόνια, ένας ξένος ιερέας, ασπαζόμενος την Αγία αυτή εικόνα, είτε ακούσια, είτε από περιέργεια, άγγιξε την πληγή της Θεοτόκου και τότε το καταξηραμένο αίμα έπεσε πάνω του με αποτέλεσμα τον αιφνίδιο θάνατο του, μόλις βγήκε από τον Ναό.

Πηγή: http://dim-pylon.dod.sch.gr/pages/c_9.html

Η θαυματουργική εικόνα της Παναγίας της Γλυκοφιλούσας

A/A: 45
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 04/02/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Φιλοθέου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1833

Το καλύτερο κειμήλιο για τη Μονή Φιλοθέου, για το οποίο αυτή ιδιαίτερα σεμνύνεται, είναι η αξιόλογη και θαυματουργική εικόνα της Παναγίας της Γλυκοφιλούσας, που βρίσκεται στο αριστερό προσκυνητάρι του καθολικού. Η «Γλυκοφιλούσα» διασώθηκε από την εικονομαχία και μεταφέρθηκε στο όρος ως εξής: Υπήρχε μια γυναίκα ευσεβής και ενάρετη, η Βικτωρία, που προσκυνούσε κρυφά τις Αγίες εικόνες, παρά την απαγόρευση του βασιλιά Θεόφιλου του Εικονομάχου. Στο σπίτι της φύλαγε την εικόνα της Γλυκοφιλούσας και κάποια μέρα που οι εικονομάχοι έκαναν έρευνα για να βρουν κρυμμένες εικόνες, η Βικτωρία, πιεζόμενη και από τον εικονομάχο άνδρα της, πήρε την εικόνα και κατέβηκε στη θάλασσα. Αφού την καταφίλησε με πόνο και δάκρυα, παρακάλεσε την Παναγία να διαφυλάξει την εικόνα, την οποία έβαλε στη θάλασσα, ελπίζοντας μετά από την μανία της εικονομαχίας, να την ξαναπάρει. Η Αγία εικόνα όμως, στάθηκε όρθια και άρχισε να πλέει θαυματουργικά πάνω στα νερά. Διέπλευσε το πέλαγος του Μαρμαρά, τον Ελλήσποντο και το Αιγαίο και σταμάτησε στο Άγιο Όρος, στο λιμάνι της Μονής Φιλοθέου. Αποκαλύφθηκε στον ηγούμενο της Μονής να κατέβει και να υποδεχθεί την εικόνα. Ηγούμενος και μοναχοί κατεβαίνουν στο λιμάνι και αντικρίζουν την εικόνα να ακτινοβολεί Θείο φως. Μόλις ο Ηγούμενος βγήκε από τη θάλασσα με την Αγία εικόνα, ανέβλυσε στο τόπο όπου πρώτα στάθηκε η εικόνα, Αγίασμα ιαματικό για κάθε νόσο. Με ψαλμούς και ύμνους, με φώτα και θυμιάματα, ανέβασαν την εικόνα στο ιερά Μοναστήρι και την τοποθέτησαν εκεί που ως σήμερα βρίσκεται. Από τότε και κάθε χρόνο, την Δευτέρα της Διακαινησίμου, ως ανάμνηση του θαύματος, τελείται εκεί στο αγίασμα, λιτανεία και αγιασμός. Η εικόνα είναι μια από τις 73 που ιστόρησε ο Ευαγγελιστής Λουκάς κι έχει τέτοια χάρη, που όποιος την κοιτά κατάματα, φόβος και τρόμος τον κυριεύει. Τα θαύματά της είναι πολλά. Είναι αμφιπρόσωπη, με τη Σταύρωση του Χριστού στο πίσω μέρος.

Πηγή: http://dim-pylon.dod.sch.gr/pages/c_9.html

Παναγία «γοργοεπήκοος»

A/A: 46
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 05/02/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1834

Η γνωστότερη μετά την «Πορταΐτισσα» θαυματουργή εικόνα του Αγίου Όρους. Είναι αρχαία τοιχογραφία της Παναγίας, που βρίσκεται εξωτερικά στον ανατολικό τοίχο της Τράπεζας και προς τα δεξιά της εισόδου της. Το 1664 ο τραπεζάρης Νείλος, που περνούσε τακτικά μπροστά από την εικόνα κρατώντας αναμμένα δαδιά για την υπηρεσία του στην τράπεζα, άκουσε μια φωνή να του λέει τα εξής: «Να μην ξαναπεράσεις από εδώ με δαδιά καπνίζοντας την εικόνα μου». Ο Νείλος δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία στη φωνή, η οποία όμως σύντομα ξανακούστηκε επιτιμώντας τον μοναχό και αφήνοντάς τον τυφλό. Οι αδελφοί άρχισαν να περνούν με πολλή ευλάβεια μπροστά από την εικόνα, της κρέμασαν ακοίμητο καντήλι και διέταξαν τον νέο τραπεζάρη να την θυμιάζει καθημερινά. Ο τυφλός Νείλος περνούσε όλο τον καιρό του σε ένα στασίδι μπροστά στην εικόνα παρακαλώντας την Παναγία να τον συγχωρέσει και να τον θεραπεύσει, πράγμα το οποίο και έγινε όταν για τρίτη πλέον φορά ακούστηκε φωνή από την εικόνα, που πληροφορούσε τον Νείλο ότι η δέηση του εισακούστηκε και ότι στην δική Της μετά τον Θεό προστασία και σκέπη θα πρέπει στο εξής να καταφεύγουν για κάθε τους ανάγκη οι μοναχοί. Αυτή θα τους ακούει γρήγορα, γιατί το όνομα της είναι «Γοργοεπήκοος». Πολύ σύντομα το Θαύμα αυτό και η υπόσχεση της Θεοτόκου έγιναν γνωστά σε όλο το Όρος και η εικόνα της αυτή έγινε παναγιορείτικο προσκύνημα. Ο διάδρομος κλείστηκε και η εικόνα συμπεριλήφθηκε σε παρεκκλήσι που κτίστηκε προς τα δεξιά της. Τα θαύματα της είναι άπειρα. Αυτή ήταν με λίγα λόγια μια μικρή γνωριμία με την Παναγία Γοργοεπήκοο που πάντα τρέχει γρήγορα και βοηθά όσους την έχουν ανάγκη.

Πηγή: http://dim-pylon.dod.sch.gr/pages/c_9.html

Ο γερο-Θωμάς και τα ψωμιά

A/A: 47
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 05/02/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Αγίου Παύλου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1835

Στην ιερά μονή του Αγίου Παύλου, ζούσε ο γερο-Θωμάς. Ήταν βοηθός του γερο-Γρηγόρη, που ήταν ζυμωτής και φούρναρης. Όταν ο γερο-Γρηγόρης απουσίασε για 2 μέρες, ο γερο-Θωμάς έπρεπε να ζυμώσει ψωμί για 60 μοναχούς και 20 προσκυνητές. Επειδή όμως δεν ήξερε από που να αρχίσει το ζύμωμα, άρχισε να προσεύχεται στη Παναγία και ενώ ετοιμαζόταν να βάλει νερό και αλεύρι, είδε μια μαυροφόρα που πήρε στα χέρια της το προζύμι και σε δύο ώρες ετοίμασε το ζυμάρι και έπλασε τα ψωμιά. Ο γερο- Θωμάς παρακολουθούσε σαν υπνωτισμένος και μετά κατάλαβε πως η μαυροφορεμένη γυναίκα ήταν η Παναγία. Όταν μοίρασε τα ψωμιά οι μοναχοί τον ρώτησαν πως τα έφτιαξε τόσο γρήγορα και τόσο ωραία. Με αυτό το τρόπο φανέρωσε στους μοναχούς η Κυρία Θεοτόκος ότι φροντίζει γι΄ αυτούς σαν μητέρα για τα παιδιά της.

Πηγή: http://dim-pylon.dod.sch.gr/pages/c_9.html

Το όραμα του ησυχαστού

A/A: 48
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 05/02/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1836

Ένας μοναχός διηγείται το όραμά του. Όταν προσευχόταν είδε πλήθος δαιμόνων, να ορμούν πάνω του με μανία. Φοβισμένος πήγε στην εκκλησία και είδε τον Κύριο και τη Θεοτόκο σαν ζωντανούς και με βασιλική δόξα. Το πρόσωπο του Κυρίου έλαμπε πιο δυνατά από τον ήλιο, γι΄ αυτό ο μοναχός δεν μπόρεσε να ξανακοιτάξει. Πλησίασε την εικόνα της Παναγίας, προσκύνησε, την κοίταξε στο πρόσωπο και Την ρώτησε ¨Πώς θα γλιτώσω από τους δαίμονες που με κυνηγούν;¨ Η Παναγία αποκρίθηκε ¨με το όνομα του Υιού μου και το δικό μου¨. Ο μοναχός υποκλίθηκε και φώναξε ¨Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ Θεού, ελέησον με. Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία¨. Και οι δαίμονες εξαφανίστηκαν.

Πηγή: http://dim-pylon.dod.sch.gr/pages/c_9.html

Ο γέροντας Ιωσήφ

A/A: 49
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 05/02/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Βίγλα - Αγιος Νείλος του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1837

Η ασκητική ζωή του γέροντος Ιωσήφ, φάνηκε ξεχωριστή από το ξεκίνημα της. Αυτό φαίνεται στα ακόλουθα περιστατικά : Τον καιρό που ασκήτευε στη Βίγλα, δοκίμασε ένα δυνατό πειρασμό. Κατέφυγε με προσευχή και με παράπονο στο Θεό και τη Θεοτόκο. Καθώς ήταν στραμμένος στον Άθωνα, είδε μια φωτεινή ακτίνα να σχηματίζει κάτι σαν ουράνιο τόξο, να ακουμπά πάνω του. Αμέσως ένοιωσε αλλοίωση, κι άρχισε να λέει την ευχή ρυθμικά και αβίαστα. Ήταν πλημμυρισμένος από φως και χαρά. Άλλη φορά, ενώ δοκίμαζε έναν άλλο πειρασμό, ένοιωσε την καρδιά του να πλημμυρίζει από θεϊκή αγάπη. Όπως περπατούσε άκουσε ομιλίες. Γύρισε και είδε ένα στρατηγό να του λέει ¨καλώς ήρθες, πέρασε να προσκυνήσεις¨. Πήγαν σ΄ ένα ωραίο ναό και στάθηκαν στην εικόνα της Παναγίας και ο οδηγός είπε ¨Δέσποινα, δείξε τη δόξα σου στο δούλο σου, για να μη καταποντιστεί από την λύπη¨. Τότε η Παναγία ζωντάνεψε και είπε στον στρατηγό ¨πάρε τον στον τόπο του να αγωνίζεται και να έχει την ελπίδα του σ΄ εμένα¨. Για ένα διάστημα ησύχασε. Κάποτε που πλήθυναν οι πειρασμοί, μπήκε σ΄ ένα εκκλησάκι και στάθηκε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας κι Εκείνη ξαναζωντάνεψε και του είπε ¨δε σου είπα να έχεις τις ελπίδες σ΄ εμένα; Γιατί αποθαρρύνεσαι; ¨ Ύστερα το Θείο Βρέφος τον χαΐδεψε 3 φορές στο μέτωπο και επέστρεψαν στην εικόνα. Ο γερο- Ιωσήφ φιλούσε με πόθο το μέρος που στάθηκε η Παντάνασσα το οποίο ευωδίαζε για πολύ καιρό.

Πηγή: http://dim-pylon.dod.sch.gr/pages/c_9.html

Άγγελοι και αγγελάκια

A/A: 50
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 26/02/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1873

Είμαι στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσω ένα νέο θαύμα πού μου γνωστοποιήθηκε πριν λίγες ημέρες από φίλους προσκυνητές και πού έλαβε μέρος στο υπέρλαμπρο στολίδι της ορθοδοξίας μας, στο ΑΓΙΟΝ - ΟΡΟΣ. Σας παραθέτω το ιστορικό τού θαύματος όπως ακριβώς μου εξιστορήθηκε.... Πριν από λίγο καιρό λοιπόν κάποιος προσκυνητής όπως και πολλοί άλλοι άλλωστε πήγε στο Άγιον - Όρος για προσκύνημα και διαμονή σε κάποια μονή. Η πηγή μου δε θυμόταν το όνομα της μονής.....(Θα το μάθουμε όμως σύντομα). Κατά την μοναδικά υπέροχη Αγιορείτικη νυχτερινή ησυχία και ενώ ο προσκυνητής και οι γεροντάδες της μονής ξεκουραζόταν από το τυπικό της ημέρας, άρχισαν να φτάνουνε στα αυτιά τους ύμνοι και ψαλμωδίες αγνώστου προελεύσεως. Απορημένος λοιπόν άρχισε να ψάχνει από πού έρχονται οι μελωδίες αυτές. Ακολουθώντας τις ψαλμωδίες έφτασαν έξω στην αυλή τής μονής και προσπαθώντας να εντοπίσουν από πού προέρχονται ο προσκυνητής έφτασε στο εκκλησάκι της μονής και αναρωτήθηκε ποιος ψέλνει τέτοια ώρα; Η απάντηση ήρθε γρήγορα. Ανοίγοντας την πόρτα έμεινε έκθαμβος από το τι αντίκριζε.... .....ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ..... Ένας πανύψηλος άνδρας με φτερούγες στεκόταν μέσα στο εκκλησάκι και δίπλα του αριστερά και δεξιά του δύο μικρά αγγελάκια να ψέλνουν αυτούς τους γλυκύτατους ύμνους. ....Ηταν ο ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ..... Τρέχει αμέσως λοιπόν μέσα στην Μονή αρπάζει ένα κασσετοφωνάκι που είχε πάρει μαζί του και γυρίζει στο εκκλησάκι για να μαγνητοφωνήσει τις Αγγελικές ψαλμωδίες τις οποίες επέτρεψε ο ΘΕΟΣ νά γραφούν στην κασέτα του την οποία μας φέραν οι φίλοι προσκυνητές και την οποία θα ανεβάσουμε στο SITE ΕΥΛΟΓΙΑ για όλους εσάς τους Εν - ΧΡΙΣΤΟ φίλους μας.

Πηγή: http://64.233.179.104/search?q=cache:2jJ8y_Pzg_AJ:athos.alexsoft.gr/index.php%3Foption%3Dcom_smf%26Itemid%3D171%26action%3Dprofile%3Bu%3D6%3Bsa%3DshowPosts+%CE%A3%CE%A0%CE%97%CE%9B%CE%99%CE%91+%CE%9A%CE%A1%CE%91%CE%A5%CE%93%CE%97&hl=el&gl=gr&ct=clnk&cd=28

Θαυματουργή ίαση

A/A: 51
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 07/03/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Βατοπεδίου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1891

Ο Ανδρέας Ευαγγελίδης, από την Αραδίππου της Κύπρου, σε επιστολή του προς την Μονή Βατοπαιδίου αναφέρει: "Έγινε θαύμα στο πόδι μου στις 22 Ιουνίου το 1992. Σας γράφω σχετικά με αυτό. Το πόδι μου με πονούσε πολύ στο γόνατο και δεν μπορούσα να κατέβω σκαλιά ή να ανέβω. Γι αυτό πήγα στον γιατρό, ο οποίος και μου είπε ότι πρέπει οπωσδήποτε να κάνω εγχείρηση, διαφορετικά θα κουτσαίνω. Ήταν 15 Ιουνίου το 1992. Εγώ του είπα ότι δεν μπορώ τώρα, γιατί φεύγω για το Άγιον Όρος. Αυτός επέμενε και μου είπε ότι αν πας με αυτό το πόδι στο Άγιον Όρος, στο τέλος θα σε φέρουν με το φορείο. Εγώ του είπα ότι θα πάω και δεν με νοιάζει. Έτσι και έγινε. Ήρθα στο Αγιον Όρος μαζί με άλλους φίλους... Όταν ήρθαμε στο Βατοπαίδι στην Εκκλησία εγώ προσευχόμουν στην Παναγία και σε όλη την διάρκεια της θείας Λειτουργίας έλεγα "Παναγία μου, θεράπευσέ με". Στις 6 περίπου η ώρα, το πρωί, μου φάνηκε στο εικόνισμα της Παναγίας ότι ξεχώρισε η Παναγία και ένοιωσα μεγάλη χαρά, αγαλλίαση και δεν μπορούσα να το εξηγήσω. Όταν τελείωσε η θεια Λειτουργία και βγήκαμε έξω, ο πάτερ Εφραίμ ήταν στο πάνω εκκλησάκι της Παναγίας της Παραμυθίας και δεν είχε τελειώσει ακόμα. Είπα στην παρέα μου να ανέβουμε πάνω μέχρι να τελειώσει και μετά να πάμε στην Τράπεζα. Συμφώνησαν και αυτοί και ήρθε ο ξάδελφός μου για να με βοηθήσει να ανέβω την σκάλα προς το εκκλησάκι της Παραμυθίας. Στο πρώτο σκαλί δεν ένοιωσα πόνο στο πόδι μου. Τότε δοκίμασα το δεύτερο, τίποτα. Στο τρίτο σκαλί το πίεσα για να δω, και πάλι δεν ένοιωσα πόνο, οπότε έσπρωξα τον ξάδελφό μου και άρχισα να τρέχω πάνω προς το παρεκκλήσιο της Παραμυθίας και κλαίγοντας φώναζα ότι έγινε θαύμα. Όταν φύγαμε και φτάσαμε στην Κύπρο πήγα στον γιατρό μου και του είπα να με εξετάσει. Όταν με εξέτασε μου είπε ότι το πόδι μου είναι καλύτερο από το άλλο. Τότε εγώ τον ρώτησα αν πιστεύει στα θαύματα και μου είπε: "ναι, πιστεύω". Εγώ του είπα το περιστατικό και μου είπε: "Δοξάζω το όνομά Της. Ανδρέα μου είσαι μια χαρά". Και μέχρι σήμερα είμαι πολύ καλά..."

Πηγή: http://clubs.pathfinder.gr/romiosini/236827

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ Ο ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ

A/A: 52
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 08/05/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1963

Ηγούμενος από την περιοχή της Μακεδονίας, επισκέφθηκε τον Γέροντα Εφραίμ με δυο θεολόγους και ένα φοιτητή. Ένας από τους θεολόγους ζήτησε να τους εξηγήσει την ευωδιά των αγίων λειψάνων. Ο Γέροντας έσκυψε το κεφάλι του στο μέρος της καρδιάς του, αποξενώθηκε από τους συνομιλητές του και προσευχόταν. Ξαφνικά γέμισε ο τόπος όλο ευωδιά. Αυτοί αλληλοκοιτάζονταν και έκλαιγαν. Μετά από λίγα λεπτά ο Γέροντας τους είπε. Επειδή δεν μπορούσα να σας εξηγήσω με λόγια, ζήτησα να σας το δείξει ο ίδιος ο Θεός.

Πηγή: http://www.zoiforos.gr/logoizois/logia_athoniton_pateron_ba.htm

Το όραμα

A/A: 53
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 08/05/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1964

Αγιορείτης Γέροντας, όταν ακόμη ζούσε ο παπα Εφραίμ, τον είδε σε όραμα μέσα στο θείο φως, ο οποίος τον συμβούλευσε να καθοδηγεί την συνοδεία του σε περισσότερη εσωστρέφεια.

Πηγή: http://www.zoiforos.gr/logoizois/logia_athoniton_pateron_ba.htm

Η ευωδία και η λάμψη

A/A: 54
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 08/05/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1965

Ένας επισκέπτης διηγήθηκε σε αδελφό της Μονής μας το εξής γεγονός που έζησε ο ίδιος. Σκεπτόμουν να γίνω μοναχός, αλλά δεν το αποφάσιζα. Επισκέφθηκα τον Γέροντα Εφραίμ στα Κατουνάκια για να τον συμβουλευτώ. Όταν μπήκα στο κελί του, ευωδίαζε ολόκληρο. Η ευωδιά έβγαινε από τον Γέροντα. Για μια στιγμή έλαμψε το πρόσωπο του και έγινε όλο φως. Όταν τον ρώτησε για το θέμα, που με απασχολούσε μου απάντησε. Θα γίνεις παιδί μου μονάχος, αλλά θα αρχίζεις.

Πηγή: http://www.zoiforos.gr/logoizois/logia_athoniton_pateron_ba.htm

Οι ψυχικές δυνάμεις του γέροντα Εφραίμ

A/A: 55
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 08/05/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1966

Ένας ευλαβής ιερέας, μας είπε, ότι επισκέφτηκε τον Γέροντα για να πάρει την ευλογία του και να τον παρακαλέσει να προσεύχεται για την οικογένεια του και κυρίως για την πρεσβυτέρα του, που σήκωνε μεγάλο βάρος γιατί γηροκομούσε τα πεθερικά της. Όταν μπήκα στο κελί του γέροντα, πριν προλάβω να του πω κάτι για τα θέματα μου, τον άκουσα να μου λέει, «η πρεσβυτέρα σου είναι πολύ καλή. Να της πεις, να κάνει υπομονή στην γηροκομήσει των γονέων σας και θα έχει μεγάλο μισθό από τον Θεό. Στη συνέχεια τον ρώτησε ποσά παιδία είχε. Τέσσερα Γέροντα. Ο Γέροντας έμεινε σκεφτικός. Μετά τον ξαναρώτησε: Τέσσερα;. ναι, Γέροντα. Μα Τέσσερα; Τότε ο ιερέας του είπε. Δηλαδή γέροντα πέντε αλλά το ένα πέθανε μικρό. Αααα!!! Έκανε ο γέροντας επιφωνηματικά, εκφράζοντας την λύση της απορίας του. Και στην συνεχεία είπε. Αφού έχεις Τέσσερα παιδία μπορείς να λειτουργείς όποτε θέλεις, επαινώντας την πολυτεκνία ως θεια ευλογία.

Πηγή: http://www.zoiforos.gr/logoizois/logia_athoniton_pateron_ba.htm

Τον πλάκωσαν στο ξύλο… κατά λάθος!!

A/A: 56
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 08/05/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1967

Κάποτε είπε ο Γέροντας ήμουν μόνος στον Άγιο Βασίλειο, δεν ξέρω πως, έχασε το δρόμο ένας Πειραιώτης και βρέθηκε έξω από την καλύβα μου. Τον φιλοξένησα λίγο και του πρότεινα αν θέλει να διανυχτερεύσει. «όχι- όχι μου λέει φεύγω». Πως μπορείς, πάτερ και ζεις χρόνια σ` αυτά τα βράχια; Εγώ να με δέσεις θα κόψω το σχοινί να φύγω. Εσύ που μένεις; Στον Πειραιά. Και μένα του απαντώ να με δέσεις στον Πειραιά , θα κόψω το σχοινί και θα έρθω εδώ! Πράγματι ο παππούς με όλη την απλότητα έδωσε μια πολύ σοφή και εύστοχη απάντηση, και συνέχισε. Καλά, τούτο δεν είναι τίποτε. Ήλθε βράδυ τον έβαλε ο Γέροντας στο κελί του να κοιμηθεί και ο Γέροντας αγρυπνούσε στην εκκλησία. Για μια στιγμή ακούμε φωνές, κραυγές, τρέχουμε κοντά του, πέφτει απάνω μου και σφιγγόταν κι έτρεμε ολόκληρος. Τι συμβαίνει βρε ευλογημένε; Πέφτει στα ποδιά μας με κλάματα. Ήλθαν οι δαίμονες και μ` έσπασαν στο ξύλο, θα με σκοτώσουν. Πάρτε με γρήγορα στην Αγια Άννα, δεν μπορώ. Του λέει ο Γέροντας. Ησύχασε, παιδί μου, ώσπου να ξημερώσει, δεν σε ξαναχτυπάνε, λάθος έκαναν. Κάθε βράδυ εμένα πλακώνουν στο ξύλο, αλλά κατά λάθος τις έφαγες Εσύ! Όσα και να του είπαμε αυτός τίποτα. Θέλω να φύγω μας έλεγε. Τι να κάνουμε; Νύχτα σκοτεινή τον κατεβάσαμε στην Αγια Άννα.

Πηγή: http://www.zoiforos.gr/logoizois/logia_athoniton_pateron_ba.htm

Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΡΒΑΡΟΣ

A/A: 57
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 28/05/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1996

Στο πάντιμον πρόσωπο της εικόνας διακρίνεται ξερή πληγή με μαχαίρι από το κτύπημα του πρώην πειρατή. Ο πειρατής, όταν κτύπησε την εικόνα, είδε να ρέει αίμα από την πληγή. Το θαύμα τον συγκλόνισε. Πίστεψε, βαπτίσθηκε, και έμεινε στη μονή σαν μονάχος. Δεν θέλησε άλλο όνομα παρά το όνομα Βάρβαρος. Έζησε άγια ζωή και στο τέλος αγίασε. Στο ναϊδριο της Πορταϊτισσας υπάρχει τοιχογραφία με στολή πειρατού και την προσωνυμία Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΡΒΑΡΟΣ.

Πηγή: Πηγή : Από το e-book : ΛΟΓΟΙ ΑΘΩΝΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ ΚΟΖΑΝΗ ΜΑΡΤΙΟΣ 2006

Το όραμα του γέροντα Ιωσήφ

A/A: 58
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 28/05/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1997

Ο ησυχαστής γέρων Ιωσήφ, ο κοιμηθείς με ειρήνη το έτος 1959 στην αρχή της ασκητικής του ζωής, σε ώρα γλυκύτατης νοεράς προσευχής, είδε το έξης όραμα. Όπως το διηγήθηκε ο ίδιος: -Εκεί που βρισκόμουν βυθισμένος στον εαυτό μου και πρόσεχα τα λόγια της ευχής, ξαφνικά γέμισα φως και έπειτα όλος ο τόπος έγινε φως. Ξαφνικά παρουσιάστηκαν τρία παιδάκια, σε ηλικία έξι μέχρι οκτώ ετών, όμοια κατά πάντα στην μορφή και τα χαρακτηριστικά τους, χαριτωμένα και τόσο ωραία που η θέα τους αιχμαλώτισε όλες μου τις αισθήσεις. Βάδισαν προς σε μένα με τον ίδιο ρυθμό, το ίδιο βήμα, σαν να ήταν ένα και όμως ήταν τρία. Έψαλλαν μελωδικότατα το «όσοι είς Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε αλληλούϊα». Όταν με πλησίασαν πολύ, μέχρι που νόμιζα ότι θα τα έπιανα εάν άπλωνα τα χέρια μου, πήγαιναν πάλι μπρος τα πίσω χωρίς να γυρίζουν την πλάτη τους και συνέχισαν το ίδιον ύμνο και στο αλληλούϊα με ευλογούσαν με τα χεράκια τους, καθώς κάνει ο ιερέας.

Πηγή: Πηγή : Από το e-book : ΛΟΓΟΙ ΑΘΩΝΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ ΚΟΖΑΝΗ ΜΑΡΤΙΟΣ 2006

Η λάμψη

A/A: 59
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 28/05/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή βήρων του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1998

Όταν κάποτε ο όσιος Ευθύμιος, ο κτήτορας της ιεράς μονής Ιβήρων, λειτουργούσε στην κορυφή του Άθω κατά την γιορτή της Μεταμορφώσεως, φως ουράνιων περιέλαμψε όλους τους παρευρεθέντας, το οποίον τους ανάγκασε να πέσουν καταγής γιατί δεν μπορούσαν να υποφέρουν την λάμψη.

Πηγή: Πηγή : Από το e-book : ΛΟΓΟΙ ΑΘΩΝΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ ΚΟΖΑΝΗ ΜΑΡΤΙΟΣ 2006

Θεσπέσιες ψαλμωδίες

A/A: 60
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 28/05/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1999

Ο σεβαστός λόγιος μοναχός γέρων Θεόκλητος Διονυσιάτης μου διηγήθηκε ότι πήγε κάποτε να συναντήσει τον θαυμάσιο στην ψυχή και την βιβλική όψη Pώσσο ερημίτη παπα Τύχωνα. Πλησίασε το ασκητήριο του άκουσε θεσπέσιες ψαλμωδίες. Νόμιζε ότι γινόταν Θεία Λειτουργία και για αυτό περίμενε έξω από την καλύβα μέχρι να τελείωση. Τέλος, αφού μπήκε βρήκε μόνο τον παπα Τύχωνα στην εκκλησία, ο οποίος εκείνη την στιγμή μεταλάμβανε τον Άγιον Άρτον. Διατηρούσε Άγιον Άρτον όλο το χρόνο και μεταλάμβανε συχνά μόνος του. Ο πατέρας Θεόκλητος έμεινε κατάπληκτος και απορούσε τι να ήταν οι ψαλμωδίες που άκουσε προηγουμένως.

Πηγή: Πηγή : Από το e-book : ΛΟΓΟΙ ΑΘΩΝΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ ΚΟΖΑΝΗ ΜΑΡΤΙΟΣ 2006

Οράματα πριν το τέλος

A/A: 61
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 28/05/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2000

Λίγο πριν την μακάρια κοίμηση του ερημίτου τον υπηρετούσε ο μαθητής και υποτακτικός του, σεβάσμιος γέρων Παίσιος. - Εσύ είσαι ο άγιος Σεραφείμ; Ρώτησε κατάκοιτος και ετοιμοθάνατος παπα Τύχων. - Τι λέτε γέροντα, δεν σας καταλαβαίνω. -Να -είπε τότε – προ ολίγου ήταν εδώ ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ μαζί με την Παναγία και μιλούσαμε. - Τι σου είπε η Παναγία; Ρώτησε ο πατέρας Παίσιος. - Μου είπε ότι θα με πάρει μετά την γιορτή μου. Πράγματι στις 10 Σεπτεμβρίου μετά την γιορτή της γεννήσεως της Θεοτόκου 8 Σεπτεμβρίου, κοιμήθη ο παπα – Τύχων με ειρήνη κρατώντας στα χέρια του ένα σταυρό. Πριν πεθάνει ο πατέρας Παίσιος του έβαλε στην μύτη να μυρίσει βασιλικό. - Μυρίζει ωραία γέροντα; Του είπε. Ναι, παιδί μου αλλά ο παράδεισος μυρίζει πολύ πιο ωραία!......

Πηγή: Πηγή : Από το e-book : ΛΟΓΟΙ ΑΘΩΝΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ ΚΟΖΑΝΗ ΜΑΡΤΙΟΣ 2006

Οι άγνωστες αρχαιότητες του Αγίου Όρους

A/A: 62
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 30/05/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2003

Σπαράγματα αγαλμάτων, ενεπίγραφες στήλες, τοιχογραφίες με φιλοσόφους, νομίσματα και χειρόγραφα αρχαιοελληνικών κειμένων στις μονές. Οι τέσσερις βασιλείς της αρχαιότητας (των Ελλήνων Αλέξανδρος, των Ρωμαίων Αύγουστος, ο βασιλεύς Ναβουχοδονόσωρ και ο βασιλεύς Μήδων και Περσών) που απεικονίζονται ένθρονοι με παλαιολόγεια αυτοκρατορική στολή σε τοιχογραφία του 1568 δεν αφήνουν αδιάφορο το βλέμμα οποιουδήποτε προσκυνητή στο καθολικό της ιεράς μονής Δοχειαρίου του Αγίου Ορους. Πολλαπλάσια ερωτήματα γεννούν στον ανίδεο επισκέπτη της μοναστικής πολιτείας η παράσταση του ζωδιακού κύκλου των αστερισμών, στην ίδια μονή, και οι δώδεκα ολόσωμες μορφές φιλοσόφων (Πυθαγόρας, Σωκράτης, Ομηρος, Αριστοτέλης, Σίβυλλα, Πλάτων, Πλούταρχος κ.ά.) εκατέρωθεν του Ιεσσαί σε τοιχογραφία που φιλοτέχνησε μεταξύ 1535 και 1541 ο Κρητικός ζωγράφος Θεοφάνης στην τράπεζα της Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας. Σ’ ένα πιο εξειδικευμένο μάτι, επίσης, δεν περνούν απαρατήρητες οι κολόνες ιωνικού και δωρικού ρυθμού που υποβαστάζουν τα κελιά και τον ξύλινο διάδρομο στην ιερά μονή Ιβήρων, οι ενεπίγραφες στήλες σε πηγάδια και κρήνες και άλλα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα της προχριστιανικής περιόδου που βρίσκονται εντοιχισμένα επί χίλια και πλέον χρόνια στους στιβαρούς τοίχους των μοναστηριών. Τον άγνωστο, αλλά και ανεξερεύνητο «Προχριστιανικό Αθω» περιγράφει η νέα έκδοση του Κέντρου Διαφύλαξης Αγιορείτικης Κληρονομιάς του υπουργείου Μακεδονίας - Θράκης, που κυκλοφόρησε πρόσφατα. Η συλλογική εργασία –με πλούσια εικονογράφηση– που προέκυψε από τις μελέτες επιστημόνων, κοσμικών και μοναχών, σε βιβλιοθήκες, τοιχογραφίες, στα κινητά και τα εντοιχισμένα οικοδομικά σπαράγματα προσφέρουν μια συνοπτική εικόνα για τον προχριστιανικό πολιτισμό που κληρονόμησε η Μοναστική Πολιτεία. Η θέση, το ύψος, το άγριο της φύσης της περιοχής απασχόλησε τους αρχαίους συγγραφείς (Αριστοτέλη, Νίκανδρο, Θεόκριτο κ.ά), ακόμη και τον αρχιτέκτονα Δεινοκράτη που είχε την έμπνευση να λαξεύσει την προτομή του Μεγάλου Αλεξάνδρου στον Αθωνα, μια πρόταση που απορρίφθηκε από τον Μακεδόνα βασιλέα. «Αθως σκιάζει νώτα Λημνίας βοός», αναφέρει ο τραγικός ποιητής Σοφοκλής. «Ο γαρ Αθως εστί όρος μέγα τε και ονομαστόν, ες θάλασσαν κατήκον, οικημένον υπό ανθρώπων», τον περιγράφει ο Ηρόδοτος. Πληροφορίες για τις αρχαίες πόλεις της αθωνικής χερσονήσου (Δίον, Ολόφυξος, Ακρόθωοι, Κλεωναί, Θρύσσος) δίνουν μεταξύ άλλων ο Θουκυδίδης, ο Στράβωνας, ο Ηρόδοτος και φυσικά ο γεωγράφος, μαθηματικός και αστρονόμος Κλαύδιος Πτολεμαίος (β΄ μ.Χ. αιώνα). Γύρω από τις πηγές της αρχαιοελληνικής γραμματείας περιστρέφονται και οι αρχαιολόγοι (Ιωακείμ Αθ. Παπάγγελος και Στέφανος Π. Παλιομπέης) στην προσπάθειά τους να ταυτίσουν τις αρχαιότητες με τις θέσεις πόλεων, καθώς συστηματική ανασκαφή δεν έχει γίνει ως τώρα. Υπολείμματα προχριστιανικών πόλεων ή μνημείων βρίσκονται διάσπαρτα κοντά στα ιερά καθιδρύματα, ενισχύοντας την άποψη ότι τα μεγάλα μοναστηριακά συγκροτήματα πιθανότατα κτίστηκαν σε θέσεις προκατοικοιημένες. Κριτήρια για την επιλογή αποτέλεσαν προφανώς εκτός των άλλων, η δυνατότητα προμήθειας οικοδομικών υλικών. Είναι χαρακτηριστική η τοιχογραφία του 1568 στο καθολικό της Μονής Δοχειαρίου με τέσσερις μοναχούς να μεταφέρουν «θησαυρόν» και μια μεμονωμένη όρθια κολόνα να επισημαίνει, πιθανότατα, τον αρχαιολογικό χώρο όπου εντόπισαν το εύρημα. Σπαράγματα από αγάλματα της κλασικής-ελληνιστικής περιόδου, κιονόκρανα, βάθρα, μαρμάρινες επιτύμβιες στήλες, επιγραφές, και ανάγλυφες πλάκες ως θωράκια (ένα παριστάνει την ανάληψη του Μ. Αλεξάνδρου) χρησιμοποιήθηκαν ως οικοδομικά υλικά για τα βυζαντινά και μεταβυζαντινά μνημεία. Σαρκοφάγοι μετατράπηκαν σε δεξαμενές για τη φύλαξη λαδιού, κιονόκρανα και μαρμάρινα ανάγλυφα κοσμούν παράθυρα και εισόδους, ενώ ένα από τα σημαντικότερα ευρήματα θεωρείται η ενεπίγραφη μαρμάρινη στήλη του βασιλέως Κασσάνδρου στη μονή Δοχειαρίου, φωτογραφία της οποίας δημοσιεύεται για πρώτη φορά. «Οι μοναχοί, και οπωσδήποτε οι Αθωνίτες, είναι εραστές του καλού και του ωραίου και ως φιλόκαλοι, όχι μόνο δεν παραπετούν ό,τι είναι καλό, αλλά το περιμαζεύουν και το θέτουν σε θέση περίοπτη. Όποια πέτρα ή μάρμαρο δέχθηκε σμίλης λείανση ή έστω και παραμικρή γλυφίδα, δεν οδηγείται στο ασβεστοκάμινο, αλλά εντοιχίζεται ή ξανακτίζεται ή ακόμη τοποθετείται σε θέση πολυσύχναστη και πολυδιάβατη, για να φαίνεται πως οι επίγονοι τιμούν τους κόπους και τους πόθους των προγόνων. Οι μοναχοί συλλέγουν, χωρίς να τυμβωρυχούν ό,τι διασώθηκε από τον πολιτισμό των αρχαίων μας προγόνων, τα προσέχουν, τα συντηρούν, τα διατηρούν σαν να είναι της φυλής μας τα λείψανα, οι ρίζες και ο σπόρος…», γράφει ο μοναχός Θεόκτιστος Δοχειαρίτης. Ετσι εξηγούνται εκτός των άλλων οι πλούσιες συλλογές με κινητές αρχαιότητες και νομίσματα από τους αρχαϊκούς ώς τους υστερορωμαϊκούς χρόνους που συγκέντρωσαν από τον 19ο αιώνα οι ιερές μονές με σημαντικότερες του Βατοπαιδίου, της Μεγίστης Λαύρας, του Αγίου Παντελεήμονος, του Δοχειαρίου, του Χελανδαρίου, της Αθωνιάδος Σχολής στις Καρυές και της Σιμωνόπετρας. Εμφανείς είναι οι επιρροές της αρχαιότητας τόσο στην πνευματική όσο και στην καθημερινή ζωή. Στις αρχαίες τεχνολογίες ανάγονται τα πατητήρια με κοχλίες, το υδραυλικό ωρολόγιο των Μονών Βατοπεδίου, Ιβήρων και Ξηροποτάμου, τα όργανα ζωγραφικής και γραφής, τα εργαλεία, οι διακοσμητικές τεχνικές στην αρχιτεκτονική (ψηφιδογραφία, γυψοτεχνία) ακόμη και τα εκκλησιαστικά σκεύη. Πολλά από τα σημαντικότερα σε παγκόσμιο επίπεδο βυζαντινά χειρόγραφα αρχαιοελληνικών κειμένων με εκατοντάδες τίτλους φυλάσσουν όλες σχεδόν οι αγιορείτικες βιβλιοθήκες. «Η ορθόδοξη χριστιανική παράδοση δεν απορρίπτει τη θύραθεν παιδεία και την αρχαιογνωσία», σημειώνει ο μοναχός Θεολόγος Ιβηρίτης. Τουλάχιστον 183 χειρόγραφα σχετικά με την κλασική αρχαιότητα αριθμεί η ιβηριτική συλλογή, εκ των οποίων 35 με αριστοτελικά έργα που χρονολογούνται από τον 13ο ώς τον 18ο αιώνα. «Το απορίας άξιον δεν είναι πώς ο Πίνδαρος βρίσκεται στη βιβλιοθήκη της Μονής, αλλά αντιθέτως, θα ήταν παράδοξο αν δεν υπήρχε σ’ αυτήν», υπογραμμίζει ο προηγούμενος Βασίλειος Ιβηρίτης. Οι παραστάσεις εξαλλου σε ναούς και μοναστηριακά κτίσματα (με παλαιότερη την τοιχογραφία της Μεγίστης Λαύρας και νεότερη της Μονής Βατοπαιδίου) του Αριστοτέλη, του Σόλωνα, του Πλάτωνα, του Σοφοκλή, του Θουκυδίδη του Πλούταρχου, του Ομήρου και άλλων φιλοσόφων, σε θέση κοντά σε αγίους δεν είναι τυχαία, παρατηρεί η Γερακίνα Ν. Μυλωνά και ο Ιωακείμ Αθ. Παπάγγελος. Οι φιλόσοφοι, που εικονίζονται με ειλητάρια, στολή επισήμου αξιωματούχου και στέμμα, αναγορεύονται σε προφήτες ξανακερδίζοντας μια ενεργό θέση σ’ έναν κόσμο με νέες θρησκευτικές ηθικές και κοινωνικές αξίες. Της Γιώτας Μυρτσιώτη /news.kathimerini.gr/

Πηγή: http://www.coinsmania.gr/cgi-bin/portal/index.cgi?action=viewnews&id=648

Θαυμε με άτεκνη γυναίκα

A/A: 63
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 24/06/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Σκήτη Αγίας Άννης του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2032

Είμαι παντρεμένος 8 χρόνια και δεν μπορούσαμε να κάνουμε παιδί. Η γυναίκα μου έχει πρόβλημα με την περίοδο και ενώ έχουμε πάει σε παρά πολλούς γιατρούς δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα. Τα έβρισκαν όλα καλά και έλεγαν ότι σηκώνουν τα χέρια ψηλά. Έχει κάνει τα πάντα λοιπόν η γυναίκα μου, για τα πρώτα 6 χρόνια γάμου μας, έχει πάρει πολλά χάπια, ενέσεις και διάφορα αλλά που μας πρότειναν οι γιατροί. Αφού είδαμε λοιπόν ότι δεν γίνετε τίποτα, αποφασίσαμε ότι θα μείνουμε χωρίς παιδί. Σταματήσαμε τα πάντα και πέρασαν 2 χρόνια, χωρίς τουλάχιστον το άγχος των χαπιών και των διάφορων που κάναμε με την συμβουλή των γιατρών. Βέβαια δεν γινόταν τίποτα με το θέμα της τεκνοποίησης. Κάποια μέρα λοιπόν, πήγαμε να εξομολογηθούμε σε έναν νέο ιερέα, γιατί στην εκκλησία που πηγαίναμε είχε παρά πολύ κόσμο και δεν προλάβαινα να λείπω τόση ώρα από τη δουλεία μου. Αυτός λοιπόν ο άνθρωπος μας είπε για το θαύμα της Άγιας Άννας το οποίο για όσους δεν ξέρουν , αφορά την τεκνοποίηση, γιατί και η Αγια Άννα, η οποία γέννησε την Πανάγια μας ήταν στείρα!! Μου είπε λοιπόν να πάω στο Άγιο Όρος , στο μοναστήρι της Άγιας Άννας , και να ακολουθήσω τις οδηγίες που θα μου πουν στο μοναστήρι. Κάναμε τα πάντα που έλεγαν οι οδηγίες των μονάχων, νηστέψαμε 40 ημέρες, τηρήσαμε τα διάφορα που γράφει το βιβλίο της Άγιας Άννας και ήρθαμε αμέσως μετά σε επαφή. Η ΣΥΖΥΓΟΣ ΜΟΥ ΛΟΙΠΟΝ ΕΜΕΙΝΕ ΕΓΚΥΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ!!!! Χωρίς περίοδο χωρίς κανένα χάπι χωρίς καμία βοήθεια γιατρών ήρθαν όλα κατευχήν!!!! Οι γιατροί δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι η γυναίκα μου είναι έγκυος. Σήκωναν και πάλι τα χέρια ψηλά!! Αυτή τη στιγμή έχουμε ένα υγιέστατο αγοράκι 4 μηνών, η ζωή μας έχει αλλάξει υπερβολικά προς το καλύτερο, πηγαίνουμε κάθε Κυριακή εκκλησία, κοινωνάμε κάθε Κυριακή, δοξάζουμε καθημερινά την Αγια Άννα , και γενικά είμαστε τρισευτυχισμένοι. Αυτή λοιπόν την Παρασκευή στις 10/2/2006 πάω ξανά στο μοναστήρι για να ευχαριστήσω και πάλι από κοντά την Αγια Άννα. Είναι το μεγαλύτερο θαύμα που έχει γίνει για εμένα στη ζωή μου, και θέλω να πω ακόμα ότι στο Άγιο Όρος , όταν πήγα ήταν όλα τόσο όμορφα και γαλήνια, που παρόμοια δεν έχω συναντήσει πουθενά. Θα έρθω λοιπόν ξανά την Παρασκευή και είμαι πολύ ευτυχισμένος. Εύχομαι να πάνε όλα καλά σε όλο τον κόσμο και να έχουν όλοι την ευτυχία μου.

Πηγή: http://www.athos.gr/index.php?option=com_content&task=view&catid=288&id=885.&Itemid=260

Ο Γέροντας Πορφύριος θεραπεύει

A/A: 64
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη aragorn στις 29/06/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2037

Ειδικότητά του η “τηλε-διαγνωστική”! Έβλεπε με καταπληκτική ακρίβεια αλλαγές στον εαυτό του και σε άλλους’ συχνά και στούς γιατρούς του. Ο ίδιος μού διηγήθηκε ότι διέγνωσε υπογοναδισμό σε έναν νέο μόνο κοιτάζοντάς τον, κάταγμα σπονδύλου σε μιά μοναχή που βρισκόταν σε άλλη πόλη. Είναι ίσως χιλιάδες αυτοί που δέχθηκαν τή διαγνωστική του ενέργεια και επιβεβαιώθηκε η νόσος αργότερα και επιστημονικά. Εδώ θα αναφέρω μιά αυτοδιάγνωσή του. Διεπίστωσε μεταβολές στο ηλεκτροκαρδιογράφημά του, χωρίς καρδιογράφο. Ένα βράδυ μού τηλεφώνησε ανήσυχος: “Έλα, έστω και αργά, και θα δής αλλοιώσεις στο καρδιογράφημα. Πονάω σήμερα, πολλές φορές, και ο πόνος είναι στηθαγχικός”. Διαπίστωσα πράγματι ισχαιμικές μεταβολές (στις απαγωγές v3-v6) και τον ρώτησα σε ποιό stress βρέθηκε σήμερα. Άρχισε να κλαίη και με διακοπές να μού περιγράφη λεπτομερώς σκηνές από τις οδομαχίες στή Ρουμανία. Ήταν η ημέρα της εξεγέρσεως του λαού κατά του Τσαουσέσκου και με το “χάρισμά” του έβλεπε τούς πυροβολισμούς και τούς θανάτους στις πλατείες, όπως τις δημοσίευσαν οι εφημερίδες τις επόμενες ημέρες. Συνέχισε να κλαίη και τον παρεκάλεσα να ζητήση από τον Θεό να του αφαιρέση για λίγο αυτή την “όραση”. Η καρδιά του βρισκόταν σε κίνδυνο από την ένταση. Θά μπορούσε να κάνη επέκταση του εμφράγματός του. Στήν ίδια ένταση βρισκόμουν κι εγώ, βλέποντας την ευαισθησία της “άλλης” καρδιάς ενός αγίου. Έκρυψα τα μάτια μου με το καρδιογράφημα και σκεφτόμουν: Τί σημασία έχουν, Γέροντα, για σένα τα νιτρώδη αντιστηθαγχικά φάρμακα που ετοιμάζομαι να σού δώσω; Εσύ δεν είσαι εκ του κόσμου τούτου. Η καρδιά σου χτυπά στον Ωρωπό και ζή στην Ρουμανία. Στό ηλεκτροκαρδιογράφημα η καρδιά φαίνεται με ισχαιμική “κατάσπαση” του Sε διαστήματος, αλλά στην πραγματικότητα βρίσκεται σε μεγάλη “ανάσπαση” προς τον ουρανό. Έφυγα αργά με τον τρόμο ότι είδα λίγο από το φώς ενός αγίου. Εγώ πήγαινα στο κελλί του σάν διαγνώστης γιατρός, αλλά πολλές οι φορές που εκείνος έκανε διαγνώσεις για μένα. Θά αναφέρω δύο: Είχα χειρουργηθή από τον καθηγητή κ. Βασ. Γολεμάτη (δύο βουβωνοκήλες ταυτόχρονα) και ενώ ήμουν στή φάση της αναρρώσεως, πήγαμε με τή γυναίκα μου στον Ωρωπό. Δέν ξέρω αν είχε μάθει από φίλους ότι ήμουν χειρουργημένος, αλλά μόλις μπήκαμε με κοίταξε επίμονα για πολλή ώρα στην κοιλιά και μού είπε: “Βλέπω ότι δεξιά έγινε καλή εγχείρηση, αλλά αριστερά αριστοτεχνική’ γιατί περιποιήθηκε τόσο εκεί;”. Η γυναίκα μου μού έκανε νόημα: “Τί λέει ο Γέροντας;”. Δέν είχα πεί ούτε σε εκείνη ούτε σε άλλον ότι ο χειρουργός είχε εφαρμόσει την μέθοδο Soudaice αριστερά, επειδή ήταν μεγάλη. Ο Γέροντας το “είδε”. Τόν Δεκέμβριο του 1990 ήμουν στο κρεβάτι με την πολλοστή γαστρορραγία μου. Σέ κάποια στιγμή έντονου προβληματισμού μου αν πρέπη να χειρουργηθώ ή όχι, χτύπησε το τηλέφωνο. Μεταφέρω αυτούσια τα λόγια του Γέροντα: “Αυτές τις μέρες σε επισκέπτομαι συχνά και με το “χάρισμα”, που μού έδωσε ο Θεός ενεργώ θεραπευτικά. Ποτέ δεν είχα μπεί στο σπίτι σου τόσες πολλές φορές σε λίγες μέρες.....Κάτι μού λέει να μήν το χειρουργήσης τώρα, αλλά να αλλάξης τρόπο ζωής, να χαλαρώσης. Άφησε το χειρουργείο να το σκεφθούμε αργότερα. Τί κάνω εγώ τώρα το γιατρό στο γιατρό; (γελάει). Νά ξεκουράζεσαι περισσότερο, γιατί σε αγαπάει ο κόσμος. Μού έφαγες τή δόξα (γελάει)”. Φαντάζεσθε πώς ένοιωσα κάτω από αυτή την προστατευτική του παρουσία! Αγαπούσε τόσο πολύ όλους τούς ανθρώπους που τον πλησίαζαν και, φυσικά, και τούς γιατρούς του, ώστε να ενεργοποιή για μάς το θεραπευτικό χάρισμά του. Όσοι τον πλησίαζαν ανεπιτήδευτα έχουν παρόμοιες εμπειρίες. Πολλές φορές έπαιρνα μαζί μου φιλικά ή συγγενικά πρόσωπα, που εξεπλήσσονταν, όταν άρχιζε να μιλάη για το πρόβλημά τους, χωρίς εγώ να τον ενημερώσω εκ των προτέρων. Κάποια κυρία, φεύγοντας, ήθελε να δώσω όρκο ότι δεν του μίλησα για κείνη πρίν πάμε στον Ωρωπό. Τό χάρισμά του τον έκανε περισσότερο ευαίσθητο απέναντι στον ανθρώπινο πόνο. Ένα σούρουπο διέκοψαν την καρδιολογική εξέταση οι μοναχές, γιατί έξω είχαν συγκεντρωθεί πολλοί άνθρωποι και περίμεναν να πάρουν την ευχή του πρίν νυχτώση. Βγήκα έξω από το κελλί και οι επισκέπτες φίλησαν απλώς το χέρι του. Ήταν κουρασμένος και δέ μίλησε σε κανέναν. Η τελευταία κυρία βγήκε κλαίγοντας. Όταν ξαναμπήκα βρήκα τον Γέροντα να κλαίη. “Αυτά παθαίνω πάντα, μού είπε. Είδα τώρα αυτή τή μητέρα να τή δέρνη αύριο ο ναρκομανής γιός της, για να του δώση χρήματα. Καί η καημένη ασφαλώς θα σκανδαλίστηκε που έχει τέτοιο πρόβλημα και έφυγε χωρίς βοήθεια... Τί μπορείς εσύ να κάνης , φτωχέ Πορφύριε... Κύριε Ιησού...”. Καί επανέλαβε πολλές φορές ψιθυριστά τή λέξη “Ιησού”. Ήταν τόσο απλός και γλυκός άνθρωπος, ώστε να μή κωλύεσαι να του απευθύνης οποιαδήποτε ανόητη ερώτηση. Έτσι μιά μέρα τον προκάλεσα αδιάκριτα: “Πώς ξέρεις, Γέροντα, ότι αυτό το προορατικό σου χάρισμα είναι από τον Θεό και όχι από τον Διάβολο;”. Γέλασε καλοκάγαθα και μού είπε: “Τό δοκίμασα. Είναι εκ Θεού, γιατί δεν λανθάνει. Νά σού δώσω παράδειγμα; Η νεωκόρος στην Πολυκλινική πόναγε στο δεξιό άνω γομφίο και κράταγε το δεξιό μάγουλό της. Τής είπα ότι είναι χαλασμένος ο αριστερός γομφίος. Εκείνη επέμενε, αλλά όταν γύρισε από τον οδοντίατρο μού είπε ενθουσιασμένη ότι είχα δίκαιο. Στήν ακτινογραφία η βλάβη ήταν αριστερά, αλλά αισθανόταν τον πόνο δεξιά, επειδή ήταν στο ίδιο νευροτόμιο. Άν, λοιπόν, ήταν από τον πονηρό, αυτή η προόραση θα βασιζόταν στο αίσθημα του ασθενούς και θά’ βγαινε λανθασμένη. Τού Θεού η ενέργεια δεν σφάλλει”. Ο Γέροντας σάν γιατρός μου δεν “έβλεπε” μόνο τις σωματικές μου ασθένειες. Φρόντιζε και για τις πολλές πνευματικές ατέλειές μου. Προσπάθειά του να βρώ την ταπείνωση. Ένα απόγευμα μού τηλεφώνησε στο ιατρείο, ακριβώς μετά την υπερβολική εκδήλωση αγάπης ενός ζεύγους ασθενών μου που περιποιήθηκα. Μεταφέρω τα λόγια του: “Γιωργάκη, είμαι ο Γέροντας. Εμείς οι δυό θα πάμε μαζί στην κόλαση. Θά ακούσουμε: Άφρον, άφρον, ταύτη τή νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σού...Τά αγαθά σου εν τή ζωή σου απήλαυσες, ά δέ ητοίμασας τίνι έσται;”. Τόν διέκοψα: “Τί απολαύσαμε, Γέροντα, σ’ αυτή τή ζωή; Τό σαράβαλο αυτοκίνητο, το άδειο βιβλιάριο ή τον ανύπαρκτο ύπνο μας;”. Απάντησε απότομα: “Τί είναι αυτά που λές; Δέ σού λέει ο κόσμος: Τί καλός γιατρός που είσαι; Μάς αγαπάς, μάς φροντίζεις, δέ μάς γδέρνεις. Καί σύ τα αποδέχεσαι, τα χάφτεις. Έ! Τόν έχασες το μισθό σου. Τό ίδιο παθαίνω και εγώ. Μού λένε πώς έχω “χαρίσματα”, πώς μπορώ να τούς ακουμπήσω και να κάνω θαύματα, πώς είμαι άγιος. Καί τα χάφτω, ο ανόητος και αδύναμος. Έ! Γι’ αυτό σού είπα ότι μαζί θα πάμε στην κόλαση!”. “Άν είναι να πάμε μαζί”, του απάντησα, “πάμε και στην κόλαση!”. Κι εκείνος έκλεισε το τηλέφωνο, λέγοντας: “Εγώ σού μιλάω σοβαρά και σύ πάντα αστειεύεσαι. Καλή μετάνοια και στούς δυό μας”. Άλλη μέρα ήμουν βαρύθυμος, σκεπτόμενος ότι έφυγαν τα περισσότερα χρόνια μου άκαρπα μέσα από άχρηστες καθημερινές λεπτομέρειες. Τηλεφώνησε ο Γέροντας και με αναπτέρωσε με δυό-τρείς φράσεις του: “Άκουσες ποτέ, γιατρέ, το “ου μή γεύσονται θανάτου”; Μπορούμε, αν θέλουμε, να αποφύγουμε την πεθαμενίλα. Αρκεί να αγαπήσουμε τον Χριστό. Καί σύ “εξ όλης της καρδίας σου”, κύριε καρδιολόγε” (γελάει). Ο Γέροντας δεν ήταν μόνο γιατρός. Ήταν και κτηνίατρος. Αγαπούσε τα ζώα. Εξημέρωσε επιθετικούς παπαγάλους και τούς έμαθε την Ευχή. Εξεπλάγην όταν άκουσα μέσα στο κελλί τον παπαγάλο να επαναλαμβάνη την ευχή. “Είναι πιό πνευματικός από μένα”, είπε. “Εγώ αποκάμνω και κοιμούμαι, αλλ’ αυτός αγρυπνεί”. Τελευταία προσπαθούσε να εξημερώση έναν αετό. Κάποιο Σαββατοκύριακο, στή βόρειο Εύβοια που ησύχαζε, συνέβη το εξής, που μού διηγήθηκε ο ίδιος: “Μιά τσομπάνισσα παρακάλεσε να διαβάσω μιά ευχή στο κοπάδι της, γιατί αρρώσταιναν τα γίδια της. Συμφώνησα και έφεραν όλο το κοπάδι κοντά στο εκκλησάκι που έμενα. Στάθηκα μπροστά στο κοπάδι, σήκωσα τα χέρια μου ψηλά και είπα διάφορες προσευχές από ψαλμικούς στίχους που αναφέρονται στην κτίση. Επικρατούσε απόλυτη σιωπή στα ζώα. Κανένα δεν κουνιόταν. Ύστερα κατέβασα τα χέρια μου και ο τράγος κινήθηκε μόνος του. Ήρθε κοντά, μού φίλησε το χέρι και υποχώρησε ήρεμα... Τά λέω σωστά Πηνελόπη;” φώναξε στην ανηψιά του, που στεκόταν πιό πέρα. “Ναί, Γέροντα. Ακριβώς έτσι έγιναν. Εγώ ήμουν εκεί”. Κάθε φορά που πήγαινα στον π. Πορφύριο με συνείχε φόβος μήπως αυτή είναι η τελευταία φορά που τον εξετάζω. Έτσι φρόντιζα να κάνω ψηλάφηση καρδιακής ώσεως και καρωτίδων για αρκετή ώρα, με την βεβαιότητα ότι ψηλαφώ το σώμα ενός αυριανού αγίου της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Όταν έπαιρνα το χέρι μου από το προκάρδιο επανελάμβανε το “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησε τον κόσμο σου”. Πόσα να οφείλη άραγε αυτός ο κόσμος, η γενιά μας, σ’ αυτές τις προσευχές του Γέροντα Πορφυρίου! Καί πόσα του οφείλω εγώ προσωπικά! Φεύγοντας, έσκυβα να πάρω την ευχή του και άλλοτε μού έδινε χαστούκι (ήταν η άκρα εκδήλωση της χαράς του) ή άλλοτε έσφιγγε το κεφάλι μου στα δυό του χέρια, λέγοντας την ευχή (ήταν το δικό του ηλεκτροεγκεφαλογράφημα). Τώρα εξηγώ γιατί ο Θεός φύτεψε μέσα μου την επιθυμία να σπουδάσω ιατρική σε μεγάλη ηλικία και να γίνω καρδιολόγος. Ήθελε να γνωρίσω και να ψηλαφήσω από κοντά τον απλό, προσηνή και χαρισματικό άγιο Γέροντα Πορφύριο Μπαϊρακτάρη. Κάποια μέρα μού είπε: “Όταν θα φύγω θα είμαι πιό κοντά σας. Μετά θάνατον καταργούνται οι αποστάσεις”. Ελπίζω τώρα να μπαίνη ευκολότερα στα σπίτια μας και στις καρδιές μας. * (αναδημοσίευση από το περιοδικό “Σύναξη”) ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2002

Πηγή: http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?whichpage=3&ARCHIVEVIEW=&TOPIC_ID=3188

Οι τηλεπαθητικές ικανότητες του Παίσιου

A/A: 65
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη aragorn στις 29/06/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2038

Τό παρακάτω είναι απόσπασμα από τα γραφόμενα του χρήστη poet στο Esoterica.gr στο θέμα : 'Αγιο όρος και γέροντες. Οι επόμενες συναντήσεις ήταν ακόμα πιό αποκαλυπτικές. Καθ'όσον τον επισκεφτήκαμε ως διαφορετική παρέα κάθε φορά, ο Παππούς είχε κάτι να πεί, για τον Στέλιο που φέραμε αυτή τη φορά ή τον Κώστα. Όλες τις φορές προσφωνούσε τους νέους επισκέπτες με τα ονόματά τους, χωρίς να προλάβουμε να του πούμε εμείς τίποτα, ακόμα από τα σύρματα έξω απ'την περίφραξη είμασταν και έλεγε ... βρε βρε τί βλέπω ... καλώς τους, μας φέρατε και παρέα, τι κάνεις Στέλιο και τέτοια, σε σημείο που τα είχαμε συνηθίσει και παίζαμε με αυτά σα μωρά παιδιά και χασκογελούσαμε. Τέτοια περιστατικά βέβαια αναφέρουν και τα βιβλία που γράφτηκαν μετά την κοίμησή του.

Πηγή: www.esoterica.gr/forums/topic. asp?TOPIC_ID=3188&whichpage=2

Ε, καλά να πάθει!!

A/A: 66
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 04/07/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Σκήτη Αγίου Παντελεήμονος του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2045

Στη Σκήτη του Αγ. Παντελεήμονος στο Άγιον Όρος ένας μοναχός, ο Ιωσήφ, χάνοντας για κάποιο λόγο την υπομονή του, είχε πει: «Άει στο δ..., διάβολε...». Παρουσιάστηκε τότε μπροστά του ο διάβολος με αγριωπή μορφή και του είπε: «Με φώναξες γέροντα, τι είναι, θέλεις τίποτα; εδώ είμαι εγώ, να σε βοηθήσω». Ο γέροντας έκανε το σταυρό του και έφυγε τρέχοντας, αλλά του έμεινε ο φόβος και μια αφηρημάδα στο μυαλό.

Πηγή: http://www.oodegr.com/oode/biblia/texno1/c6c.htm

Άξιον Εστί

A/A: 67
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 24/07/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Καρυαί του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2072

Σύναξη του Αρχάγγελου Γαβριήλ «εν τω Αδήν» στις 11 Ιουνίου στη σκήτη του Πρωτάτου που βρίσκεται στις Καρυές της ιεράς μόνης Παντοκράτορας υπάρχει λάκκος που έχει διάφορα κελιά. Σε ένα από αυτά το οποίο ήταν αφιερωμένο στην Παναγία κατοικούσε ιερομόναχος με τον υποτακτικό του. Ένα Σάββατο βράδυ που ο γέροντας ήταν στο Πρωτάτο και ο υποτακτικός ετοιμαζόταν να αναγνώσει την ακολουθία του, ήρθε στο κελί του ένας ξένος και ζήτησε να φιλοξενηθεί. Έψαλλαν μαζί την ακολουθία, όταν όμως έφτασαν στην Τιμιότερα ο μονάχος έψαλλε μόνο «την Τιμιότερα των Χερουβείμ», ο ξένος μονάχος όμως έψαλλε « Άξιον εστί ως αληθώς μακαρίζει σε την Θεοτόκο την αειμακάριστον και παναμώμητον και Μητέρα του Θεού ημών» και στη συνεχεία πρόσθεσε και το «την Τιμιωτέραν...» έως τέλους. Ο Αγιορείτης μονάχος θαύμασε τον ύμνο και ζήτησε από τον ξένο να του τον γράψει . Επειδή δεν είχε χαρτί και μολυβί ο ξένος χάραξε τον ύμνο με το δάχτυλο του σε μάρμαρο και αμέσως εξαφανίστηκε. Η μαρμάρινη πλάκα απεστάλη στην Κωνσταντινούπολη και από την εποχή εκείνη ο αρχαγγελικός αυτός ύμνος ψάλετε από όλους τους Ορθόδοξους. Η εικόνα στην οποία ψάλλει ο ύμνος ονομάζεται Άξιον Εστί και φυλάσσεται στο Πρωτάτο, στον κεντρικό ναό των Καρύων του Άγιου Όρους. Ο ύμνος έχει ως εξής: « Άξιον εστίν ως αληθώς, μακαρίζει σε την Θεοτόκο, την αειμακάριστον και παναμώμητον, την Μητέρα του Θεού ημών. Την Τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξότερα ασυγκρίτως των Σεραφείμ, την αδιάφθορος Θεών Λόγων τελούσαν την όντως Θεοτόκο σε μεγαλύνομε».

Πηγή: http://athos.edo.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=190

Η «αμαρτία» του γερο-Αυγουστίνου

A/A: 68
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη aragorn στις 14/08/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2096

ΕΝΑΣ ευλογημένος αγιορείτης μοναχός, ο γερο Αυγουστίνος ο Ρώσος (1882-1965), ήταν πολύ ενάρετος, πολύ ταπεινός και πολύ αγωνιστής. Κάποτε παρουσιάστηκε ο διάβολος μέσα στο κελί του σαν σκύλος φοβερός. Πετούσε φωτιές από το στόμα και όρμησε πάνω στο γέροντα για να τον πνίξει, επειδή, όπως του είπε, καιγόταν από τις προσευχές του. Ο γερο-Αυγουστίνος τον άρπαξε και τον πέταξε στον τοίχο φωνάζοντας: Κακέ διάβολε, γιατί πολεμάς τα πλάσματα του Θεού; Ο διάβολος, κατατρομαγμένος απ' την αναπάντεχη υποδοχή, έγινε άφαντος. Ύστερα όμως ο αγαθότατος και απλούστατος γέροντας είχε τύψεις, επειδή... χτύπησε το διάβολο ! (Σημ. Aragorn : Άλλο και τούτο πάλι!) Περίμενε με αγωνία πότε να φωτίσει, για να πάει στον πνευματικό του να εξομολογηθεί το "αμάρτημα" του. Πραγματικά, μόλις φώτισε πήγε στην Προβάτα (μιάμιση ώρα απόσταση από το κελί του), όπου ήταν ο πνευματικός του, και εξομολογήθηκε. Ό πνευματικός μου όμως ήταν πολύ συγκαταβατικός", διηγιόταν αργότερα ο γέροντας, "και δεν μου έβαλε κανένα κανόνα, αλλά μου είπε να κοινωνήσω. Εγώ, από τη χαρά μου, όλη τη νύχτα έκανα κομποσχοίνι, και μετά πήγα στη θεία λειτουργία και κοινώνησα. Όταν ο παπάς έβαζε την άγία λαβίδα ατό στόμα μου, είδα την αγία Κοινωνία κομμάτι κρέας και αίμα! Και τη μασούσα για να την καταπιώ! Παράλληλα ένιωθα και μία μεγάλη αγαλλίαση, πού δεν μπορούσα να την αντέξω. Από τα μάτια μου έτρεχαν γλυκά δάκρυα, και το κεφάλι μου φώτιζε σαν λάμπα. (Σημ. Aragorn : Αυτό δεν το κατάλαβα) Έφυγα γρήγορα για να μη με δουν οι πατέρες, και την ευχαριστία για τη θεία μετάληψη τη διάβασα μόνος μου στο κελί μου".

Πηγή: http://216.239.59.104/search?q=cache:8uJwM4otDpcJ:www.psathades.gr/bibliothiki/Paterikon/ThaumataKaiApokalipseis.htm+%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%BE%CE%B5%CE%BD%CE%B7+%CE%B3%CF%81%CE%B9%CE%AC&hl=el&gl=gr&ct=clnk&cd=167

Η εμπειρία του παπα-Τύχων

A/A: 69
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 07/09/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Καψάλα του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2137

Ο ΠΑΠΑ-ΤΥΧΩΝ , ο γνωστός Ρώσος αγιορείτης ησυχαστής της Καψάλας ( + 1968 ) όταν λειτουργούσε ,έλεγε στον ψάλτη να στέκεται έξω από το εκκλησάκι , στον μικρό διάδρομο, κι από κει να εκφωνεί το « Κύριε ελέησον » . Ήθελε να είναι τελείως μόνος και να κινείται άνετα στην προσευχή του. Από το βιβλίο « Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία » Ιερά Μονή Παρακλήτου Την ώρα του χερουβικού, ο παπα-Τύχων μεταφερόταν σε ουράνιους κόσμους, και παρέμενε εκεί για είκοσι έως τριάντα λεπτά. Ο ψάλτης έπρεπε να επαναλάβει τον ύμνο πολλές φορές μέχρι τη μεγάλη είσοδο. - Τι έβλεπες και τι άκουγες ,γέροντα, τη μισή εκείνη ώρα; τον ρωτούσε μετά την λειτουργία. Και ο γέροντας απαντούσε με τα χαριτωμένα , σπασμένα ελληνικά του: - Χερουβείμ - Σεραφείμ δοξολογούσε Θεό. Εγώ πετάω, πα, πα, πα! Την ώρα του χερουβικού φύλακας άγγελος ανεβάσει. Μετά από μισή ώρα φύλακας άγγελος κατεβάσει… Πω, πω, εγώ λειτουργήσει… Ο παπα - Τύχων κοινωνούσε καθημερινά από τον άγιο Άρτο. Ο ίδιος δεν έψελνε ποτέ, πάντα λειτουργούσε. ]

Πηγή: http://neodynamiko.gr/forum/viewtopic.php?t=832

Θεία ευωδία

A/A: 70
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη aragorn στις 22/09/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2163

Σε συνέχεια καταχωρούμε εδώ επιστολή, του προ διετίας κοιμηθέντος τον αιώνιο ύπνο και απελθόντος στην αιώνια ζωή, μακαριστού Γέροντος Μιχαήλου Καυσοκαλυβίτου, με την οποία επιστολή αφηγείται ο ίδιος κι άλλο θαύμα του Αγίου Νεκταρίου, που έγινε στο Άγιον Όρος και το γράφει ο ίδιος στον ευσεβή και ευλαβέστατο χριστιανό και σε μας αγαπητόν εν Χριστώ αδελφόν κ. Θεόδωρον Πουλόπουλον — Λυκούργου 16 Αθήνας — Το καταχωρούμε εδώ ακριβώς όπως ο ίδιος το έγραψε και το έστειλε: «Προς τον ευσεβή χριστιανόν κ. Θεόδωρον Πουλόπουλον — Λουκούργου 16 'Αθήνας —» κ. Θεόδωρε χαίρε εν Κυρίω και υγίαινε εν πάση Αγαπητέ Θεόδωρε σου γράφω με τη βοήθεια του Κυρίου ήλθα καλά και με τη χάρη της Κυρίας Θεοτόκου είμαι καλά... Θα σου γράψω και ένα ωραίο που συνέβη όταν ήρθα: Των Ταξιαρχών κάναμε θεία Λειτουργία στο Καλύβι μας που έχουμε εκκλησία του «Ευαγγελισμού της Θεοτόκου» και την επόμενη που είναι του αγίου Νεκταρίου είπαμε στον Ιερέα πάλι να κάνουμε θ. Λειτουργία, για τα πολλά θαύματα που κατά καιρούς μου είχε κάνει ο άγιος Νεκτάριος. Και εφόσον διαβάσαμε τον εσπερινό και ΤΟ απόδειπνο, κατόπιν εγώ δεν είχα ύπνο και πήγαινα στην εκκλησία μας την νύχτα. Εκεί έρχεται μια ουράνια εύωδία τόσο που γέμισε όλο το σπίτι. Εγώ άνοιξα το παράθυρο και την πόρτα της εκκλησίας αλλά η ευωδιά εκεί δεν έφευγε. Αφού σηκώθηκε ο πάτερ Γαβριήλ για τον Όρθρο μου λέγει, γέροντα ήλθε η χάρις της Παναγίας και των αγίων. Αφού τελειώσαμε ήλθε ο Ιερεύς ο Παπα - Αθανάσιος δια να λειτουργήσει και λέγει προς τον πάτερ -Γαβριήλ — τον υποτακτικό μου — αρώματα ερίξατε μέσα στην εκκλησία; κι εκείνος του λέγει όχι και εφόσον μπήκε μέσα στο Ιερό, τότε κατάλαβε ότι από την λειψανοθήκη — πού έχουμε στο Ιερό — έβγαινε η ευωδία εκείνη κι εμείς αλλοιωθήκαμε. Επί πέντε ημέρες κράτησε αυτή η ουράνια ευωδία. Ζωντανά πράγματα είναι η ορθόδοξος θρησκεία μας. Τι χαρά που είχαμε εκείνες τις μέρες δεν μπορώ να σου παραστήσω. Τους χαιρετισμούς σ' όλους τους αδελφούς... Με την εν Χριστώ αδελφική αγάπη Μιχαήλ Μοναχός Ιερά Σκήτη Καυσοκαλύβια «Ευαγγελισμός» Άγιον Όρος τη 12η Δεκεμβρίου 1978».

Πηγή: http://www.pigizois.gr/afieromata/gerontiko/monaxou_andreou/71.htm

Κι άλλη εμφάνιση των αοράτων ασκητών

A/A: 71
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη aragorn στις 22/09/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2164

Ένας προσκυνητής ανερχόμενος τον ανηφορικό δρόμο από την παραλία προς την Μικρή Αγιάννα, συνάντησε τούτους τους Αγίους περιπλανηθείς στο δάσος και θέλησε να τους ακολουθήσει, αλλά εκείνοι του είπαν ότι «Εσύ αδελφέ προορίζεσαι για την Σκήτη του Ξενοφώντος» και του έδειξαν τον δρόμο για να πάει στον πνευματικό Παπα - Σάββα να του πει εκείνος τι θα κάνει. Ο προσκυνητής, αφού απομακρύνθηκε λίγο από τους Αγίους αυτούς μετανόησε, ότι άφησε και έφυγαν τέτοιοι άγιοι. Γύρισε πίσω και για πολλή ώρα τους αναζητούσε, αλλά δεν τους βρήκε πουθενά. Τότε πήγε στον Παπα - Σάββα και του ανέφερε την υπόθεση. Ο Παπα - Σάββας του είπε: «Εσύ παιδί μου δεν είσαι για να τους ακολουθήσεις, αλλά θα είχες καμία αμφιβολία, αν υπάρχουν τέτοιοι άγιοι σήμερα στο Άγιον Όρος και για τούτο ο Θεός σου τους φανέρωσε, εσύ θα εγκαταβιώσεις στην Σκήτη του Ξενοφώντος». Και πράγματι τούτο έγινε, διότι ο αδελφός αυτός έγινε στην Σκήτη του Ξενοφώντος Μοναχός. Το γεγονός αυτό διηγήθηκε ο πνευματικός Παπα - Ακάκιος από την Καψάλα, άνθρωπος πολύ ενάρετος και φιλαλήθης, ο οποίος και τον άνθρωπο που είδε τους αγίους αυτούς γνώρισε, και ο οποίος του διηγήθηκε την υπόθεση αυτή όπως λεπτομερώς έγινε.

Πηγή: http://www.pigizois.gr/afieromata/gerontiko/monaxou_andreou/59.htm

Γλυκεία οπτασία την ώρα του Θανάτου

A/A: 72
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 23/09/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2165

Στην Καλύβα «Ακάθιστος ύμνος», της Ιεράς Σκήτης των Καυσοκαλυβίων, μέχρι το 1960 έμενε ο τελευταίος Μοναχός ασκητής, από την συνοδεία του περίφημου εκείνου Πνευματικού Παπα - Χαρίτωνα, που είχαν έρθει στην Σκήτη αυτή, από την Σπηλιά του Αγίου Αθανασίου της Μεγίστης Λαύρας (βλέπε στον Α' τόμο του Γεροντικού μας σελ. 186). Ο Μοναχός αυτός, Πάτερ Αθανάσιος, ο λεγόμενος «Στρέζοβας», γιατί κατάγονταν από την σημερινή Δάφνη των Καλαβρύτων, που παλαιότερα λέγονταν Στρέζοβα, μας διηγήθηκε ότι στην συνοδεία τους, όταν ο Παπα - Κοσμάς, μετά την κοίμηση του Γέροντα του, Παπα - Χαρίτωνα, έφυγε από την Σπηλιά και πήγε στα Καυσοκαλύβια, ήλθε νεώτερος αδελφός, ο οποίος έγινε Μοναχός, και του έδωσαν το όνομα Χαρίτων. Ο μοναχός Χαρίτων, φαίνεται ότι, από την πολλή απλότητα και θερμή πίστη που είχε, μαζί με το όνομα του Πνευματικού του Παπού, Παπα - Χαρίτωνα έλαβε και τα πνευματικά χαρίσματα τα οποία είχε εκείνος. Διότι από την πολλή προσήλωση και επίδοση που είχε στην νοερά προσευχή, πολλές φορές ερχότανε σε έκσταση και θεωρία και κατά την ώρα του φαγητού ακόμη. Από την πολλή εγκράτεια και πνευματική άσκηση νέος την ηλικία αρρώστησε βαριά και όταν πλησίαζε η ώρα της εκδημίας του από τα γήινα πράγματα του κόσμου τούτου, σαν αρραβώνα της άλλης ζωής, ο Πάτερ Χαρίτων, επί πολλές ώρες, έλεγε στον Γέροντα του: «Πάτερ Αθανάσιε, που βρέθηκαν εδώ τόσα μικρά ολόλευκα και ωραία παιδάκια; Μα, αυτά Πάτερ, δεν είναι άνθρωποι. Ω! ναι, είναι Άγγελοι, μα τι ωραία, κοίτα εκεί, Πάτερ Αθανάσιε, είναι πολλά παιδάκια, ω τι ωραία λουλούδια που κρατάνε στα χεράκια τους, σε ευχαριστώ Θεέ μου πού με αξίωσες να ειδώ τους Αγγέλους Σου, αχ δεν χορταίνω να τους βλέπω, Σε παρακαλώ θεέ μου μην τους παίρνεις θέλω να τους βλέπω για πάντα». Λέγοντας αυτά, ο Μοναχός Χαρίτων, γύρισε στους Πατέρες που ήταν μαζεμένοι γύρω από το στρώμα του μελλοθάνατου και είπε: «Πατέρες και αδελφοί συγχωρέστε με» και με το λόγο αυτόν έλαμψε το πρόσωπό του σαν ήλιος και παρέδωκε την αγία του ψυχή, μ' αυτή την ωραία και γλυκιά οπτασία των Αγίων Αγγέλων και αξιώθηκε να χαίρεται αιώνια το πνεύμα του μετά του Τρισηλίου Θεού ημών, στην βασιλεία των ουρανών. Η κοίμηση του αδελφού αυτού Χαρίτωνος Μονάχου έγινε το 1926 σωτήριον έτος.

Πηγή: http://www.pigizois.gr/afieromata/gerontiko/monaxou_andreou/58.htm

ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΑΓΙΟΣ ΕΡΗΜΙΤΗΣ

A/A: 73
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 23/09/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Μεγίστης Λαύρας του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2166

Ό Γέροντας της Καλύβας του αγίου Ακάκιου του νέου, Ιερόθεος Μοναχός, μας διηγήθηκε, ότι μεταξύ της Μονής Μεγίστης Λαύρας και της Σκήτης των Καύσο καλυβιών, στην περιφέρεια αυτή, ασκήτευε ένας ερημίτης, γνωστός με το όνομα Πανάρετος, ο όποιος μια μέρα, μετά από την καθιερωμένη προσευχή και τον κανόνα του, του ήρθε ή ιδέα να φτιάξει, μπροστά στη σπηλιά του, ένα μικρό κηπάκι, για να έχει σωματική άσκηση και απασχόληση και λίγη παράκληση από τα κηπευτικά πού θα καλλιεργούσε. Μετά από πολλές μέρες αγώνα και με πολύ κόπο, επειδή τα μέρη εκείνα είναι πετρώδη, έσκαψε αρκετό μέρος και έφτασε σε ένα σημείο πού βρήκε μια πλάκα, ή οποία τον δυσκόλευε να προχωρήσει. Ήταν βραδάκι, ο Γέροντας αυτός, από την πολλή εργασία κουράστηκε και είπε με τη σκέψη του να σταματήσει ως εκεί το σκάψιμο. Ή περιέργεια όμως να μάθει, τι πλάκα είναι εκείνη και τι κρύβει μέσα, δεν τον άφηνε ήσυχο κι έτσι πήρε ένα σίδερο, το έβαλε σε μια γωνιά κι όταν σήκωσε λίγο την πλάκα, βγήκε από μέσα ευωδία άρρητη, πλημμύρισε όλος ο τόπος από ουράνιο άρωμα. Ό ήλιος, από ώρα είχε βασιλέψει κι έπαιρνε να σκοτεινιάζει, τότε ο Γέροντας ερημίτης εκείνος, ξέχασε την κούραση πού είχε και βάλθηκε να σηκώσει όλη την πλάκα, την οποία τελικά κατόρθωσε να σηκώσει και τι να δει μέσα; Ή πλάκα έκρυβε κανονικό τάφο μέσα στον όποιον ήταν σώμα σε σχήμα κοιμωμένου άνθρωπου, πού ήταν ντυμένος Ιερά άμφια, ποιος ξέρει από πόσα χρόνια και φαινόταν σαν να είχε πεθάνει και ενταφιασθεί την προηγούμενη μέρα. Στο μέρος εκείνο, μόνο ο Γέρων Πανάρετος είχε πολλά χρόνια πού ασκήτευε και δεν έτυχε να γνωρίζει κανείς εκεί γύρω, πού είχανε, άλλος 50 κι άλλος 60 χρόνια ασκητική ζωή και κανείς τους δε γνώριζε τίποτα για την άσκηση ή το θάνατο μεγάλου ασκητή και ερημίτη, όπως έδειχνε να ήταν ό ευλογημένος αυτός Άγιος. Ό ερημίτης αυτός Μοναχός Πανάρετος, από τη χαρά για το εύρημα του κι από την πολλή ευωδία πού έβγαινε από το άγιο εκείνο λείψανο, έμεινε για πολλή ώρα ακίνητος, κατάπληκτος, κι όταν συνήλθε, από την πρώτη αυτή συγκίνηση, άρχισε με δάκρυα να προσεύχεται, να παρακαλεί και να λέγει: «Άγιε του Θεού σε ευχαριστώ πού φανερώθηκες σε μένα τον ανάξιο και αμαρτωλό, παρακαλώ την αγιοσύνη σου, πες μου ποιος είσαι; και πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε πού τελείωσες τον Ιερό αγώνα σου; Πού αφήκες τον έρημο τούτο τόπο και βρίσκεσαι στην αιώνια μακαριότητα; Έφ' όσον ευδόκησε ο Θεός να σε βρω κι αξιώθηκα να δω την όψη σου, πες μου σε παρακαλώ ποιο είναι τ' όνομά σου;» Για μια στιγμή σκέφτηκε πώς πρέπει να πάει στο Μοναστήρι της Λαύρας, να αναφέρει το γεγονός και να 'ρθουν οι Πατέρες της Μονής να παραλάβουν το άγιο αυτό λείψανο, με δόξες και τιμές όπως πρέπει σε έναν τέτοιο μεγάλο άγιο. Μ' αύτη τη σκέψη, προσευχόμενος, έμεινε πολλές ώρες ο Γέρων Πανάρετος. Κόντευε να ξημερώσει, από τον πολύ κόπο και την αγρυπνία, απόκαμε, τον πήρε για λίγο ένας ελαφρός ύπνος και τότε βλέπει τον Άγιο αυτόν να παρουσιάζεται μπρος του και με πολύ θυμωμένο πρόσωπο και αυστηρό ύφος να του λέγει: «— Δε μου λες αββά, τι σκέφτεσαι να κάνεις;» ~Ό Γέρων, με πολύ φόβο απάντησε: «— Άγιε του Θεού, σκέφτηκα να ειδοποιήσω, άμα φέξει ο θεός την ήμερα, το Μοναστήρι της Λαύρας, για ναρθούν να σε πάρουν και να μην είσαι 'δώ στην έρημο περιφρονημένος!» Ό άγιος, πού ή στολή του έλαμπε σαν τον ήλιο, του είπε με αυστηρό και πάλι ύφος: «— Δε μου λες Γέροντα, μαζί κάναμε εδώ τους αγώνες και την υπομονή, πού θέλεις εσύ να κανονίσεις για μένα και το λείψανο μου; Πώς θέλεις τώρα να με πάρουν από τον άγιο τούτο τόπο, στον όποιον, με τη δύναμη και τη χάρι του Θεού, αγωνίστηκα να -τον αποκτήσω περισσότερα από 50 χρόνια σκληρής και στερημένης ζωής; Δεν έχεις κανένα δικαίωμα να διαταράξεις τη μακαριά ησυχία, πού με τη δωρεά του Θεού το σώμα μου απολαμβάνει εδώ, ως την ήμερα τη μεγάλη εκείνη και επιφανή, της δευτέρας του Χριστού ενδόξου παρουσίας, πού θα λάβει ή ψυχή με το σώμα την αιώνια αμοιβή, από τον δίκαιο μισθαποδότη και κριτή Δεσπότη Χριστό και Θεό μας. Και τώρα σε παρακαλώ να βάλεις πάλι την πλάκα στη θέση της, όπως τη βρήκες και μέχρι την ήμερα πού θα σε πάρει ο Κύριος από τη ζωή αυτή, δε θα φανερώσεις τίποτα, από όσα είδες και άκουσες! Πρόσεξε, αν παρακούσεις θα πάθεις μεγάλο κακό από τον Κύριο». Μ' αυτά ξύπνησε ο Γέρο - Πανάρετος τρομαγμένος και παρακάλεσε τον άγνωστο και ανώνυμο εκείνον άγιο, να τον συγχωρέσει και θα κάνει κατά την επιθυμία του. Κάλυψε αμέσως τον τάφο, όπως του είπε ο άγιος και όταν γέρασε πολύ, άφησε το μέρος εκείνο και πήγε στην Σκήτη των Καυσοκαλυβίων οπού έζησε αρκετά χρόνια. Ό Γέρο - Πανάρετος, πού είδε με τα μάτια του και έζησε το γεγονός αυτό, όταν προείδε το θάνατο του, τις τελευταίες μέρες της ζωής του, κάλεσε τους Πατέρες της Σκήτης, στους οποίους έκαμε γνωστό το γεγονός αυτό, χωρίς να φανερώσει λεπτομέρειες και την τοποθεσία.. Έτσι από το επιτίμιο αυτό του αγίου εκείνου ερημίτη, έμεινε και θα μείνει για πάντα άγνωστος, ο ευλογημένος και χαριτωμένος εκείνος Μοναχός και άγιος Ασκητής, στους ανθρώπους, αλλά γνωστός και με μεγάλη παρρησία στο Θεό.

Πηγή: http://www.pigizois.gr/afieromata/gerontiko/monaxou_andreou/53.htm

Ο ΣΑΤΑΝΑΣ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ ΤΟ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΦΕΡΝΕΙ ΣΥΓΧΥΣΗ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

A/A: 74
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 24/09/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Σκήτη Ευαγγελισμός της Θεοτόκου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2167

Στη Σκήτη των Καυσοκαλυβίων, στην Καλύβα «Ευαγγελισμός της Θεοτόκου» ασκήτευε ο Γέροντας Αγάπιος Μοναχός με τη συνοδεία του, το Μοναχό Πηγάσιο, πού περνούσαν πολύ φτωχικά και στερημένα. Κατά το έτος 1935 - 6, ο υποτακτικός Πηγάσιος, θύμισε στον Γέροντα του Αγάπιο, πώς καλά θα ήταν, άμα τελειώσει την άλλη μέρα το πρωί ή προσευχή της Ακολουθίας, να γυρίσει με ένα γράμμα, της Κυριάρχου Μονής Μεγίστης Λαύρας, πού το λένε «Απανταχούσα» στα άλλα Καλύβια της Σκήτης για να μαζέψει ελεημοσύνες και οικονομική ενίσχυση να μπορέσουν να διορθώσουν το Καλύβι τους πού ήταν ερειπωμένο. Ό Γέρο - Αγάπιος βρήκε καλή τη γνώμη του υποτακτικού του, κι ετοιμάστηκε να φύγει, αφού τελείωσε ή Ακολουθία του Όρθρου. Ό αδελφός Πηγάσιος θα συνέχιζε την προσευχή, με την ανάγνωση των Ωρών, των Τυπικών, της Παρακλήσεως και λοιπής Ακολουθίας. αφού τελείωσε την πρώτη, τρίτη και έκτη Ώρα, ο αδελφός Πηγάσιος του φάνηκε πώς κινιόταν μια σκιά μέσα στο ιερό, ή οποία πολλές φορές κοιτούσε προς το αναλόγιο. Πρόσεξε λίγο και του φάνηκε πώς ήταν ο Γέροντας του, προς τον όποιο είπε ο Πηγάσιος: «Καλά Γέροντα δεν έφυγες; Γιατί δε θέλεις να πας, αφού ξέρεις πώς είναι ανάγκη, έφ' όσον όμως δεν θέλεις να πας για την Απανταχούσα, τι να σου ειπώ, κάτσε φτού, αφού σου αρέσει να είσαι φυλακή». Κι όταν είπε αυτά, συνέχισε την προσευχή του. Όταν τελείωσε όλη την Ακολουθία κι ετοιμαζότανε να βγει από την εκκλησία, δ Μοναχός Πηγάσιος βλέπει και πάλι τη σκιά να είναι προσηλωμένη στη θέση της, πού από την αρχή του φάνηκε πώς είδε. Τότε πλησίασε να βεβαιωθεί περί τίνος πρόκειται, και είδε πώς δεν ήταν ο Γέροντας του και το φαινόμενο μεγάλωνε τόσο πολύ, πού έφτασε στο ύψος το ταβάνι της εκκλησίας. Ό αδελφός Πηγάσιος κατάλαβε πώς δεν ήταν ο Γέροντας του, αλλά ήταν ακάθαρτο πνεύμα και τον κατέλαβε αόρατος φόβος και τρόμος τόσο πολύ, πού άρχισε να τρέμει και να παρακαλεί τον Κύριο να τον απαλλάξει από την παρουσία του. Με τη χάρι του Θεού, το μεν ακάθαρτο πνεύμα εξαφανίστηκε, ο δε Πηγάσιος έφυγε από την εκκλησία κι από το σπίτι ακόμη και πήγε στο γείτονα του, τον Γέρο - Νικόδημο στην Καλύβα πού είναι δίπλα από τον Ευαγγελισμό «Μεταμόρφωσις του Σωτήρος». Ό Γέρο - Νικόδημος, άμα είδε τρομαγμένο τον αδελφό Πηγάσιο, πήγε μαζί του στην εκκλησία της Καλύβης τους και διαπίστωσαν και ο δυο, πώς δεν υπήρχε τίποτα, γιατί είχε εξαφανιστεί ο Δαίμονας, πού με τη μηχανή του αύτη, θέλησε να συγχύσει τον αδελφό, να διακόψει την προσευχή του και να αφαιρέσει το νου του Μονάχου από τη θεία θεωρία και πνευματική προσήλωση, αλλά και να του δημιουργήσει αίσθημα φοβίας, πράγμα πού σε πολλούς μοναχούς επιχειρεί και μάλιστα στους αρχάριους κάνει θορύβους με φανταστικές κινήσεις, αλλόκοτους κρότους και άναρθρες κραυγές, στις όποιες δεν πρέπει ποτέ να δίνομαι σημασία, διότι ο Δαίμονας χωρίς την άδεια και παραχώρηση του Θεού δεν μπορεί ποτέ να βλάψει το πλάσμα του Θεού τον άνθρωπο.

Πηγή: http://www.pigizois.gr/afieromata/gerontiko/monaxou_andreou/52.htm

ΘΕΙΑ ΟΠΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΚΑΚΙΟΥ

A/A: 75
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 24/09/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2168

Ό άγιος Ακάκιος, όπως αναφέρει ο διάδοχος αυτού Παπα-Ίωνάς, είδε τον όσιο Μάξιμο τον Καυσοκαλυβίτη κατά την ώρα της Ιεράς Ακολουθίας στο Κυριάκο, να θυμιάζει φορώντας ιερατική στολή, περιφέρονταν θυμιάζοντας το Ναό και τους Πατέρες και τον ακολουθούσαν κι άλλοι σαράντα ιεροπρεπείς και όσιοι με τα επανοκαλύμμαυχο τους. Όταν είδε αυτούς ό άγιος Ακάκιος, ρώτησε τον όσιο Μάξιμο: «Ποιοι είναι αυτοί, πού ακολουθούν θυμιάζοντας;» Και του ήλθε απάντηση, πώς είναι οί σεσωσμένοι δια του αγίου Μαξίμου όσιοι από την περιφέρεια των Καυσοκαλυβίων. Ό ιστοριογράφος του Κυριάκου της Σκήτης αυτής, στο Νάρθηκα της εκκλησίας έχει ανιστορήσει, προς επιβεβαιώσει της αποκαλύψεως του Αγίου Ακάκιου, με τη σειρά τους Αγίους: Αθανάσιο τον κτήτορα της Μεγίστης Λαύρας, Πέτρον τον Αθωνίτη, Νείλο τον όσιο, Μάξιμο τον υπόπτερο, Νήφωνα τον όσιο και άλλους να είναι γονατιστοί με τον όσιο Ακάκιο τον νέο, προ του θρόνου της Παναγίας Τριάδος και πρεσβεύουν για όλους τους Πατέρες και αδελφούς πού θα τελειώσουν το βίο θεάρεστα στον ιερό αυτόν και ευλογημένο τόπο, το «Περιβόλι της Παναγίας».

Πηγή: http://www.pigizois.gr/afieromata/gerontiko/monaxou_andreou/44.htm

ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΑΓΝΏΣΤΟΥ ΛΕΙΨΑΝΟΥ ΣΤΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΝΝΑΣ

A/A: 76
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 24/09/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Σκήτη Αγίας Άννης του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2169

Κατά καιρούς πολλοί Πατέρες και αδελφοί χριστιανοί, σε διάφορα μέρη του Αγίου Όρους έχουν δει θαυμαστά και υπερφυσικά πράγματα. Πριν από τριάντα πέντε χρόνια, κοιμήθηκε και προς τις αιώνιες Μονές του Κυρίου αναπαύθηκε, ό Γέρο - Κυπριανός, από τη Μικρή Αγιάννα, στο σημερινό ησυχαστήριο των χρυσοχόων Θωμάδων, ο όποιος μας διηγήθηκε το ακόλουθο περιστατικό : «Θα έχουν περάσει πολλά χρόνια, δε θυμάμαι καλά πότε, κίνησε ένας ευλαβής χριστιανός από την Κρήτη νάρθει στο Άγιο Όρος, για να προσκυνήσει τον ιερό αυτόν τόπο με τους Αγίους του, και να δει τον πρώτο του ξάδερφο, το Γέροντα Ευθύμιο, που έμενε στη τελευταία ησυχαστική Καλύβα πού είναι χωρίς εκκλησία στο κατώτερο μέρος της Μικρής Αγιάννας. Ό χριστιανός αυτός, στη Δάφνη πού είναι το κεντρικό λιμάνι του Αγίου Όρους, είχε έρθει από την Κρήτη με πλοίο, πού περνούσε τότε μια φορά την βδομάδα, κι από κει με μια μικρή βάρκα έφτασε το απογευματάκι, ο καλός αυτός χριστιανός, στο μικρό φυσικό ορμίσκο της Αγιάννας. Δε γνώριζε πώς να πάει στη μικρή Αγιάννα, πού ασκήτευε Όρος συγγενής του Γέρο - Ευθύμιος. Ρώτησε ένα Μοναχό, ο όποιος πρόθυμα του έδειξε το δρόμο, φυσικά το μέρος εκεί όλο κατσάβραχα με πολλά κατσικοδρομάκια. Ό άνθρωπος πήρε ένα από τα δρομάκια αυτά, πού τον έβγαλε στη τοποθεσία πού τη λένε «Πείνα», εκεί όμως συναντά κανείς βράχια πού τον οδηγούν σ' αδιέξοδο. Πήρε τον ανήφορο χωρίς να ξέρει που πηγαίνει. Ή ώρα περνούσε, ο ήλιος έγερνε προς τη δύση, τελικά με πολύ κόπο και κίνδυνο να γκρεμιστεί, αφού περιπλανήθηκε πολλή ώρα γύρω στα βράχια, έφτασε στο ησυχαστήριο των Αρχαγγέλων, εκεί πού, ο Κρητικός Αγάπιος Λάνδος, έγραψε το βιβλίο «Αμαρτωλών Σωτηρία» και πού ανήκει στην περιφέρεια της Μικρής Αγιάννας. Εκεί από τον Γέροντα Γρηγόριο οδηγήθηκε και πήγε στον ξάδελφο του Γέρο - Ευθύμιο. Ό Γέρο - Ευθύμιος, γέροντας του Γέρο - Χριστόδουλου του επίσης Κρητικού, περιποιήθηκε όσο μπορούσε τον ξάδελφο του και τον έβαλε να ξεκουραστεί. Καθώς ξάπλωσε να συνέλθει από τον πολύ κόπο, άρχισε να διηγείται στον Γέρο - Ευθύμιο την περιπέτεια του πού είχε στα βράχια και κει πού του 'λεγε αυτά, ρώτησε το Γέρο - Ευθύμιο: — Δε μου λες ξάδερφε, αυτόν τον πεθαμένο πού είδα πέρα κει δα στα βράχια, μέσα σε μια σπηλιά, πότε θα τον θάψετε; Θέλω κι εγώ να ιδώ πώς θάβετε τους πεθαμένους μοναχούς. Ό Γέρο - Ευθύμιος σαν άκουσε για σπηλιά και πεθαμένο, την άλλη μέρα πρωί - πρωί, πήρε τον ξάδελφο του και πήγε στο Γέρο Κυπριανό το χρυσοχόο πού γνώριζε τα μέρη εκείνα σπιθαμή προς σπιθαμή, γιατί ο Γέρο Κυπριανός ασκήτευε εκεί από μικρό παιδάκι και συχνά στα μέρη εκείνα μάζευε όπως και άλλοι Πατέρες και ασκητές σαλιγκάρια. Όταν του είπαν αυτά τα πράγματα, ο Γέρο-Κυπριανός έμεινε κατάπληκτος, σαν άκουσε για σπηλιά, έπεσε σε μεγάλη συλλογή, πολλές σκέψεις πέρασαν από το μυαλό του, μήπως από την πείνα κι από την κούραση, ο Κρητικός, φαντάστηκε τα πράγματα αυτά και παρεκάλεσαν τον Κρητικό προσκυνητή να τους ειπεί, τι ακριβώς είδε. Πώς και που είδε τον πεθαμένο; Ό ευλαβής χριστιανός μ' όλη την απλότητα πού τον διέκρινε, είπε στο Γέρο - Κυπριανό: «Γέροντα, από την Αγιάννα βγήκα σ' αυτά τα βράχια, δεν ήξερα που να πάω και τι δρόμο να πάρω για να 'ρθώ εδώ. Με κόπο και πολύ κίνδυνο ανέβηκα ψηλά και βρέθηκε μπροστά μου μια σπηλιά, μπήκα μέσα και είδα πάνω σε πέτρινο κρεβάτι ξαπλωμένο ένα σεβάσμιο Γέροντα να κοιμάται. Είπα ένα χαιρετισμό και περίμενα απάντηση, Όρος κοιμώμενος γέροντας δε σάλεψε από τη θέση του και τότε αφού διαπίστωσα ότι είχε κοιμηθεί τον αιώνιο ύπνο, πλησίασα περισσότερο και είδα πάνω από το κεφάλι του ένα σταυρό, την εικόνα της Παναγίας και ένα καντηλάκι να καίει. Έκαμα το σταυρό μου, προσκύνησα τρεις φορές και σκέφτηκα πώς, ο γέροντας αυτός, θα είχε πεθάνει τώρα και επειδή δεν προλάβατε να τον θάψετε ασφαλώς θα τον θάβατε αύριο. Αισθάνθηκα ευωδιά μοσχολίβανου και νόμισα πώς κείνη την ώρα είχατε θυμιάσει και φύγατε». Ό γέρο - Κυπριανός δε γνώριζε καμιά σπηλιά εκεί πού τους έλεγε ο προσκυνητής και όλοι μαζί ξεκίνησαν και πήγαν να τους δείξει που είδε αυτό το άγιο λείψανο. Γύρισαν όλη την περιοχή εκείνη όλη την ήμερα, αλλά σπηλιά και λείψανο δε βρέθηκε πουθενά. Μόνο μετά το ηλιοβασίλεμα αισθάνθηκαν να βγαίνει από τα μέρη εκείνα μια έντονη ευωδιά μοσχολίβανου. Την ευωδιά αυτή είχε πολλές φορές ο Γέρο - Κυπριανός αισθανθεί, όπως μας βεβαίωνε ο ίδιος, τίποτε όμως άλλο δεν είδε πέραν αυτού. Ό ευλαβής προσκυνητής έλεγε επί λέξει: «Να εδώ, σε τούτο το δέντρο δίπλα μπήκα στη σπηλιά, πού είναι τώρα; τι γίνηκε; Αχ μωρέ δεν ήξερα πώς είναι άγιο λείψανο να το πάρω στον ώμο μου και να φύγω!» Τότε είπαμε το προφητικό λόγιο της Αγίας Γραφής: «Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις αυτού και τοις αγίοις τοις εν τη γη αυτού εθαυμάσωσεν Όρος Κύριος» (Ψαλμ. ΞΖ' 36) και αμέσως γυρίσαμε πίσω γεμάτοι πνευματική χαρά και αγαλλίαση, με πλήρη τη βεβαιότητα, πώς όλα τα βράχια και όλες οι πέτρες του Αγίου Όρους κρύβουν κι από έναν άγιο, τον οποίον, όταν θέλει και σ' όποιον θέλει, ο Πανάγαθος Θεός, αποκαλύπτει και δοξάσαμε μ' ένα στόμα τον Τρισυπόστατο Ένα Θεόν, τον Πατέρα, τον Υιόν και το Άγιον Πνεύμα.

Πηγή: http://www.pigizois.gr/afieromata/gerontiko/monaxou_andreou/30.htm

Τηλεκινητικό φαινόμενο

A/A: 77
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 18/11/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2260

…Στη συνέχεια της επιστολής περιγράφεται και δεύτερο περιστατικό τηλεκίνησης με πρωταγωνιστή μοναχό ονομαζόμενο Αλύπιο. Ενώ αυτός προσευχόταν κλονιζόταν το σώμα του ιδίου όσο και των γύρω του μοναχών και τα στασίδια του Ναού χόρευαν. Ο επιστολογράφος, έμπειρος στον πνευματικό αγώνα μοναχός, αφού εξέτασε την πνευματική κατάσταση του μοναχού, ανακάλυψε ότι ο Αλύπιος θύμωνε εύκολα και φιλονικούσε, δεν υπάκουε στον γέροντά του και ήταν εγωιστής. Όταν ο μοναχός συνετίστηκε, και άλλαξε νοοτροπία και συμπεριφορά, σταμάτησαν και τα συμπτώματα αυτά μέσα σε λίγες μέρες ("Γεροντικόν του Αγίου Όρους", Αγιορείτου Μοναχού Ανδρέου Χαραλάμπους Θεοφιλοπούλου, Αθήνα, σελ. 181-196).

Πηγή: http://www.im-syrou.gr/poimantikes_drastiriotites/keimena/xoulis/tilekinisi/index.htm

Το θαύμα της Μονής Δοχειαρίου

A/A: 78
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 21/11/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Δοχειαρίου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2263

Στα χρόνια της βασιλείας του Νικηφόρου Γ΄ του Βοτανειάτη (1078-1081), ησύχαζε στο Άγιον Όρος. στην τοποθεσία Δάφνη, ο μοναχός Ευθύμιος με την συνοδεία του. Ύστερα όμως από επιδρομή των Σαρακηνών, αναγκάστηκαν να φύγουν και να εγκατασταθούν στη θέση που βρίσκεται σήμερα η μονή Δοχειαρίου. Αυτοί έχτισαν εκεί τη μονή. Τον Ευθύμιο διαδέχθηκε ο ανηψιός του Νεόφυτος. Ο Νεόφυτος είχε στον κόσμο μεγάλη περιουσία, που τη διέθεσε τώρα για να χτίσει εκκλησία και ν’ ασφαλίσει τη μονή με τειχόκαστρο και πύργο. Ήταν όμως λυπημένος, γιατί τα χρήματά δεν επαρκούσαν για την αγιογράφηση του ναού. Ζήτησε τότε τη βοήθεια του Θεού, κι Εκείνος απάντησε με το ακόλουθο θαύμα: Εξήντα μίλια από το Άγιον Όρος, στο νησί Λόγγος, είχε η μονή ένα μετόχι, κι εκεί κοντά βρισκόταν στύλος αρχαίος με την επιγραφή: «Όποιος με χτυπήσει στο κεφάλι, θα βρει χρυσάφι άφθονο». Πολλοί δοκίμαζαν, πετώντας πέτρες στην κορυφή του στύλου, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Κάποτε ένας εικοσάχρονος νέος, εργάτης στο μετόχι της μονής αφού συλλογίστηκε πολύ, αποφάσισε να σκάψει στο σημείο όπου έπεφτε η σκιά της κορυφής του στύλου με την ανατολή του ήλιου. Καθώς έσκαβε, βρήκε μια μαρμάρινη πλάκα, και κάτω απ’ αυτήν ένα μεγάλο χάλκινο δοχείο γεμάτο χρυσά νομίσματα. Χαρούμενος για το εύρημα, σκεπάζει το δοχείο και τρέχει στο μοναστήρι. -Γέροντα, λέει εμπιστευτικά στον ηγούμενο Νεόφυτο, βρήκα χρυσάφι πολή στο μετόχι μας. Δώσε ευλογία να έρθουν μοναχοί, για να το φέρουμε στο μοναστήρι. Ο ηγούμενος κάλεσε τρεις μοναχούς, που, με οδηγό το νέο, πήγαν, έβγαλαν το χάλκωμα μαζί με το μάρμαρο που το σκέπαζε, μπήκαν στο καΐκι και ξεκίνησαν για το μοναστήρι. Οι μοναχοί όμως δεν άντεξαν στον πειρασμό. Σκέφτηκαν να ρίξουν τον εργάτη στη θάλασσα και ν’ αρπάξουν το χρυσάφι. Έτσι κι έκαναν. Όταν άρχισε να βραδιάζει, έδεσαν το μάρμαρο στο λαιμό του νέου και τον πέταξαν στη θάλασσα. Εκείνος ενώ βυθιζόταν, φώναξε: - Άγιοι αρχάγγελοι σώστε με! Αμέσως παρουσιάστηκαν οι αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ σαν αετοί χρυσόφτεροι, τον άρπαξαν από το βυθό και τον μετέφεραν αστραπιαία μέσα στην εκκλησία του Δοχειαρίου. Οι μοναχοί, στο μεταξύ, μοιράστηκαν το χρυσάφι, το έκρυψαν έξω από το μοναστήρι και οι ίδιοι έμειναν στον αρσανά. Ο νέος, μέσα στην εκκλησία, από το φόβο του κοκάλωσε και αποκοιμήθηκε. Όταν σήμανε ο όρθρος και πήγε ο εκκλησιαστικός ν’ ανοίξει την εκκλησία, είδε μέσα το νέο και τρόμαξε. Τρέχει τότε στον ηγούμενο και του λέει: -Γέροντά μου, είδα ένα φάντασμα στην εκκλησία και δεν μπορώ να μπω. -Μη φοβάσαι, του απαντάει εκείνος. Κάνε το σταυρό σου και προχώρησε με θάρρος. Ο μοναχός έκανε δεύτερη απόπειρα, αλλά είδε και πάλι το νέο. Κάλεσε τότε τον ηγούμενο, που διαπίστωσε πως το φαινόμενο ήταν αληθινό. Ο νέος κοιμόταν πεσμένος στο έδαφος, με την πέτρα δεμένη στο λαιμό. Ο γέροντας χτύππησε κάτω το ραβδί του και το παιδί ξύπνησε. - Πού βρίσκομαι; ρώτησε. Μου φαίνεται πως είμαι στη θάλασσα, όπου μ’ έριξαν οι μοναχοί. - Δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι; Είσαι στο μοναστήρι, μέσα στην εκκλησία. Εγώ είμαι ο ηγούμενος Νεόφυτος. Πες μου λοιπόν, πώς βρέθηκες εδώ; Το παιδί ζήτησε να το αφήσουν λίγο για να συνέλθει, κι ύστερα διηγήθηκε ό,τι είχε συμβεί. Το πρωΐ ο ηγούμενος συνάντησε τους τρεις εκείνους μοναχούς, που είχαν στο μεταξύ ανεβεί στη μονή, και τους ρώτησε: - Πατέρες, τι έγινε με το θησαυρό; - Ψέματα ήταν, γέροντά μου, απάντησαν εκείνοι. Μας απάτησε ο νέος, γι’ αυτό τον απειλήσαμε κι έφυγε. - Καλά. Πάμε τώρα στην εκκλησία να ευχαριστήσουμε το Θεό. Μπαίνοντας στο ναό, βλέπουν κατάπληκτοι το παιδί με την πέτρα δεμένη στο λαιμό του. Ήταν τόσο αναπάντεχο, που έμειναν άφωνοι. Ο ηγούμενος τους απείλησε κι έφεραν όλο το θησαυρό στο μοναστήρι. Ύστερα τους έδιωξε για πάντα, ενώ το νέο τον κούρεψε μοναχό. Την εκκλησία την αγιογράφησε και την αφιέρωσε στους αγίους Ταξιάρχες Μιχαήλ και Γαβριήλ. Απόσπασμα από το βιβλίο "Εμφανίσεις και θαύματα των Αγγέλων" της Ιεράς Μονής Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2004

Πηγή: http://www.xfd.gr/6442B918.el.aspx

Διορατικό χάρισμα

A/A: 79
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 24/11/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2266

Θα κλείσω λέγοντας πώς αντέδρασε ο Γέροντας του Γέροντος Πορφυρίου, όταν ο νέος τότε, δεκαεπτάχρονος Πορφύριος (μοναδική περίπτωση στην Αγία Ιστορία της Εκκλησίας μας) του ανεκοίνωσε ότι έλαβε το διορατικό χάρισμα. Το χάρισμα αυτό το είχε λάβει ο Γέρων Πορφύριος μια Κυριακή σε μια Θεία Λειτουργία. Το βράδυ, ανέβαιναν φορτωμένοι οι Γέροντές του στο Καλύβι από τη θάλασσα από την πίσω μεριά του βουνού που δεν φαινόταν από το Καλύβι. Ο Πορφύριος του "είδε" τότε με το διορατικό χάρισμα που είχε λάβει και έτρεξε να τους βοηθήσει. "Πώς μας είδες και ήρθες;" του είπε ξαφνιασμένος και κάπως αυστηρά ο "μεγάλος" Γέροντας; "Ε, να σας είδα", είπε ο νεαρός Πορφύριος. Καθώς ανέβαιναν, είπε στον "μεγάλο" Γέροντα όταν ήταν κάπως παράμερα και δεν τους άκουγε ο νεώτερος "Γέροντα, δεν ξέρω πώς σας είδα, αλλά όπως κοίταξα προς το βουνό είδα από πίσω του σαν σε γυαλί και σας είδα που ανεβαίνατε, δεν ξέρω πώς έγινε αυτό". Τον κοίταξε τότε ο Γέροντας και το λέει "Καλά, μην ασχολείσαι καθόλου με αυτό γιατί ο διάβολος καραδοκεί". Και, όντως, ούτε που ξαναασχολήθηκε ο μακαριστός Πορφύριος! Αλλά είχε τέτοιο χάρισμα, όπως μαρτυρούν όλοι όσοι τον γνώρισαν, όσο ελάχιστοι Άγιοι στην ιστορία της Εκκλησίας. Ο Γέρων Παΐσιος μάλιστα έλεγε: "Εγώ είμαι ασπρόμαυρη τηλεόραση, ο Πορφύριος είναι έγχρωμη και δορυφορική!

Πηγή: http://agora.antibaro.gr/index.php?act=ST&f=8&t=217&s=70cb37c9b4921964dfb95c203357cd56

Παίσιος και παραφυσικά φαινόμενα (και όχι ο διάβολος!)

A/A: 80
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 07/12/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2287

Όποιος δεν έχει νιώσει την απερίγραπτη χαρά ,την παραδεισένια, δεν έχει δηλαδή πνευματικές εμπειρίες ,εύκολα μπορεί να πλανηθή, αν δεν προσέξει. Ο διάβολος είναι πονηρός. Ερεθίζει λίγο την καρδιά του ανθρώπου και τον κάνει να αισθάνεται μια ευχαρίστηση , οπότε τον πλανάει ,δίνοντάς του την εντύπωση ότι η ευχαρίστηση αυτή είναι πνευματική ,θεία. Κλέβει την καρδιά και νομίζει ο άνθρωπος πως πάει καλά. « Δεν ένιωσα, ταραχή » , λέει. Ναι ,αλλά αυτό που ένιωσες δεν είναι η πραγματική, η πνευματική χαρά. Η πνευματική χαρά είναι κάτι το ουράνιο. Ο διάβολος μπορεί να παρουσιασθή και σαν άγγελος ή σαν άγιος. Ο καμουφλαρισμένος δαίμονας σε άγγελο ή σε άγιο σκορπάει ταραχή – αυτό που έχει - , ενώ ο πραγματικός άγγελος ή Άγιος σκορπάει πάντα χαρά παραδεισένια και αγαλλίαση ουράνια. Ο ταπεινός και καθαρός άνθρωπος ,ακόμη και άπειρος να είναι, διακρίνει τον Άγγελο του Θεού από τον δαίμονα που παρουσιάζεται σαν άγγελος φωτός ,γιατί έχει πνευματική καθαριότητα και συγγενεύει με τον Άγγελο. Ενώ ο εγωιστής και σαρκικός πλανιέται εύκολα από τον πονηρό διάβολο. Όταν ο διάβολος παρουσιάζεται σαν άγγελος φωτός ,αν ο άνθρωπος βάλει ένα ταπεινό λογισμό, εξαφανίζεται. Ένα βράδυ, στην μονή Στομίου ,μετά το Απόδειπνο, έλεγα την ευχή στο κελί καθισμένος σε ένα σκαμνί. Για μια στιγμή ακούω όργανα και κλαρίνα σε ένα οίκημα που ήταν λίγο πιο πέρα για τους ξένους. Παραξενεύτηκα! « Τι όργανα είναι αυτά που ακούγονται τόσο κοντά ! » , είπα. Το πανηγύρι είχε περάσει. Σηκώνομαι από το σκαμνί και πηγαίνω στο παράθυρο να δω τι συμβαίνει έξω. Βλέπω ησυχία παντού. Τότε κατάλαβα ότι ήταν από πειρασμό ,για να διακόψω την προσευχή. Γύρισα και συνέχισα την ευχή . Ξαφνικά ένα δυνατό φως γέμισε το κελί. Η οροφή εξαφανίστηκε , άνοιξε η σκέπη και φάνηκε μια στήλη φωτός που έφθανε μέχρι τον ουρανό. Στην κορυφή αυτής της φωτεινής στήλης φαινόταν το πρόσωπο ενός ξανθού νέου, με μακριά μαλλιά και γένια, που έμοιαζε με τον Χριστό. Επειδή έβλεπα το μισό πρόσωπό του ,σηκώθηκα από το σκαμνί ,για να το δω ολόκληρο. Τότε άκουσα μέσα μου μια φωνή: « Αξιώθηκες να δεις τον Χριστό » . « Και ποιος είμαι εγώ ο ανάξιος , που αξιώθηκα να δω τον Χριστό; » , είπα και έκανα τον σταυρό μου. Αμέσως το φως και ο δήθεν Χριστός χάθηκαν και είδα ότι η οροφή βρισκόταν στη θέση της. Αν ο άνθρωπος δεν έχει το κεφάλι του πολύ καλά κλειδωμένο, μπορεί ο πονηρός να του βάλει λογισμό υπερήφανο και να τον πλανέσει με φαντασίες και ψεύτικα φώτα, τα οποία δεν ανεβάζουν στον Παράδεισο, αλλά γκρεμίζουν στο χάος . Για αυτό πρέπει να μη ζητάει ποτέ φώτα ή θεία χαρίσματα κ.λ.π. , αλλά μετάνοια. Η μετάνοια θα φέρει την ταπείνωση και μετά ο Καλός Θεός θα δώσει ό,τι που είναι απαραίτητο. Όταν ήμουν στο Σινά, στο ασκητήριο της Αγίας Επιστήμης , μια φορά το ταγκαλάκι πήγε να με … εξυπηρετήση ! Το ασκητήριο είχε τρία –τέσσερα σκαλάκια . Την νύχτα, όταν είχε αστροφεγγιά ,πήγαινα στις σπηλιές και ,για να κατέβω τα σκαλάκια, άναβα το τσακμάκι. Μια φορά πάω να ανάψω το τσακμάκι, δεν άναβε. Σε μια στιγμή βλέπω ένα φως σε έναν βράχο σαν από δυνατό προβολέα ,φαπ ! Ω, φώτισε τα πάντα γύρω γύρω! « Να μου λείψουν τέτοια φώτα » , είπα, και γύρισα πίσω. Αμέσως χάθηκε το φως. Βρε τον διάβολο, δεν ήθελε να φέξω με το τσακμάκι ,για να κατεβώ! « Κρίμα δεν είναι ,σου λέει, να παιδεύεται; Ας του δώσω εγώ φώτα » ! Καλωσύνη του ! - Πώς καταλάβατε ,Γέροντα, ότι δεν ήταν από τον Θεό; - Εμ ,καταλαβαίνεται. Φοβερό! Από το βιβλίο «Πνευματικός αγώνας » ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Γ’ ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ» ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Πηγή: http://neodynamiko.gr/forum/viewtopic.php?t=1132

Οι λεγόμενοι «αόρατοι ερημίτες» του Άθωνα

A/A: 81
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 12/01/2007.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2339

Οπωσδήποτε πολλοί εκ των αναγνωστών του παρόντος πονήματος θα έχουν ακούσει ή διαβάσει έστω και μια διήγηση για τους αόρατους Ερημίτες του Άθωνα. Άλλοι τους ονόμασαν «αόρατους ασκητές», άλλοι «γυμνούς ασκητές», άλλοι «μυστικούς γέροντες», άλλοι πάλι «αφανείς αναχωρητές». Πρόκειται για ομάδα ασκητών, οι οποίοι είναι εφτά, κατ’ άλλους δώδεκα και κατ’ άλλους δέκα, οι οποίοι διατρίβουν στις ερημικότερες περιοχές της αθωνικής ερήμου και είναι αόρατοι από τα μάτια των ανθρώπων. Εμφανίζονται μόνο σ’ όποιον αυτοί θέλουν ως επί το πλείστον απλό και απονήρευτο μοναχό ή και σε ευσεβή και ευλαβή προσκυνητή που έχει καθαρό και χριστιανικό βίο. Εδώ πρέπει να μεταφέρω κάποια υποσημείωση ενός σύγχρονου συγγραφέα μοναχού (Από το βιβλίο του μοναχού Ιωσήφ Διονυσιάτου «Ο Γέρων Αρσένιος ο Σπηλαιώτης», 2002) περί των μυστηριωδών αυτών ασκητών που την βρήκα την πιο κατάλληλη σε περιεκτικότητα και περιγραφή και την πιο σύντομη για το θέμα αυτό : «Γυμνοί ασκητές : Κατά την μακραίωνη ιστορία του Αγίου Όρους υπάρχει η εξής παράδοσις. Μια ομάδα ασκητών τον αριθμόν επτά ( κατ’ άλλους δώδεκα), ζουν με άκρα άσκηση, με μοναδικό έργο την αδιάλειπτη προσευχή υπέρ όλου του κόσμου. Έχουν λάβει ειδική χάρη από τον Κύριο να ζουν άοικοι και γυμνοί και να είναι αόρατοι από τους οφθαλμούς των ανθρώπων». Η φήμη των ασκητών αυτών, μάλλον η παράδοση αυτή διασώζεται τα τελευταία διακόσια χρόνια τουλάχιστον και μεταφέρεται από γενιά σε γενιά στον αγιορείτικο μοναχισμό και ιδίως τον ασκητισμό, και όχι μόνο αλλά και σε ολόκληρη την ορθοδοξία … Συζήτησα με πολλούς αγιορείτες Γέροντες, Σκητιώτες, Κοινοβιότες, Κελλιώτες, Ερημίτες για το θέμα αυτό, δηλαδή την ύπαρξη και σήμερα των αοράτων γυμνών ασκητών και βρήκα πολλούς να πιστεύουν ότι υπάρχουν και σήμερα τέτοιοι ερημίτες. Συνάντησα πράγματι απλούς και ενάρετους και αγωνιστές Μοναχούς και Γέροντες οι οποίο πιστεύουν τη παράδοση αυτή. Δηλαδή ότι υπάρχουν και σήμερα τέτοιοι αναχωρητές σε άβατα αθωνικά μέρη, που ζουν πρωτόγονα, απλά, λιτά και τρέφονται από το Θεό με θαυμαστό τρόπο. Μάλιστα ένας τέτοιος απλός Γέροντας μου διηγήθηκε ότι γνωρίζει μερικούς τέτοιους μυστικούς αναχωρητές οι οποίοι ζουν στη ψηλότερη και αγριότερη περιοχή από αυτόν και ότι τους οικονομεί η θεία Πρόνοια τα προς το ζωή αναγκαία με θαυμαστό και ιδιαίτερο τρόπο. Και ότι τις νύχτες αγρυπνούν προσευχόμενοι όρθιοι. Και για να μην νυστάξουν και πέσουν κάτω – μετά τις μεσονύκτιες ώρες που αποκάμνουν – στηρίζονται με σχοινιά δεμένοι από τις μασχάλες και που κρέμονται από δοκάρια. Και δεν θέλησε να μου πει ούτε τον τόπο που μένουν, ούτε τα περαιτέρω της θαυμαστής ασκητικής των πολιτείας. Υπάρχουν πάλι άλλοι μοναχοί που πιστεύουν ότι υπάρχει μέχρι σήμερα η ομάδα αυτή των εφτά ασκητών και αναπληρώνεται όταν πεθάνει κάποιος απ’ αυτούς με άλλον ενάρετο από τους Αγιορείτες Μοναχούς, ο οποίος προσφεύγει κοντά τους με θαυμαστό τρόπο και γίνονται πάλι εφτά. Υπάρχει και παράδοση μάλιστα, που υποστηρίζει ότι αυτοί οι Εφτά ερημίτες (κατ’ άλλους δώδεκα) θα επιτελέσουν την τελευταία Λειτουργία στη κορυφή του Άθωνα στο ναϊδριο της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού. Και μετά θα έρθει η συντέλεια του κόσμου, δηλαδή η Δευτέρα Παρουσία. Αυτοί οι εφτά (ή δώδεκα) δεν θα γευθούν θάνατο, αλλά θα μεταμορφωθούν. Δηλαδή θα αλλάξουν μορφή και τα σώματά τους θα γίνουν άφθαρτα και αθάνατα όπως όλων των ευρισκομένων εν ζωή τότε ανθρώπων. Υπάρχουν βέβαια και μερικοί οι οποίοι θεωρούν την παράδοση αυτή των «αοράτων Ερημιτών» σαν θρύλο.

Πηγή: Οι αόρατοι ερημίτες του Άθωνα, Βλασίου μοναχού Αγιορείτου, Εκδόσεις ΤΕΡΤΙΟΣ, Σελίδες 18,19,21,22

Άρρητον ευωδίαν

A/A: 82
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 13/01/2007.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2340

Πολλοί περαστικοί μοναχοί και προσκυνητές από τη περιοχή που ασκήτευσε ο Όσιος Μάξιμος ο Καυσοκαλυβίτης ωσφράνθησαν άρρητον ευωδίαν

Πηγή: Οι αόρατοι ερημίτες του Άθωνα, Βλασίου μοναχού Αγιορείτου, Εκδόσεις ΤΕΡΤΙΟΣ, Σελίδα 34

Χάρισμα της μυροβλησίας

A/A: 83
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 13/01/2007.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2341

Ο Όσιος Νείλος ο Μυροβλήτης εκοιμήθη τελικά στο απλό κελλάκι που έχτισε μέσα στη σπηλιά περί το έτος 1651. Ένεκα της καθαρότητας της ψυχής και του σώματός του αξιώθηκε από το Θεό, του χαρίσματος της μυροβλησίας εκ του ιερού σκηνώματός του.

Πηγή: Οι αόρατοι ερημίτες του Άθωνα, Βλασίου μοναχού Αγιορείτου, Εκδόσεις ΤΕΡΤΙΟΣ, Σελίδα 40

Οι εφτά αφανείς Ερημίτες του Άθωνα

A/A: 84
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 13/01/2007.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Σκήτη Αγίας Άννης του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2342

Κατά το έτος 1835, δηλαδή 5 χρόνια μετά την αναχώρηση των Τούρκων από το Άγιο Όρος, μερικοί σερδάρηδες κυνηγούσαν αγριότραγους στις πλαγιές του Άθωνα. Ένας σερδάρης διερχόμενος από ένα πετρώδες και άγονο μέρος είδε να στέκει μπροστά σε μια σπηλιά ένας άγνωστος γέροντας ερημίτης, γυμνός και ασκητικός. Αφού χαιρετήθηκαν, του είπε ο ερημίτης τι γίνεται στο Άγιο Όρος. Και ο σερδάρης του είπε : - Με τη προστασία της Παναγίας, δόξα τω Θεώ καλά, τώρα που αναχώρησαν και οι άπιστοι Τούρκοι από το Άγιο Όρος, που μετά την Ελληνική επανάσταση είχαν έρθει και εδώ στο Άγιο Όρος. Όταν άκουσε αυτά ο ερημίτης λέει στον σερδάρη : - Ποιοι Τούρκοι; Ποια επανάσταση; Και ο σερδάρης του λέει : - Δεν άκουσες τίποτα, τα χρόνια αυτά, ότι χρειάστηκε να χυθεί πολύ ελληνικό αίμα για να έρθει η ελευθερία; Και ο ερημίτης του λέει; - Δεν ακούσαμε τίποτα. Εμείς είμαστε εδώ εφτά και πουθενά δεν πάμε. Μένουμε εδώ. Αφού εκπλάγηκε από την αγνωσία του ερημίτη για τα συμβάντα της Ελληνικής επανάστασης και ότι είναι εφτά και ότι πουθενά δεν πάνε, κατόπιν όταν βρέθηκε σκήτη της Αγίας Άννης το είπε στους εκεί μοναχούς και γέροντες. Τότε εκπλάγησαν και αυτοί δια την είδηση και αφού μαζεύτηκαν μερικοί Πατέρες, αν και υπέργηροι ξεκίνησαν ως μια ομάδα για τον Άθωνα. Όσο και αν έψαξαν στις πετρώδες και άγριες εκείνες που τους υπέδειξε ο σερδάρης, στάθηκε αδύνατον να εντοπίσουν ή να βρουν τον άγνωστο εκείνο ερημίτη, ούτε τη σπηλιά στην οποία έστεκε, ούτε και κανένα άλλο από τους εφτά που ανέφερε στον σερδάρη ο άγνωστος και μυστηριώδης εκείνος ερημήτης.

Πηγή: Βίοι Αθωνιτών του ΙΘ αιώνος (Εκδόσεις Ιερού γυναικείου Μετοχίου του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Ορμήλια 1995

Όραμα και ευωδία στη περιοχή του «Κυρ Ησαίου».

A/A: 85
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 14/01/2007.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Μεγίστης Λαύρας του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2344

Ο Άγιος Κωνσταντίνος πριν βαπτιστεί και γίνει χριστιανός, υπήρξε Τούρκος στη καταγωγή και μουσουλμάνος στη θρησκεία. Φωτισθείς κατόπιν υπό του Θεού πίστεψε στο Χριστό και ήρθε στο Άγιο Όρος ζητώντας να βαπτισθεί πράγμα το οποίο πέτυχε μετά από πολλές δυσκολίες. Μετά πήγε στις Κυδωνίες της Μικράς Ασίας (το Αϊβαλί) και ομολόγησε το Χριστό Θεό τον αληθινό. Εκεί υπέστη πολλά βάσανα και τιμωρίες από τους ομοεθνείς του Τούρκους, εστάλη κατόπιν στη Κων/πολη. Αφού και εκεί ομολόγησε το Χριστό καταδικάσθηκε τελικά στον δι’ αγχόνης θάνατο. Η μνήμη του γιορτάζεται στις 2 Ιουνίου. Κάποτε λοιπόν κατά τον καιρό που βρισκόταν στο Άγιο Όρος, λίγο πριν βαπτισθεί πήγαινε από τη σκήτη των Καυσοκαλυβίων προς τη Μονή της Μεγίστης Λαύρας. Όταν έφτασε στη περιοχή που λέγεται του «Κυρ Ησαίου» όπου υπάρχουν πανύψηλα δέντρα, είδε ο Άγιος στις κορυφές των υψηλών αυτών δένδρων και από ένα σταυρό. Και πεσών στο έδαφος προσκύνησε λέγοντας : -Κύριε ελέησον, τι πολλοί σταυροί είναι εδώ, και αισθανόταν μια άρρητη ευωδία. Οπωσδήποτε το φαινόμενο αυτό ήταν κάποια οπτασία και όραμα από το Θεό, που δήλωνε προφανώς και μαρτυρούσε το πλήθος των Αγίων ερημιτών που κοιμήθηκαν στο μέρος αυτό, που υπάρχει στο κελί της Αγίας Τριάδας του «Κυρ Ησαίου» (Κάθισμα της Μεγίστης Λαύρας). Διότι οι σταυροί εικόνιζαν τα κοιμητήρια και τους τάφους των οσίων, τα δε πανύψηλα δέντρα δήλωναν την υψηλή πολιτεία, την αγιότητα και τις αρετές των ανδρών εκείνων, οι οποίοι κοιμήθηκαν στο μέρος αυτό.

Πηγή: Μέγας Συναξαριστής Ορθοδόξου Εκκλησίας, Μήνας Ιούνιος, Β’ τόμος ΣΤ’ Αθήναι 1970, εκδόσεις Δ’. Μοναχού Βίκτωρος Ματθαίου

Η σπηλιά των τριών σκηνωμάτων

A/A: 86
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 14/01/2007.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2345

Στο κάτω Χαΐρι, πολύ πιο παλιά από το μοναχό Πανάρετο, ζούσε εκεί ένας μοναχός μολδοβλαχικής καταγωγής ονόματι Γερμανός. Είχε και υποτακτικό ονόματι Ιλαρίωνα. Οι ερημίτες αυτοί, όταν ήθελαν να μεταλάβουν τα Άχραντα Μυστήρια, πήγαιναν ή στη σκήτη των Καυσοκαλυβίων ή στη Ρουμάνικη σκήτη του Τιμίου Προδρόμου στη Βίγλα. Κάποτε όταν πήγαινε ο γέρων Γερμανός στα Καυσοκαλύβια για να μεταλάβει τα Άχραντα Μυστήρια, σε τοποθεσία κοντά στον «Άγιο Νείλο» του ήρθε ευωδία τερπνότατη η οποία έβγαινε από κάποιες πέτρες. Έβαλε στο λογισμό του όταν θα γυρνάει από τα Καυσοκαλύβια, να ψάξει περισσότερο για να μην καθυστερήσει στη Θεία Λειτουργία. Γυρνώντας από τα Καυσοκαλύβια, λοξοδρόμησε από το κεντρικό μονοπάτι και πήγε εκεί που ωσφράνθη προηγουμένως την ευωδία που υπήρχαν κάποιες χτιστές πέτρες. Αφού χάλασε τις πέτρες, είδε μέσα ότι ήταν σπηλιά και παρατήρησε και είδε τρία λείψανα αγνώστων μοναχών. Χωρίς να πειράξει τίποτα έκτισε προσωρινά τις πέτρες και αναχώρησε για το καλύβι του στο Χαΐρι. Μετά όμως το αποκάλυψε σε μερικούς μοναχούς ότι βρήκε τρία σκηνώματα και πως του ερχόταν στην όσφρηση μια λεπτή ευωδία από το σπήλαιο. Το βράδυ βλέπει στον ύπνο του (Άλλοι πάλι που έγραψαν για τη διήγηση αυτή, υποστηρίζουν ότι οι τρεις άγνωστοι ερημίτες του μίλησαν εκεί επί τόπου και όχι τη νύχτα στο όνειρό του) ο γέρων Γερμανός τρεις ερημίτες οι οποίοι του είπαν : - Εμείς οι τρεις μένουμε εδώ στο σπήλαιο που μας βρήκες. Μη μας πειράξεις. Και να πεις και στους άλλους να μην μας πειράξουν. Μη μας ανησυχείς. Είμαστε τρεις. Ζούσαμε εδώ. Δεν θέλουμε να μας πειράξει κανείς. Αυτά είπαν οι άγνωστοι εκείνοι ερημίτες στο γέροντα Γερμανό. Και έτσι το κράτησε μυστικό πλέον, δεν έδειξε τη σπηλιά σε κανένα, εκτός από το μαθητή του Ιλαρίωνα. Ο γέρος Γερμανός εκοιμήθη περί το έτος 1820.

Πηγή: Βίοι Αθωνιτών του ΙΘ αιώνος (Εκδόσεις Ιερού γυναικείου Μετοχίου του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Ορμήλια 1995)

Που πήγε ο τάφος;

A/A: 87
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 14/01/2007.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2346

Στο Κάτω Χαίρη στο σημείο που λέγεται «Σταυρός της ευωδίας», κάποτε ένας τραγοβοσκός ανακάλυψε λείψανο άγνωστου ασκητού. Πήγε κατόπιν και το φανέρωσε στη Μεγίστη Λαύρα και ήρθαν στο μέρος αυτό συνοδεία Λαυριωτών Πατέρων με εξαπτέρυγα και θυμιατά για να το μετακομίσουν στη Λαύρα. Τίποτα όμως δεν βρήκαν όσο και αν ερεύνησαν στο μέρος που τους υπέδειξε ο βοσκός. Ο τάφος φαίνεται έγινε αόρατος.

Πηγή: Γεροντικό του Αγίου Όρους

Ο μυστηριώδης γυμνός γέροντας

A/A: 88
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 15/01/2007.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2347

Κατά τον δέκατον ένατο αιώνα ένας ευλαβής νέος από τη Βουλγαρία ήρθε στο Άγιο Όρος για να γίνει μοναχός. Αφού βρήκε έναν αυστηρό γέροντα στα Καυσοκαλύβια έμεινε κοντά του. Επειδή ήταν ευλαβής και αγωνιστής, είχε τη συνήθεια να πηγαίνει συχνά στο νάρθηκα του Κυριακού της Σκήτης και να προσεύχεται. Κάποτε ήταν νύχτα, πανσέληνος και καθώς προσευχόταν σε μια γωνιά του νάρθηκα, βλέπει να εισέρχεται ένας γυμνός γέροντας ο οποίος αφού προσευχήθηκε, έκανε το σημείο του σταυρού και άνοιξε η πόρτα της εκκλησίας. Αφού προσκύνησε εν τω μεταξύ και έκανε τη προσευχή του, βγήκε με πολλή ευλάβεια από την εκκλησία και αφού σταύρωσε πάλι τη πόρτα, έκλεισε αυτομάτως μόνη της. Ακολούθως πήρε το δρόμο και ανηφόρησε προς τη Κερασιά. Ο δόκιμος Βούλγαρος Ιάκωβος θέλοντας να μάθει που μένει τον ακολούθησε ξωπίσω. Όταν παρέκαμψε τη Κερασιά και προχώρησε προς το σταυρό έστριψε προς τον Άθωνα. Ο δόκιμος Ιάκωβος που τον ακολουθούσε, όταν είδε ότι ανεβαίνει προς τον Άθωνα, έτρεξε, τον πρόλαβε και έπεσε στα πόδια του ζητώντας την ευχή του και παρακαλώντας να τον κρατήσει κοντά του. Ο άγνωστος ερημίτης του είπε : - Δεν μπορεί άνθρωπος να ζήσει εδώ χωρίς τη θεία χάρη και βοήθεια του Θεού. Γύρνα πίσω στο γέροντά σου στην υποταγή και ετοιμάσου, διότι σε λίγες μέρες φεύγεις απ’ αυτόν τον κόσμο. Γύρισε πίσω στο γέροντά του στα Καυσοκαλύβια ο δόκιμος Ιάκωβος, του εξιστόρησε όλα όσα είδε και άκουσε από το μυστηριώδη ασκητή, ετοιμάστηκε και σε τρεις εβδομάδες απεδήμησε προς το ποθούμενο Χριστό.

Πηγή: Βίοι Αθωνιτών του ΙΘ αιώνος (Εκδόσεις Ιερού γυναικείου Μετοχίου του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Ορμήλια 1995

Μυστηριώδη σπηλιά στη περιοχή του «Κυρ Ησαίου»

A/A: 89
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 15/01/2007.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Μεγίστης Λαύρας του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2348

Κατά το έτος 1920 ο νέος τότε μοναχός πατήρ Αρτέμιος από την Καλύβη «Αγία Τριάς» της Σκήτης Αγίας Άννης στάλθηκε από τον γέροντα του Ζαχαρία για κάποια δουλειά στη Μονή Μεγίστης Λαύρας. Γι’ αυτό έφυγε πολύ νωρίς από τη Σκήτη, διότι απέχει η Λαύρα από τη Σκήτη περί τις τέσσερις ώρες, ώστε τις πρωινές ώρες βρισκόταν στα μέρη της Λαύρας. Πριν το κάθισμα του «Κυρ Ησαίου» έχασε το μονοπάτι, λοξοδρόμησε αριστερά, οπότε βρέθηκε σε λίγο μπροστά σε κάποια σπηλιά. Εκεί αισθάνθηκε κάποια ανέκφραστη ευωδία. Αφού είπε κατά τη συνήθεια του Αγίου Όρους το «δι’ ευχών των αγίων πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός Ημών, ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν», δεν πήρε καμία απόκριση, οπότε γύρισε πίσω από εκεί που πήρε το κατά λάθος μονοπάτι και αφού βρήκε το κύριο μονοπάτι, έφτασε ακολούθως στη Μεγίστη Λαύρα. Εκεί στη μονή που πήγε, διηγήθηκε στους πατέρες για την ανακάλυψη της σπηλιάς και όσα είδε εκεί. Αυτοί του είπαν ότι δεν γνωρίζουν εκεί καμία σπηλιά, εκτός από τη σπηλιά του «Παχωμίου» που βρίσκεται πάνω κοντά στη Κερασιά. Την άλλη μέρα πήγαν μαζί του δύο Λαυριώτες πατέρες για να βρουν τη σπηλιά. Όσο όμως και αν έψαξαν στη περιοχή εκείνη που περίπου υπολόγισε ο πατήρ Αρτέμιος ότι υπάρχει, στάθηκε αδύνατον να βρουν εκεί σπηλιά. Μερικοί το εξήγησαν ότι πιθανόν να πρόκειται περί της σπηλιάς που έζησε στα τελευταία του ο Όσιος Μάξιμος ο Καυσοκαλύβης, η οποία σήμερα αγνοείται και την είδε δια θείας αποκαλύψεως.

Πηγή: Γεροντικό του Αγίου Όρους, τόμος Α’, Ανδρέου μοναχού Θεοφιλοπούλου, 1979

Περί των δώδεκα ανυπόδητων του Άθωνα

A/A: 90
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 15/01/2007.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2349

Ο τίτλος αυτός ως και το κείμενο που ακολουθεί είναι του Αγιορείτου μοναχού Μωυσέως και βρίσκεται στο σύγγραμα του «Αγιορείτικες Διηγήσεις» του γέροντος Ιωακείμ. Ο γέροντας αυτός Ιωακείμ γύρισε πολλά μέρη του Αγίου Όρους, άλλαξε πολλά κελιά και τελευταίως κοιμήθηκε στο κελί της Αναλύψεως κοντά στις Καρυές. Γι’ αυτό και γνώρισε πολλούς ενάρετους γεροντάδες και έμαθε πολλά απ’ αυτούς τόσο για την ασκητική ζωή των Πατέρων του Όρους όσο και διάφορες διηγήσεις και παραδόσεις σχετικά με τους ερημίτες. Μερικές απ’ αυτές είναι και οι παρακάτω : «Για τους δώδεκα ανυπόδητους και περιπλανώμενους ο γέροντας Ιωακείμ είχε ακούσει ότι πήγαιναν στο ησυχαστήριο του Αγίου Πέτρου του Αθωνίτη και μεταλάμβαναν από το παράθυρο του ιερού βήματος κρυφά από τον ενάρετο παπα-Δανιήλ και τον υποτακτικό του παπα-Αντώνιο, που είχε το χάρισμα να βγάζει δαιμόνια. Επειδή όμως κάποιος ξένος τους είδε εκεί, πήγαιναν κατόπιν στο παπα-Γρηγόρη και τον παπα-Κοσμά τους Μικραγιαννανίτες. Ένας υποτακτικός πήγαινε από τη σκήτη της Αγίας Άννης προς τη σκήτη των Καυσοκαλυβίων και μετά τη Κερασιά, πλησίον του κελιού του Γενεσίου της Θεοτόκου, άκουσε ψαλμωδίες και πήγε να δει και είδε έντεκα ασκητές να θάβουν ένα ( ο οποίος εκοιμήθη). Και ένας του είπε : - Βλέπεις αδερφέ, ο αδερφός μας εκοιμήθη, κάθισε μαζί μας να τον αναπληρώσεις. Εκείνος είπε : - Να ρωτήσω το γέροντά μου. Όταν επέστρεψε και το είπε στο γέροντά του, του είπε : - Έπρεπε να καθίσεις. Τώρα δεν πρόκειται να τους βρεις, θα χάθηκαν. Πράγματι επέστρεψε στο τόπο που τους είχε δει και ούτε εκείνους βρήκε, ούτε τον τάφο. Λέγεται πως είπαν κάπου ότι από το φθινόπωρο και όλο το χειμώνα πηγαίνουν και μένουν μεταξύ των μονών Ξηροποτάμου και Αγίου Παντελεήμονος, γιατί εκεί έχει λιγότερο κρύο και περισσότερο ήλιο». (Λέγεται από παλιούς μοναχούς αγιορείτες ότι ένας μοναχός είδε 12 άγνωστους μοναχούς στο ξηροποταμιανό λιβάδι. Αυτό συνέβη πριν πολλές δεκαετίες, όταν ήταν η μονή Ξηροποτάμου ιδιόρρυθμος και γνώριζε και τους εκεί μοναχούς και γέροντες της Μονής. Οι δε μοναχοί που είδε ήταν ξένοι και άγνωστοι.)

Πηγή: «Αγιορείτικες Διηγήσεις» του γέροντος Ιωακείμ.

Οι χωρίς κατοικία αόρατοι ερημίτες

A/A: 91
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 15/01/2007.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2350

Μια περιοχή του Αγίου Όρους Άθω η οποία εκτείνεται από τη Μικρή Αγία Άννα μέχρι τη σκήτη της «Γλωσσίας» (Προβάτας), πολύ μεγάλη έκταση γεμάτη δέντρα και πυκνά δάση, αυτή είναι και λέγεται «Έρημος του Άθω». Εκεί κατά καιρούς σε πολύ λίγους κατοίκους της περιοχής αυτής κάνουν την εμφάνισή τους σεβάσμιοι στην όψη και αποσκελετωμένοι ασκητές, αλλά αυτοί, κατά κοινή ομολογία, είναι τελείως γυμνοί από ενδύματα υλικά, αλλά καλύπτονται από τη χάρη του Θεού. Έτσι σ’ ένα αγιορείτικο περιοδικό που κυκλοφόρησε με το τίτλο «Αγιορείτικη Βιβλιοθήκη» από το 1930 έως το 1938, ο γιατρός Σπυρίδων (μετέπειτα, μεγαλόσχημος μοναχός) Αθανάσιος Καμπανάου, αδερφός της Ιεράς μονής Μεγίστης Λαύρας, έγραφε για τους γυμνούς και χωρίς κατοικία αυτούς μοναχούς ότι, «πολλά πράγματα γνωρίζει το τα πάντα εφορών άμμα», περί δε των αοίκων, που βρίσκονται στα Κρύα Νερά τι να πω; Το πανέφορον όμμα ξέρει τη πολιτεία τους». Ο πατήρ Γεράσιμος Μοναχός (Μενάγιας), που ήταν πρώτα χημικός και έγινε ησυχαστής και κάτοικος της ερήμου του Αγίου Βασιλείου, είχε αδερφική φιλία με το γιατρό της Λαύρας Αθανάσιο Καμπανάου , όταν είδε να δημοσιεύει αυτά τα πράγματα στο περιοδικό της «Αγιορείτικης Βιβλιοθήκης», του έκανε σύσταση και παρατήρηση, να μην κάνει τέτοιες δημοσιεύσεις και γράφει πράγματα αμάρτυρα, τα οποία πιθανόν να προκαλέσουν δυσπιστίες και γέλωτες σε βάρος της μοναχικής πολιτείας του Αγίου Όρους. Στις παρατηρήσεις αυτές ο γιατρός πατήρ Αθανάσιος απάντησε όπως συνήθισε να λέει : - Καλέ μου άνθρωπε και αγαπητέ μου αδερφέ, δεν μπορώ να μην γράψω και να μην δημοσιεύσω αυτά τα οποία ήρθε άνθρωπος και μου είπε, ότι «θα αρρωστήσω και θα πεθάνω». Ο άνθρωπος αυτός ήταν ο γερο-Αντώνιος από τον «Άγιο Πέτρο». Στον άνθρωπο αυτό, οι αόρατοι εκείνοι ασκητές είπαν : - Να πας και να πεις στο γιατρό σου ότι σε λίγο θα αρρωστήσει και θα πεθάνει γι’ αυτό πρέπει να ετοιμαστεί. Ο δε γερο-Αντώνιος, αφού είπε στο γιατρό εκείνο που του είχαν πει οι αόρατοι ασκητές, του έδειξε και ένα σταυρό ξύλινο, τον οποίο έδωσαν οι ασκητές εκείνοι. Σ’ αυτόν το σταυρό επάνω ήταν σκαλισμένα τα γράμματα «Μακάριος Ιερομόναχος». Αυτά για απάντηση έγραψε στον Αγιοβασιλιάτη χημικό Γεράσιμο Μοναχό, ο γιατρός πατήρ Αθανάσιος και ύστερα από λίγο χρονικό διάστημα αρρώστησε και χωρίς καμιά βαριά ασθένεια κοιμήθηκε ο πατήρ Αθανάσιος τον αιώνιο ύπνο, αφού πρώτα απεκάλυψε και δημοσίευσε ότι υπάρχουν και περιφέρονται από τόπο σε τόπο στην Έρημο του Άθω, οι Άγιοι αυτοί ασκητές και ερημίτες μοναχοί.

Πηγή: Γεροντικό του Αγίου Όρους, τόμος Β’, Ανδρέου μοναχού Θεοφιλοπούλου

Ο σταυρός της Ευωδίας

A/A: 92
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 15/01/2007.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Μεγίστης Λαύρας του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2351

Μεταξύ της Μεγίστης Λαύρας και των Καυσοκαλυβίων υπάρχει η τοποθεσία Χαΐρι, πάνω στο ύψωμα που υπάρχει ένα παλιό σπιτάκι δίπλα στο δρομίσκο και ένας ξύλινος σταυρός. Αυτή η τοποθεσία λέγεται και Πάνω Χαΐρι. Στον κατήφορο παρακάτω κοντά στο Ξεροκάλυβο που λέγεται του Μαγκιώρου βρίσκεται το Κάτω Χαΐρι. Στα αριστερά του μονοπατιού εκεί στη κατάβαση προς τη «Σάρρα» και την τοποθεσία «Περδίκι», όπου έσκασε το πετρώδες έδαφος κατά το σεισμό του 1905, βρίσκεται ένας μεγάλος βράχος σαν σπιτάκι και πάνω στο βράχο αυτό βρίσκεται στερεωμένος ένας σταυρός. Ο σταυρός αυτός (Ο παλιός σταυρός έχει φθαρεί και τελευταία αντικαταστάθηκε με καινούργιο) τοποθετήθηκε από τα παλιά τα χρόνια για το λόγο ότι πολλοί οδοιπόροι, τόσο μοναχοί όσο και ευσεβείς προσκυνητές είχαν οσφρανθεί άρρητο ευωδία. Αλλά τον τελευταίο καιρό οσφράνθηκαν την ίδια ευωδία και κοσμικοί προσκυνητές και μοναχοί, εκ των οποίων, Γέρων Πέτρος Αγιοπετρίτης, Ιωαννίκιος Κοτσώνης, Ιερομόναχος και Ποτάπιος Μοναχός πρώην Λαυριώτης. Σύμφωνα με συζήτηση που είχα με ησυχαστές της περιοχής επί του θέματος τούτου, μου είπαν ότι η ευωδία αυτή αποδίδεται στην ύπαρξη στο μέρος εκείνο λειψάνου αγνώστου αγίου ασκητού. Διότι από τα παλιά τα χρόνια στο τόπο αυτό έζησαν και πέρασαν πολλοί ερημίτες. Εξέλεξαν τον τόπο αυτό τόσο για την ησυχία και ασκητικότητα που υπάρχει εκεί, όσο και για το γλυκό καιρό. Διότι δεν πιάνει ούτε κακοκαιρία ούτε σφοδροί άνεμοι. Εξ’ άλλου υπάρχει μια μικρή πηγή νερού εκεί κοντά περί τα 30 μέτρα από το ξηροκάλυβο του Μαγκιώρου, απ’ όπου προμηθεύονταν το νερό τους οι ερημίτες. Πολύ πιθανόν εδώ να είναι και ο τόπος όπου ησύχαζε, ασκήτευε και εκοιμήθη εν ειρήνη ο Όσιος Νικηφόρος ο «μονάζων» ο οποίος άφησε και γραπτές οδηγίες περί νοεράς προσευχής οι οποίες βρίσκονται στη Φιλοκαλία.

Πηγή: Οι αόρατοι ερημίτες του Άθωνα, Βλασίου μοναχού Αγιορείτου, εκδόσεις ΤΕΡΤΙΟΣ, σελ 96,97

Ευωδία στο Χαΐρι της Λαύρας

A/A: 93
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 16/01/2007.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Κατουνάκια του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2352

Ο μακαριστός γέροντας παπα-Εφραίμ Κατουνακιώτης όταν ήταν νέος κατά το 1936 έφυγε από τα Κατουνάκια για επείγουσα δουλειά ή ανάγκη στη Μεγίστη Λαύρα. Όταν έφτασε τελικά στη τοποθεσία «Χαΐρι» της περιοχής που λέγεται «Κοκουζέλικα» οσφράνθηκε κάποια ωραία και ανέκφραστη ευωδία.

Πηγή: Οι αόρατοι ερημίτες του Άθωνα, Βλασίου μοναχού Αγιορείτου, εκδόσεις ΤΕΡΤΙΟΣ, σελ 104

Ευωδία στο «Χαΐρι» Καυσοκαλυβίων

A/A: 94
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 16/01/2007.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2353

Άλλη τοποθεσία με το ίδιο όνομα «Χαΐρι» βρίσκεται σε κάποια στροφή του μονοπατιού ενδιάμεσα της Σκήτης των Καυσοκαλυβίων και της Κερασιάς. Σ’ αυτό λοιπόν το σημείο οσφράνθηκαν μερικοί μοναχοί και λαϊκοί μερικές φορές άρρητη ευωδία. Ένας μοναχός από αυτούς που οσφράνθηκαν την ευωδία γράφει σχετικά : «… Και αμέσως γυρίσαμε πίσω γεμάτοι πνευματική χαρά και αγαλλίαση, με πλήρη βεβαιότητα πως όλα τα βράχια και όλες οι πέτρες του Αγίου Όρους κρύβουν και από έναν άγιο, τον οποίο όταν θέλει και σ’ όποιον θέλει ο Πανάγαθος Θεός αποκαλύπτει και δοξάσαμε μ’ ένα στόμα τον Τρισυπόστατο ένα Θεό, τον Πατέρα και τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα».

Πηγή: Γεροντικό του Αγίου Όρους, Ανδρέου μοναχού Θεοφιλοπούλου

Αχνάρια γυμνών ποδιών στα χιόνια

A/A: 95
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 16/01/2007.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Μεγίστης Λαύρας του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2354

Ο ίδιος ο γέρων Γκαβο-Νικόλας όταν ήταν στη Λαύρα ακόμα, πήγε για υπηρεσία προς τα μέρη του Άθωνα. Είχε χιονίσει, καθότι χειμώνας και είχαν ασπρίσει τα πάντα. Σε όλη τη διαδρομή από Μεγίστη Λαύρα μέχρι «Κρύα Νερά» και «Κερασιά» τα πάντα ήταν κάτασπρα και χιονισμένα. Ούτε ίχνος ανθρώπινης παρουσίας ή ζώου μέσα στο χιονισμένο μονοπάτι. Κάπου στη διαδρομή και μετά τα «Κρύα Νερά» προς τον Άθωνα συνάντησε ίχνη γυμνών ποδιών στα χιόνια, πράγμα που του έκανε εντύπωση και τον έβαλε σε υποψίες ότι κάποιος γυμνός ερημίτης κρύβεται σε αυτά τα μέρη. Άλλη φορά πάλι, όταν ο ίδιος είχε περάσει από την ίδια περιοχή, πάλι χειμώνας και χιόνια, συνάντησε πιο πάνω προς τα μέρη του Άθωνα πάλι ίχνη γυμνών ποδιών στα χιόνια. Αυτή τη φορά τόσο του κίνησε τη περιέργεια το πράγμα αυτό, που σκέφτηκε να ακολουθήσει τα ίχνη για να βρει το «θήραμα». Αψήφησε και το κρύο και τον κόπο και την κούραση και ακολούθησε τα ίχνη. Για μια στιγμή είδε ότι τα ίχνη οδηγούσαν σε κάποια σπηλιά, όχι φυσική, αλλά σχηματιζόμενη γύρω-γύρω από θάμνους σαν μια μεγάλη φωλιά. Εκεί σταματούσαν τα ίχνη. Άρχισε τότε ο Γκαβο-Θεόδωρος (έτσι ήταν το όνομά του πριν γίνει μοναχός) να φωνάζει και να ψάχνει τη περιοχή για να βρει τάχα τον ερημίτη. Όχι μόνο απάντηση δεν πήρε αλλά και παραδόξως από ‘κει και πέρα χάνονταν τα ίχνη των γυμνών πατουσών. Έτσι επέστρεψε στη Λαύρα απογοητευμένος αλλά «θαυμάζων το γεγονός».

Πηγή: Οι αόρατοι ερημίτες του Άθωνα, Βλασίου μοναχού Αγιορείτου, εκδόσεις ΤΕΡΤΙΟΣ, σελ 114-115

Η σπηλιά της «αγαλλιάσεως»

A/A: 96
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 16/01/2007.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2355

Απέναντι από το κελί του Αγίου Νείλου στα βορινά βρίσκεται το ερημικό κελί του Αγίου Ευθυμίου. Σ’ αυτό το κελί μονάζουν σήμερα πέντε-έξι μοναχοί. Γέροντάς τους είναι ο υπέργηρος και πολύπειρος ασκητικός γέρων παπα-Ιωακείμ. Ο ίδιος λοιπόν μου διηγήθηκε την εξής ιστορία : «Ο γέροντάς μου, ο πνευματικός παπα-Νεκτάριος είχε έναν παραδερφό που λεγόταν Γεράσιμος. Ο Γεράσιμος μοναχός, λοιπόν, κάποια μέρα πήρε το καλάθι και πήγε – μετά από βροχή – να μαζέψει σαλιγκάρια. Μια ώρα περίπου με τα πόδια από το κελί μας προς τα «Κρύα Νερά» βρίσκεται το ερημικό κελί «Άγιος Αρτέμιος». Ο πατήρ Γεράσιμος ανέβαινε λοιπόν αυτό το μονοπάτι βρίσκοντας σαλιγκάρια. Στα ενδιάμεσα περίπου των δύο αυτών κελιών, δηλαδή μισή ώρα πάνω από το κελί μας, λοξοδρόμησε αριστερά του μονοπατιού σε δύσβατους και πετρώδεις τόπους ψάχνοντας για σαλιγκάρια. Σε κάποια στιγμή βρέθηκε μπροστά σε μια σπηλιά. Μόλις αντίκρισε τη σπηλιά οσφράνθηκε ευωδία και μια αγαλλίαση στη ψυχή του. Όλη την ώρα που έβλεπε και περιεργαζόταν τη σπηλιά αισθανόταν αυτή την αγαλλίαση στη ψυχή του. Σιγά-σιγά απομακρύνθηκε από τη σπηλιά χωρίς να το καταλάβει ψάχνοντας για σαλιγκάρια. Μόλις βρήκε αρκετά, επέστρεψε κατεβαίνοντας προς το κελί μας. Όταν συνάντησε τον παραδερφό του παπα-Νεκτάριο του διηγήθηκε για τη σπηλιά που είδε και που αισθάνθηκε την αγαλλίαση στη ψυχή του. Ο παπα-Νεκτάριος του ζήτησε αμέσως να πάνε μαζί στο τόπο που είδε τη σπηλιά. Όταν ανέβηκαν και προχώρησαν καλά και έφτασαν περίπου στο μέρος εκείνο, όσο και αν έψαξαν, όσο και αν προσπάθησαν στάθηκε αδύνατον να εντοπίσουν τη σπηλιά που είδε ο μοναχός Γεράσιμος».

Πηγή: Οι αόρατοι ερημίτες του Άθωνα, Βλασίου μοναχού Αγιορείτου, εκδόσεις ΤΕΡΤΙΟΣ, σελ 127-128

Μυστηριώδεις μοναχοί στον «Βάβυλα»

A/A: 97
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 16/01/2007.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Σκήτη Αγίας Άννης του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2356

Περί το έτος 1978 ένας ορθόδοξος χριστιανός εκ Λιβάνου πρόσφυγας στη Κανά της Γαλιλαίας λόγω του εμφυλίου τότε πολέμου μεταξύ μουσουλμάνων και χριστιανών του Λιβάνου, ήρθε ως προσκυνητής στο Άγιο Όρος. Στο προσκύνημά του στο Όρος περιελήφθη και η Σκήτη της Αγίας Άννης. Δικαίος τότε στη Σκήτη ήταν ο γέρων Κϋριλλος από την καλύβη των «Αναναίων» του Τιμίου Σταυρού. Αφού φιλοξενήθηκε ο ξένος αυτός στο Κυριακό της Σκήτης, το πρωί ρώτησε τον Δικαίο για να μάθει το μονοπάτι που ανεβάζει προς τον Άθωνα. Αφού του υπέδειξε ο πατήρ Κύριλλος τον δρόμο για τον Άθωνα, ο Λιβανέζος ξεκίνησε – αφού τον ευχαρίστησε πρώτα – με πολλή χαρά, διότι ο καιρός ήταν καλός, ήταν 20 Σεπτεμβρίου. Το βράδυ γύρισε κατάκοπος από την κούραση και το ταξίδι του στον Άθωνα, οπότε απεσύρθη στο δωμάτιό του για ξεκούραση και ύπνο. Το πρωί της άλλης μέρας, πριν αναχωρήσει από τη Σκήτημ σκέφθηκε να ρωτήσει για κάποιος μοναχούς που συνάντησε στον Άθωνα και του κίνησαν τη περιέργεια. Όταν κατέβαινε από τον Άθωνα – λέει στον γέροντα Κύριλλο με τα σπασμένα Ελληνικά του ο Λιβανέζος – συνάντησε ένα κελί στα δεξιά της καταβάσεως προς τη «Παναγία», εκεί που είναι ο μεγάλος κατήφορος που λέγεται η τοποθεσία «Βαβύλας», και δύο μοναχούς να παίρνουν νερό από το κήπο. Τον καλωσόρισαν και αφού τον οδήγησαν στο κελί του πρόσφεραν φρέσκα σύκα και έφαγε. Εκεί στο κελί παρατήρησε ότι υπήρχαν 10 περίπου μοναχοί οι οποίοι ήταν ακουμπισμένοι στα μπαστούνια τους και με το κομποσχοίνι στο χέρι φαίνονταν εκείνη την ώρα ότι προσεύχονταν. Αφού τους ρώτησε ο Λιβανέζος πόσο καιρό έχουν εκεί, του είπαν ότι είχαν πολλά χρόνια και τίποτα άλλο δεν κάνουν παρά μόνο προσεύχονται για όλο τον κόσμο. Και φαίνονταν να είναι περίπου όλοι της ίδιας ηλικίας και δεν ήσαν και πολύ μεγάλης ηλικίας. Και ρωτούσε τον Δίκαιο να μάθει λεπτομέρειες. Ο Δίκαιος, αφού σκέφτηκε λίγο απορώντας για την παράξενη αφήγηση του επισκέπτη του, του είπε ότι στη περιοχή εκεί την οποία περιέγραψε που λέγεται «Βάβυλος» δεν υπάρχει κανένα κελί ούτε και μοναχοί, αλλά ο τόπος είναι έρημος. Και ακολούθως τον ξεπροβόδισε λέγοντάς του : - Να χαίρεσαι αδερφέ, διότι φάνηκες τυχερός. Φαίνεται η καρδιά σου είναι πιστή, απλή και καθαρή. Διότι αγίους ανθρώπους είδες, οι οποίοι εμφανίζονται σ’ όποιον θέλουν, ο οποίος είναι άξιος. Διότι εμφανίσθηκαν και σε άλλους καλούς μοναχούς και λαϊκούς τέτοιοι άγιοι άνδρες παλαιότερα στην έρημο του Άθωνα. Και αφού χαιρετήθηκαν, αναχώρησε ο Λιβανέζος από τη Σκήτη πνευματικά χαρούμενος, ο δε πατήρ Κύριλλος έμεινε εκστατικός, διαλογιζόμενος για τους παράξενους εκείνους άγιους μοναχούς που του έδειξε ο Θεός του πιστού και απλού αυτού προσκυνητού.

Πηγή: Γεροντικό του Αγίου Όρους, τόμος Α’, Ανδρέου μοναχού Θεοφιλοπούλου, 1979

Διηγήσεις κάποιου Ιερομόναχου

A/A: 98
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 17/01/2007.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2357

Κάποιος ιερομόναχος, ησυχαστής στα όρια της μονής Φιλοθέου μου είπε ότι του διηγήθηκε ένας γέροντας (δεν ήθελε να αποκαλύψει το όνομά του) που έχει καλύβη στην έρημο του Αγίου Όρους, ότι πήγε μακριά και λίγο ψηλότερα από τη καλύβη του για να κόψη ξύλα. Εκεί συνάντησε έναν κατά πολύ αδύνατο μοναχό γύρω στα τριάντα, τον οποίο ρώτησε αν πεινά, αν θέλει τίποτα να του φέρει. Ο άγνωστος μοναχός του είπε ότι πεινούσε, αλλά να μην του φέρει τίποτα άλλο εκτός από ψωμί ή παξιμάδι και νερό. Ο γέροντας αυτός κατέβηκε στα γρήγορα πήρε ψωμί και νερό από τη Καλύβη του και ανέβηκε πολύ βιαστικός προς το βουνό, στο τόπο που συνάντησε τον άγνωστο μοναχό. Όταν πήγε εκεί που τον συνάντησε δεν υπήρχε κανείς. Όσο και αν φώναξε, όσο και αν ερεύνησε τη περιοχή εκείνη δεν μπόρεσε να τον συναντήσει. Από τότε ούτε τον ξαναείδε.

Πηγή: Οι αόρατοι ερημίτες του Άθωνα, Βλασίου μοναχού Αγιορείτου, εκδόσεις ΤΕΡΤΙΟΣ, σελ 140

Ανακάλυψη σπηλιάς και οστών ανωνύμου αγίου Ασκητού

A/A: 99
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 17/01/2007.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Σκήτη Αγίας Άννης του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2358

Στο κελί του «Τιμίου Προδρόμου» που βρίσκεται λίγο έξω των Καρυών ησυχάζει ένας απλός γέροντας 93 ετών, ονόματι Δαμασκηνός. Λένε ότι είναι ο μόνος αγιορείτης γέροντας που έχει τα πιο πολλά χρόνια στο Άγιο Όρος. Έχει 84 χρόνια. Ήρθε οκτώ χρονών στο Όρος και έμεινε κοντά στο γέροντα του κελιού αυτού που ήταν συγγενικό του πρόσωπο, νομίζω θείος του. Καταγόταν από την Ιερισσό Χαλκιδικής. Ο γέροντας, λοιπόν, του Δαμασκηνού είχε συνεργασία και φιλία με τον γέροντα του κελιού «Εισόδια της Θεοτόκου» στη Κερασιά, τον πνευματικό παπά Ιερόθεο. Πολλές φορές τα ζώα, τα μουλάρια του γέροντος Ιεροθέου ερχόντουσαν για εξυπηρέτηση του κελιού του «Τιμίου Προδρόμου» και το αντίθετο, τα δικά τους υποζύγια πήγαιναν μέχρι τη Κερασιά προς εξυπηρέτηση και βοήθεια του κελιού των Εισοδίων. Δηλαδή αλληλοβοηθιόντουσαν Κάποια μέρα που βρισκόταν ο γέρων Δαμασκηνός (τότε νέος 25 ετών) στη Κερασιά και βοηθούσε τον παπά Ιερόθεο έτυχε να βρίσκονται στη συνοδεία τους εκεί και δύο λαϊκοί εργάτες, το πιθανότερο οικοδόμοι. Οι οικοδόμοι αυτοί εργαζόντουσαν για αρκετές μέρες και γόγγυζαν στο παπα-Ιερόθεο ότι δεν τους αρέσουν τα φαγητά διότι είναι απλά και νηστίσιμα και ότι αυτοί δεν ήρθαν για μοναχοί αλλά για να δουλέψουν και ότι θέλουν να τρώνε καλά και μάλιστα ζητούσαν κρέας. Είχαν μαζί τους μάλιστα και κυνηγετικά όπλα και ρωτούσαν τους εκεί μοναχούς να τους υποδείξουν κάποιο μέρος στο οποίο υπάρχουν αγριογούρουνα. Όταν άκουσε αυτά ο μοναχός Δαμασκηνός τους είπε : - Ξέρω εγώ ένα μέρος που περιφέρονται γουρούνια διότι είδα πριν μέρες τα σκαψίματά τους. Παίρνουν λοιπόν το μοναχό Δαμασκηνό μαζί τους για να τους δείξει το μέρος. Πήραν το μονοπάτι που οδηγεί από τη Κερασιά προς την Αγία Άννα. Εκεί που βρίσκεται το πετρώδες κατηφορικό μονοπάτι προς τη Σκήτη της Αγίας Άννης στα δεξιά υπάρχει ένα μικρό σπιτάκι, δίπλα στο μονοπάτι το οποίο είναι ανοιχτό, χωρίς πόρτα και δεξιά έχει ένα μακρόστενο κάθισμα για ξεκούραση των οδοιπόρων μοναχών και προσκυνητών. Στο κέντρο βρίσκεται κάτι σαν πηγάδι ή στέρνα με νερό για να πίνουν και να δροσίζονται οι περαστικοί. Από το σημείο αυτό μας είπε ο γέρων Δαμασκηνός λοξοδρόμησαν αρκετά πάνω σε βραχώδη μέρη με αραιά βλάστηση. Εκεί συνάντησαν ένα αγριογούρουνο και το χτύπησε ένας απ’ αυτούς με το όπλο του. Ο μοναχός Δαμασκηνός είδε ότι το αγριογούρουνο πληγώθηκε και έτρεχε κάτω τον κατήφορο. Το ακολούθησε και είδε ότι τι αγρίμι πήγε κάτω από ένα κρημνό και κρύφτηκε. Όταν πήγε κοντά, είδε ότι υπήρχε μια τρύπα μέσα στο βράχο και το γουρούνι μπήκε μέσα. Φώναξε και τους άλλους και όταν ήρθαν αποφάσισαν να ανάψουν φωτιά για να αναγκάσουν το θήραμα να βγει έξω. Άναψαν λοιπόν ένα δαδί και το έβαλαν στο στόμιο της σπηλιάς. Μόλις μυρίστηκε τους καπνούς και βλέποντας τη φωτιά, το γουρούνι πήδηξε αμέσως έξω και έτσι οι κυνηγοί το χτύπησαν με το όπλο και το αποτελείωσαν. Ο μοναχός Δαμασκηνός την ώρα που περιεργαζόταν το θήραμα οι δύο λαϊκοί, αυτός πήρε και άναψε δαδιά και μπήκε να δει τι είναι μέσα από τη τρύπα. Όταν μπήκε μέσα είδε ότι ήταν σπηλιά. Κοιτάζει με έκπληξη και βλέπει κατάχαμα στη γωνιά ένα λείψανο του οποίου υπήρχαν μόνο τα οστά με ένα κίτρινο σαν χρυσαφί χρώμα και ευωδίαζαν, όπως μας είπε ο γέρων Δαμασκηνός. Με το φως των δαδιών ψάχνοντας στη σπηλιά βρήκε και δύο τενεκέδες. Ο ένας, μόλις έφυγε το καπάκι, είδε ότι υπήρχαν παξιμάδια άθικτα σε πολύ καλή κατάσταση. - Άνοιξα και τον άλλο τενεκέ, μας είπε, και όταν έφυγε το ξύλινο καπάκι ευωδίασε ο τόπος. Μύριζε σαν βασιλικό. Είδα ότι περιείχε νερό και μου φάνηκε σαν αγιασμός. Όταν βγήκε από τη σπηλιά, πήραν το αγριογούρουνο με τους δύο συντρόφους του κυνηγούς και πήγαν πίσω στα «Εισόδια» στη Κερασιά. Όταν διηγήθηκαν στο γέροντα Ιερόθεο τα όσα είδαν και ανακάλυψαν στην ερημιά και στη σπηλιά που τους οδήγησε το γουρούνι, ο γέρων Ιερόθεος τους είπε : - Δεν είναι το γουρούνι που σας οδήγησε στο μέρος αυτό, αλλά ο Θεός για να ανακαλύψετε αυτό τον άγιο θησαυρό. Αυτός ήταν ένας άγιος άνθρωπος. Μερικοί πατέρες παλαιότερα συναντούσαν κάπου-κάπου σ’ εκείνα τα μέρη έναν ασκητή αλλά ποτέ δεν μπόρεσαν να μιλήσουν μαζί του, διότι μόλις αντιλαμβανόταν παρουσία ανθρώπου, κρυβόταν και χανόταν στο δάσος. Πήρε το λόγο ο μοναχός Δαμασκηνός και λέει στον γέροντα παπα-Ιερόθεο : - Και εγώ γέροντα, πριν δέκα περίπου χρόνια συνάντησα έναν ερημίτη σ’ αυτές τις περιοχές αλλά δεν μπόρεσα να τον πλησιάσω. Χάθηκε από μπροστά μου, κρύφτηκε δεν ξέρω τι έγινε. Και ο γέρων Ιερόθεος είπε : - Μα και άλλοι μοναχοί που αντιλήφθηκαν τη παρουσία του παλαιότερα, την τελευταία δεκαετία δεν τον ξαναείδαν, χάθηκαν τα ίχνη του. Και αυτός πρέπει να ήταν και αυτό που ανακαλύψατε ήταν το καταφύγιό του. Ο γέροντας Ιερόθεος αργότερα έστειλε το μοναχό Δαμασκηνό να πάει να του φέρει τα λείψανα του αγίου και ανώνυμου αυτού ασκητού. Ο Δαμασκηνός του αρνήθηκε προβάλλοντας τη κοπιώδη πορεία μέχρις εκεί και το δύσβατο και πετρώδες του μέρους. Ο παπα-Ιερόθεος όμως τον έπεισε τελικά, αφού του έδωσε συνοδεία ακόμη ένα μοναχό και τους έδωσε και από μια λίρα για φιλοδώρημα. Έτσι αφού πήραν ένα τσουβαλάκι καθαρό και μαζί τους φαναράκια λαδιού και λαμπάδες, διότι τότε δεν υπήρχαν ακόμη οι φακοί, ξεκίνησαν για το μέρος εκείνο. Όταν τελικά το βρήκαν και έφτασαν μέχρι του στομίου της σπηλιάς λέει ο Δαμασκηνός στον άλλο μοναχό : - Είσελθε πρώτος εσύ. Ο άλλος μοναχός όμως επειδή φοβόταν του λέει : - Όχι, φοβάμαι, μπες εσύ πρώτος. Έτσι ο Δαμασκηνός μπήκε πρώτος αφού άναψαν πρώτα τα φαναράκια και τις λαμπάδες. Τα παξιμάδια τα πήραν μαζί τους και τα έφαγαν, σαν ευλογία. Πήραν και δοκίμασαν και από τον ευωδιάζοντα αγιασμό του άλλου τενεκέ. Μέσα στη σπηλιά βρήκαν κρεμασμένα και δύο κομποσχοίνια, ένα τριακοσάρι το οποίο πήρεο Δαμασκηνός και ένα εκατοστάρι το οποίο έδωσε στον άλλο μοναχό. Αφού τοποθέτησαν τα λείψανα στο τσουβαλάκι με πολλή προσοχή πήραν τα λαδοφάναρά τους και μετακόμισαν τα οστά στο κελί των «Εισοδίων της Θεοτόκου», στη Κερασιά. Μετά από χρόνια άκουσε ο γερό-Δαμασκηνός, όπως μας είπε, πως τα οστά του ερημίτη τα μετακόμισαν σε κάποια καλύβη στη Σκήτη της Αγίας Άννης Η ανακάλυψη της σπηλιάς και των λειψάνων του αγίου αυτού ασκητή έγινε περί το έτος 1937.

Πηγή: Οι αόρατοι ερημίτες του Άθωνα, Βλασίου μοναχού Αγιορείτου, εκδόσεις ΤΕΡΤΙΟΣ, σελ 164-169

ΤΟ ΚΑΛΑΘΙ ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ

A/A: 100
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 08/02/2007.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή βήρων του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2396

Γράφει ο Πρεσβύτερος Διονύσιος Τάτσης: Μια μέρα ο Γέροντας Παισιος ησύχαζε στο κελί των Αγίων Αρχαγγέλων, στη σκήτη των Ιβήρων. Ήταν Αύγουστος μήνας και είχαν περάσει οι οχτώ πρώτες μέρες του. Ό Γέροντας τηρούσε αυστηρή νηστεία. Δεν είχε φάει μέχρι τότε τίποτα και οι σωματικές του δυνάμεις είχαν ελαττωθεί.. .. Ή νηστεία τον είχε εξαντλήσει. Μετά από τριακόσια περίπου μέτρα, όταν πια ήταν μέσα στο δάσος, άρχισε να ζαλίζεται. Κάθισε στη ρίζα κάποιας καστανιάς κι έκανε τρεις φορές τον σταυρό του. Πολύ λίγο φως έβλεπε. Άλλο απ’ τη ζαλάδα άλλο απ’ τη σκιά των δέντρων, ο Γέροντας βρισκόταν στο ημίφως. Ψιθύριζε, όμως, την ευχή, ακολουθώντας τον αργό ρυθμό της αναπνοής του. Μετά από λίγη ώρα, όταν κάπως συνήλθε, είδε μπροστά του έναν νεαρό, πού είχε λαμπρό πρόσωπο και φορούσε λευκά ρούχα. Στο χέρι του κρατούσε ένα μικρό καλαθάκι, το οποίο ήταν περίτεχνα φτιαγμένο. 'Ο νεαρός πήγε πολύ κοντά του, του πρόσφερε το καλαθάκι και τον προέτρεψε να φάει απ’ το περιεχόμενο του. Ό Γέροντας άκουσε το νεαρό, τον ευχαρίστησε και άπλωσε το χέρι ίου στους καρπούς, πού είχε το καλαθάκι. Πήρε πέντε κεράσια και άρχισε να τα τρώει. Θέλησε να ευχαριστήσει και για δεύτερη φορά τον νεαρό, άλλα δεν τον έβλεπε. Άρχισε να παραξενεύεται για το τι είχε συμβεί. Ξανάκανε το σταυρό του, άπλωσε εκ νέου το χέρι του στο καλάθι και δοκίμασε ένα μήλο. Αμέσως, όμως του ήρθε λογισμός: «Αύγουστος μήνας κι εγώ τρώω κεράσια και μήλα;». Κοίταξε όλους τους καρπούς του καλαθιού και διαπίστωσε ότι οι περισσότεροι δεν ήταν της εποχής. «"Άγγελος Κυρίου ήταν», μονολόγησε ο Γέροντας. Κάθισε λίγη ώρα ακόμα γιατί ήθελε να κατανοήσει την εμφάνιση του Αγγέλου και να ευχαριστήσει τον Κύριο. Έφαγε το μήλο και μετά κρατώντας το καλαθάκι, συνέχισε τον ανήφορο. Περπατούσε κάπως ξεκούραστα. Αργά το απόγευμα, έφτασε στο κελί του και πήγε κατ' ευθείαν στο εκκλησάκι. Σταυροκοπήθηκε και γονάτισε. Ήθελε να ευχαριστήσει τον Κύριο, αλλά και να του παραπονεθεί: «Κύριε, σ' ευχαριστώ για τα φρούτα πού μου έστειλες με τον "Άγγελο σου. Όμως, εγώ χάλασα τη νηστεία! Δεν μπόρεσα να νηστέψω μέχρι της Παναγίας. Συγχώρεσέ με!».

Πηγή: http://www.phorum.gr/archive/post/_-28842-8.html

Περίεργη Τοιχογραφία

A/A: 101
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Alexander στις 12/02/2007.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Βατοπεδίου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2400

Την παραπάνω φωτογραφία την τράβηξα στην Μονή Βατοπεδίου (Μου φαίνεται). Το τι αναπαριστά η τοιχογραφία το αφήνω στην κρίση σας... Δική μου γνώμη είναι ότι προφανώς τα πειράματα του Oppenheimer και του Einstein είχαν ξεκινήσει πολύ νωρίτερα....

Πηγή: Δική μου φωτογραφία

Περίεργη Τοιχογραφία

A/A: 102
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Alexander στις 12/02/2007.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Βατοπεδίου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2401

Την παραπάνω φωτογραφία την τράβηξα (μου φαίνεται) στην Μονή Βατοπεδίου. Το τι παριστάνει η τοιχογραφία το αφήνω στην κρίση σας....

Πηγή: Δική μου φωτογραφία

Θαυμαστή θεραπεία του τραγουδιστή Κουρκούλη

A/A: 103
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 06/03/2007.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Σκήτη Αγίας Άννης του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2438

Ο Νίκος Κουρκούλης είναι γνωστός τραγουδιστής στην Ελλάδα . Ακολουθεί μία συνέντευξη του Νίκου Κουρκούλη, σε μαγνητοσκόπηση από την 6η Δεκεμβρίου του 2006, στον ΑΝΤ1. Ο Νίκος Κουρκούλης περί το 2002, είχε προβλήματα υγείας. Σε εξετάσεις που έκανε, διαπιστώθηκε καρκίνος στο πάγκρεας. Έκανε αρκετές επαναληπτικές εξετάσεις, που όμως όλες έδειχναν όλες το ίδιο πράγμα. Η μητέρα του, του έλεγε να μην ανησυχεί και ότι όλα θα πάνε καλά. Κατά την περίοδο της Σαρακοστής και αφού τελείωσε το πρόγραμμα στο κέντρο που εμφανιζόταν (τελευταία ημέρα λειτουργίας), χαιρέτισε όλους τους φίλους του και πρόσφερε δωράκια σε όλους τους συνεργάτες του, σαν να μην μπορούσε πια να χαρεί αυτή την χαρά του κοινού. Μάλιστα τότε, άρχισε να κυκλοφορεί η φήμη περί της σοβαρής αρρώστιας του Κουρκούλη, και ότι βαδίζει τις τελευταίες ημέρες της ζωής του. Οι φίλοι του, τον πίεζαν να πάνε στο Άγιον Όρος. Το ίδιο και ένας θείος του. Και φυσικά τον πείσανε μιας και ήταν ένας πόθος του χρόνια τώρα να κάνει αυτήν την επίσκεψη. Πριν ξεκινήσει, έκανε μία επανάληψη των εξετάσεων, χωρίς όμως να πάρει τα αποτελέσματα, γιατί την επόμενη θα έφευγε για το Άγιο Όρος. Ήξερε ότι οι εξετάσεις θα έδειχναν το ίδιο όπως όλες οι προηγούμενες, και είχε πάρει πια την απόφαση να πάει στην Αμερική και να κάνει χειρουργείο, σε κάποιον γιατρό που του είχαν συστήσει που ήταν ειδικός παγκρεατολόγος. Ξεκίνησαν λοιπόν, και μπήκαν στο καραβάκι που θα τους πήγαινε στην Δάφνη. Ήταν Μεγάλη εβδομάδα και όλοι ξέρουμε ότι είναι μια περίοδος με φουλ επισκέπτες. Το καραβάκι ήταν γεμάτο κόσμο. Παρ' όλα αυτά υπήρχε μία καρέκλα στο καραβάκι που δεν καθόταν κανένας. Οι φίλοι του, του πρότειναν να κάτσει αυτός, και όπως και έγινε. Φυσικά όλοι οι ταξιδιώτες τον χαιρετούσαν και του ζητούσαν να βγουν μια φωτογραφία μαζί του. Δίπλα του καθόταν ένας κύριος γύρω στα 50, και κάποια στιγμή γυρίζει και τον ρωτάει: "Είστε ο Κουρκούλης; Ξέρετε, εγώ δεν σας γνωρίζω γιατί είμαι από Αμερική, αλλά η κόρη μου σας ακούει και της αρέσουν τα τραγούδια σας. Μπορούμε να βγούμε μια φωτογραφία μαζί, για να της δώσω χαρά;". Έβγαλαν την φωτογραφία και μετά έπιασαν κουβέντα. Μέσα σε όλα του είπε ο Νίκος ότι ήθελε να πάει στην Αμερική, όχι τουρνέ φυσικά, αλλά για το πρόβλημα υγείας που είχε. Και μάλιστα ανέφερε το όνομα του γιατρού που θα τον χειρουργούσε. Ο άλλος έμεινε έκπληκτος. Γιατί, ο άνθρωπος αυτός ήταν το δεξί χέρι του συγκεκριμένου γιατρού, και η μεγαλύτερη έκπληξη ήταν ότι ο ίδιος ο γιατρός καθόταν παραδίπλα!!!!! Αφού συνήλθε από την έκπληξη μίλησε και με τον γιατρό και ανταλλάξανε κάρτες για την μετέπειτα επικοινωνία τους. Έφτασαν στην Σκήτη της Αγίας Άννας. Ήταν Μεγάλη Παρασκευή, και πηγαίνανε να προσκυνήσουν, οπότε κάποια στιγμή του λέει ένας γέροντας: "Έλα μαζί μου, τώρα που έφυγε ο πολύς ο κόσμος. για να σε πάω να προσκυνήσεις την ζώνη της Αγίας Άννης". Ο Νίκος ούτε που τον ήξερε τον π. Σίλα (ο εν λόγω γέροντας), και τον ακολούθησε. Μόλις έφτασαν στην ζώνη, γονάτισε ο Νίκος για να προσκυνήσει και να προσευχηθεί. Ήταν γονατιστός περίπου 1-2 λεπτά, και κάποια στιγμή ένιωσε μια πολύ μεγάλη πίεση που νόμισε ότι ήταν ένα με το πάτωμα. Αυτό τον έκανε να λιποθυμήσει και να μείνει έτσι περίπου 20 λεπτά. Μόλις συνήλθε έβαλε τα κλάματα γι' αυτό που ένιωσε. Έκλαιγε για καμία ώρα... Μετά πήγε στο δωμάτιο όπου ξάπλωσε και κοιμόταν σχεδόν ολόκληρο το υπόλοιπο της ημέρας. Η επιστροφή στην πόλη του συνοδευόταν από ακόμα μία έκπληξη. Πήγε στο νοσοκομείο και έκπληκτος άκουγε τους γιατρούς να του λένε ότι στις νέες εξετάσεις που έκαναν, δεν υπήρχε τίποτα. Ούτε καρκίνος, αλλά ούτε και το παραμικρό που θα έδειχνε κάτι τέτοιο. Σαν τέλος να πω ότι δήλωσε κατηγορηματικά ότι σε όλη την περίοδο της ασθένειας, δεν έλαβε κανένα φάρμακο που θα προσπαθούσε να πολεμήσει ή να σταματήσει την αρρώστια του.....

Πηγή: http://www.dailygreece.com/cat16/

Η τηλεπαθητικές ικανότητες του Παίσιου

A/A: 104
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 30/05/2007.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2616

Πρώτη πληροφορία μου για τον Γέροντα ήλθε μία Κυριακή, στην εκκλησία τής Αγίας Αικατερίνης στην Αθήνα, πού είναι μετόχι τής Μονής Σινά. Μετά το τέλος τής ακολουθίας με περίμενε έξω, ο συνταξιούχος σήμερα Αρεοπαγίτης Εμμανουηλίδης, πρόεδρος τότε τού συλλόγου των Δικαστών και Εισαγγελέων " Φίλων τού Αγίου Όρους " . Μου μετέφερε τις ευχές και την ευλογία τού Γέροντα για τον αγώνα πού έκανα τότε γιά νά αποδειχτεί ή Ελληνικότητα τής Μακεδονίας. Συζητώντας, μού ανέφερε μάλιστα ένα περιστατικά, εκ τών οποίων τό ένα είχε συμβεί μπροστά του όταν μ΄ έναν εφέτη φίλο του είχε συναντήσει τόν Γέροντα στό κελί του καί είχε αποκαλύψει στόν εφέτη κάποιες ιδιαίτερες σκέψεις του.

Πηγή: http://www.rel.gr/index.php?rpage=paisios&rpage2=showkeimeno.php&link_id=16

Το κόλπο δεν έπιασε!

A/A: 105
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 30/05/2007.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2617

Τό δεύτερο, τό είχε ακούσει ό Εμμανουηλίδης όταν επισκεφθείς παλαιότερα τόν π.Παϊσιο άκουσε στό πλοιάριο πρός τήν Ουρανούπολη, από μία συντροφιά νέων ένα περίεργο περιστατικό. Ενας δικηγόρος, πηγαίνοντας πρός τό καλύβι τού Γέροντα μέ έναν φίλο του υφηγητή τού Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης , προσπάθησε νά ξεγελάσει τόν π.Παϊσιο κάνοντάς του τόν γιατρό, γιά νά δεί άν θά τό καταλάβει... Μόλις έφθασαν καί άνοιξε τήν πόρτα του ό Γέροντας, απευθυνόμενος στόν δικηγόρο τού είπε, --Δικηγόρε, τά ψέμματά σου στά δικαστήρια! Δέν δέχομαι ανθρώπους πού λένε ψέμματα. Καί τόν έδιωξε!

Πηγή: http://www.rel.gr/index.php?rpage=paisios&rpage2=showkeimeno.php&link_id=16

Το φυλαχτό

A/A: 106
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 11/06/2007.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2638

Φορούν οι καημένοι άνθρωποι κάτι τέτοια φυλαχτά, δήθεν για να βοηθηθούν, και ταλαιπωρούνται. Aυτά πρέπει να τα κάψουν και να παραχώσουν την στάχτη ή να τα πετάξουν στην θάλασσα και να πάνε να εξομολογηθούν. Είχε έρθει στο Καλύβι ένας νεαρός που είχε πολλά προβλήματα και βασανιζόταν σωματικά και ψυχικά πάνω από τέσσερα χρόνια. Ζούσε αμαρτωλή ζωή και τον τελευταίο καιρό είχε κλεισθεί στο σπίτι του δεν ήθελε να βλέπει άνθρωπο. Δύο φίλοι του, που έρχονταν τακτικά στο Άγιον Όρος, τον έπεισαν μετά από πολλές δυσκολίες να τον πάρουν μαζί του στο Όρος, με σκοπό να τον φέρουν στο Καλύβι. Στην διαδρομή από την Ουρανούπολη μέχρι την Δάφνη, κάθε φορά που το καράβι έπιανε σε σκάλα μοναστηριού, ο νεαρός σωριαζόταν κάτω. Οι φίλοι του με τους πατέρες που ήταν στο καράβι προσπαθούσαν να τον συνεφέρουν λέγοντας την ευχή. Με πολύ δυσκολία έφτασαν στον Καλύβι. Ο καημένος μου άνοιξε την καρδιά του, μου μίλησε για την ζωή του. Είδα ότι βασανιζόταν από κάποια δαιμονική επήρεια. Του είπα να πάει να εξομολογηθεί εκεί σε έναν πνευματικό, να κάνει ό,τι του πει, και θα γίνει καλά. Πράγματι πήγε και εξομολογήθηκε. Όταν μπήκαν στο καράβι για να επιστρέψουν, είπε στους φίλους του ότι ο πνευματικός του είπε να πετάξει στην θάλασσα το φυλαχτό που του είχε δώσει κάποιος γνωστός του και το φορούσε επάνω του, αλλά του ήταν αδύνατο να το κάνει. Όσο και αν οι φίλοι του τον παρακαλούσαν να σηκωθεί να το πετάξει, εκείνος έμενε σαν άγαλμα. Δεν μπορούσε να σηκωθεί από το κάθισμα. Τότε τον έπιασαν και με πολύ κόπο τον έβγαλαν έξω στο κατάστρωμα. Με την βοήθεια τους ο νεαρός κατάφερε να βγάλει το φυλαχτό και να το αφήσει να πέσει στην θάλασσα, γιατί δεν είχε την δύναμη να το πετάξει. Αμέσως αισθάνθηκε να ελευθερώνονται τα χέρια του και το ταλαιπωρημένο σώμα του απέκτησε δύναμη, άρχισε από την χαρά του να χοροπηδά στον διάδρομο γεμάτος ζωντάνια και να δοκιμάζει την δύναμη των χεριών του στα σίδερα και στα τοιχώματα του πλοίου.

Πηγή: http://www.oodegr.com/oode/asynithista/apokryfismos/mavres_dynameis.htm

Πως ξεχώριζε ο Παϊσιος του δαιμονισμένους

A/A: 107
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 11/06/2007.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2639

Αυτό και ένας απλός γιατρός, ευλαβής, μπορεί να το καταλάβει. Όσοι πάσχουν από δαιμόνιο, όταν πλησιάσουν σε κάτι ιερό, τινάζονται. Έτσι φαίνονται ξεκάθαρα ότι έχουν δαιμόνιο. Λίγο αγιασμό αν τους δώσεις ή με άγιο Λείψανο αν τους σταυρώσεις, αντιδρούν, επειδή στριμώχνονται μέσα τους τα δαιμόνια, ενώ, αν έχουν ψυχοπάθεια, δεν αντιδρούν καθόλου. Ακόμη και επάνω σου αν έχεις έναν σταυρό και τους πλησιάσεις, ανησυχούν, ταράζονται. Κάποτε σε μια αγρυπνία στο Άγιον Όρος μου είπαν οι πατέρες ότι έχουν τον λογισμό πως κάποιος λαϊκός που ήταν εκεί είχε δαιμόνιο. Κάθισα στο διπλανό στασίδι και ακούμπησα επάνω του τον σταυρό μου που έχει Τίμιο Ξύλο. Τινάχθηκε επάνω σηκώθηκε και πήγε στην άλλη μεριά. Όταν έφυγε λίγο ο κόσμος, πήγα με τρόπο δίπλα του. Πάλι τα ίδια. Κατάλαβα ότι πράγματι είχε δαιμόνιο. Όταν μου φέρνουν στο Καλύβι παιδάκια και μου λένε ότι έχουν δαιμόνιο, για να διαπιστώσω αν είναι δαιμονισμένα, μερικές φορές παίρνω ένα τεμάχιο αγίου Λειψάνου του αγίου Αρσενίου και το κρύβω στην χούφτα μου. Και να δείτε, να έχω κλειστά και τα δυο χέρια μου, το παιδάκι, αν έχει δαιμόνιο, κοιτάζει φοβισμένο το χέρι με το οποίο κρατώ το άγιο Λείψανο. Αν όμως δεν έχει δαιμόνιο, αλλά λ.χ. κάποια αρρώστια εγκεφαλική, δεν αντιδρά καθόλου. Άλλοτε πάλι τους δίνω νερό στο οποίο προηγουμένως έχω βουτήξει τεμάχιο αγίου Λειψάνου, αλλά, αν έχουν δαιμόνιο, δεν το πίνουν· απομακρύνονται. Σε ένα δαιμονισμένο παιδάκι έδωσα μια φορά πρώτα γλυκά, για να διψάσει πολύ, και μετά του έφερα από αυτό το νερό. «Στον Γιαννάκη, είπα, θα δώσω πιο καλό νερό». Μόλις ήπιε λίγο, άρχισε να φωνάζει: «Αυτό το νερό με καίει. Τι έχει μέσα;». «Τίποτε», του λέω. «Τι με κάνεις; με καίει», φώναζε. «Δεν καίει εσένα· κάποιον άλλον καίει», του λέω. Το σταύρωνα στο κεφάλι, και τιναζόταν τα χέρια του, τα πόδια του… Έπαθε δαιμονική κρίση. Το δαιμόνιο το έκανε ένα κουβάρι.

Πηγή: http://www.oodegr.com/oode/asynithista/apokryfismos/mavres_dynameis.htm

Εξορκισμός φοιτητή από τον Παϊσιο

A/A: 108
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 11/06/2007.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2640

Θυμάστε κι εκείνον τον φοιτητή που είχε έρθει εδώ παλιά; «Έχω μέσα μου δαιμόνιο, μου έλεγε, και με τυραννάει πολύ. Περνάω μαρτύριο από τον δαίμονα, γιατί με αναγκάζει να λέω και αισχρά. Έχω φθάσει σε απελπισία. Αισθάνομαι να με πιέζει μέσα μου, να με σφίγγει πότε εδώ και πότε εκεί», και ο καημένος έδειχνε την κοιλιά του, το στήθος, τα πλευρά, τα χέρια. Επειδή ήταν πολύ ευαίσθητος, για να μην τον πληγώσω και για να τον παρηγορήσω, του είπα: «Κοίταξε, δεν έχεις μέσα σου δαιμόνιο μια εξωτερική δαιμονική επίδραση είναι επάνω σου». Όταν πήγαμε στην εκκλησία, είπα στις αδερφές που ήταν εκεί να κάνουν ευχή για το δυστυχισμένο πλάσμα του Θεού, κι εγώ πήρα από το Ιερό ένα τεμάχιο αγίου Λειψάνου του Αγίου Αρσενίου, τον πλησίασα και τον ξαναρώτησα: «Σε ποιο σημείο σε πιέζει και σε βασανίζει ο δαίμονας; Που νομίζεις ότι βρίσκεται;». μου έδειξε τότε τα πλευρά του. «Που, εδώ;», τον ρώτησα και ακούμπησα επάνω την χούφτα μου με το άγιο Λείψανο. Βγάζει αμέσως ένα ουρλιαχτό! «Μ’ έκαψες, μ’ έκαψες! Δεν φεύγω…ω…ω! Δεν φεύγω!». Φώναζε, έβριζε, έλεγε αισχρά. Τότε άρχισα μέσα μου να λέω: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Κύριε Ιησού Χριστέ, διώξε το ακάθαρτο πνεύμα από το πλάσμα Σου», και να τον σταυρώνω με το ιερό Λείψανο. Αυτό γινόταν επί είκοσι λεπτά. Ύστερα ο δαίμονας τον σπάραξε, τον έριξε κάτω. Έκανε τούμπες. Το κουστούμι του έγινε μεσ’ στις σκόνες. Τον σηκώσαμε όρθιο. Έτρεμε ολόκληρος και έκανε έντονες σπασμωδικές κινήσεις. Πιάστηκε από το τέμπλο, για να στηριχθεί. Από τα χέρια του έτρεχε κρύος ιδρώτας, όπως είναι η δροσιά στα χορτάρια. Σε λίγο έφυγε ο δαίμονας και ηρέμησε. Έγινε καλά και τώρα είναι μια χαρά.

Πηγή: http://www.oodegr.com/oode/asynithista/apokryfismos/mavres_dynameis.htm

Το θαύμα με τα ψάρια... συγγνώμη με τα γλυκά!

A/A: 109
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 12/06/2007.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2641

Κάποιος επισκέπτης του Γέροντα πίστευε ότι στην εποχή μας δε γίνονται θαύματα. Ό Γέροντας διέγνωσε τη δυσπιστία του και του είπε: - Πάρε αυτό το κουτί και κέρασε τους επισκέπτες. (Οι επισκέπτες ήσαν περίπου 12 και το κουτί είχε τρία γλυκά). - Μα, Γέροντα... - Κάνε όπως σου λέω και πάρε και εσύ κέρασμα. (Πράγματι αφού τους κέρασε όλους πήρε και ο ίδιος. Στο τέλος διαπίστωσε ότι στο κουτί υπήρχαν ακόμη τρία γλυκά). - Τίποτα δεν είναι αδύνατο για το Θεό.

Πηγή: Από το βιβλίο Ψήγματα Χρυσού

Η κοίμηση του Γέροντα Παϊσιου

A/A: 110
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 12/06/2007.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2642

Στις 12 Ιουλίου (νέο ημερολόγιο) του 1994, Στις 11.30 τη νύχτα, την ησυχία τάραξε μια δυνατή βροντή! Κατόπιν με συνεχείς αστραπές φωτιζόταν όλο το Άγιο Όρος. Το απόγευμα έγινε γνωστό ότι ο Γέροντας είχε περάσει στην αιωνιότητα.

Πηγή: Από το βιβλίο Ψήγματα Χρυσού

Το πλάσμα στα μπουντρούμια

A/A: 111
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 28/07/2007.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2696

Είχε πέσει στα χέρια μου πριν από μερικούς μήνες ένα τεύχος από το περιοδικό "Τρίτο Μάτι" (γενικά δεν το έχω σε ιδιαίτερη εκτίμηση-για διάφορους λόγους-που και που όμως δημοσιεύει και τίποτα της προκοπής). Σε ένα αρκετά ενδιαφέρον άρθρο του ο συγγραφέας-ερευνητής Λίτσας αφηγείται τις περιπέτειές του από τις μάλλον περίεργες επισκέψεις του στο Άγιο Όρος. Εκεί ούτε λίγο ούτε πολύ διατυμπανίζει σε όλους τους τόνους ότι, στα υπόγεια ενός μοναστηριού που είχε επιχειρήσει να "αλαφρώσει" μαζί με μια ιδιόμορφη παρέα και σε διαδρόμους που προεκτείνονταν σε περάσματα 100δων μέτρων κάτω από την επιφάνεια του, συνάντησε ένα γιγαντόσωμο ανθρωπόμορφο ον, το οποίο εμφανισιακά παρουσίαζε εκπληκτικές ομοιότητες με την μυθολογούμενη περιγραφή του Εριχθονίου. Ισχυρίζεται ότι το παρατήρησε να διέρχεται από μια κεντρική σήραγγα, καθώς ο ίδιος κρυφοκοιτούσε από ένα σημείο όπου είχε προλάβει να κρυφθεί έχοντας ακούσει τον εκκωφαντικό θόρυβο που έκανε. Το ίδιο το άρθρο καλύπτει αρκετές σελίδες και θα συνιστούσα μια ενδελεχή ανάγνωση αν ποτέ το πετύχετε, μιας και το συνολικό αφιέρωμα πάνω στο Άγιο Όρος που περιέχει είναι το λιγότερο εντυπωσιακό. (Σημ. Aragorn : Το απόσπασμα από το περιοδικό λέει τα εξής : "Είχαμε μόλις προσπεράσει μία εγκάρσια σήραγγα στη δική μας και σταθήκαμε για ένα λεπτό να συζητήσουμε - χαμηλόφωνα από ένστικτο - για το αν θα συνεχίζαμε την κατηφορική μας πορεία και για πόσο όταν ακούσαμε έναν απροσδιόριστο στην αρχή ήχο, ο οποίος φαινόταν ότι πλησίαζε από τη μία μεριά της σήραγγας που μόλις είχαμε προσπεράσει, προς τον δικό μας διάδρομο. Σε λίγα δευτερόλεπτα ο ήχος έγινε πιο ευδιάκριτος και στιγμές αργότερα τελείως ξεκάθαρος: η δυνατή σφυρικτή ανάσα ενός μεγάλου ζώου και ο ήχος από πλαδαρές σάρκες που μετακινούντο στον πέτρινο διάδρομο! Αυτόματα συνεννοηθήκαμε με το βλέμμα, όπως μόνο δύο σύντροφοι σε παλαιούς αγώνες μπορούν να συνεννοηθούν και εγώ έπεσα μπρούμυτα στο δάπεδο του διαδρόμου ενώ ο Βασίλης όρθιος κολλούσε τη ράχη του και όλο του το σώμα, στον ένα από τους δύο τοίχους που μας πλαισίωναν. Έτσι σε μια βιαστική επιπόλαιη ματιά, στο αμυδρό φως, ο διάδρομος μπορούσε να δείχνει κενός, με ελάχιστα μικρότερων διαστάσεων διατομή. Και τότε τον είδαμε! Πρόβαλε ολόκληρος με μακριά μαλλιά και γένια, ψηλός όσο το κεφάλι του να αγγίζει σχεδόν την οροφή του διαδρόμου, φαρδύς τόσο όσο σχεδόν και η σήραγγα, με το στήθος του να ανεβοκατεβαίνει σαν τεράστιο φυσερό, όπως ανέπνεε βαθιά και ρυθμικά! Πέρασε βιαστικά από μπροστά μας, μόλις 8-10 μέτρα μακριά και χώθηκε στη συνέχεια του δρόμου του, γενόμενος άφαντος ενώ για δέκατα του δευτερολέπτου προλάβαμε να δούμε τις ουρές από τα φίδια που είχε για πόδια από τους μηρούς και κάτω, να σέρνονται πίσω από το πελώριο σώμα του Γίγαντα!" Δεν σας φαίνεται λίγο χοντροκομμένο; )

Πηγή: http://www.ellhnismos.org/cgi-bin/kea/ikonboard.cgi?s=dbba58cb6ccdb7111f389fcfb0738572;act=ST;f=21;t=922;st=20

Παράξενο περιστατικό στο βουνό

A/A: 112
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 23/09/2007.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2819

Κάποιοι ορειβάτες που ανέβηκαν στον Άθω ξέμειναν εκεί τη νύχτα, χάθηκαν στο σκοτάδι και κινδύνευαν να σκοτωθούν. Ξαφνικά, είδαν ένα φως από μακριά, το ακολούθησαν και βρέθηκαν σε ένα εκκλησάκι του Αϊ – Γιάννη του Πρόδρομου, που δίπλα είχε ένα κελί. Και τους υποδέχτηκαν –πάνω ψηλά στον Άθω – εννέα μοναχοί και τους έδωσαν φαγητό και κρασί και κρεβάτι να κοιμηθούν. Την άλλη μέρα όταν ξύπνησαν οι δύο ορειβάτες δεν βρήκαν κανένα αλλά θεώρησαν ότι οι μοναχοί είχαν κατεβεί από το βουνό τα χαράματα και δεν θέλησαν να τους ξυπνήσουν. Όταν τελικά πήγαν στη πλησιέστερη μονή και διηγήθηκαν για τους πατέρες που βρήκαν στο βουνό, όλοι οι μοναχοί έμειναν έκπληκτοι, γιατί ήξεραν ότι δεν υπήρχαν πατέρες στο βουνό και ότι δεν υπήρχε πουθενά εκεί κάποιο κελί. Πήγαν όλοι μαζί με τους ορειβάτες στο σημείο όπου είχαν δει τους Εννέα Πατέρες, αλλά δεν βρήκαν ούτε ανθρώπους ούτε κελί. Στις περιγραφές όμως των δύο ορειβατών οι μοναχοί αναγνώρισαν πατέρες που είχαν εξαφανιστεί.

Πηγή: Περιοδικό Μυστική Ελλάδα Νο 12, στήλη Ελλαδοσκόπιο, σελ. 6

Η κυρά του τόπου

A/A: 113
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 11/10/2007.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2873

Το 1965, ένας μοναχός του Αγίου Όρους που είχε αποσυρθεί ως ερημίτης στη περιοχή Μονοξυλίτης, μάζευε ξύλα κοντά στη θάλασσα όταν είδε μία μορφή να κάθεται πάνω σε ένα βράχο, μία μοναχή με ένα βιβλίο. Ο μοναχός την ρώτησε αν θέλει βοήθεια. Αυτή απάντησε ότι είναι η «Κυρά του Τόπου» και ότι κάνει τη δουλειά της τηρώντας το βιβλίο εισόδου και εξόδου των μοναχών. Ο άλλος δεν έδωσε σημασία και έφυγε. Αργότερα συνειδητοποίησε ότι ήταν (ποιος άλλος;) η Παναγία. Όταν ξαναπήγε στο βράχο η οπτασία είχε εξαφανιστεί.

Πηγή: Βέμπος Θανάσης, Οι πύλες του Αλλόκοσμου (2η έκδοση), σελ. 266

Το μήλο

A/A: 114
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 01/02/2008.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 3045

Τρέφοντας πολύ σεβασμό και για το Άγιο Όρος το οποίο ελπίζω να επισκεφτώ σύντομα έχω να σας διηγηθώ κάτι που συνέβηκε στον θειο της φίλης μου που ήταν επισκέπτης πριν 2 χρόνια. Μαζί με μια παρέα περπατούσαν στο περιβόλι-κήπο της Πανάγιας. Σαν περπατούσαν λέει ο ένας, 'αχ και να είχα ένα μήλο τώρα'. Και ξαφνικά μπροστά τους είδαν ένα Μήλο τη στιγμή που δεν υπήρχε μηλιά τριγύρω. Πανικός!!

Πηγή: http://64.233.183.104/search?q=cache:36Y_vig3FGoJ:www.esoterica.gr/forums/topic.asp%3Fwhichpage%3D6%26ARCHIVEVIEW%3D%26TOPIC_ID%3D5657+%CE%9F%CE%A0%CE%A4%CE%91%CE%A3%CE%99%CE%95%CE%A3+%CE%91%CE%93%CE%99%CE%A9%CE%9D&hl=el&ct=clnk&cd=6&gl=gr

Βρε λέτε να υπάρχει τέτοια κοιλάδα;

A/A: 115
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 08/02/2008.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 3056

Εξάλλου ο αρχιτέκτων Νικόλαος Λίτσας, συγγραφέας πολλών σημαντικών έργων, σε άρθρο του με τίτλο «Τα μυστήρια του Αγίου Όρους» που δημοσιεύτηκε στο 101ο τεύχος (Φεβρουάριος 2002) του περιοδικού «Τρίτο μάτι» στη σελίδα 43 σημειώνει : «Ακόμα πρέπει να υπάρχει και η μικρή απομονωμένη κοιλάδα για την οποία από τότε ο γνωστός Ιωάννης Φουράκης , δάσκαλος των περισσοτέρων από εμάς, ήξερε ότι το φως εκεί δεν μειώνεται και κατά τη διάρκεια της νύχτας».

Πηγή: http://www.fourakis-kea.com/cgi-bin/ikonboard.cgi?s=3f30b3db959f403edf140b693cd5321e;act=ST;f=35;t=2643

Και όμως σώθηκε!

A/A: 116
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 11/02/2008.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Σκήτη Αγίας Άννης του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 3064

Βορειοδυτικά από την αγιορείτικη Σκήτη της Αγίας Άννης, ασκήτευε σε μία σπηλιά ο γέροντας Ιωακείμ (+1888). Πριν γίνει μοναχός, ήταν ληστής στη Κρήτη. Παραδόθηκε όμως εκούσια στον πασά και εκείνος τον προσέλαβε στην υπηρεσία του. Αργότερα ακολούθησε τον πασά στη Θεσσαλονίκη και τέλος στο Άγιο Όρος. Εκεί ο Εμμανουήλ – αυτό ήταν το κοσμικό του όνομα – υπηρέτησε αρχικά ως σερδάρης. Τόσο αγάπησε το Όρος και τη μοναχική πολιτεία ώστε ύστερα από μερικά χρόνια έγινε μοναχός Κάποτε ο Θεός παραχώρησε να δοκιμάσει μεγάλο πειρασμό, παρόμοιο με του οσίου Αντωνίου. Ήταν παραμονή κάποιας εορτής και είχε ξεκινήσει από την υγρή και κρύα σπηλιά του για να πάει στο Κυριακό της σκήτης, όπου θα γινόταν ολονύκτια αγρυπνία. Ξαφνικά παρουσιάστηκε μπροστά του πλήθος δαιμόνων! Τον άρπαξαν και τον έριξαν σε έναν απότομο γκρεμό, που κατέληγε στη θάλασσα. Ο γέροντας κατρακυλώντας σταμάτησε σε ένα επίπεδο μέρος. Οι δαίμονες όμως τον άρπαξαν πάλι και τον έριξαν στη χαράδρα. Έπεσε στους κοφτερούς βράχους, κύλησε πάνω στους άγριους θάμνους και σταμάτησε τελικά δίπλα στη θάλασσα. Ανησύχησαν οι πατέρες της σκήτης, όταν δεν τον είδαν στην εκκλησία, γιατί ήξεραν ότι έρχονταν πάντα πρώτος. Βγήκαν λοιπόν και τον αναζήτησαν. Στη σπηλιά του δεν ήταν. Τελικά άκουσαν τη φωνή του και τον βρήκαν στη παραλία. Με τη χάρη του Θεού όμως δεν είχε πάθει τίποτα.

Πηγή: Οι δαίμονες κα τα έργα τους, Ιερά Μονή Παρακλείτου, σελ. 177

Να μάθει να μην θέλει να κοιμάται!

A/A: 117
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 11/02/2008.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 3065

Κάποιος μοναχός Καυσοκαλυβίτης ήταν πολύ θεληματάρης. Για ότι του έλεγε ο λογισμός, πίεζε τον γέροντά του να του δώσει ευλογία. Μια μέρα, ενώ εργαζόταν μαζί, λέει ο υποτακτικός στο γέροντα : - Δώσ’ μου ευλογία να πάω να κοιμηθώ για δέκα λεπτά - Κάνε υπομονή παιδί μου, γιατί τώρα σε χρειάζομαι. Πρέπει να μου κρατάς εδώ αυτό που φτιάχνουμε. Σε μισή ώρα τελειώνουμε. Ύστερα πήγαινε και κοιμήσου. Ο υποτακτικός όμως επέμενε. Ο γέροντας προσπάθησε να τον συνετίσει : -Ευλογημένε, του είπε ο γέροντας, για δέκα λεπτά που θέλεις να κοιμηθείς, τι ύπνο θα κάνεις; - Δωσ’ μου ευλογία και εγώ θα κοιμηθώ Τέλος ο γέροντας υποχώρησε και τον άφησε. Μα μόλις έπεσε στο κρεβάτι, βλέπει το σατανά να ορμάει με λύσσα καταπάνω του, να τον αρπάζει και να τον στύβει σαν λεμονόκουπα. Αγωνιζόταν να ξεφύγει, μα δε μπορούσε. Πάνω στην αγωνία του φώναξε : -Κύριε Ιησού Χριστέ, για το χατίρι του γέροντά μου, ελέησε με! Η ευχή αυτή ειπώθηκε με συντριβή. Ο υποτακτικός συναισθάνθηκε ότι δεν ήταν άξιος να ζητήσει ο ίδιος βοήθεια, γι’ αυτό ζήτησε έλεος για το χατίρι του γέροντά του. Αυτό ακριβώς έκαψε το σατανά, που θυμωμένος πέταξε το μοναχό από το παράθυρο πενήντα μέτρα μακριά. Ο Θεός, όμως τον φύλαξε και δεν έπαθε τίποτε. Αμέσως το καλογέρι έτρεξε κατατρομαγμένο στο γέροντά του και διηγήθηκε το φοβερό όραμα. Ο γέροντας απόρησε, πως μέσα σε δέκα λεπτά έγιναν όλα αυτά. Μετά το μάθημα που πήρε με θεία παραχώρηση ο θεληματάρης μοναχός, έγινε ο πιο υπάκουος υποτακτικός της σκήτης και πρόκοψε πνευματικά.

Πηγή: Οι δαίμονες κα τα έργα τους, Ιερά Μονή Παρακλείτου, σελ. 183-184

Το στοιχειωμένο κελί

A/A: 118
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 12/02/2008.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Κουτλουμουσίου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 3067

Υπάρχει στο Άγιο Όρος ένα Ιβιρίτικο κελί, ο Άγιος Αθανάσιος, ανάμεσα στη Μονή Κουτλουμουσίου και στη Σκήτη των Ιβήρων, που ονομάζεται «στοιχειωμένο», γιατί ήταν κατοικητήριο δαιμόνων. Πως όμως έγινε; Να τι διηγούνται οι γεροντάδες της περιοχής. Κάποτε εγκαταστάθηκε σ’ αυτό το κελί κάποιος, που κανείς δεν γνώριζε τίποτα για την προέλευσή του, τη κουρά του και τη χειροτονία του. Σύντομα έβγαλε φήμη ησυχαστή μοναχού και έμπειρου πνευματικού. Αποδείχθηκε όμως πως δεν ήταν παρά ένας μεγάλος μάγος και αδίσταχτος εγκληματίας. Η πραγματική του ιδιότητα αποκαλύφθηκε όταν δύο μοναχοί πήγαν να εξομολογηθούν σε αυτόν. Μπήκε ο ένας ενώ ο άλλος περίμενε σε κάποια απόσταση., ώσπου να έρθει η σειρά του. Περνούσαν όμως οι ώρες και ο πρώτος δεν έβγαινε. Ανησύχησε ο δεύτερος και χτύπησε τη πόρτα. Άνοιξε ο «πνευματικός», αλλά είχε τόση αγριάδα το πρόσωπό του, που έκανε το μοναχό να τρομάξει. Ωστόσο ρώτησε απορημένος : - Τόσες ώρες και δεν τελειώσατε ακόμα με τον αδερφό; Ήρθαμε από μακριά και θα βραδιαστούμε ώσπου να επιστρέψουμε. - Ποιον αδερφό; ρώτησε εκείνος. Δεν ήρθε κανείς ως τώρα εδώ, εκτός από σένα. Έλα. Πέρνα μέσα… Έφριξε ο μοναχός Και αντί να μπει, άρχισε να τρέχει με όλη τη του τη δύναμη προς τις Καρυές. Ύστερα από καταγγελία στην Ιερά Επιστασία, ο μάγος συνελήφθη. Τότε αποκαλύφθηκαν η ιδιότητά του και ο σκοπός της παραμονής του στο Άγιο Όρος. Όσο για το μοναχό που πήγε να εξομολογηθεί, τον είχε σκοτώσει και τον είχε θάψει στο δάσος της περιοχής. Το κελί ελευθερώθηκε από το μάγο, αλλά έμεινε έρημο για δεκαετίες. Φαίνεται πως οι δαίμονες είχαν αποκτήσει εξουσία από τον καιρό της θητείας του μάγου και τώρα ενοχλούσαν τους περαστικούς με διάφορους πειρασμούς. Ο πρώτος που τόλμησε να κατοικήσει στο στοιχειωμένο πια κελί, ήταν ο διακο-Γιάννης. Το 1935 διορίστηκε ψάλτης στο Πρωστάτο από την Επιστασία για την καλλιφωνία και τη μουσική του κατάρτιση. Θέλησε, λοιπόν, να εγκατασταθεί κάπου στις Καρυές. - Θα σε συμβούλευα, διάκο, του πρότεινε ο π. Θεοδόσιος, γέροντας του κελιού της Αγίας Άννης, να πάρεις το κελί του Αγίου Αθανασίου. Έχει σίγουρο εισόδημα τα φουντούκια και μεγάλη καλλιεργήσιμη περιοχή. Ο διακο-Γιάννης πείστηκε στα λόγια του και άρχισε να μετακομίζει στο κελί. Τότε ο π. Θεοδόσιος τον προετοίμασε και για το επίμαχο θέμα. - Θα πρέπει να ξέρεις διάκο, πως σ’ αυτό το κελί συμβαίνουν παράξενα πράγματα. Ακούγονται θόρυβοι και ομιλίες χωρίς να διακρίνονται πρόσωπα. Εσύ, όμως δεν φοβάσαι κάτι τέτοια. Αλλά και αν σου συμβεί τίποτα, κάνε το σταυρό σου, ζήτησε τη θεϊκή βοήθεια και όλα θα γίνουν καπνός. - Παραμύθια θα ‘ναι γέροντα, γνωμάτευσε ο διακο-Γιάννης. Δεν είμαι δα και μωρό παιδί, να τρομάξω και να το βάλω στα πόδια! Σύντομα ο νέος ένοικος εγκαταστάθηκε στο στοιχειωμένο κελί μαζί με τον υποτακτικό του. Μα από τις πρώτες κιόλας μέρες άρχισαν τα προβλήματα. - Γέροντα, του γκρίνιαζε ο υποτακτικός, δυσκολεύομαι να κοιμηθώ. Κάθε τόσο σαν να ακούω κάποιους να μουρμουρίζουν από τα διπλανά κελιά και από το ταβάνι. - Δεν είναι τίποτα, τον καθησύχαζε εκείνος. Να κάνεις τη προσευχή σου και να μην φοβάσαι κοτζάμ άντρας! - Αν όμως γέροντα είναι δαίμονες; - Και τι μ’ αυτό; Στο Όρος ήρθαμε για να πολεμήσουμε εναντίον των παθών και των δαιμόνων. Και δαίμονες να είναι εσύ να τους περιφρονείς. Κοίτα τη δουλειά σου και άσε τους να μουρμουρίζουν. Ένα δειλινό, κατάκοποι από τη δουλειά, κάθισαν να δειπνήσουν με το φως της λάμπας. Στη μέση όμως του φαγητού ακούνε ομιλίες στο ταβάνι, πάνω ακριβώς από τα κεφάλια τους. Χλόμιασε ο υποτακτικός, αλλά και του γέροντα αλλοιώθηκε η όψη, γιατί τώρα άρχισε και αυτός να καταλαβαίνει… - Ποιος είναι; Φώναξε δυνατά. - Να κατέβουμε να σας κάνουμε παρέα; Ακούστηκε μία φωνή από πάνω Τώρα ο δόκιμος άρχισε να τρέμει, ενώ ο γέροντας έμεινε άναυδος. Έκαναν και οι δύο το σταυρό τους. Ακολούθησε σιωπή και αμηχανία. - Πάμε να φύγουμε, δεν είναι για ζωή και προκοπή εδώ μέσα. Μόλις πήραν τα ράσα και δρασκέλισαν τη πόρτα ακούστηκαν ακράτητα δαιμονικά γέλια στο ταβάνι. Νυχτιάτικα χτύπησαν τη πόρτα του π. Θεόδωρου. Έκπληκτος τους δέχθηκε και άκουσε το πάθημά τους. Πήγε κάτι να τους πει, να τους ενθαρρύνει, να τους μεταπείσει. Θέλησε να τους συνοδέψει και ο ίδιος και να μείνει μαζί τους στην ανάγκη, για κάμποσο καιρό. Ο διακο-Γιάννης όμως ήταν ανένδοτος Έδειξε μάλιστα και τον υποτακτικό του που δεν είχε συνέλθει ακόμα από την τρομάρα. Το γεγονός μαθεύτηκε σε όλη τη περιοχή. Κάποιος μοναχός, φίλος του διακο-Γιάννη, ο γερο-Γρηγόριος, έσπευσε να τον συναντήσει και να τον … περιποιηθεί: - Βρε, δεν ντρέπεσαι, άντρακλας δυο μέτρα, να πιστέψεις σε παραμύθια, να το βάλεις στα πόδια σαν λαγός και να πας να κρυφτείς στου παππού Θεοδόση τα ράσα; Του είπε και άλλα προσβλητικά και ταπεινωτικά. Ο διάκος, αφού τα άκουσε όλα με μακροθυμία, δήλωσε : - Στο κελί δεν ξαναγυρίζω. Το εγκατέλειψα οριστικά. Θα ψάξω για αλλού. Όσο για τα «παραμύθια», αν σου βαστάει, πήγαινε να μείνεις εκεί τη νύχτα και έλα να τα ξαναπούμε. Ο π. Γρηγόριος (+1987) γέροντας του κελιού του Αγίου Γοβδελαά, δεν μπορούσε να χωνέψει πως ο διακο-Γιάννης που διακρινόταν για το ανάστημα, το φρόνημα και την αντρεία του, καταλήφθηκε από δαιμονοφοβία. Ο ίδιος ήταν από τους ελάχιστους εκείνους Αγιορείτες που δεν πίστευαν καθόλου σε δαιμονικές εμφανίσεις και περιγελούσαν όσους ασχολούνται με τέτοιες ιστορίες. Μέχρι που την έπαθε και αυτός. Μετά τη συνομιλία με τον διακο-Γιάννη, κατέβηκε ένα απόγευμα στον ιδιόκτητό του αρσανά, πιο πέρα από τον Πύργο της Καλλιάγρας, για ψάρεμα. Ήταν θαλασσινός, από την Ιερισσό, και γνώριζε καλά τη τέχνη. Κατά το ηλιοβασίλεμα ανοίχτηκε με τη βάρκα του στον ψαρότοπο και άρχισε να ρίχνει τα δίχτυα. Ήταν κακοδιάθετος, απ’ όσα είχαν προηγηθεί, μα τώρα του προστέθηκαν και τα παιχνίδια του καιρού. - Περίεργο! Μουρμούρισε. Αν ήταν του μελτεμιού έπρεπε τέτοια ώρα να είχε καλμάρει. Λες να μου βγάλει κανένα τρελομαϊστρο; Γύρισε λοιπόν στον αρσανά, έδεσε πρόχειρα το κάβο κι ετοίμασε κάτι για να δειπνήσει. Στο μεταξύ η υποψία του βγήκε αληθινή. Σηκώθηκε αέρας και η θάλασσα άρχισε να αγριεύει. Αν είχε παρέα, θα πήγαινε να μαζέψει τα δίχτυα, αλλά τώρα μόνος του δεν μπορούσε. Κατέβηκε να διπλοδέσει τη βάρκα, για να μην χτυπάει στο μουράγιο. Ενώ βάδιζε προς τα κει άκουσε κάποιον να τον φωνάζει με το όνομά του : - Εεε, πάτερ Γρηγόριε! Παραξενεύτηκε. Τέντωσε τα’ αυτί του. Και ξαφνικά είδε κάποιον μέσα από τη θάλασσα που προσπαθούσε με απλωτές να έρθει προς το μέρος του. - Γνωστός θα είναι, σιγοψιθύρισε. Αλλά τόση τρέλα; Και πως βρέθηκε τέτοια ώρα και με τέτοιο καιρό στη θάλασσα; Έμειναν ακόμη είκοσι ως τριάντα μέτρα για να φτάσει. Τότε ο γερο-Γρηγόριος δεν άντεξε. -Ποιος είσαι; του φώναξε - Της γειτονιάς, της γειτονιάς, απάντησε ο κολυμβητής. Και αμέσως σταμάτησε να κολυμπάει και άρχισε να αναδύεται μέσα από το κύμα κατάμαυρος, γιγαντόσωμος, άσχημος. Είχε κέρατα στο κεφάλι και κουνούσε το χέρι του σε χαιρετισμό - Παναγία μου! ξεφώνησε ο γερό-Γρηγόριος, κάνοντας το σταυρό του. Για πρώτη φορά στη ζωή του ένιωσε σφίξιμο στη καρδιά και τρέμουλο στα γόνατα. Στο άκουσμα του ονόματος της Παναγίας ο έξω από δω «της γειτονιάς» βούτηξε στη θάλασσα και εξαφανίστηκε. Όσο για τον «άφοβο» γερο-Γρηγόριο, μόλις συνήλθε από τη τρομάρα του, παράτησε βάρκες και δίχτυα και κλειδώθηκε στον αρσανά. Εκεί μετά άρχισε, μετανοημένος για όσα δεν πίστευε και περιγελούσε να απαγγέλλει με δάκρυα τους Χαιρετισμούς της Θεοτόκου πάλι και πάλι, μέχρι το πρωί. Ύστερα ανέβηκε στο κελί και τα περιέγραψε όλα στη συνοδεία του και στους γείτονες. Πήγε μάλιστα και ζήτησε συγγνώμη από τον διακο-Γιάννη για τα προσβλητικά λόγια που του είχε πει. Μια χρονιά η Μονή των Ιβήρων, στην οποία ανήκει το στοιχειωμένο κελί, διόρισε επιστάτη για τη συγκομιδή των φουντουκιών τον μοναχό Παρθένιο. Ως επιστάτης έπρεπε να παραμείνει ολόκληρο δίμηνο στο στοιχειωμένο κελί, ώσπου να μαζέψουν οι εργάτες όλα τα φουντούκια του τεράστιου εκείνου λεπτοκαρεώνα και να τα μεταφέρουν στο δοχειό της μονής. Ο π. Παρθένιος (+1965) ως άνθρωπος είχε και τα ελαττώματά του Ήταν αγριωπός στην όψη, αλλά και… στη γλώσσα Είχε, όμως δύο μεγάλα προτερήματα, πίστη στο Θεό και αφοβία προς τους δαίμονες, που φάνηκαν και απ’ όσα είπε στη Γεροντία της μονής και απ’ όσα έπραξε στο στοιχειωμένο κελί. - Γεροντάδες μου, ξέρω που με στέλνετε, αλλά θα κάνω υπακοή, αφού είναι ανάγκη της μονής και απόφαση σας. Θα μπορούσα βέβαια να κοιμάμαι έξω από το στοιχειωμένο, όπως οι εργάτες, αφού οι πειρασμοί των δαιμόνων συμβαίνουν μόνο τη νύχτα. Δεν είναι όμως σωστό καλόγερος άνθρωπος να ξαπλώνω με τους κοσμικούς. Πάντως δεν φοβάμαι καθόλου τους δαίμονες. Και ξέρετε γιατί; Γιατί με προστατεύει η Πορταϊτισσα και με σπλαχνίζεται ο Χριστός που περιμένει αν όχι τη διόρθωση τουλάχιστον τη μετάνοιά μου. Ο γέροντάς μου με δίδαξε, πως αν δεν δώσει άδεια ο Θεός, είναι ανίκανοι οι δαίμονες να με βλάψουν. Και το πιστεύω αυτό. Γιατί αν είχαν εξουσία, τότε και εδώ στην Ιβήρων θα μπορούσαν να με πειράξουν και να με κατασπαράξουν ακόμα. Βάζω μετάνοια, ζητώ την ευχή σας και ο Θεός βοηθός. Κατσούφιασαν οι εργάτες όταν άκουσαν πως θα τους επιστατούσε καλόγερος γιατί θα έπαιρνε τέλος το κλέψιμό τους. Θα χόρταιναν όμως από τις διηγήσεις και τα’ αστεία του. Το βράδυ ο π. Παρθένιος μπήκε στο στοιχειωμένο κελί, έσβησε τη λάμπα και έπεσε να κοιμηθεί. Οι εργάτες τρόμαξαν. Περίμεναν να στρώσει και αυτός κάπου έξω. - Η τρελός είναι ή δεν ξέρει τι γίνεται εκεί μέσα, είπε κάποιος. Δεν είχε καλά-καλά αποκοιμηθεί και άκουσε βήματα στο διάδρομο και στο διπλανό δωμάτιο. Υπέθεσε πως θα ήταν εργάτες. Οι θόρυβοι όμως συνεχίζονταν και γι’ αυτό σηκώθηκε να δει ποιοι ήταν. Άναψε κερί και πήγε να βγει στο διάδρομο. Τότε κάποιος που δεν πρόλαβε να τον δει έκανε ένα «φου» και το ‘σβησε. Όρμησε ο π. Παρθένιος να τον πιάσει αλλά παραπάτησε και λίγο έλειψε να σωριαστεί στο πάτωμα. - Τον πρώτο που θα πιάσω, θα τον ξυλοφορτώσω, μουρμούρισε οργισμένος. Ψηλαφητά έκλεισε τις πόρτες των δωματίων και ασφάλισε την αμπάρα της εξώπορτας. Ήξερε τι έκανε. Αν ήταν εργάτες που μπήκαν για να κλέψουν φουντούκια θα τους κανόνιζε το πρωί. Αν ήταν στα αλήθεια δαίμονες, θα ήξερε στο εξής με ποιους είχε να κάνει. Το υπόλοιπο της νύχτας κοιμήθηκε ανενόχλητος. - Πάτερ Παρθένιε, πέρασες καλά απόψε; ρώτησαν το πρωί οι εργάτες. - Ακούστε παιδιά! Αν ξαναμπεί κανείς τη νύχτα στο κελί για να κλέψει, θα τον δέσω και θα τον παραδώσω στην αστυνομία. Και αν κάποιος από σας τολμήσει να παίξει μαζί μου, για να με τρομάξει τάχα και να το βάλω στα πόδια, θα το μετανιώσει πικρά. - Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν συμβαίνει, διαμαρτυρήθηκαν οι εργάτες. Μα δεν έχεις ακούσει για το στοιχειωμένο σπίτι και για τα όσα παθαίνουν από τους σατανάδες εκείνοι που τολμούν να ξενυχτήσουν σ’ αυτό; Ο π. Παρθένιος προτίμησε τη σιωπή. Την άλλη νύχτα έλαβε τα μέτρα του. Κλείδωσε όλες τις πόρτες, άναψε το φανάρι θυέλλης, για να μην μπορούν να το σβήσουν, ετοίμασε ένα χοντρό ραβδί και έπεσε να κοιμηθεί. Η νύχτα είχε προχωρήσει αρκετά όταν ακούστηκαν στο διάδρομο βαριά βήματα - Περίεργο! Εγώ έκλεισα με αμπάρα και λουκέτο. Πως μπήκαν μέσα; Πετάχτηκε από το κρεβάτι, δυνάμωσε τη φλόγα του φαναριού, έσφιξε στο δεξί του χέρι το ραβδί και βγήκε στο διάδρομο. Δεν είδε κανέναν. Ένιωσε όμως ένα δυνατό φύσημα που του έσβησε το φανάρι θυέλλης σαν να ήταν το χθεσινό κερί. Η απορία του μεγάλωσε. Μπήκε στο ναό του κελιού και προσευχήθηκε στον Κύριο, προσθέτοντας στο τέλος : - Και δαίμονες να είναι Χριστέ μου, πάντως εσύ δεν τους δίνεις το δικαίωμα να με βλάψουν, και Σε ευχαριστώ. Φίλησε και την εικόνα της Θεοτόκου, παρακαλώντας την : - Και εσύ Παναγία μου, να είσαι μαζί μου. Το πρωί οι εργάτες δεν μπόρεσαν να μην τον ρωτήσουν. - Είχες πάλι καμία ανησυχία; Ακούσαμε θορύβους αργά τη νύχτα και είδαμε να ανάβεις το φως. - Βρε παιδιά, έχω ακούσει και εγώ αρκετά απ’ όλα αυτά που τάχα συμβαίνουν μέσα σ’ αυτό το ρημαδιό, μα δεν πίστεψα ποτέ. Αφού όμως τα χθεσινά δεν ήταν φάρσα δική σας και αφού τα ίδια συνεχίστηκαν και απόψε, πράγματι κάτι παράξενο συμβαίνει… Την τρίτη νύχτα οι αόρατοι επισκέπτες έγιναν θρασύτεροι. Τα μεσάνυχτα οι κουβέντες ακούγονταν ακριβώς έξω από τη πόρτα του. Σηκώθηκε και έστησε αυτί. Άκουσε καθαρά να προφέρουν το όνομά του. Δεν άντεξε άλλο και φώναξε : - Ποιοι είσαστε; - Οι νοικοκυραίοι πάτερ Παρθένιε. - Και τι θέλετε από μένα; - Τίποτα, συντροφιά σου κρατάμε. Έκανε αμέσως το σταυρό του, αλλά τους πέταξε και μερικά… κοσμητικά επίθετα! Ακούστηκαν γέλια από έξω. - Αν νομίζετε βρε σεις, τους αγρίεψε ο π. Παρθένιος, πως έχετε να κάνετε με τον διακο-Γιάννη και τον γερο-Γρηγόριο, είστε γελασμένοι. Κάνω υπακοή στη μονή και δεν θα φύγω από δω μέχρι να μαζευτούν τα φουντούκια. Πάλι γέλια ακούστηκαν. Αυτή τη φορά θύμωσε γα τα καλά. Έκανε να ανοίξει τη πόρτα αλλά η πόρτα δεν άνοιγε. Του φάνηκε πως κάποιος απ’ έξω κρατούσε γερά το πόμολο και την τραβούσε προς το μέρος του. Όταν και αυτός την τράβηξε πιο δυνατά, ο απέξω επίτηδες την άφησε απότομα, οπότε άνοιξε διάπλατα και ο π. Παρθένιος βρέθηκε ανάσκελα στο πάτωμα. Τώρα τα γέλια στο διάδρομο ακούστηκαν ασυγκράτητα. Έτσι πέρασε όλες τις νύχτες της περιόδου της συγκομιδής ο π. Παρθένιος μέσα στο στοιχειωμένο κελί. Τα όσα τράβηξε μόνο οι δαίμονες μπορούσαν να τα επινοήσουν. Αλλά και όσα άκουσαν οι δαίμονες τότε, μόνο από τον π. Παρθένιο μπορούσαν να τα ακούσουν!… Στα χρόνια της Γερμανικής Κατοχής (1941-1944) κάποιος λαϊκός Νώντας πήγε στη μονή των Ιβήρων, όπου φιλοξενήθηκε για καιρό. Από τον τρόπο που μιλούσε φαινόταν αρκετά σπουδασμένος, από τα λεγόμενά του όμως μάλλον ελαφρόμυαλος. Αφού κούρασε τους πατέρες με τις αερολογίες του, η Σύναξη με εύσχημο τρόπο τον απομάκρυνε. Τότε εκείνος ζήτησε να εγκατασταθεί στο στοιχειωμένο κελί χωρίς υποχρέωση μοναχικής δοκιμής. - Εμείς σου επιτρέπουμε, συμφώνησαν οι επίτροποι. Έχουμε όμως χρέος να σου πούμε πως θα δυσκολευτείς πολύ γιατί εκεί συμβαίνουν από δαιμονική ενέργεια πολλά και παράξενα. - Τυγχάνω γνώστης των φημολογουμένων. Πλην πρόκειται ή περί ψευδολογημάτων ή περί οφθαλμαπάτης, απάντησε εκείνος σε άπταιστη καθαρεύουσα, όπως πάντα. Έτσι εγκαταστάθηκε ο Νώντας στο στοιχειωμένο. Με τη φροντίδα και την αγάπη που του έδειχναν τα κοντινά μοναστήρια και τα κελιά, οι μέρες του περνούσαν μάλλον καλά. Κάποτε όμως ήρθε καιρός να δοκιμάσει και αυτός τα καλά του κελιού του. Μόλις είχε τελειώσει η θεία Λειτουργία στο κελί της Αγίας Άννης ένα κυριακάτικο πρωινό και οι πατέρες ήταν συγκεντρωμένοι στ’ αρχονταρίκι για το συνηθισμένο κέρασμα. Ξάφνου, ένας μοναχός, κοιτάζοντας από το παράθυρο, είδε πυκνό καπνό και τεράστιες φλόγες να βγαίνουν από την πόρτα και τα παράθυρα του στοιχειωμένου. - Πάει, το ‘καψε το κελί ο λειψός! Δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε τίποτα, είπε κάποιος. Χτύπησαν αμέσως τη καμπάνα για να πάρουν είδηση οι άλλοι και ξεκίνησαν για να γλιτώσουν τουλάχιστον το δάσος. Μερικοί έτρεξαν για να σώσουν τον Νώντα, πιστεύοντας πως δεν είχε προλάβει να βγει. Ξαφνικά όμως, να τος μπροστά τους! - Το ‘καψες το κελί αχαϊρευτε! τον «στόλισε» ένας μολονότι λαχανιασμένος από τη τρεχάλα. - Ουχί πάτερ, διαμαρτυρήθηκε εκείνος - Στραβομάρα έχεις; Δεν το βλέπεις που λαμπάδιασε; Οι καπνοί φτάνουν μέχρι τα σύννεφα! - Το είδον και άπαξ και δις, πλην πρόκειται περί οφθαλμαπάτης Στο μεταξύ πλησίασαν και οι άλλοι πατέρες. - Γιατί χασομεράτε με τούτον; παρατήρησε κάποιος. Εμείς νομίζαμε πως θα είχατε φτάσει. - Ειρηνεύετε πατέρες μου, τους καθησύχασε ο Νώντας. Μάτην κοπιάζετε και ταράττεσθε. Είπον ήδη ότι πρόκειται περί οφθαλμαπάτης. - Εσύ το βιολί σου! τον μάλωσε ο γεροντότερος. Μήπως σε έβαλε ο διάβολος να μας καθυστερήσεις για να βρούμε μόνο στάχτες και αποκαϊδια; Έτσι είπε και ξεκίνησε πρώτος. Μα δεν πρόλαβαν καλά-καλά να απομακρυνθούν και ο Νώντας έβαλε τις φωνές. - Ιδέτε, ιδέτε πατέρες! Που ο καπνός και οι φλόγες; Πραγματικά, ούτε φλόγες φαίνονταν ούτε καπνός στον ορίζοντα! Φυσικά το γεγονός δεν ήταν απλή οφθαλμαπάτη, καθώς υποστήριζε ο Νώντας. Ήταν μια ολοφάνερη δαιμονική ενέργεια. Ήταν ένας ακόμα πειρασμός από εκείνους που συνέβαιναν στο στοιχειωμένο κελί λόγω της κατοχής του από πονηρά πνεύματα. Ένα καλοκαίρι, ύστερα από συμφωνία με τη Μονή Ιβήρων, ανέλαβε τη συγκομιδή των φουντουκιών στη περιοχή του στοιχειωμένου η Κοινοβιακή Σκήτη του Αγίου Ανδρέου (Σεράι). Επιστάτης τοποθετήθηκε ο π. Λεόντιος. Οι γείτονες του κελιού τον αποκαλούσαν «Τάταρο» τόσο για τη Ρωσική καταγωγή του όσο και για την εντυπωσιακή εμφάνισή του. Φορούσε και αυτός, όπως όλοι οι Ρώσοι Αγιορείτες, βαριές, πέτσινες και μέχρι το γόνατο μπότες, ακόμα και το καλοκαίρι. Από τη πρώτη μέρα που μπήκε ο π. Λεόντιος στο στοιχειωμένο συνάντησε στρατιά ποντικών, που κυκλοφορούσαν άφοβα μπροστά του μέρα μεσημέρι και λέρωναν τα πάντα. Γι’ αυτό έφερε από το Σεράι έναν καλοθρεμμένο γάτο. Μια νύχτα οι γνωστοί θόρυβοι και τα χτυπήματα του χάλασαν τον ύπνο. - Σίγουρα έκλεισα το γάτο έξω, μονολόγησε. Ας πάω να του ανοίξω. Μόλις όμως έκανε να σηκωθεί, πάτησε το γάτο, που κοιμόταν πλάι στο κρεβάτι του και λίγο έλειψε να τον ξεκοιλιάσει. Σε κάμποση ώρα, πάλι τα ίδια, θόρυβοι και φασαρία. Σηκώνεται να εξακριβώσει την αιτία. Μόλις έπιασε το πόμολο, άκουσε τέτοια οχλοβοή που ξεκουφάθηκε. Έκανε να ανοίξει τη πόρτα και τότε έπεσε πάνω του όλη η ντάνα των καυσόξυλων που ήταν στοιβαγμένα στο διάδρομο. - Ισκουσένιε! (= Πειρασμέ!) αναφώνησε με φόβο και οργή. Κατάφερε βέβαια να ελευθερωθεί από τα ξύλα αλλά την υπόλοιπη νύχτα την πέρασε στην εκκλησία. Με τη χαραυγή ξεκίνησε και με την ανατολή βρέθηκε στο Σεράι. Πήγε κατευθείαν στον δικαίο και του αφηγήθηκε το πάθημά του. - Γέροντα, απόψε τη νύχτα έπαθα και αυτό. Δεν ξαναπηγαίνω στο στοιχειωμένο. Ας αναλάβει άλλος. - Που είναι η πίστη σου; τον αποπήρε εκείνος. Που είναι η ευλάβειά σου στο τόπο που αφιερώθηκες; Αν μας πείραζαν οι δαίμονες περισσότερο από το συνηθισμένο τι έπρεπε να κάνουμε; Να γυρίζουμε εδώ και εκεί στο Άγιο Όρος και τελικά να φύγουμε στο κόσμο, επειδή μόνο εκεί θα μας… άφηναν ήσυχους; Ύστερα απ’ αυτά, ο π. Λεόντιος μετάνιωσε για τη φοβία και την απόδρασή του από το στοιχειωμένο. Ξαναβρήκε μάλιστα το θάρρος του όταν άκουσε το γέροντα να συμπληρώνει : - Σήμερα κιόλας μαζί με άλλους ιερείς θα κάνω λιτανεία στο χώρο εκείνο με το Τίμιο Ξύλο και με άγια λείψανα. Επιπλέον θα έχεις στο κελί μόνιμη συνοδεία από δύο αδερφούς. Πραγματικά πήγαν στο στοιχειωμένο, έκαναν Αγιασμό και διάβασαν τους εξορκισμούς. Από τότε ο π. Λεόντιος και η συνοδεία του άκουγαν σπάνια μερικούς θορύβους και φωνές, όχι όμως μέσα στο κελί πια αλλά από πολύ μακριά.

Πηγή: Οι δαίμονες κα τα έργα τους, Ιερά Μονή Παρακλείτου, σελ. 193-205

Το πάθημα του τσουραπά

A/A: 119
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 13/02/2008.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Σκήτη Αγίας Άννης του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 3068

Ο π. Αρσένιος ο τσουραπάς ήταν υποτακτικός του ενάρετου Αυξεντίου, γέροντα της Καλύβης της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην αγιορείτικη Σκήτη της ΑγίαςΆννης. Το παρωνύμιο «τσουραπάς» του δόθηκε από τους πατέρες της περιοχής, επειδή με μία ποδοκίνητη μηχανή έπλεκε κάλτσες (τσουράπια). Αυτό ήταν το εργόχειρό του. Ο π. Αρσένιος είχε μία φοβερή εμπειρία δαιμονικής ενέργειας, που καταγράφηκε και διασώθηκε από το σύγχρονο και γνώριμο του γέροντα Γεράσιμο Μικραγιαννίτη (1905-1991). Κάποτε ο Κατουνακιώτης ασκητής γερο-Αρσένιος που είχε πνευματικό σύνδεσμο με τον γερο-Αυξέντιο, ζήτησε βοήθεια για το ζύμωμα επειδή ο υποτακτικός του έλειπε σε αποστολή. Ο γερο-Αυξέντιος δέχτηκε προθυμότατα να στείλει τον π. Αρσένιο. Εκείνος πάλι, νέο καλογεράκι τότε, γεμάτο ζήλο και προθυμία, περίμενε με αγωνία την ημέρα που θα πήγαινε στα Κατουάκια. Και δεν λαχταρούσε τόσο πολύ να πάει για να ζυμώσει το ψωμί, όσο για να συναναστραφεί τον ομώνυμό του άγιο γέροντα, να ακούσει τις συμβουλές του και να πάρει την ευχή του. Ήταν χειμώνας και δυστυχώς τη συμφωνημένη μέρα είχε κακοκαιρία. Τα μεσάνυχτα σηκώθηκαν για την ακολουθία του όρθρου. Ο π. Αρσένιος, όμως άρχισε να ετοιμάζεται για την αναχώρησή του. - Ευλογημένο μου παιδί, του λέει ο γέροντας του, «η χειμωνιάτικη νύχτα είναι χρόνος»,λέει μια παροιμία. Μείνε λοιπόν να διαβάσουμε πρώτα την ακολουθία και μετά έχεις αρκετές ώρες στη διάθεσή σου να πας στα Κατουνάκια. - Πρέπει να φύγω το συντομότερο, είπε ο π. Αρσένιος για να τελειώσω το ζύμωμα και να γυρίσω έγκαιρα. Η διαφωνία γέροντα και υποτακτικού άρχισε ήπια αλλά εξελίχθηκε σε λυπηρή διχογνωμία. Ο πρώτος δεν άφηνε τον δεύτερο να φύγει πριν από την ακολουθία, ο δεύτερος πάλι, θεληματάρικα και αντιμοναχικά επαναλάμβανε πως δεν έπρεπε να καθυστερήσει. Τελικά ο γέροντας φανερά λυπημένος, είπε στον υποτακτικό του : - Αφού επιμένεις τόσο, πήγαινε, και σε καλό να σου βγει. Ο π. Αρσένιος, ευχαριστημένος που έγινε το δικό του, ξεκίνησε για την αποστολή του, κάνοντας στο δρόμο την ακολουθία με το κομποσκοίνι. Καθόλου δεν πέρασε από το νου του πως την ευλογία για την αναχώρηση την είχε πάρει δυναστικά και πως είχε αφήσει το γέροντά του λυπημένο. Όταν πλησίασε στη Σπηλιά – τοποθεσία λίγο έξω από τη σκήτη, όπου υπάρχει μικρό προσκυνητάρι με την εικόνα της Παναγίας – βρήκε το καντήλι σβηστό. Πριν προσκυνήσει θέλησε να το ανάψει. Το προσκυνητάρι είναι χτισμένο λίγο ψηλότερα από το δρόμο. Για να προσκυνήσει κανείς τη θεομητορική εικόνα πρέπει να ανέβει τρία σκαλοπάτια. Μόλις πάτησε ο π. Αρσένιος το πρώτο σκαλοπάτι, άκουσε ξαφνικά, μέσα στην ησυχία της νύχτας, μία άγρια και ασυνάρτητη δαιμονική φωνή. Η καρδιά του από την τρομάρα άρχισε να χτυπάει βίαια και άτακτα. Ωστόσο δεν παραιτήθηκε από το σκοπό του. Ζήτησε τη βοήθεια της Παναγίας και ανέβηκε στο δεύτερο σκαλοπάτι. Τότε άκουσε δεύτερη κραυγή, πιο δυνατή και άγρια. Ένιωσε να τρέμει σύγκορμος και να παραλύει. Συγκέντρωσε όμως τις δυνάμεις του και ανέβηκε στο τρίτο σκαλοπάτι λέγοντας : - Δεν θα γίνει το δικό σου σατανά, Εγώ το καντήλι της Παναγίας θα το ανάψω! Αλλά τότε έγινε κάτι τρομερό. Απ’ όλη τη γύρω περιοχή έφτασαν στα αυτιά του άναρθρες κραυγές, δυνατές και φοβερές τόσο, που του φάνηκε πως όλη η περιοχή σειόταν και τα βράχια έπεφταν. Ακούγοντας αυτούς τους δαιμονικούς κρότους και τις φωνές, δεν είχε τι άλλο καλύτερο να κάνει από το να ανάψει το καντήλι της Παναγίας και να προσκυνήσει την εικόνα της. Δεν πρόλαβε όμως να πιάσει τα σπίρτα στο χέρι και μία βίαιη δαιμονική δύναμη σαν ανεμοστρόβιλος τον άρπαξε και τον πέταξε πολλά μέτρα μακριά. - Ούτε τότε κατάλαβα, διηγόταν ο ίδιος αργότερα μα ούτε και μέχρι σήμερα μπορώ να καταλάβω, πως βρέθηκα πεσμένος κάτω και τόσο μακριά. Και δεν μπορώ να περιγράψω τι δοκίμασα και πως ένιωσα εκείνη τη στιγμή. Ένα μόνο έχω να πω, ότι κάθε φορά που το σκέφτομαι και το διηγούμαι συγκλονίζομαι ψυχικά. Ενώ λοιπόν κειτόταν μισολυπόθυμος και μέσα σε σκοτοδίνη λογισμών, ήρθε στον εαυτό του και κατάλαβε πως όλα ήταν καρπός του εγωιστικού του θελήματος και της παρακοής του. Κάποια στιγμή ανακάθισε. Και όταν μπόρεσε να σηκωθεί και να βαδίσει, πήρε το δρόμο της επιστροφής, θρηνώντας το κατάντημά του και μετανοώντας από την καρδιά του. Συνεχώς σταυροκοπιόταν και ζητούσε με δάκρια το θεϊκό έλεος Όταν επιτέλους έφτασε στη καλύβη, βρήκε το γέροντά του στη μέση του ναού να προσεύχεται ακόμα δακρυσμένος. Με χαρά και συγκίνηση υποδέχθηκε ο γερο-Αυξέντιος τον υποτακτικό του, ενώ εκείνος έπεσε με συντριβή στα πόδια του ζητώντας συγχώρεση. - Σε συγχώρησα παιδί μου, του είπε ο γέροντας, καθώς τον σήκωσε και προσπαθούσε να τον ηρεμήσει. Να ξέρεις ότι μόλις έστησες το θέλημά σου και έπεσες στην παρακοή, έλαβα από το Θεό ότι θα πάθεις κακό. Γι’ αυτό επέμενα να μην πας στα Κατουνάκια εκείνη την ώρα και μάλιστα χωρίς τη θωράκιση που προσφέρει η δύναμη και χάρη της ορθρινής ακολουθίας. Δόξασε το Θεό που η δοκιμασία και τιμωρία για την παρακοή σου ήταν μόνο τόση. Η χάρη της Κυρίας Θεοτόκου, στην οποία κατέφυγα με τις ταπεινές μου προσευχές, σπλαχνίστηκε και τους δυο μας. Εσένα σε φύλαξε από τα χειρότερα της μανίας του σατανά, ενώ εμένα δεν με άφησε να πέσω σε αγιάτρευτο πόνο, τώρα στα γεράματά μου. Η περιπέτεια αυτή να σου γίνει μάθημα ταπεινοφροσύνης και υπακοής. «ίνα μη χειρόν σοι τι γένηται», όπως είπε ο Κύριος. Στη ψυχή του π. Αρσενίου τυπώθηκε τόσο ζωηρά η φοβερή εκείνη εμπειρία, ώστε κάθε φορά που τον έβρισκε η νύχτα στο σημείο της Σπηλιάς, δεν τολμούσε να συνεχίζει μόνος τη πορεία του, αλλά ζητούσε κάποιον για να τον συντροφέψει. Ακόμα και στα γεράματά του, όταν πια είχε περάσει τα ογδόντα, τον έπιανε ο ίδιος φόβος, όταν ήταν να περάσει από κει μετά τη δύση του ηλίου.

Πηγή: Οι δαίμονες κα τα έργα τους, Ιερά Μονή Παρακλείτου, σελ. 208-211

Το σπάσιμο του ποτηριού

A/A: 120
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 13/02/2008.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Αγίου Διονυσίου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 3069

Τύπος αυστηρού κοινοβιάτη μοναχού υπήρξε ο γερο-Ιάκωβος Διονυσιάτης (+1939). Εβδομήντα χρόνια έζησε στη μονή Διονυσίου, χωρίς ποτέ του ν’ αρνηθεί την ανάληψη οποιουδήποτε διακονήματος, χωρίς ποτέ του να παραβεί την κοινοβιακή τάξη. Υπηρέτησε ως οικονόμος στα διονυσιάτικα μετόχια, ως τυπικάρης και επανειλημμένα ως πρωτοεπιστάτης στην Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους. Ήταν κάποια μεγάλη γιορτή, όταν μερικοί μοναχοί θέλησα μετά την επίσημη τράπεζα, να προσκαλέσουν και τον γερο-Ιάκωβο στο κελάρι για να του προσφέρουν ως επιδόρπιο ένα ποτήρι κρασί, το «σπολοκάνι», όπως λέγεται στην αγιορείτικη γλώσσα. Εκείνος όμως πιστός στις μοναχικές του αρχές, αρνήθηκε με λεπτό τρόπο. Προφασίστηκε πως είχε πιει πολύ στη τράπεζα. Στις επίμονες πιέσεις των συμμοναστών του, ο π. Ιάκωβος αναγκάστηκε να τους εξηγήσει πως το κρασί θα τον έβλαπτε. Εκείνοι πάλι, νομίζοντας ότι για σωματική βλάβη έκανε λόγο, δεν σταμάτησαν να τον πιέζουν φορτικά και να παραπονιούνται πως δεν τους καταδεχόταν. Τότε λοιπόν ο απλός αλλά και σταθερός στη μοναχική ακρίβεια γέροντας, θέλοντας να τους αποδείξει πως η επιμονή του προερχόταν από παρακίνηση του πονηρού, τι έκανε; Με το αριστερό του χέρι πήρε το ποτήρι και με το δεξί σχημάτισε πάνω απ’ αυτό το σημείο του σταυρού. Αμέσως το ποτήρι ράγισε στα τέσσερα και το κρασί χύθηκε μπροστά στα μάτια όλων! Έλεγε, μάλιστα, ο αείμνηστος, πως όση ώρα τον πίεζαν να πιει το κρασί, έβλεπε μέσα στο ποτήρι τον ίδιο το διάβολο να χαριεντίζεται με αναίδεια. Έτσι κατάλαβε ότι πίσω από τη φιλαδελφία των πατέρων κρύβονταν δαιμονική επήρεια.

Πηγή: Οι δαίμονες κα τα έργα τους, Ιερά Μονή Παρακλείτου, σελ. 215-216

Ο γερό-Ιερόθεος Διονυσιάτης

A/A: 121
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 13/02/2008.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Αγίου Διονυσίου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 3070

Ο μακαριστός γερο-Ιερόθεος (+1963) ξεχώριζε απ’ όλη την αδελφότητα της αγιορείτικης Μονής Διονυσίου για την ταπείνωση και την απλότητά του. Ήταν ο ευλογημένος σαν τις παιδικές εκείνες ψυχές που μακάρισε ο Κύριος, γι’ αυτό και από τούτη τη ζωή αξιώθηκε να γνωρίσει με τις πνευματικές του αισθήσεις το άκτιστο φως της ουράνιας βασιλείας, τις παρηγορίες της Κυρίας Θεοτόκου, αλλά όχι σπάνια και την κακία των φθονερών δαιμόνων. Το 1938-39 ο γερο-Ιάκωβος υπηρετούσε στον αλευρόμυλο της μονής. Κάποια μέρα καθώς άλεθε, βλέπει ένα πλήθος από δαιμονικά φαντάσματα να γεμίζει το μύλο. Άλλα έμοιαζαν με πιθήκους και άλλα με αράπηδες. Άλλα, τέλος, είχαν τη μορφή τράγου μέχρι τη μέση, ενώ από τη μέση και κάτω φορούσαν φουστάνια. Ανατρίχιασε σύγκορμος ο γέροντας από το φόβο του και με όλη τη θέρμη της ψυχής του άρχισε να παρακαλεί δυνατά τη Παναγία : - «Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία…» Αυτό ήταν! Μόλις οι δαίμονες άκουσαν τον θεομητορικό ύμνο, ταράχτηκαν και έγιναν άφαντοι. Το 1960 μία πρωτόγνωρη δοκιμασία από τους δαίμονες περίμενε τον π. Ιερόθεο Ήταν νύχτα. Είχε τελειώσει τον κανόνα του και ετοιμαζόταν να ξαπλώσει όταν ξαφνικά ακούει μέσα στο κελί του μουσικά όργανα, όπως τα είχε ακούσει να παίζουν κάποτε στη Θεσσαλονίκη. Κατάλαβε πως ήταν σατανική ενέργεια, γι’ αυτό δεν έδωσε σημασία. Αργότερα όμως βλέπει κοντά του τρεις μαύρους τράγους, που έγιναν ύστερα πέντε και μετά εφτά. Πιάνει αμέσως το κομποσκοίνι και αρχίζει με ζήλο την ευχή. - «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλόν!» Αμέσως οι τράγοι εξαφανίστηκαν. Σε λίγη ώρα τον βρίσκει άλλος πειρασμός. Γέμισε το κελί του με ευπαρουσίαστους νέους, άντρες και γυναίκες – καμιά εικοσαριά ήταν όλοι-, που αδιάντροπα ασελγούσαν μπροστά του. Ο γέροντας έκλεισε τα μάτια του για να μην βλέπει και άρχισε πάλι με ζέση την προσευχή : - «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με»! «Άγγελος πρωτοστάτης ουρανόθεν επέμφθη ειπείν τη Θεοτόκω το χαίρε…»! «Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία…»! Δεν πρόλαβε να τελειώσει τους Χαιρετισμούς και ένα γλυκό φως που ξεχύθηκε από την εικόνα της Παναγίας, πλημμύρισε όλο το κελί του. Αμέσως οι αναίσχυντοι εκείνοι νεαροί έφυγαν από κοντά του και στάθηκαν έξω από τα παράθυρα. Στο μεταξύ, σήμανε η καμπάνα και άρχισαν στο ναό να διαβάζουν την ακολουθία. Ξεκίνησε και αυτός να πάει για να βρει λίγη ανάπαυση η ψυχή του μετά τις νυχτερινές τούτες περιπέτειες, μα οι δαίμονες δεν είχαν τη διάθεση να παραιτηθούν. Γέμισαν οι τρισκατάρατοι το κελί του με ξύλα σχηματίζοντας ένα αδιαπέραστο φράγμα. Ο γερο-Ιερόθεος δεν μπορούσε να κάνει βήμα. Απελπισμένος έβαλε τις φωνές. Την ώρα εκείνη περνούσε απ’ έξω ένας αδερφός, ο ιερομόναχος Παύλος. - Γιατί φωνάζεις γέρο-Ιερόθεε; - Θέλω βοήθεια! - Σαν τι βοήθεια θέλεις; - Έλα γρήγορα μέσα! Πήγε να ανοίξει ο παπα-Παύλος την πόρτα, μα δεν τα κατάφερε. - Δεν μπορώ να ανοίξω. Η πόρτα είναι κλειδωμένη. - Σπρώξε και θ’ ανοίξει, αλλιώς σπάσε την και μπες. Έτσι και έκανε. Με δύο χτυπήματα τη παραβίασε και μπήκε μέσα. - Τι έπαθες και φωνάζεις ευλογημένε; - Τι έπαθα παπά μου δεν το φαντάζεσαι! Και σ’ ευχαριστώ που ήρθες και με ελευθέρωσες… Οι πάνκακοι δαίμονες με την είσοδο του παπα-Παύλου εξαφανίστηκαν. Το ξύλινο φράγμα διαλύθηκε. Και ο γερο-Ιερόθεος βρισκόταν σε λίγο ασφαλισμένος στο καθολικό της μονής, όπου αχόρταγα δοξολογούσε με την παιδική του καρδιά τον Χριστό και τη Παναγία, που άλλη μια φορά τον απάλλαξαν από «τας σκοτεινάς όψεις των πονηρών δαιμόνων».

Πηγή: Πηγή : Οι δαίμονες κα τα έργα τους, Ιερά Μονή Παρακλείτου, σελ. 218-220

Παράξενοι ήχοι μέσα στο κελί

A/A: 122
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 16/02/2008.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Κουτλουμουσίου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 3076

(Η ακόλουθη διήγηση προέρχεται από το βιβλίο του Θεσσαλονικιού φυσικού Διονυσίου Φαρασιώτη). Σε κάποιο καιρό βρέθηκα και πάλι στο Άγιο Όρος. Εντυπωσιασμένος από το πρόσωπο του γέροντα Παϊσίου, πήρα να διαβάσω ένα βιβλίο που είχε γράψει, το βίο του π. Αρσενίου από τα Φάρσαλα της Καππαδοκίας. Κλείστηκα σε ένα κελί της μονής Κουτλουμουσίου και αφοσιώθηκα στη μελέτη. Διάβαζα και εντυπωσιαζόμουνα. «Ρε, παιδί μου», σκεφτόμουν, δεν έχουν μόνο οι γιόγκι δυνάμεις. Και τούτος εδώ ο παπάς πρέπει να ήταν μεγάλος γιόγκι», σκεφτόμουνα. Ενώ είχα διαβάσει προηγουμένως διάφορα ινδουιστικά βιβλία για τη ζωή κάποιων μεγάλων γιόγκι, πρώτη φορά διάβαζα για κάποιο χριστιανό άγιο. Απορούσα : «’ώστε υπάρχουν και στην Ελλάδα και στο χριστιανισμό τόσο πολλοί εξελιγμένοι πνευματικά άνθρωποι!». (Τότε δεν ήμουν σε θέση να ξεχωρίσω τη μεγάλη διαφορά που υπάρχει ανάμεσα σε έναν ορθόδοξο άγιο και σε ένα ινδουιστή γκουρού. Μου φαινόταν το ίδιο.) Συνέχιζα το διάβασμα με όλο και περισσότερο θαυμασμό από την αγία ζωή του π. Αρσενίου. Ξαφνικά άρχισα να ακούω κρότους μέσα στο δωμάτιο. Σαν να έσκαγαν μικρά δυναμιτάκια στον αέρα. Πετάχτηκα έκπληκτος και κοίταζα με ανησυχία και απορία γύρω μου. Δεν μπορούσα να εντοπίσω τίποτα. Οι κρότοι συνεχίστηκαν μπροστά στο πρόσωπό μου, δίπλα στο αυτί μου, πάνω, κάτω, δεξιά, αριστερά. Μέρα μεσημέρι. Κοιτούσα σαν χαζός γύρω μου. Ήμουν φοβισμένος. Έφυγα από το δωμάτιο και πήρα το μονοπάτι για το κελί του π. Παϊσίου. - Γέροντα, το και το μου συνέβη, του είπα ανήσυχος. Γέλασε. - Μη φοβάσαι! Το ταγκαλάκι (δηλ. ο δαίμονας) σε πειράζει. Είδε την ωφέλεια στη ψυχή σου από το βιβλίο και προσπάθησε να σε σταματήσει. Μην ανησυχείς, δεν είναι τίποτα. Με σταύρωσε και με έδιωξε ήρεμο. «Λες να υπάρχει διάβολος στ’ αλήθεια, όπως μου λέει ο γέροντας;», αναρωτιόμουνα στο δρόμο. Φυσικά δεν είχα δεχτεί την εξήγηση που μου έδωσε. «Διάβολος στον 20ο αιώνα;». Δεν το χωρούσε το μυαλό μου. Δεν το σήκωνε η κουλτούρα μου, η μόρφωσή μου, η ιδεολογία μου. Μου φαινόταν πολύ τραβηγμένο. Από την άλλη μεριά όμως τι ήταν εκείνο που έγινε; Αμηχανία… Απορία…

Πηγή: Πηγή : Οι δαίμονες κα τα έργα τους, Ιερά Μονή Παρακλείτου, σελ. 233-234

Το παξιμάδι του σατανά

A/A: 123
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 16/02/2008.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 3077

Όσοι προσπάθησαν να φανούν ανώτεροι από τους άλλους, έπεσαν στην υπερηφάνεια και σε ποικίλους πειρασμούς, Πολλοί απ’ αυτούς χάθηκαν ή πλανήθηκαν. Κάτι τέτοιο έπαθε και ο γερο-Χαράλαμπος που ασκήτευε στα μέσα του 19ου αιώνα στην ομώνυμη Καλύβη των Καυσοκαλυβίων. Είχε την επιθυμία, ή καλύτερα την σατανική υποβολή, να γίνει ανώτερος από τους άλλους. Ήθελε να ασκηθεί στην εγκράτεια, τη νηστεία και τη προσευχή περισσότερο από το γέροντά του. Γι’ αυτό, όταν εκείνος πέθανε, κλείστηκε στη καλύβη του, έχοντας μόνο παξιμάδι και νερό και έβαλε όρο στον εαυτό του να μη βγει αν δεν περάσει ένας μήνας. Κανένα δεν συμβουλεύτηκε για την απόφασή του και σε κανένα δεν τη φανέρωσε. Έγκλειστος τώρα με το θέλημά του, επιδόθηκε σε αγρυπνίες και προσευχές. Οι Καυσοκαλυβίτες πατέρες τον είχαν χάσει. Πέρασε ένας μήνας αλλά δεν εμφανίστηκε. Τώρα ο π. Διονύσιος, που έμενε στη γειτονική Καλύβη των Γενεθλίων της Θεοτόκου, ανησύχησε και πήγε να τον δει μήπως είναι άρρωστος. Φτάνοντας απ’ έξω φώναξε. Μα δεν πήρε απόκριση. Πλησίασε τη πόρτα και είπε «Δι’ ευχών…»Τίποτα. Έσπρωξε τη πόρτα και μπήκε μέσα. Βρήκε το γερο-Χαράλαμπο σκεπασμένο στο κρεβάτι του να τρέμει σαν το ψάρι. Ο π.Διονύσιος του μίλησε, αλλά εκείνος από την τρεμούλα δεν μπορούσε να αρθρώσει λέξη. Τότε τον πλησίασε και του φώναξε : -Γερο –Χαράλαμπε, είμαι ο αδερφός σου ο Διονύσιος. Τι σου συμβαίνει; Γιατί δεν μου μιλάς; Του έδωσε να πιει νερό και να φάει λίγο παξιμάδι. Εκείνος τον κοίταζε φοβισμένος, σαν αφηρημένος, χωρίς να λέει τίποτα. Κάποια στιγμή σαν να συνήλθε. Πετάχτηκε πάνω, αγκάλιασε τον π. Διονύσιο και τον ικέτεψε με δάκρυα : -Αδερφέ μου, σώσε με! Ήρθαν οι δαίμονες να με πνίξουν! Ο π. Διονύσιος τον παρηγόρησε και του έδωσε θάρρος. Ύστερα τον παρακάλεσε : -Πες μου αδερφέ μου, τι έγινε; Γιατί είσαι τόσο φοβισμένος; Ο άλλος τότε, αρκετά ξεθαρρεμένος, άρχισε να διηγείται : -Μου είπε ο λογισμός να γίνω καλύτερος από τους άλλους πατέρες, να γίνω έγκλειστος και νηστευτής. Πέρασα μία βδομάδα με παξιμάδι. Και όταν μου τελείωσε πήγα να βγω για να προμηθευτώ και άλλο. Ανοίγοντας όμως τη πόρτα βρίσκω ένα σακί γεμάτο παξιμάδι. Το πήρα με πολλή χαρά, ενώ ο λογισμός μου ψιθύριζε : «Φαίνεται πως η ζωή που κάνεις με τη νηστεία και την προσευχή είναι αρεστή στο Θεό». Άρχισα μέσα μου να φουσκώνω. Έκλεισα τη πόρτα και επιδόθηκα με περισσότερο ζήλο στη προσπάθειά μου. Πέρασε έτσι ένας μήνας. Τα πράγματα πήγαιναν μια χαρά. Χθες τα μεσάνυχτα όμως, ενώ έλεγα τους Χαιρετισμούς μπροστά στο εικόνισμα της Παναγίας και βρισκόμουν στο «Τείχος ει των παρθένων…» ακούω χτυπήματα στη πόρτα. Βγαίνω έξω και βλέπω ένα γέρο ασπρογένη κουτσό και πολύ άγριο. -Ποιος είσαι, του λέω, και τι θέλεις; -Εγώ παιδί μου, είμαι πνευματικός από την Αγία Άννα και όπως βλέπεις κουτσός. Έμαθα τους αγώνες σου. Και επειδή αγαπώ πολύ όσους αγωνίζονται κρυφά με το θέλημά τους για να τους δοξάσει ο… αυτός φανερά (δεν είπε τη λέξη Θεός) ήρθα με πολύ κόπο να σου φέρω τούτο το παξιμάδι. Σου έφερα και αυτό το καλαθάκι που έχει μέσα 100 λίρες για να αγοράσεις παξιμάδι και να μην βγαίνεις από το καλύβι σου. Λέγοντας αυτά, άπλωσε το χέρι να μου δώσει το καλάθι με τις λίρες. Αλλά τι ήταν αυτό που είδα τότε; Κάτι νύχια κόκκινα, πολύ μεγάλα και γυριστά προς τα μέσα, τόσο που έφταναν μέχρι τον αγκώνα του. Τρόμαξα και του είπα : -Αν θέλεις να σε πιστέψω κάνε το σταυρό σου και έλα μέσα να συνεχίσεις τους Χαιρετισμούς της Παναγίας. Μόλις άκουσε την πρόταση μου, αποκρίθηκε με θυμό : -Εγώ σε λυπήθηκα και ήρθα να σε βοηθήσω, για να συνεχίσεις το καλό σου αγώνα, και εσύ δεν με πιστεύεις και μου λες να πω σ’ αυτή … που μας έκαψε, τέτοια λόγια; Ποτέ! Την ίδια στιγμή έγινε σεισμός με τέτοιο κρότο και πάταγο, που νόμισα πως έπεσε το σπίτι. Αμέσως το καλύβι γέμισε καπνό και εκείνος εξαφανίστηκε, αφήνοντας πίσω του μία αφόρητη δυσοσμία. Από το φόβο μου έπεσα κάτω λιπόθυμος. Δεν ξέρω πόσες ώρες έμεινα έτσι. Όταν συνήλθα, σύρθηκα ως εδώ. Ένα μερόνυχτο έχω που τρέμω, όπως με βλέπεις. Αν δεν ερχόσουνα θα πέθαινα από το φόβο μου. Σε παρακαλώ, βοήθησε με, γιατί δεν μπορώ να μείνω μόνος. Φοβάμαι μήπως ξανάρθουν οι δαίμονες και με πνίξουν. Παναγία μου δεν ξανακάνω τέτοια πράγματα! Ο π. Διονύσιος τον παρηγόρησε αρκετή ώρα και ύστερα τον οδήγησε στον πνευματικό παπα-Συμεών. Εκεί έμεινε ο γερο-Χαράλαμπος μία βδομάδα, εξακολουθώντας να τρέμει από το φόβο του. -Είναι πολύ τρομερό να δείτε τους δαίμονες, έλεγε και ξανάλεγε. Τέλος αφού συνήλθε και ηρέμησε οδηγήθηκε από τον κ. Διονύσιο στην εκκλησία της σκήτης όπου διηγήθηκε σε όλους τους πατέρες το πάθημά του και ζήτησε ταπεινωμένος συγχώρεση. Από τότε ακολουθούσε τη κοινή μοναχική τάξη και δεν έκανε τίποτα χωρίς την ευλογία τη πνευματική και τη γνώμη των πατέρων. Έτσι ησύχασε από τους πειρασμούς του σατανά και τελείωσε σε βαθιά γεράματα την επίγεια ζωή του.

Πηγή: Πηγή : Οι δαίμονες κα τα έργα τους, Ιερά Μονή Παρακλείτου, σελ. 270-273

Ο γερο-Άθωνας

A/A: 124
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 17/02/2008.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 3078

Στην Αγιορείτικη Σκήτη της Αγίας Άννης, στα τέλη του 19ου αιώνα ασκήτευαν πέντε πατέρες σε μία από τις παραλιακές καλύβες. Κάποτε ο διάβολος φθόνησε την προκοπή του νεότερου, του μοναχού Σάββα και του έβαλε λογισμούς ν’ ανέβει στη κορυφή του Άθωνα. Νόμισε – έτσι του το παρουσίασε ο πονηρός – πως εκεί πάνω μένει κάποιος άγιος γέροντας «ο γερο-Άθωνας(!)», τον οποίο έπρεπε οπωσδήποτε να προσκυνήσει. Είπε λοιπόν το λογισμό του στο γέροντα του και τον παρακάλεσε να του δώσει ευλογία για το προσκύνημα. Ο γέροντας διακρίνοντας τη πλάνη του υποτακτικού του αρνήθηκε. Ο μοναχός όμως δεν μπορούσε να ησυχάσει. Και τελικά νικήθηκε από το λογισμό του. Μια μέρα λοιπόν αποφάσισε να φύγει κρυφά από τη συνοδεία και να πραγματοποιήσει την επιθυμία του. Έτσι και έκανε. Πήγε στη Κερασιά και κοινοβίασε για κάμποσο καιρό στο Κελί των Αγίων Πάντων. Κάποιο πρωινό έφυγε και από κει πάλι κρυφά και κίνησε για τη κορυφή. Όταν έφτασε στη θέση Χαϊρι, παρουσιάστηκε ξαφνικά μπροστά τους ένας ασπρογένης και σεβάσμιος γέροντας. -Που πας παιδάκι μου; τον ρώτησε. Φαίνεσαι κατάκοπος και στεναχωρημένος. Τι έχεις; Ο π. Σάββας σάστισε και δεν ήξερε τι να απαντήσει. -Θέλω να προσκυνήσω τον γερο-Άθωνα, κατάφερε μόνο να πει. -Εγώ είμαι, απάντησε ο άλλος. Εσύ που μένεις; -Είμαι από την Αγία Άννα. Έφυγα όμως από την υπακοή μου και πήγα στη Κερασιά. -Και πως δεν σε ξέρω; Εγώ είμαι πνευματικός. Όλοι οι υποτακτικοί που ξεθαρρεύουν και κάνουν το θέλημά τους, έρχονται και μου βάζουν μετάνοια. Εσένα μέχρι τώρα φαίνεται σε σκέπαζε φαίνεται η υπακοή που είχες κάνει στο γέροντά σου. Αλλά δεν πειράζει. Τώρα δεν χρειάζεται να κουραστείς άλλο. Είδα την προαίρεσή σου και ήρθα μόνος μου. Έλα να με προσκυνήσεις. Μην κάνεις τον κόπο ν’ ανέβεις στη κορυφή. Βάλε μου μετάνοια. Μετά γύρισε στο κελί και στο θέλημά σου και θα φροντίσω για σένα. Ο μοναχός, σκοτισμένος, έσκυψε και έβαλε μετάνοια. Καθώς όμως φιλούσε το χέρι του γέροντα, είδε ότι τα νύχια του έφταναν ως τον αγκώνα και ότι το χέρι σαν να είχε κάτι μεγάλα λέπια. Τότε κατάλαβε πως είχε προσκυνήσει τον ίδιο το διάβολο. Ήταν όμως αργά. Το κακό είχε γίνει. -Τώρα πια, του είπε ο σατανάς, είσαι δικός μου. Μια μέρα θα έρθω να σε πάρω. Αμέσως έγινε άφαντος. Ο δύστυχος Σάββας μόλις φίλησε το σατανικό χέρι έπεσε κάτω λιπόθυμος. Ύστερα από πολλές ώρες τον βρήκαν περαστικοί μοναχοί σε κακά χάλια και τον οδήγησαν στη καλύβη του, στην Αγία Άννα. Έκανε τρεις μέρες να συνέλθει. Ζήτησε πολλές φορές συγχώρεση από το γέροντα και τους παραδελφούς του και εκείνοι με τη σειρά τους άρχισαν να παρακαλούν μερόνυχτα το Θεό για τη σωτηρία του. Από τότε πάντως ο ταλαίπωρος παρουσίαζε φρενικές διαταραχές. Συχνά κλεινόταν στον εαυτό του και έκλαιγε απαρηγόρητα. Πέρασαν πολλά χρόνια, αλλά ο π. Σάββας δεν μπορούσε να ησυχάσει. Και μια μέρα έγινε κάτι απροσδόκητα τρομερό. Βρισκόταν σε μία ψαρόβαρκα μαζί με άλλους δύο μοναχούς. Ξαφνικά φύσηξε ένας ανεμοστρόβιλος που σήκωσε και πήρε τον π. Σάββα μπροστά στα μάτια των άλλων πατέρων. Δεν ξαναφάνηκε πια. Τον είχε αρπάξει ο σατανάς ολόσωμο. Και αυτό έγινε την ίδια ακριβώς ώρα που είχε βάλει μετάνοια στο διάβολο πάνω στο Χαϊρι.

Πηγή: Οι δαίμονες και τα έργα τους, Ιερά Μονή Παρακλείτου, σελ. 273-275

Ο γερο-Αββακούμ

A/A: 125
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 17/02/2008.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Βίγλα - Αγιος Νείλος του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 3079

Ο Λαυριώτης μοναχός γερο-Αββακούμ (+1979), που είχε το χάρισμα να αποστηθίζει ολόκληρα κεφάλαια της Αγίας Γραφής, ασκήτευε πρώτα στη Βίγλα. Η εμφάνιση ενός δαίμονα όμως, που προσπάθησε να τον πλανήσει, τον έκανε να φύγει τρομαγμένος για τη Λαύρα. Να πως έγινε : Προσευχόταν κάποτε με το κομποσκοίνι σ’ ένα βιγλιώτικο βράχο. Ξαφνικά του παρουσιάζεται ένας δαίμονας με μορφή αγγελική και του λέει : -Αββακούμ μ’ έστειλε ο Θεός να σε πάρω στο Παράδεισο, γιατί έγινες πια Άγγελος. Έλα να πετάξουμε! Ο γέροντας τα ‘χασε. -Πώς να πετάξω; ρώτησε φοβισμένος. Εσύ έχεις φτερά και πετάς. -Και εσύ Αββακούμ, έχεις φτερά, γιατί έγινες άγγελος αλλά δεν τα βλέπεις. Αμέσως ο ασκητής έκανε ταπεινά το σταυρό του, λέγοντας : -Παναγία μου, τι είμαι εγώ για να πετάξω; Δεν πρόλαβε να τελειώσει και είδε τον «άγγελο» να μεταμορφώνεται. Έγινε μαύρο, αλλόκοτο κατσίκι με φτερά σαν τις νυχτερίδας, πέταξε κάτω στο γκρεμό, προς τη θάλασσα και εξαφανίστηκε. -Σ’ ευχαριστώ Παναγία μου, που με προστάτεψες και δεν με γκρέμισε στο χάος ο πονηρός, φώναξε ο γέροντας ανακουφισμένος αλλά και συγκλονισμένος. Αμέσως σηκώθηκε και μπήκε στη καλύβη του, πήρε το ντορβά του και πήγε στη Μεγίστη Λαύρα όπου και έμεινε ως την κοίμησή του για πνευματική ασφάλεια.

Πηγή: Οι δαίμονες και τα έργα τους, Ιερά Μονή Παρακλείτου, σελ. 294-295

Ο Θεός δεν ανέχεται τη μαγεία

A/A: 126
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 20/02/2008.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Κατουνάκια του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 3086

Το επόμενο περιστατικό που φανερώνει πόσο αποστρέφεται ο Θεός τη μαγεία το διηγήθηκε ο μακαριστός γέροντας παπα-Εφραίμ ο Κατουνακιώτης (1912-1998). «Κάποτε προσευχόμουνα για μια εξαδέλφη μου, πολύ πονεμένη. Αυτή όμως είχε μπλέξει με τη μαγεία. Η προσευχή μου ήταν θερμή και επίμονη. Ξεπέρασα κάθε όριο παρακαλώντας : «Χριστέ μου, για το αίμα που έχυσες πάνω στο σταυρό, ελέησε και αυτή την ψυχή!». Μα ξαφνικά έφαγα ένα μπάτσο, που ήταν όλος δικός μου. Ο Θεός όλα τα ανέχεται, αλλά τη μαγεία…μακριά!»

Πηγή: Οι δαίμονες και τα έργα του, Ιερά Μονή Παρακλείτου, σελ. 361

Ο ανιψιός του στρατηγού

A/A: 127
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 24/02/2008.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Αγίου Διονυσίου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 3091

Τον Οκτώβριο του 1913 ο επιτελάρχης του εθνικού στρατού στρατηγός Δούσμανης έστειλε στη Μονή Διονυσίου του Αγίου Όρους έναν ανιψιό του δαιμονισμένο. Τον συνόδευαν δύο στρατιώτες. Σε συστατική επιστολή του προς τους πατέρες της μονής ο στρατηγός έγραφε : «Εδώ πατέρες εις την πατρίδα μου (Κέρκυρα) είναι το καλλίτερον ψυχιατρείον της Ελλάδος και έμεινεν εκεί ο ανιψιός μου αυτός Ιωάννης αλλά δεν είδομεν καμία βελτίωσιν, μας είπον δε και οι ιατροί ότι εξήντλησαν όλα τα μέσα της επιστήμης. Ως εκ τούτου απεφασίσαμεν να τον στείλωμεν εις τα άγια μέρη σας και παρακαλούμε να τον δεχτείτε και να του κάνετε ότι είναι δυνατόν πνευματικώς. Ίσως δι’ ευχών σας λυπηθεί ο Θεός και ημάς και αυτόν και τον κάμη καλά». Το μοναστήρι τον δέχτηκε τόσο από καθήκον όσο και από υποχρέωση προς το στρατηγό, που ήταν ένας από τους κύριους συντελεστές των νικηφόρων πολέμων του 1912-13 Τον πήγαν οι στρατιώτες ελαφρά δεμένο αλλά είπαν στους μοναχούς να τον προσέχουν γιατί παρουσιάζει τάσεις φυγής και δεν είχε επίγνωση του κινδύνου. Έτσι τον έκλεισαν σε ένα δωμάτιο του ξενώνα με παράθυρα σιδερόφραχτα. Εκεί πήγαιναν οι ιερείς και του διάβαζαν ευχές και εξορκισμούς. Συνήθως ήταν ήσυχος. Όταν όμως είχε κρίσεις φώναζε, βλαστημούσε και λυνόταν από τα δεσμά. Μια μέρα μάλιστα ο βαρκάρης της μονής τον έδεσε με ναυτικούς κόμπους αλλά και πάλι μέσα σε λίγα λεπτά λύθηκε. Όταν τον επισκέπτονταν κάποιος αδελφός συνήθιζε οδηγημένος από το δαίμονα να του αποκαλύπτει το παρελθόν του και ιδίως τις ανεξομολόγητες αμαρτίες του. Ήταν τότε αρχοντάρης κάποιος νέος μοναχός που είχε εργαστεί χρόνια σε ξενοδοχεία και εστιατόρια της Αθήνας. Αυτός λοιπόν του πήγαινε τα απαραίτητα αλλά άκουγε κάθε φορά… φιλιππικούς για την παλιά του αμαρτωλή ζωή. -Ορίστε μούτρα για μεγαλόσχημος καλόγερος! Δεν θυμάσαι βρε τι έκανες εκεί στα παγκάκια του Ζαππείου και στα ξενοδοχεία; Τέτοια του έλεγε και άλλα χειρότερα. -Δεν ξαναπάω εκεί, είπε κάποτε ταραγμένος ο αρχοντάρης σ’ ένα αδερφό. Θα πω στον γέροντα να στείλει άλλον. Κάθε φορά που με βλέπει με ρεζιλεύει. -Είναι αλήθεια όσα λέει ή γαβγίζει με τη συνέργια του δαίμονα; τον ρώτησε ο αδερφός. -Δυστυχώς είναι όπως τα λέει. -Δεν τα εξομολογήθηκες αυτά τα αμαρτήματα; -Όχι γιατί ντρέπομαι, απάντησε εκείνος στενάζοντας -Να πας αμέσως στον παπα-Νεόφυτο να εξομολογηθείς καταλεπτώς για να φύγει το βάρος από πάνω σου και να μην μπορεί ο δαίμονας να σε στηλιτεύει. Πραγματικά πήγε στο πνευματικό και εξομολογήθηκε. Επιστρέφοντας επισκέφθηκε πάλι τον δαιμονισμένο. Εκείνος μόλις τον είδε φώναξε :- -Τώρα θα σ’ αρχίσω πάλι από το εξώφυλλο του κατάστιχου και θα σου τα ψάλλω όπως πρέπει. Ξαφνικά όμως αγρίεψε και άρχισε να φωνάζει : -Δεν βλέπω τίποτα! Ποιος τα έσβησε; Ποιος σε συμβούλεψε; Τι να σου κάνω τώρα που δεν βλέπω τίποτε μέσα στο κατάστιχο; Ακούγοντας αυτά ο αδερφός, δόξασε το Θεό που οικονομεί τη σωτηρία μας με την εξομολόγηση. Όσο για τον Γιάννη, χάρη στις ευχές και στους εξορκισμούς των πατέρων ελευθερώθηκε από το δαιμόνιο στην εορτή των Αρχαγγέλων, 8 Νοεμβρίου. Και να πως : Η αγρυπνία μόλις είχε αρχίσει. -Σε λίγη ώρα, είπε ο ηγούμενος στους πατέρες, θα κατεβάσουμε στο ναό τον αδερφό Ιωάννη. Ας παρακαλέσουμε όλοι να τον λυπηθούν ο Θεός και οι άγιοι Αρχάγγελοι ώστε να απαλλαγεί από τα δεσμά του διαβόλου. Πραγματικά, ήρθε ο Γιάννης και κάθισε σε ένα στασίδι σχετικά ήσυχος. Στους Αίνους τον πήγανε να προσκυνήσει την εικόνα των αγίων Αρχαγγέλων . Όταν όμως τον έφεραν πίσω στη θέση του, φαινόταν ανήσυχος και σηκώνονταν να φύγει. Στο δοξαστικό του αρχαγγέλου Μιχαήλ «Όπου επισκιάσει η χάρις σου, Αρχάγγελε, εκείθεν του διαβόλου διώκεται η δύναμις…» ο Γιάννης πετάχτηκε και έφυγε σαν αστραπή. Βγαίνοντας από τη λιτή, όρμησε στον εξώστη που βλέπει στη θάλασσα και έχει ύψος εκατό μέτρα. Οι πατέρες έτρεξαν πίσω του τρέμοντας μην γκρεμιστεί. Ευτυχώς όμως τον πρόλαβαν στη καμάρα, μια θολωτή αψίδα σε μικρή απόσταση από τη λιτή, με τους αγίους Αρχαγγέλους ζωγραφισμένους δεξιά και αριστερά της. Εκεί στάθηκε ακίνητος. -Τι έπαθες Γιάννη; τον ρώτησαν λαχανιασμένοι. -Δεν έπαθα τίποτα. Έγινα καλά! Οι άγιοι Αρχάγγελοι με θεράπευσαν! Και αφού σταυροκοπήθηκε ασπάστηκε ευλαβικά τις εικόνες τους. Σε λίγες μέρες έφυγε από τη μονή υγιής. Αργότερα ο στρατηγός Δούσμανης έστειλε επιστολή με την οποία ευχαριστούσε τους πατέρες για τη θεραπεία του ανιψιού του.

Πηγή: Οι δαίμονες και τα έργα τους, Ιερά Μονή Παρακλείτου, σελ. 457-460

Οι παράδοξοι πετροβολισμοί

A/A: 128
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 25/02/2008.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 3092

Το 1900 ένας νεαρός ζαχαροπλάστης από τη Θεσσαλονίκη, ο Αστέριος, μετανοώντας για την αμαρτωλή του ζωή, αποφάσισε να ντυθεί το μοναχικό σχήμα και να εγκαταβιώσει στην αγιορείτικη Μονή Διονυσίου. Ως δόκιμο τον έστειλαν στο Μονοξυλίτη, μετόχι της μονής μέσα στο Άγιο Όρος. Οι γονείς του όμως από τη Θεσσαλονίκη, ανάστατοι και καταπικραμένοι από το διάβημα του γιου τους, κίνησαν γη και ουρανό για να τον… «σώσουν», να τον ξαναφέρουν δηλαδή στο κόσμο! Δεν δίστασαν μάλιστα να ζητήσουν και τη βοήθεια του σατανά, καταφεύγοντας σε μαγείες. Ο Αστέριος άρχισε ξαφνικά να αισθάνεται κάποια πίεση σαν κάτι να έσφιγγε καταθλιπτικά τη καρδιά του. Και όπως δεν ήταν αμύητος σε τέτοιου είδους θέματα, γιατί και ο ίδιος στη κοσμική ζωή του είχε σχέσεις με μάγους, συμπέρανε με ακρίβεια τις ενέργειες των γονιών του. Τον κυρίεψε αγωνία που γινόταν όλο και πιο έντονη. Από εσωτερική ανάγκη πύκνωνε την προσευχή, ζητούσε τη βοήθεια του Θεού, υπογράμμιζε με πόνο στο «Πάτερ Ημών» το «ρύσαι ημάς από του πονηρού». Οι άλλοι αδερφοί στο Μονοξυλίτη δεν είχαν υποψιαστεί ακόμα το παραμικρό. Ένα πρωινό όμως μετά την ακολουθία, δέχονται ξαφνικά από πάνω από το δάσος πετροβολισμούς! Ευτυχώς που κανένας τους καθώς και κανένα από τα πράγματα του μετοχιού δεν έπαθε κακό. Άφησαν να περάσει λίγη ώρα. Κάποιοι περαστικοί φαίνεται είχαν όρεξη γι’ αστεία. Σαν ξεκίνησαν όμως για τις εργασίες τους οι πετροβολισμοί τους πήραν από πίσω. Έτρεξαν τότε φοβισμένοι και κλείστηκαν στην εκκλησία. Δεν τολμούσαν να βγουν από κει γιατί αμέσως άρχιζε το πετροβόλημα. Ύστερα από σχετική αίτηση του οικονόμου του μετοχιού γερο-Δωρόθεου, ήρθε απόσπασμα σεϊμένηδων (χωροφυλάκων) από τις Καρυές. Με έρευνες και ομαδικούς πυροβολισμούς προς το μέρος απ’ όπου έρχονταν οι πετροβολισμοί κατάλαβαν πως δεν ήταν επίβουλοι άνθρωποι. Έτσι βεβαιώθηκαν πια πως είχαν να κάνουν με αόρατους εχθρούς. Τότε πήρε το λόγο ο δόκιμος Αστέριος και έριξε φως στην υπόθεση. -Εγώ είμαι η αιτία του κακού! Για να πεισθείτε, αφήστε με να βγω μόνος μου έξω. Θα δείτε τότε πως οι πέτρες θα στραφούν εναντίον μου. Και πραγματικά έτσι έγινε. Οι πέτρες, χωρίς να τον χτυπούν, έπεφταν γύρω του. Μα το πιο παράδοξο ήταν πως όταν έφτανε στο εκκλησάκι του Αγίου Αρτεμίου, από το δρόμο που οδηγεί στο κόσμο, οι πετροβολισμοί σταματούσαν για να ξαναρχίσουν όταν γύριζε στο μετόχι! Μετά τη διαπίστωση αυτή, τον απομόνωσαν στο ναό. Οι δόκιμοι και οι νέοι μοναχοί είχαν τρομοκρατηθεί γι’ αυτό ο γερο-Δωρόθεος ζήτησε με επιστολή βάρκα από το μοναστήρι για να παραλάβει τον Αστέριο. Όταν σε λίγες μέρες ήρθε η βάρκα, ο νέος και ο συνοδός του παπα-Μάρκος, εφημέριος του Μονοξυλίτη, κατέβηκαν στη παραλία χωρίς προβλήματα. Μόλις όμως μπήκαν στη βάρκα, άρχισαν να πέφτουν βροχή οι πέτρες μπροστά τους. Οι βαρκάρηδες τα χρειάστηκαν. Τράβηξαν στα ανοιχτά αλλά οι πέτρες έφταναν και εκεί. Ο ευλαβέστατος παπα-Μάρκος σηκώθηκε, έβαλε το πετραχήλι του και άρχισε τους χαιρετισμούς της Παναγίας. Αμέσως έπαψε η δαιμονική ενέργεια. Έτσι έφτασαν ήσυχοι στη μονή. Μερικοί δύσπιστοι πατέρες που είχαν πληροφορηθεί τα γεγονότα ειρωνεύτηκαν τον παπά : -Που είναι οι πέτρες; Να, δεν γίνεται τίποτα! Ψευδαισθήσεις ήταν όλα… Αλλά την ίδια στιγμή τους αποστόμωσε ένας πετροβολισμός που ήρθε από την κορυφή του διπλανού πύργου! Στο μεταξύ είχε επιδεινωθεί και η υγεία του Αστέριου. Ένιωθε ένα σφίξιμο στο λαιμό και είχε τάση εμετού. Γι’ αυτό και δεν κοινωνούσε. Η σύναξη των γερόντων της μονής που συνήλθε χωρίς καθυστέρηση, πήρε την απόφαση να σταλεί ο δόκιμος στον περίφημο πνευματικό παπα-Σάββα τον Μικραγιαννανίτη (1821-1908). Αποτελούσε γενική πεποίθηση των Αγιορειτών πατέρων ότι οι προσευχές του πνευματοφόρου παπα-Σάββα «μαστίγωναν» τα πονηρά πνεύματα και τα έτρεπαν σε φυγή. Η καλύβη της Αναστάσεως όπου έμενε ο πνευματικός, πέρασε τρία μερόνυχτα συνταρακτικά. Από την ώρα που μπήκε εκεί ο Αστέριος, προπαντώς τις νύχτες, πελώριες πέτρες άρχισαν να κόβονται από τους γειτονικούς βράχους, να περνούν πάνω και δίπλα από τη καλύβη και με τρομακτικό πάταγο να γκρεμίζονται στο διπλανό βάραθρο, προς τη θάλασσα. Άγριες φωνές τάραζαν την περιοχή. Φοβερές βλαστήμιες μόλυναν τον αέρα. Ο παπα-Σάββας παρά τα γεράματά του, επιδόθηκε σε τέλεια νηστεία και αδιάλειπτη προσευχή για τρεις μέρες. Και την τέταρτη διάβασε στον Αστέριο την εξορκιστική ευχή : -«Εξορκίζω σε, πνεύμα ακάθαρτο, κατά του Θεού του τα πάντα λόγω κτίσαντος και του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, φοβήθιτι, φύγε, δραπέτευσον, αναχώρησον από του δούλου του Θεού Αστερίου… Άπελθε εις γην άνυδρον, έρημον, αγεώργητον…» -Αυτό ήταν! Ο Αστέριος έβηξε δυνατά. Από το στόμα του πετάχτηκε κάτι σαν ζώο, σαν αλεπού, που αφού αγριοκοίταξε τον πνευματικό και έτριξε τα δόντια του, έγινε άφαντο. Το είδαν καθαρά και οι τέσσερις υποτακτικοί του παπα-Σάββα, που παραβρίσκονταν εκεί, οι πατέρες Ονούφριος, Ιλαρίων, Πέτρος και Σάββας Ο δόκιμος ηρέμησε και ανάσανε με ανακούφιση. Γεμάτος ευγνωμοσύνη έπεσε στα πόδια του πνευματικού και τα’ βρεξε με δάκρυα χαράς, -Άγιε του Θεού, αναφώνησε, μ’ έσωσες. Έγινα καλά. Το φρικτό βάρος έφυγε από πάνω μου. Πώς να σε ευχαριστήσω; Την άλλη μέρα στη Λειτουργία κοινώνησε. Ο παπα-Σάββας τον κράτησε δύο-τρεις μέρες κοντά του και ύστερα του σύστησε να πάει στις Καρυές και να ζήσει μόνος του σε ένα κελί με νηστεία, αγρυπνία και προσευχή. Πραγματικά ο Αστέριος, που ονομάστηκε Αθανάσιος στη μοναχική του κουρά, πέρασε την υπόλοιπη ζωή του σ’ ένα ταπεινό καλυβάκι της Μονής Κουτλουμουσίου, ξεχωρίζοντας για την ευλάβεια, την ταπείνωση και την ασκητικότητά του. Κοιμήθηκε οσιακά στις 7 Αυγούστου του 1945.

Πηγή: Οι δαίμονες και τα έργα τους, Ιερά Μονή Παρακλείτου, σελ. 468-471

Σαν αλεπού

A/A: 129
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 26/02/2008.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Κατουνάκια του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 3093

Ο χημικός Σπύρος Μενάγιας, ο μετέπειτα αγιορείτης μοναχός Γεράσιμος (1881-1957), αφού πέρασε από τα σκοτεινά σοκάκια της αθεΐας, της ασωτίας και του πνευματισμού, βγήκε στο φως ανακαλύπτοντας την αληθινή πίστη στον Θεάνθρωπο Ιησού. Και τότε ο 39χρονος ήδη, περιφρόνησε τη δόξα, το χρήμα, τις ηδονές και τη σοφία του κόσμου τούτου, πήγε στο Άγιο Όρος, φόρεσε το ταπεινό ασκητικό ένδυμα και έζησε με παραδειγματική ακτημοσύνη ως την οσιακή τελευτή του. Εξαιτίας όμως της εμπλοκής του στα δίχτυα του πνευματισμού, τα πονηρά πνεύματα είχαν αποκτήσει δικαιώματα πάνω του και τον τυραννούσαν πολύ. Με τον καιρό μάλιστα η κατάσταση του χειροτέρευε. Έτσι μια μέρα λίγο μετά τη κουρά του στο Κατουνακιώτικο Ησυχαστήριο του Αγίου Γερασίμου, ο γέροντάς του, ο μεγάλος νηπτικός Καλλίνικος (1853-1930) του είπε : -Τώρα αδερφέ μου, θ’ αγωνιστούμε μαζί εναντίον του δαίμονα. Για σαράντα μέρες θα προσευχόμαστε αδιάλειπτα στον Κύριο, την Υπεραγία Θεοτόκο, τον Τίμιο Πρόδρομο, τον άγιο Γεράσιμο και όλους τους αγίους, παρακαλώντας τους να σε απαλλάξουν από την τυραννία του πονηρού. Στο διάστημα αυτό θα εξομολογείσαι καθημερινά με ταπεινό φρόνημα. Προσπάθησε να εξευτελίζεις τον εαυτό σου μπροστά στο Θεό και στους ανθρώπους και να πιστεύεις ακράδαντα πως είσαι ο κατώτερος απ’ όλους. Για σαράντα μέρες γέροντας και υποτακτικός δεν έβαλαν μπουκιά στο στόμα τους. Μόνο κάθε δύο μέρες, που έκαναν θεία Λειτουργία, έπαιρναν αντίδωρο και Αγιασμό. Ο σατανάς στο μεταξύ πολέμησε πολύ άγρια τον π. Γεράσιμο, που πέντε φορές λιποψύχησε και έφυγε τρέχοντας από το καλύβι. Κάθε φορά ωστόσο οι παραδελφοί του, ο π. Νεόφυτος και ο παπα-Δανιήλ, τον προλάβαιναν και τον γύριζαν πίσω με λόγια αγάπης και παρηγοριάς. Την τεσσαρακοστή ημέρα ένιωσε ένα μεγάλο φούσκωμα και ένα ασήκωτο βάρος στη κοιλιά του. Του ερχόταν να κάνει εμετό, αλλά δεν μπορούσε. Την ώρα του Εσπερινού, στο «Φως Ιλαρόν» και στη φράση «υμνούμεν Πατέρα, Υιόν και Άγιο Πνεύμα Θεόν», η τάση του για εμετό έγινε εντονότερη. Και ξαφνικά αισθάνθηκε να βγαίνει κάτι από το στόμα του. Μόλις το ξέρασε, τι να δει! Ήταν ένα μικρό ζώο σαν αλεπού που εξαφανίστηκε αμέσως αφήνοντας πίσω του μια αφόρητη δυσοσμία. (Σημ. Aragorn : Παρόμοιο περιστατικό εδώ : http://www.paranormap.net/index.php?module=vash&id=3092). Ο π. Γεράσιμος έπεσε κάτω μισολιπόθυμος. Οι πατέρες τον σήκωσαν και τον κάθισαν σ’ ένα στασίδι. Σε λίγο ένιωσε καλύτερα. Και όταν ο γερο-Καλλίνικος είπε το «Νυν απολύεις…» συνήλθε τελείως. Τώρα ήταν ελαφρός σαν πουλάκι. Ο νους του καθάρισε. Οι ζαλάδες και οι πονοκέφαλοι που τον ταλαιπωρούσαν για χρόνια χάθηκαν μια για πάντα. Το δαιμόνιο δεν τον ξαναενόχλησε. -Όσο ζω, του είπε ο γέροντας, δεν θα αναφέρεις σε κανένα αυτό το θαύμα της θεραπείας σου.

Πηγή: Οι δαίμονες και τα έργα τους, Ιερά Μονή Παρακλείτου, σελ. 471-473

Το δαιμόνιο, ο άγγελος και η Παναγία

A/A: 130
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 01/03/2008.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 3100

Ήταν Μάρτιος του 1984 όταν γύρισα στην Ελλάδα. Είχα ένα περίεργο αίσθημα «δύναμης». Αισθανόμουν άτρωτος, πολύ δυνατότερος από τους ανθρώπους γύρω μου. Μπορώ να βρω με ακρίβεια την αρχή αυτού του αισθήματος. «Κάτι» είχε βγει από το σώμα εκείνου του Ολλανδού γιόγκι, του μαθητή του Babaji και μπήκε μέσα μου. Τότε «άλλαξα». Δεν είχε περάσει μήνας αφότου γύρισα από την Ινδία και βρισκόμουν πάλι στο Άγιο Όρος. Η άνοιξε δεν είχε μπει για τα καλά, γι’ αυτό ο π. Παϊσιος μου είπε να περάσω μέσα στο αρχονταρίκι του. Πιάσαμε κουβέντα, δεν θυμάμαι ακριβώς για ποιο θέμα. Αυτή τη φορά ο χρόνος περνούσε και ο γέροντας δεν έλεγε να με διώξει. Σε λίγο χτύπησε το κουδουνάκι. Μ’ άφησε ο γέροντας μέσα στο δωμάτιο και πήγε ν’ ανοίξει. Δεν άργησε να φανεί στη πόρτα ένας επισκέπτης, πενηντάρης περίπου. Με χαιρέτησε και καθίσαμε και οι τρεις μας στο δωμάτιο. Αφού κεράστηκε ο άνθρωπος το καθιερωμένο λουκουμάκι με νερό, άρχισε μία γενική κουβέντα. Έπειτα από λίγο ο γέροντας μου είπε να περάσω στο διπλανό δωμάτιο όπου είχε την εκκλησία του. Σηκώθηκα λοιπόν και μπήκα στην εκκλησία. Προσκύνησα τις εικόνες και κάθισα σ’ ένα στασίδι, πότε λέγοντας την ευχή, πότε χαζεύοντας έξω από το μικρό παράθυρο που βρισκόταν απέναντί μου. Ήταν ένα μουντό συννεφιασμένο μεσημέρι. Συνέβη ξαφνικά. Έτσι απότομα. Λες και γύρισε κάποιος διακόπτης και ξαφνικά έλαμψε δυνατό φως μέσα στο δωμάτιο. Έτσι απότομα απέκτησα μία καινούργια «αίσθηση». Το σώμα μου ήταν ακίνητο. Τα πράγματα μέσα στην εκκλησία έλαμπαν, άστραφταν. Λες και κάθε αντικείμενο εξέπεμπε από μέσα του φως. Ακόμα και οι τοίχοι κατά κάποιο τρόπο ήταν φωτεινοί. Μέσα από το παράθυρο είδα ένα διάφανο, λευκό σαν νερό, αστραφτερό «συννεφάκι» χωρίς περίγραμμα, χωρίς μορφή. Φως λευκό, αστραφτερό ξεχύνονταν από μέσα του, ή καλύτερα να πω ότι ήταν ένα άϋλο φως περιορισμένο στο χώρο, ταχύτατα κινούμενο… Ήταν ένα φωτεινό ον!!… Πετούσε γύρω από το κελί. Η αλλαγή αυτή που μου συνέβη, άρχισε ξαφνικά μόλις το είδα και έσβησε σιγά-σιγά. Ένιωθα μια βαθιά ηρεμία, μια ακλόνητη ειρήνη, μια πληρότητα, μια σιγουριά, έλλειψη κάθε φόβου. Το είδος, η ποιότητα και η ένταση των συναισθημάτων δεν είχαν τίποτε το ανάλογο με ότι γνώριζα πριν αρχίσουν να μου συμβαίνουν τέτοια πράγματα. Έμεινα καθισμένος ήσυχα στο στασίδι μου. Έπειτα από λίγο μπήκε ο γέροντας. Γύρισα πολύ ήρεμος και του είπα : -Γέροντα, είδα έναν άγγελο… Με κοίταξε καλά-καλά στο πρόσωπο, μέσα στα μάτια, σαν να διάβαζε κάποια σημάδια. -Α! Α!… καλά… πάμε μέσα, είπε ήρεμα. Με πήρε μετά και μπήκαμε στο άλλο δωμάτιο όπου περίμενε ο επισκέπτης. Είχαν τελειώσει τη κουβέντα. Κόντευαν πια δύο ώρες που ήμουν στο κελί και περίμενα να μας ξεπροβοδίσει σιγά-σιγά. Ο γέροντας όμως, δεν έδειχνε τέτοια διάθεση. Μας άρχισε τις ιστορίες διανθισμένες με πολλά αστεία. Ο επισκέπτης ήταν καθισμένος δίπλα στο γέροντα, στον ίδιο πάγκο, εγώ χώρια, απέναντί τους, πάνω σ’ ένα κούτσουρο. Άρχισε να λέει μία ιστορία για κάποιον : -Που λέτε, είχε πάει κάποιος εκεί κάτω…, (έψαχνε να βρει τη λέξη). Στο Πακιστάν να πούμε (το είπε ευχαριστημένος που το βρήκε και με κοίταξε!)… Εκεί λέει, έμπλεξε ο άνθρωπος… τον μουτζούρωσαν και στο πρόσωπο με κάτι στάχτες. Θυμήθηκα τη στάμπα από το καμένο βούτυρο της θυσίας, που μου έκανε ο γιόγκι μαθητής του Babaji στην Ινδία, ανάμεσα στα μάτια μου και δαγκώθηκα. Καθώς μιλούσε, με κοιτούσε πότε-πότε με σημασία ενώ τον περισσότερο χρόνο απευθυνόταν στον επισκέπτη. Γρήγορα κατάλαβα ότι μιλούσε για μένα. Για το ταξίδι μου στην Ινδία. Και μιλούσε με τέτοιο τρόπο ώστε να μην καταλάβει ο άλλος ότι πρόκειται για μένα. Τώρα πια ένιωθα περίεργα. Μία ταραχή, μια αναστάτωση. Κάτι αντιδρούσε μέσα μου. -Εκεί κάτω λοιπόν τον πείραξε ο διάβολος. Όμως και αυτός έλεγε την ευχή και δεν άφηνε τον διάβολο σε ησυχία. Γύρισε, με κοίταξε, εγώ κατάλαβα και άρχισα να λέω με το νου μου την ευχή. «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με». Δεν πρόσεχα πια τόσο τη διήγηση, την προσοχή μου την τραβούσε η ευχή. Εκεί που μιλούσε και σαν να έλεγε μία φράση της ιστορίας, γύρισε σε εμένα και είπε : -Πνεύμα ακάθαρτο, βγες από το πλάσμα τούτο. Και αμέσως κατόπιν συνέχισε την ιστορία του, ενώ κρατούσε τον άλλο από τον καρπό του χεριού του. Ύστερα από λίγο με ξανακοίταξε, λέγοντας πάντοτε σαν μέρος της ιστορίας τη φράση : -Πνεύμα ακάθαρτο, βγες από το πλάσμα τούτο. Το πρόσωπο του έλαμπε με μία μυστική κρυφή λάμψη και ωστόσο γινόταν αντιληπτή από μένα. Ήταν σοβαρός και τα μάτια του είχαν πάρει μία έκφραση που φανέρωνε την κρυφή δόξα της ψυχής του. Συνέχισα να λέω με ένταση την ευχή. Εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσα να ξεκαθαρίσω τη σημασία αυτού που γινόταν. Γύρισε για τρίτη φορά και είπε : -Πνεύμα ακάθαρτο, βγες από το πλάσμα τούτο. Ένιωσα κάτι να βγαίνει από μέσα μου, κάτι άυλο να ξεχωρίζει και να ξεκολλάει από μένα. Ένιωθα να ελευθερώνονται το μυαλό και η ψυχή μου από την έντονη επίδραση κάποιου άλλου πνεύματος. Ένιωσα ξαλαφρωμένος, σαν ένα μεγάλο βάρος που δεν το καταλάβαινα προηγουμένως να φεύγει από πάνω μου. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα πόσο πιεσμένος ήμουν. Αυτό το πράγμα που βγήκε από μέσα μου, το ένιωσα να στέκεται πίσω αριστερά μου, μια παρουσία που η δύναμή του σε πλάκωνε. Βάραινε τη ψυχή και από μακριά. Σηκώθηκα να απομακρυνθώ απ’ αυτή την παρουσία και γύρεψα καταφύγιο ανακουφισμένος και ήσυχος στα γόνατα του γέροντα. Πήγα και κάθισα κάτω στο πάτωμα δίπλα στα πόδια του. Εκείνη τη στιγμή σχεδόν ταυτόχρονα με τα λόγια του γέροντα και τη δικιά μου ελευθέρωση, ο επισκέπτης τινάχτηκε όρθιος απότομα με μία έκπληξη και ένα θαυμασμό που τον είχαν φέρει εκτός εαυτού. -Παναγία μου, Παναγία μου, τι ευωδία είναι αυτή; Γέροντα, γέροντα, φώναζε σαν να ευχαριστούσε, είναι η Παναγία δίπλα! Μία μεγάλη χαρά τον είχε καταλάβει και τον έκανε να ξεχάσει την ιστορία, τη συμπεριφορά του, τα πάντα. Φώναζε, φώναζε από τη χαρά του και μας παρακαλούσε να πάμε δίπλα στην εκκλησία. Εγώ έπαψα να αισθάνομαι μέσα στο δωμάτιο τη φοβερή παρουσία αυτού του πράγματος που πριν από τα λόγια του γέροντα το είχα φορτωθεί και το κουβαλούσα μέσα στη ψυχή μου. Ήταν η λάμψη της δόξας της Παναγίας που το είχε διώξει από την ψυχή μου και από το δωμάτιο «το πνεύμα το ακάθαρτο», όπως το ονόμαζε ο γέροντας; Ήταν το άρωμα της ψυχής της, η πνευματική ευωδία της Παναγίας που αντιλήφθηκε η ψυχή του επισκέπτη και πηδούσε σαν κουταβάκι από τη χαρά; Γι’ αυτά τα πράγματα κανείς δεν είναι βέβαιος, με εκείνο το είδος της βεβαιότητας που στηρίζεται σ’ όσα βλέπουν τα μάτια μας και ακούνε τα αυτιά μας. Όμως υπάρχει και μία άλλου είδους βεβαιότητα που γεννιέται μέσα στη ψυχή του ανθρώπου από «θεϊκή πληροφορία». Αυτή η θεϊκή βεβαιότητα είναι πολύ βαθιά και σίγουρη. Σιγά-σιγά μπήκαμε στην εκκλησία. Ήθελα να ευχαριστήσω το γέροντα και πήγα να του βάλω μία μετάνοια. Με εμπόδισε. -Εκεί, εκεί βάλε μετάνοια, και μου έδειξε με το χέρι του προς το μέρος του τέμπλου όπου βρισκόταν η εικόνα της Παναγίας. Ο ίδιος σαν μόλις να είχε αναγκαστεί να με προσέξει ήταν στραμμένος προς τα κει και η στάση του έδειχνε κάποια αμηχανία και ένα βαθύ σεβασμό. Γύρισα το κεφάλι προς την εικόνα όμως δεν είδα τίποτα γιατί από τον τρόπο που κοιτούσε ο γέροντας περίμενα να δω και εγώ κάποιον. -Έβαλα γέροντα προηγουμένως. -Βάλε τώρα βρε χαμένο που σου λέω, μου απάντησε τρυφερά, δείχνοντας μου με τις κινήσεις του να βιαστώ. Έβαλα λοιπόν και εγώ τη μετάνοια. Όταν όμως την έβαλα, ευχαριστήθηκε πολύ. Χάρηκε για λογαριασμό μου. Σαν τον πατέρα που βλέπει το γιο του να γίνεται δεκτός ας πούμε, από το βασιλιά.

Πηγή: Οι δαίμονες και τα έργα τους, Ιερά Μονή Παρακλείτου, σελ. 488-493

Το ταγμένο παιδί

A/A: 131
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 08/03/2008.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Καρυαί του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 3117

Χθες με παίρνει τηλέφωνο ένας φίλος μου συγκλονισμένος και μου λέει : - Θυμάσαι που μου είχες πει για έναν γέροντα κοντά στις Καρυές; Πώς τον λέγανε; - Γ...... - Το λοιπόν : ο γαμπρός ενός φίλου μου ο Γιώργος ο οποίος ενώ είχε κάνει ένα παιδί και δεν μπορούσε να αποκτήσει δεύτερο πήγε σε έναν σπουδαίο γέροντα στο Όρος για να τον συμβουλευτεί. Αυτός του λέει "θα πας στον γέροντα Γ....." Πάει λοιπόν στον γέροντα και με τα χίλια ζόρια του ανέφερε το πρόβλημα. Ο γέροντας του απάντησε να μη φοβάται. "Θα κάνεις παιδί και να το ονομάσεις Άνθιμο" του είπε. Αυτός έφυγε έκπληκτος από εκεί και μέσα στις πρώτες ημέρες αμέσως μετά την επίσκεψη στο Άγιον Όρος η γυναίκα του συνέλαβε. Το παιδί όντως ήταν αγόρι και γεννήθηκε στην ώρα του. Επειδή ο παππούς του παιδιού ήθελε να ακούσει το όνομά του ο Γιώργος ήρθε σε δύσκολη θέση. Ξαναπάει στον γέροντα και του λέει το και το. "Γέροντα όλα εντάξει αλλά ο παππούς του παιδιού θέλει να το πούμε με το δικό του όνομα και δεν ξέρω τι να κάνω..." Ο γέροντας του απάντησε "δεν πειράζει - πες το Κωνσταντίνος (όνομα παππού) - Άνθιμος να είσαι εντάξει". Πάει ο Γιώργος να φύγει του λέει ο γέροντας "ξανθό και γαλανομάτικο είναι ε;" Εμβρόντητος ο Γιώργος που δεν είχε αυτά τα χαρακτηριστικά λέει "ναι γέροντα! Πού το ξέρεις;" κι ο γέροντας απαντάει "ε όσα παιδιά τάζονται στον άγιο Άνθιμο τέτοια είναι..."

Πηγή: http://www.athos.edo.gr/modules.php?name=Forums&file=viewtopic&t=4447

Θαυμαστή εγκυμοσύνη

A/A: 132
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 11/03/2008.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Αγίου Παύλου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 3124

Να σας πω και την δικιά μου περίπτωση λοιπόν.. Μπορεί να μακρυλογήσω, αλλά δε γίνεται διαφορετικά.. Την δική μου πορεία στο θέμα της πίστης και της εκκλησίας θα μπορούσα να την χαρακτηρίσω χλιαρή.. Πήγαινα κατηχητικό μέχρι τα 16, είχα και κάποιες χριστιανικές διδαχές από τη γιαγιά μου , αλλά μέχρι εκεί.. Οι γονείς μου δεν πήγαιναν εκκλησία , ούτε η μητέρα μου με πήγαινε να κοινωνήσω παρά μόνο σε πολύ μικρή ηλικία.. Μέσα μου όμως είχα ένα καρβουνάκι που σιγόκαιγε.. Είχα περάσει και στη Θεολογική, αλλά τελείως τυχαία, δεν ήταν δλδ σχολή της επιλογής μου. Όταν γνώρισα τον άντρα μου στα 21, στάθηκα πολύ τυχερή γιατί "μπήκα " σε μια οικογένεια πολύ χριστιανική, με αρχές και η πεθερούλα μου ήταν πολύ ευσεβής και άγιος άνθρωπος(συγχωρέθηκε το 2004). Ο καημός της πεθερούλας μου λοιπόν ήταν να μας δει κοντά στο Θεό.. Συνεχώς μας παρακινούσε να εξομολογούμαστε και να κοινωνάμε, γιατί όπως έλεγε η ίδια "σα το Θεό δεν έχει". Εμείς το κάναμε αραιά και που , αλλά μέχρι εκεί.. Ούτε εκκλησιαζόμασταν συχνά, ούτε νηστείες ακολουθούσαμε και γενικώς δεν προσέχαμε πολύ. Εν τω μεταξύ στα 3 χρόνια γάμου μου είχα 2 αποβολές και γενικώς είχα απογοητευτεί πολύ στο θέμα του παιδιού.. Κάποια στιγμή , ενώ βρισκόμουν στη δουλειά-ήταν Νοέμβρης μήνας _2002) μου τηλεφωνεί ένας μοναχός - που τον είχα γνωρίσει σα γιατρό στην κοσμική του ζωή και μόλις πήγε δόκιμος , κρατούσαμε συχνές επαφές- και μου λέει: Κατερίνα θα βγει ο ηγούμενος της Ι.Μ Αγ. Παύλου που εξομολογεί, έλα να τον γνωρίσεις είναι άγιος άνθρωπος. Εγώ κουμπώθηκα και αρνήθηκα αμέσως, γιατί σκεφτόμουν πως θα εξομολογηθώ τις αμέτρητες αμαρτίες μου-είχε περάσει πολύς καιρός-σε έναν αγιορείτη γέροντα και δη σε ηγούμενο. Ο μοναχός όμως με έπαιρνε κάθε μέρα τηλέφωνο και έτσι αποφάσισα να πάω στο κονάκι, τουλάχιστον για να πάρω την ευχή του. Μόλις λοιπόν έφτασα , είδα πολύς κόσμος να περιμένει και άρχισαν τα νεύρα μου να γίνονται τσατάλια που λένε-το ταγκαλάκι "δούλευε" καλά πάνω μου.. Μέχρι να μπω ήμουν σε μια αδιάκοπη γκρίνια! Εντωμεταξύ να αναφέρω και ένα χαριτωμένο περιστατικό.. Μόλις μπήκα στο σαλόνι και είδα τη φωτογραφία του γέροντα σε κορνίζα, πάγωσα γιατί είχε άγρια μορφή και λέω στον μοναχό:Αν αυτός είναι παιδάκι και άγιος και αρνάκι-όπως μου έλεγε- και εγώ είμαι κινέζα! Τελικά τα κατάφερα και μπήκα.. Βλέπω λοιπόν έναν σεβάσμιο γέροντα με ένα μεγάλο κομποσκοίνι στα χέρια και αρχίζει η εξομολόγηση.. Κάθε λίγο και λιγάκι όμως έλεγα από μέσα μου πως θα του πω αυτό και πως θα του πω εκείνο.. Κάθε φορά που είχα έναν τέτοιο λογισμό, μου ρωτούσε κατευθείαν αυτό που δυσκολευόμουν να το πω.. Αυτό πρώτη φορά το είχα νιώσει.. Λες και ήμουν ένα ανοιχτό βιβλίο και με διάβαζε.. Του μίλησα και για τις αποβολές που είχα και μου είπε πως σε ένα χρόνο θα μείνω έγκυος, αλλά και εγώ θα πρέπει να αλλάξω τη ζωή μου.. Μου ανάφερε και ένα άλλο γεγονός που ζούσα εκείνο το διάστημα χωρίς να αναφέρω εγώ τίποτα φυσικά και πραγματικά εκείνη τη στιγμή είχα μείνει άγαλμα και με δυσκολία κρατούσα τα δάκρυα μου.. Φεύγω στις 3.00 τα ξημερώματα , μετά από 8 ώρες αναμονής ... Όμως έφυγα με μια φοβερή ανακούφιση και αλλοίωση, που με λόγια δε μπορούσα να εξηγήσω.. Ξεκινάμε λοιπόν πνευματική ζωή με τον άντρα μου και ακολουθούμε κατά γράμμα όλες τις οδηγίες του πνευματικού μας γέροντα.. Είμαστε απίστευτα χαρούμενοι με τον δρόμο που ακολουθήσαμε και η όλη αλλαγή έφερε πολύ μεγάλη ευτυχία στην οικογενειακή μας ζωή.. Ο καιρός περνούσε και μόλις έρχεται ο Νοέμβρης (ακριβώς στο χρόνο που είδα τον γέροντα) μαθαίνω ότι είμαι έγκυος...Ακριβώς όπως μου είχε πει ο γέροντας.. Και μάλιστα το μαθαίνω παραμονές της ονομαστικής μου εορτής. Ο ίδιος μου έπαιρνε τηλέφωνο από το Άγιο όρος και μου έδινε συμβουλές πολύ ωφέλιμες.. Φτάνω κοντά στο τρίμηνο και πάω για τον καθιερωμένο υπέρηχο στον γιατρό μου.. Με εξετάζει η βοηθός του, η οποία ενώ με εξέταζε δε σχολίαζε, όπως συνήθιζε να κάνει.. Της λέω συμβαίνει τίποτα? Μου λέει μισό λεπτό να έρθει ο γιατρός σας.. Έρχεται λοιπόν και με εξετάζει και στο πρόσωπο του έβλεπα μια αγωνία, ώσπου μου λέει: Κατερίνα δε βλέπω το μωρό.. Έχουμε παλίνδρομη κύησης. .Παγώνω εγώ, βάζω τα κλάματα-γιατί είχα εναποθέσει όλες τις ελπίδες μου στο Θεό και στο γέροντα μου- και λέω από μέσα μου: Χριστέ μου αν χάσω και αυτό το παιδί, δε ξανανηστεύω και δεν ξαναπατάω στην εκκλησία.. Η ανόητη πόσο είχα ολιγοπιστήσει.. Σε αντίθεση με μένα ο άντρας μου με καθησύχαζε και μου έλεγε πως όλα θα πάνε καλά, να έχω πίστη και πως ο γέροντας μας είπε πως όλα θα πάνε κατ’ ευχήν.. Εγώ όμως εκεί...Θεωρούσα πως με την πνευματική ζωή και τις θυσίες που είχα κάνει, πως ο Θεός μου το χρωστούσε, λες και είχε ανάγκη εκείνος και όχι εγώ!! Τελικά μου λέει ο γιατρός να κάνω έναν άλλον υπέρηχο σε καλύτερο μηχάνημα για να βεβαιωθούμε.. Όντως κάνω την εξέταση, και τελικά βλέπουμε το μωρό μια χαρά, που απλώς είχε πάρει θέση στη μήτρα και ο γιατρός στο χάρχαλο του -όπως έλεγα το μηχάνημα του ιατρείου του -δεν μπορούσε να το δει.. Αισθάνομαι απίστευτες τύψεις για τα όσα σκέφτομαι και παρακαλάω το Θεό να με συγχωρέσει.. Περνάει μια εβδομάδα- και γι αυτό που συνέβη σε μένα ξέρω μόνο εγώ και ο άντρας μου - και μου στέλνει μήνυμα ο γνωστός μοναχός μέσα από το Άγιο Όρος στο κινητό μου που γράφει τα εξής: Κατερίνα και Στάθη έχετε πίστη, ο γέροντας θέλει να σε πάρει τηλέφωνο για να σε προφυλάξει για το σφάλμα σου!!! Παγωτό εγώ.. Μετά από λίγο με παίρνει ο γέροντας Παρθένιος από το μοναστήρι και μου λέει αυτολεξεί: Τι ήταν αυτό που είπες παιδί μου? Πήγαινε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας και πες: Παναγιά μου ήμουν κακό παιδί, συγχώρεσε με! Ε αυτό ήταν μας συντάραξε τόσο πολύ!!! Ακόμα και τώρα 4, 5 χρόνια μετά δε το χωράει ο νους μας!!! ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΑΝ ΗΤΑΝ ΘΑΥΜΑ!!! Συνεχίζουμε από εκεί και πέρα τον αγώνα μας κανονικά.. Έρχεται η στιγμή να γεννήσω και κάνω ευχέλαιο στο σπίτι μια μέρα πριν, έχουμε μιλήσει με 2 μοναστήρια του Αγίου Όρους και 2 εκτός για να προσεύχονται και ξεκινάμε για το μαιευτήριο.. Εκεί είμαστε και εγώ και ο άντρας μου στο χώρο των οδυνών με ένα κομποσκοίνι στο χέρι...Περνάει η ώρα και δε γεννάω , παρά τα φάρμακα που μου είχε δώσει ο γιατρός.. Σύσπαση μηδέν, κατά έναν περίεργο λόγο και ανεξήγητο.. Ο γιατρός θέλει να με διώξει και να πάω την επομένη.. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ο Θεός με δοκίμαζε.. Μένω τελικά στην κλινική και ξανά την άλλη μέρα τα ίδια.. Φάρμακα ξανά, συσπάσεις μηδέν.. Ο γιατρός με παίρνει με καισαρική, και με το που βλέπει το παιδί παθαίνει πλάκα.. Είναι τυλιγμένο 3 φορές στο λαιμό με το λώρο και αν έπιανε η παραμικρή σύσπαση το μωρό θα πνιγόταν μέσα στην κοιλιά μου.. Μου λέει καθαρά: Αυτό το παιδί ο Θεός σου το χάρισε.. Δε μπορώ να εξηγήσω πως είναι δυνατόν με τόσο φάρμακο να μην έχεις κάνει ούτε μια σύσπαση!! Αυτό το παιδί μου το χάρισε όντως ο Θεός , η Παναγία η Γοργουπήκοος που τόσο ευλαβούμαι και της είχα τάξει και οι πρεσβείες και οι προσευχές του γέροντας μας!! ΕΖΗΣΑ ΕΝΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΘΑΥΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΚΑΙ ΔΟΞΑΖΩ ΤΟ ΘΕΟ! ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ 22 ΙΟΥΛΙΟΥ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΑΣ ΤΗΣ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗΣ, ΑΓΙΑΣ ΠΟΥ ΓΙΟΡΤΑΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ Ι.Μ ΣΙΜΩΝΟΣ ΠΕΤΡΑΣ, ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΜΕ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΧΟΥΜΕ ΕΠΙΣΗΣ ΣΧΕΣΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΗΚΑΝ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΤΟ ΜΩΡΟ ΜΟΥ.

Πηγή: http://www.athos.edo.gr/modules.php?name=Forums&file=viewtopic&t=2554

Η τηλεπάθεια του γέροντα

A/A: 133
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 14/03/2008.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 3128

Όταν διαπίστωσα την εγκυμοσύνη μου εξεπλάγην. Και ήταν φυσικό να εκπλαγώ, μιας και αυτή προέκυψε στα 40 μου χρόνια, μετά από 20 χρόνια γάμου. Ο πρώτος που το έμαθε μετά τον σύζυγό μου ήταν φυσικά ο ιερέας που με εξομολογεί. Δεν λέγω ο γέροντάς μου, μιας και σαν τέτοιον θεωρώ τον αγιορείτη πατέρα, με τον οποίο όμως η επικοινωνία, ούτε εύκολη ούτε τακτική είναι. Από δω και πέρα, για να ξεχωρίζουν μεταξύ τους οι δύο, θα αναφέρω τον έναν σαν «παππούλη» (τον της Αθήνας) και τον άλλον σαν «γέροντα». Το είπα λοιπόν στον παππούλη, ο οποίος μου έδωσε μεταξύ των άλλων και μία συμβουλή που δεν πολυκατάλαβα τότε.. Να μην πω σε κανέναν τίποτα για την εγκυμοσύνη.. Όπως ήταν φυσικό ..είπα «ευλόγησαν» και έφυγα. Ξεκίνησα τις επισκέψεις λοιπόν στον γιατρό μου και φυσικά τις σχετικές εξετάσεις…και δεν είπα σε κανέναν τίποτα. Και ήρθε η ώρα να πάρω τα σχετικά αποτελέσματα . Είχα πάει μόνη στον γιατρό , κάποια επίσκεψη είχε κρατήσει τον σύζυγό μου στο σπίτι. Συνοφρυωμένος, εκείνος μου ανακοίνωσε πως με βάση τις εξετάσεις το παιδί μου θα γεννηθεί με σύνδρομο down.. πρέπει κυρία μου να προχωρήσουμε σε διακοπή κύησης… Έγινα έξαλλη, και μόνο με την πρόταση…και η απάντησή μου ήταν: «και με δύο κεφάλια να είναι το παιδί μου, εγώ το θέλω»… Ο γιατρός μου είπε πως είμαι τρελή και πως αρνείται να με παρακολουθήσει και φυσικά να αναλάβει τον τοκετό. Γύρισα στο σπίτι μου με συναισθήματα, ανάκατα …είπα στον σύζυγό μου τα σχετικά.. η θέση του διατυπώθηκε χωρίς πολύ σκέψη : «Ζωή, για τις αμαρτίες μας φαίνεται, θα πρέπει να μεγαλώσουμε ένα αγγελούδι. Κουράγιο, καλή μου, θα τα καταφέρουμε με την βοήθειά Του…». Την επομένη ημέρα το απόγευμα, χτύπησε το τηλέφωνό μου και άκουσα την φωνή της καλής μου φίλης, και εν Χριστώ αδελφής να μου λέει : «Δεν μου λες, μήπως είσαι έγκυος?.». -«πως σου ήρθε να μου κάνεις τέτοια ερώτηση ?» απάντησα προσπαθώντας να μείνω ψύχραιμη… -«Να βρε Ζωή, συνέβη κάτι περίεργο. Με πήρε ο γέροντας τηλέφωνο το πρωί και με παρακάλεσε να σου δώσω ένα μήνυμα, δεν μπορούσε να βρει εσένα….Μου είπε λοιπόν να σου πω πως …το παιδί σου…θα είναι καλά και να μην ανησυχείς…και πως αν και ήταν με «δύο κεφάλια», άλλαξε γνώμη ο Θεός, για την απόφασή σας. Δεν καταλαβαίνω τίποτα…» Έμεινα άφωνη… κατ’ αρχήν γιατί κανείς, ούτε και ο γέροντας, δεν γνώριζε την εγκυμοσύνη μου…και έπειτα γιατί χρησιμοποίησε τις κουβέντες ακριβώς που είχα χρησιμοποιήσει εγώ στον γιατρό μου…και με «δυο κεφάλια» το θέλω…. Έπαψα να ανησυχώ…..ήξερα πως το παιδάκι μου θα είναι καλά.. είχα πλέον βεβαιότητα, ακόμα και όταν αργότερα στις αιματολογικές μου εξετάσεις βρέθηκαν και οι τρεις μορφές τοξοπλάσματος, και οι γιατροί μου έλεγαν πως πρέπει οπωσδήποτε πλέον να προχωρήσω σε διακοπή της κύησής μου γιατί κατά τα λεγόμενά τους θα γεννιόταν «τυφλό, κουφό, καθυστερημένο, ή στην καλύτερη περίπτωση θα είχα …τερατογέννηση». Γέννησα ένα υγιέστατο πανέμορφο και πανέξυπνο αγοράκι που σήμερα πλησιάζει τα έξη του χρόνια και τον καμαρώνω όταν δηλώνει «πολεμιχτήχ του Ιηχού»… δοξάζοντας το Άγιο όνομά Του...

Πηγή: http://orthodoxia.forumup.gr/about997-orthodoxia.html

Θαύμα!

A/A: 134
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 09/05/2008.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Βατοπεδίου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 3197

Εγώ θα σας πω μια αληθινή ιστορία. Είχαμε κότες κάποτε στο σπίτι , τις οποίες βρίσκαμε κατά καιρούς μαδημένες. Είδαμε λοιπών ότι ποντίκια έκαναν επιδρομές στα αυγά και στις κότες. Η μάνα μου λοιπών έβαλε ποντικοφάρμακο. Όμως δεν πρόσεξε και πέρασε στο αίμα της από ένα κόψιμο που είχε στο χέρι της. Το φάρμακο αυτό είναι αιμοπηκτικό , και έτσι η μάνα μου έπεσε στο κρεβάτι βγάζοντας μελανιές σε όλο της το σώμα. Μετά από μερικές ώρες μεταφέρθηκε στην Αθήνα με τον πατέρα μου και εγώ έμεινα να φυλάω τα αδέρφια μου σαν μεγαλύτερος. Μετά από μερικές μέρες , γεμάτοι ανησυχία εμείς , δεχτήκαμε ένα τηλεφώνημα από έναν θείο μου ο οποίος είπε ότι , πρέπει να φανώ δυνατός για να κρατηθεί η οικογένεια. Πάτησα τα κλάματα γιατί κατάλαβα από την φωνή του ότι είναι πολύ σοβαρά τα πράγματα. Ρωτώντας τον θείο μου , μου είπε ότι την περιμένουν οι γιατροί από μέρα σε μέρα. Ζήτησα να μιλήσω με τον πατέρα μου αλλά μου είπε ότι πήγε στο Άγιο Όρος... Πήγε λοιπών εκεί , αφού όλοι οι γιατροί σήκωσαν τα χέρια και είπαν, ο Θεός. Πήγε στο Βατοπέδι στην μονή της Παναγιάς της Παραμυθιάς , μαζί με έναν θείο μου , να βρει έναν γέροντα. Πραγματικά έφτασε εκεί και του λέει ο γέροντας ονομαστικά. - Λευτέρη , γύρνα πίσω πρώτα ο Θεός , πάρε και αυτό ( ένα κομμάτι ύφασμα αγιασμένο από την ζώνη της Παναγίας που βρίσκετε στο Βατοπέδι ) και όλα θα πάνε καλά . Μην ανησυχείς. Ο γέροντας εντελώς ήσυχος και γαλήνιος. - Μέσα σε 1 ώρα είχαν φύγει... Όταν έφτασαν Αθήνα μετά από μερικές ώρες , βρήκαν την μάνα μου να κάθετε πάνω στο κρεβάτι ( με τους ορούς και τα τοιαύτα βέβαια ) και να τρώει σοκολάτες σαν να μην τρέχει τίποτα. Όλοι οι συγγενείς ( παρευρέθηκαν από παντού ) μέσα στην χαρά και τον ενθουσιασμό. - Ρώτησε ο πατέρας μου τους γιατρούς , τι έγινε. - Θαύμα .. είπε ο γιατρός που την παρακολουθούσε. Μετά είπε ότι είχε μεγάλη θέληση να ζήσει , και έτσι νίκησε ο ίδιος ο οργανισμός της το δηλητήριο. Περιπτώσεις να γίνει αυτό. 0%!!!! Από τότε πάμε συχνά πυκνά στο Άγιο Όρος και στην συγκεκριμένη μονή , όχι μόνο για το τάμα αλλά γιατί - ακόμα και ο χειρότερος δύσπιστος , εάν πάει εκεί - , θα αναρωτηθεί...

Πηγή: Ο χρήστης του PARANORMAP Dimitris από το forum Fishfinder

Εμφάνιση της Παναγίας(;) σε φωτογραφία

A/A: 135
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 16/05/2008.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Αγίου Παντελεήμονος του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 3209

Η πιο πάνω φωτογραφία είναι του 1903. Δόθηκε το 1997 από το αρχείο του μοναστηριού, εδώ στο Άγιο Όρος, στη Δημοσιότητα. Βγήκε σαν αναμνηστική φωτογραφία ενός παλιού εθίμου : Να δίνεται από το Ρώσικο μοναστήρι στους φτωχούς κελλιώτες μοναχούς, ελεημοσύνη. Από την επόμενη χρονιά όμως αποφασίσθηκε να μην ξαναδοθεί ελεημοσύνη, διότι τα αποθέματα του μοναστηριού είχαν ελαττωθεί. Σε αυτό, ίσως, συνετέλεσε η άσχημη κατάσταση στη Ρωσία, η οποία μείωσε τις δωρεές Ρώσων στο μοναστήρι. Ο μοναχός Γαβριήλ επρόκειτο να φωτογραφήσει για τελευταία φορά, σε ανάμνηση το γεγονός. Τότε όμως παρατήρησε μόνο αυτός, να κινείται κατά τρόπο θαυμαστό ανάμεσα στους πατέρες μία γυναίκα. Φωτογράφησε λοιπόν τη σκηνή και τη γυναίκα που μόνο αυτός έβλεπε, η οποία αποτυπώθηκε και πάνω στο φωτογραφικό χαρτί μέσα σε μία λάμψη. Οι πατέρες συμπέραναν ότι ήταν η Παναγία λυπημένη και ανακάλεσαν την απόφασή τους να σταματήσουν την ελεημοσύνη (Σημ. Aragorn : Η φιγούρα που αναφέρετε σαν Παναγία είναι στα αριστερά της φωτογραφίας).

Πηγή: http://www.imdleo.gr/diaf/2007/07-PANAGIA_agPANTELEHMONOS.pdf

Τα καντήλια του αγίου

A/A: 136
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 07/06/2008.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Μεγίστης Λαύρας του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 3240

Στη Μ. Λαύρα ήταν τα τελευταία χρόνια ένας ευλαβέστατος εκκλησιαστικός ο Γ. Θεόφιλος, ο οποίος πολύ αγαπούσε τον κτήτορα της μονής, όσιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη. Ήθελε να είναι ακοίμητα τα κανδήλια τού τάφου και της εικόνας τού οσίου, και τον παρακάλεσε όταν σβήνουν να τον ειδοποιεί. Πράγματι κατά τρόπο θαυμαστό τού παρουσιαζόταν ο άγιος, ημέρα και νύκτα και τού έλεγε ποιο καντήλι του δεν ανάβει. Ο άγιος τού μήνυσε και τον ακριβή χρόνο τού θανάτου του.

Πηγή: http://www.egolpio.com/PLOUTOS_ORTHOD/agioreites_pateres_kai_agioreitika.htm

Δαίμονες, άγγελοι κλπ.

A/A: 137
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 09/06/2008.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 3242

Όταν είχε πρωτοδημιουργηθεί η αδελφότης μας στη Νέα Σκήτη, συνέβη ένα γεγονός με κάποιον γέροντα της σκήτης, και τρομακτικό και ωφέλιμο. Οι παλαιοί πατέρες βέβαια το θυμούνται. Αυτός ο γέροντας ήταν άρρωστος από την καρδιά του, αλλά ο πειρασμός «έβαζε το πόδι του» και δεν τον είχε αφήσει να εξομολογηθεί ορισμένα σφάλματα, που είχαν σχέση με την κοσμική του ζωή, όταν ήταν ακόμη λαϊκός. Όταν βάρυνε και κατάλαβε ότι πλησιάζει ο καιρός για να φύγει, με ξανακάλεσε με τον αδελφό του, που ήταν και αυτός μοναχός. Ο αδελφός του μου είπε ότι ο άρρωστος ανυπομονεί και να πάω να τον τονώσω, μήπως χάσει την ψυχή του. Απόρησα βέβαια, που μου είπε ότι έχασε την υπομονή του, γιατί ξέρω ότι οι μοναχοί είναι κάπως υπομονετικοί στους πειρασμούς, στην ασθένεια κ.λ.π. Ξεκινήσαμε για το κελί του. Όταν αντίκρισα αυτόν τον Γέροντα είδα ότι δεν ανυπομονούσε, αλλά ότι τον είχαν περικυκλώσει οι δαίμονες. Αφού μείναμε οι δυο μας με τον ασθενή, τον ρώτησα αν τον πλησίασαν πονηρά πνεύματα. Απάντησε καταφατικά. Ήταν εξαγριωμένος, κοίταζε δεξιά - αριστερά και προσπαθούσε να πάρει προφυλακτικά μέτρα σαν να προσπαθούσαν να τον δαγκώσουν σκυλιά λυσσασμένα. Τόνωσα την φωνή μου, για να αποσπάσω την προσοχή του από τους δαίμονες, και τον ρώτησα τι τον έλεγαν τα δαιμόνια. «Ου...! τι μου λένε..., δεν λέγεται». «Όχι, όχι! Για πρόσεξε καλά, του είπα, γιατί αυτά γνωρίζουν καλύτερα τα δικά μας αμαρτήματα απ' όσο τα ενθυμούμεθα εμείς». Οι δαίμονες τον κατηγορούσαν για διάφορα σφάλματα, που κατά το πλείστον δεν τα είχε εξομολογηθεί και του τα θεάτριζαν, για να τον απελπίσουν. Μου τα έλεγε κι εγώ του τα έπαιρνα ελπίζοντας ότι ο Θεός θα κάμει το έλεος Του και σ' αυτόν τον άνθρωπο σ' αυτή τη δύσκολη ώρα που βρέθηκε. Επειδή έβλεπα, όμως, ότι εξακολουθούσε να είναι ανήσυχος, απελπισμένος, εξαγριωμένος, του ζήτησα να φύγω λίγο από κοντά του, για να ζητήσω από τους πατέρες της αδελφότητος να του κάνουν κομποσχοίνι. «Όχι πνευματικέ, μου λέει, κάθισε δίπλα μου». Με παρακαλούσε με αγωνία. Τον έπεισα και απομακρύνθηκα 2-3 λεπτά από κοντά του, για να ζητήσω την προσευχή των πατέρων. Όταν επέστρεψα, τον βρήκα ειρηνικό. Οι δαίμονες, όπως μου είπε, ήταν εκεί, αλλά σιωπούσαν. Το βράδυ, στην κατ' ιδίαν αγρυπνία, ένιωσα ότι όλα εκείνα τα δαιμόνια που ήταν στον γέροντα ήλθαν μέσα στο δικό μου κελί και μου δημιουργούσαν ανησυχία, φασαρία. Στα χρονικά μου για πρώτη φορά γνώρισα τόσα δαιμόνια, τόσο κοντά, τόσο αισθητά να με πολεμούν. Άναψα τη λάμπα να διαβάσω, αλλά που να διαβάσω! Δεξιά-αριστερά δαιμόνια! Δεν φοβήθηκα καθόλου. Ήξερα ότι ήθελαν να με φοβίσουν, για να μη ξαναπάω στον γέροντα, αλλά εγώ τους απάντησα: «Εσείς τη δουλειά σας κι εγώ τη δική μου δουλειά». Έπειτα, στη Θεία Λειτουργία, δεν παρουσιάστηκαν καθόλου. Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας ξαναπήγα στον άρρωστο, για να τον βοηθήσω με ευχέλαιο, εξομολόγηση και όλα τα απαραίτητα. Τον ρώτησα αν εκτός από τα δαιμόνια είναι εκεί και ο φύλακας άγγελός του. Απάντησε καταφατικά και επίσης ότι περιμένει ανωτέρα διαταγή για να τον «πάρει». «Καλά, του είπα, τον δικό σου άγγελο τον βλέπεις, τους δικούς μας (γιατί ήμουν μαζί με έναν άλλο πνευματικό) δεν τους βλέπεις;» «Τους βλέπω, απάντησε, και μάλιστα οι δικοί σας άγγελοι φέρουν σαν στέμμα στο κεφάλι και κάτι άλλο περισσότερο» (που φανερώνει ότι οι άγγελοι που φυλάγουν τους πνευματικούς έχουν κάτι ιδιαίτερο επάνω τους). Στη συνέχεια μου είπε ότι την Δευτέρα (ήταν Παρασκευή) θα γίνει πανήγυρης (εννοούσε την κηδεία του) και ότι θα παρευρεθούν και κάποια πρόσωπα που έλειπαν εκείνες τις μέρες, πράγμα που έγινε. Στα τελευταία του οι δαίμονες, επειδή είδαν ότι έχασαν αυτοί, λόγω του ότι ο γέροντας εξομολογήθηκε τις αμαρτίες του, εξαγριώθηκαν και θέλησαν να τον υποσκελίσουν σε κάτι σοβαρό, ώστε να χάση την ψυχή του. Την νύχτα της προπαραμονής του θανάτου του έστειλα τον π. Ιωσήφ, να τον συμπαρασταθούν να του κάνουν κομποσχοίνι και να τον ξενυχτίσουν. Όταν πήγα το πρωί, μου είπε ότι κατά την διάρκεια της νύχτας, παρά λίγο να χάση την ψυχή του εξ αιτίας της πονηρίας των δαιμόνων. Του έδειχναν δηλ. ένα σταμνί γεμάτο με νερό, που ήταν εκεί δίπλα, και του έλεγαν πως, αν το πιει όλο, θα γίνει καλά. Ο γέροντας κατάλαβε πως, αν το έκανε αυτό, θα έσκαζε, αλλά τον νίκησε ο λογισμός να το κάμει, για να τελείωση το βάσανό του. Ζήτησε το σταμνί από έναν πατέρα, αλλά επενέβη άλλος και είπε πως αν το κάμει αυτό θα πεθάνει. Έτσι ξέφυγε κι απ' αυτή την παγίδα των δαιμόνων. Μετά την Θεία Λειτουργία της Κυριακής τον βρήκα να κάθεται ειρηνικός σε μια πολυθρονίτσα. «Είμαι πολύ καλά, πνευματικέ μου, μου είπε, ο Θεός να σε ξεπληρώσει το καλό που μου έκαμες». Έφυγα, για να ξεκουραστώ λίγο μετά την ολονύκτιο αγρυπνία και με την προοπτική να επιστρέψω ξανά στον ετοιμοθάνατο. Όταν ξύπνησα, έμαθα ότι προ μισής ώρας χτύπησαν οι καμπάνες. Πράγματι ο γέροντας είχε τελειώσει. Αυτή η περίπτωσις φανερώνει άνθρωπο που δεν ήταν προετοιμασμένος καλά για την έξοδό του. Τώρα θα σας πω και την περίπτωση του προετοιμασμένου καλώς πνευματικού ανθρώπου, για να δούμε τη διαφορά μεταξύ τους. Αυτός ο καλώς προετοιμασμένος άνθρωπος είναι ο Γέροντάς μου. Όταν καθόταν για να προσευχηθεί, πρώτα σκεπτόταν πως πέρασε την ημέρα, ποιο πάθος τον ενοχλεί, ποια αδυναμία ζει και έπαιρνε νέα απόφαση, για να τα καταπολέμηση να σβήσουν. Αυτή η προεργασία γινόταν κάθε νύχτα στην προσευχή του Γέροντα και τον είχε ετοιμάσει ανθρωπίνως, θα μπορούσα να πω, τέλεια, ώστε να αντιμετώπιση τον θάνατο. «Παιδί μου, πώς θα περάσω το γεφύρι του θανάτου», μου έλεγε. «Από κει και πέρα με τη χάρη του Θεού είναι όλα τακτοποιημένα». Το ότι ήταν πολύ καλά προετοιμασμένος το έδειξαν οι προθανάτιες καταστάσεις. Μια απ' αυτές τις καταστάσεις ήταν ότι έκλαιγε από πολύ αγάπη προς τον Χριστό και την Παναγία μας. Δεν είχε κανέναν έλεγχο στη συνείδησή του. Περίμενε τον θάνατο σαν μια πανήγυρη, σαν μια λύτρωση από την πίεση εδώ του κόσμου, ανυπομονούσε να δη το Θείο Πρόσωπο και να απολαύσει και να χορτάσει το κάλλος Του, να μπει μέσα στο αγγελικό τάγμα, το οποίο συνεχώς το ζούσε. Γι αυτό και λίγο πριν τον θάνατό του στενοχωριόταν που δεν έφευγε, ενώ η πληροφορία από Θεού ήταν τέλεια και θετική και η απόφαση παρμένη. «Τώρα, Γέροντα, του είπα εγώ, εμείς θα κάνουμε κομποσχοίνι και εσείς θα φύγετε». Πράγματι σε ένα εικοσάλεπτο της ώρας, εκεί που ο Γέροντας μιλούσε στους πατέρες κοίταξε προς τον ουρανό, είδε κάτι που αυτός μόνο το είδε και δεν μπόρεσε να μας το πει, έκλινε το κεφάλι, έκλεισε τα μάτια και λέγοντας το «φεύγω, αναχωρώ, ευλογείτε, όλα τελείωσαν» δέχθηκε τον ύπνο του μακαρίου άνθρωπου. Για την μνήμη του θανάτου ο Γέροντας μας έκαμνε πολλές διδασκαλίες με πολλά παραδείγματα και ιστορικά από διαφόρους ανθρώπους και έτσι μας την είχε εμφυτεύσει πολύ βαθιά στην ψυχή μας. Με το πού ξυπνούσαμε το ηλιοβασίλεμα, για να ξεκινήσουμε την αγρυπνία, νιώθαμε αυτή τη μνήμη να μας προκαταλαμβάνει και να μας προδιαθέτει, ώστε να δοθούμε στην προσευχή με κατάνυξη, με περισυλλογή, με πένθος, για να βρούμε λίγο την Χάρη του Θεού. Πράγματι η ώρα του θανάτου είναι η πιο δύσκολη ώρα του κάθε ανθρώπου. Αυτή την ώρα πλησιάζουν οι δαίμονες, έχουν στα χέρια τους διάφορα χαρτιά με γραμμένα τα διάφορα αμαρτήματα λεπτομερώς. ακόμη και την ώρα, το πρόσωπο και το όνομα του προσώπου, με το οποίο κάναμε κάποια αμαρτία. Τα παρουσιάζουν, για να φοβίσουν τον άνθρωπο και να πουν ότι με τόσα πολλά αμαρτήματα δεν υπάρχει έλεος Θεού και σωτηρία, ο Άδης τον περιμένει, να χάση το θάρρος και την εμπιστοσύνη του στον Ουράνιο Πατέρα και να πιστεύσει ότι θα του φερθεί σαν δήμιος, που ήλθε η ώρα να πάρει την εκδίκησή του. Η ψυχή συστέλλεται, μαζεύεται, χάνει το ηθικό της και, χωρίς να το θέλει, κάθεται και προσέχει τι λένε οι δαίμονες. Πρέπει να ναι πολύ γενναία η ψυχή, να έχει πολύ μεγάλη μαρτυρία συνειδήσεως μέσα της, ότι είναι εντάξει. ότι όλα όσα λένε οι δαίμονες είναι ψέματα κι αν δεν είναι ψέματα, ότι τα αμαρτήματα έχουν τακτοποιηθεί με την ειλικρινή εξομολόγηση. Τον Αββά Αρσένιο, όταν πλησίαζε η ώρα να φύγει, τον είδαν οι μαθηταί του να κλαίει και απόρησαν. «Κι εσύ, Γέροντα, φοβείσαι τον θάνατο; Εμείς τι έχουμε να πούμε;» Κι ο μέγας στην αρετή και την προετοιμασία Αρσένιος απάντησε: «Παιδιά μου, αυτή την ώρα του θανάτου δεν τη λησμόνησα ποτέ και γι αυτό δεν αμέλησα ποτέ τα καθήκοντα μου». Η μνήμη αυτή του θανάτου είναι πάρα πολύ δυνατή, συνέχει τον άνθρωπο και τον κάνει προσεκτικό. Λεπτύνει την συνείδησή και την φέρνει στο σημείο να ελέγχει και τα παραμικρά αμαρτήματα και να ωθεί τον άνθρωπο να τα τακτοποιεί, για να ναι εντάξει απέναντι του Θεού. Από στιγμή σε στιγμή δεν ξέρουμε τι θα μας συμβεί. Πόσο πρέπει να είμεθα έτοιμοι με μια προσεκτική ζωή!.... Δεν ξέρουμε τη στιγμή και την ώρα, που θα μας καλέσει ο Θεός. Γι αυτό πρέπει να έχουμε προσεκτική ζωή. Σαν μοναχοί να προσπαθούμε ολοένα και να καλυτερεύουμε την ψυχική μας κατάσταση, να μην αδιαφορούμε, να μην παίρνουμε τα πράγματα ρηχά, να κοιτάμε τον σκοπό μας.... Να τηρούμε τα μοναχικά μας καθήκοντα, να χουμε αγάπη, αδελφοσύνη, να μη πικραίνει ο ένας τον άλλον, να μη σκανδαλίζει ο ένας τον άλλον, να υπομένουμε αλλήλους. Ο ένας να συνεργεί στο καλό του άλλου με το καλό παράδειγμα. Να ωφελούμεθα, να ωφελούμε και τους άλλους που μας πλησιάζουν και έρχονται να δουν κάτι καλύτερο στο μοναστήρι. Έχουμε χρέος και για τους αδελφούς μας, τους λαϊκούς. Εκείνος που είναι ωφέλιμος, και στον εαυτό του είναι ωφέλιμος και στον πλησίον του. Όπως, όταν κανείς έχει μικρόβιο κολλητικό, το μεταδίδει και στους άλλους, έτσι γίνεται και στα πνευματικά. Όταν είναι κανείς ψυχικά άρρωστος, μεταδίδει την ασθένειά του και στον άλλον και τον παρασύρει στο κακό. Και θα δώσουμε λόγο, εάν σκανδαλίζουμε τον πλησίον μας.... Αυτά είχα να σας πω σαν συμβουλές και εύχομαι να μας αξιώσει ο Θεός να προετοιμαζώμεθα συνέχεια, για να αξιωθούμε της σωτηρίας. Αμήν. * Αποσπάσματα απομαγνητοφωνημένης ομιλίας προς μοναχούς περί μνήμης θανάτου. Πηγή: "Αφυπνιστικές οπτασίες και θεϊκές επεμβάσεις". Έκδοσις «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ» Σεπτέμβριος 2003

Πηγή: http://www.impantokratoros.gr/Empeiries-Thanatou.el.aspx

Το λουλούδι και το ζυμάρι

A/A: 138
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 13/07/2008.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 3287

ΑΠΟ http://www.kivotoshelp.gr Πρόκειται για συνηθισμένα άνθη πού προσφέρονται από τούς πιστούς στις Ορθόδοξες Εκκλησίες δυο φορές τον χρόνο, για την διακόσμηση τού Σταυρού τού Χριστού. Οι δύο αυτές ημερομηνίες είναι στις 14 Σεπτεμβρίου εορτή τής Υψώσεως τού Τιμίου Σταυρού, καθώς και η Γ΄ Κυριακή των Νηστειών τής Μεγάλης Σαρακοστής τού Πάσχα, τής λεγομένης Κυριακής τής Σταυροπροσκυνήσεως. Όσα λουλούδια, ( και μόνον αυτά ), τοποθετηθούν στον δίσκο τής Εκκλησίας και επάνω τους διαβασθούν οι ειδικές ευχές τού Σταυρού, αποκτούν μία ασυνήθιστη για την ανθρώπινη λογική ιδιότητα και δύναμη. Τα λουλούδια αυτά συνήθως είναι βιολέτες, βασιλικό, δενδρολίβανο, πανσέδες, γαρύφαλλα, και ότι άλλο άνθος έχουμε προσφέρει. Αν στο τέλος τής Λειτουργίας ζητήσουμε από τον ιερέα λουλουδάκι από τον δίσκο ( όχι όμως από αυτά, πού δίνουν έξω ), και το βάλουμε με πίστη επάνω σε ζυμάρι για να φτιάξουμε ψωμί, τότε θα ιδούμε ότι το ζυμάρι αυτό, (στο οποίο δεν έχουμε βάλει, ούτε προζύμι ούτε μαγιά όπως κανονικά γίνεται για να φτιαχτεί ψωμί ), ότι θα αρχίσει να φουσκώνει, να ζωντανεύει, και να κινείται προς τα επάνω διογκούμενο. Αν όμως βάλουμε ένα λουλούδι αδιάβαστο τότε το ζυμάρι δεν κινείται παραμένοντας ουδέτερο. Αυτό, είναι ένα ακόμη θαύμα τής ζωντανής παρουσίας και τής δυνάμεως τού Αγίου Πνεύματος, πού μόνο με πίστη και παρατηρητικότητα μπορούμε να αντιληφθούμε. Οι Αγιορείτες μοναχοί, αλλά και πιστοί Χριστιανοί, χρησιμοποιούν τακτικά την μέθοδο αυτή για να φτιάξουν πρόσφορα για την Εκκλησία αλλά και ψωμί, όταν ξεμένουν από μαγιά ή προζύμι.

Πηγή: http://orthodox-world.pblogs.gr/2008/03/to-thayma-me-ta-stayroloyloyda.html

Γύρω γύρω ήλιος και στο μοναστήρι βροχή!

A/A: 139
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 10/11/2008.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Βατοπεδίου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 3439

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 2 ΧΡΟΝΙΑ, ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΕΙΧΑ ΠΑΕΙ ΓΙΑ 1 ΒΔΟΜΑΔΑ ΣΤΟ ΑΓ. ΟΡΟΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ... ΕΝΑ ΜΕΣΗΜΕΡΑΚΙ Μ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ ΚΑΙΡΟ Κ ΠΟΛΥ ΖΕΣΤΗ ΚΑΘΟΜΑΣΤΑΝ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΑΚΙ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΒΑΤΟΠΕΔΙΟΥ ΜΑΖΙ ΜΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΠΑΡΕΑ ΠΑΙΔΙΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΤΟΥ ΦΥΣΙΚΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ.. ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΗΡΘΕ ΕΝΑΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΖΗΤΗΣΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥ... Η ΠΑΡΕΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΠΟΥ ΣΠΟΥΔΑΖΑΝ ΣΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΗΤΑΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΑΡΝΗΤΙΚΟΙ ΣΕ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ Κ ΑΝ ΜΑΣ ΕΛΕΓΕ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ.. ΤΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΣΥΝΕΧΩΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΟΣΩΝ ΕΛΕΓΕ, Κ ΠΑΝΤΟΤΕ ΕΙΧΑΝ ΚΑΤΙ ΝΑ ΠΟΥΝ ΩΣΤΕ ΝΑ ΑΝΤΙΚΡΟΥΣΟΥΝ ΤΑ ΟΣΑ ΤΟΥΣ ΕΛΕΓΕ Ο ΠΑΠΠΟΥΛΗΣ... ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΕ Κ ΛΕΕΙ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ: MA ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΝΑ ΒΡΕΞΕΙ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΙΣΤΕΙΣ...? ΜΕΤΑ ΑΠΟ 2-3 ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ ΜΙΑ ΞΑΦΝΙΚΗ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ ΚΑΤΕΚΛΥΣΕ ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ Κ ΜΠΗΚΑΜΕ ΤΡΕΧΟΝΤΑΣ ΜΕΣΑ... Η ΜΠΟΡΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 5 ΛΕΠΤΑ ΟΠΟΤΕ Κ ΕΜΕΙΣ ΤΑΡΑΓΜΕΝΟΙ ΦΥΓΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΜΕ Σ ΕΝΑ ΚΙΟΣΚΙ ΛΙΓΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ.. ΒΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΑΜΕ ΟΤΙ ΣΤΑ 20 ΜΕΤΡΑ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΗΤΑΝ ΤΕΛΕΙΩΣ ΣΤΕΓΝΑ... ΡΩΤΗΣΑΜΕ ΕΝΑΝ ΑΛΛΟ ΠΑΠΠΟΥΛΗ ΠΟΥ ΒΡΕΘΗΚΕ ΕΚΕΙ Κ ΜΑΣ ΕΙΠΕ: ''ΤΙ ΛΕΤΕ ΒΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΒΡΟΧΗ? ΜΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΣΥΝΝΕΦΟ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ.." K ONΤΩΣ ΕΤΣΙ ΗΤΑΝ... ΗΤΑΝ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, ΕΙΧΕ ΠΟΛΥ ΖΕΣΤΗ, ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΣΥΝΝΕΦΟ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ, Κ ΕΙΧΕ ΒΡΕΞΕΙ ΜΟΝΑΧΑ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΟΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΑΝ 2-3 ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ ΑΦΟΥ ΤΟ ΕΙΧΕ ΠΕΙ Ο ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ... ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ Κ ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΖΩ.. Η ΣΥΝΤΑΡΑΚΤΙΚΟΤΕΡΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΜΟΥ...

Πηγή: http://www.neos-forum.com/viewtopic.php?f=15&t=11451

Μιλούσε με νεκρό καλόγερο επί μία ώρα!

A/A: 140
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 10/11/2008.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 3440

ΠΡΙΝ ΜΕΡΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΝΑ ΣΥΓΓΕΝΙΚΟ ΜΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟ ΕΙΧΕ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.. Ο ΛΟΓΟΣ ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΜΕ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ -ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΠΑΙΔΙ Κ ΑΛΛΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ...- Κ ΕΤΣΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΝΑ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΗΡΕΜΗΣΕΙ, ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙ, Κ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙ... ΕΝΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΚΑΘΩΣ ΠΕΡΠΑΤΑΓΕ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ Κ ΣΚΕΦΤΟΜΕΝΟΣ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΣΑΝ, ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΕΝΑΝ ΓΕΡΟΝΤΑ... ΣΥΣΤΗΘΗΚΑΝ ΜΕ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ -ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΠΩΣ ΤΟΝ ΕΛΕΓΑΝ ...''ΘΕΟΚΛΗΤΟ''- ΓΝΩΡΙΣΤΗΚΑΝ, Κ ΚΑΘΩΣ ΜΙΛΟΥΣΑΝ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΟΥ ΕΙΠΕ ΣΕ ΠΟΙΑ ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΖΟΥΣΕ, ΤΟΥ ΕΙΠΕ ΠΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ''ΚΟΙΜΗΘΗΚΕ'' (1963 ΝΟΜΙΖΩ...) -ΟΙ ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΘΕΩΡΟΥΝ ΠΩΣ ''ΚΟΙΜΗΘΗΚΑΝ'' ΤΗΝ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΠΟΥ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΝ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ..- Κ.Τ.Λ.. ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΜΙΑΣ ΩΡΑΣ ΠΕΡΙΠΟΥ, ΤΟ ΣΥΓΓΕΝΙΚΟ ΜΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟ ΕΝΙΩΘΕ ΠΟΛΥ ΚΑΛΥΤΕΡΑ, Κ ΕΙΧΕ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΚΑΘΕ ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ... ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑΣ ΤΟΥ, Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΟΥ ΧΑΡΙΣΕ ΕΝΑ ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΙ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΙΧΕ ΣΚΑΛΙΣΕΙ ΕΠΑΝΩ ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ... ΕΤΣΙ Κ ΕΓΙΝΕ... Ο ΑΝΤΡΑΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΠΗΓΕ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΗΡΕΜΟΣ ΠΛΕΟΝ, Κ ΣΥΖΗΤΗΣΕ ΜΕ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ ΝΩΡΙΤΕΡΑ.. ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΕΣ ΜΕΡΕΣ ΟΛΑ ΠΗΓΑΙΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΑ.. Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΘΗΚΕ ΠΛΗΡΩΣ Κ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 6 ΜΗΝΕΣ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΜΕΙΝΕ ΕΓΚΥΟΣ.. ΕΙΧΕ ΕΝΑ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ... ΕΤΣΙ ΤΟΤΕ, ΤΟ ΣΤΕΝΑ ΣΥΓΓΕΝΙΚΟ ΜΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΝΑ ΞΑΝΑ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΕΙ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥΛΗ ΠΟΥ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΤΟΝ ΕΙΧΕ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ... ΠΗΓΕ ΣΤΗΝ ΜΟΝΗ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΙΧΕ ΠΕΙ ΠΩΣ ΖΟΥΣΕ Κ ΤΟΝ ΕΨΑΞΕ... ΖΗΤΗΣΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΘΕΟΚΛΗΤΟ, ΑΛΛΑ ΟΛΟΙ ΤΟΝ ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΝΑΝ ΠΩΣ ΚΑΝΕΝΑΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ ΔΕΝ ΖΟΥΣΕ ΠΛΕΟΝ ΕΚΕΙ.. ΖΟΥΣΕ ΚΑΠΟΤΕ ΚΑΠΟΙΟΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΙΧΕ ''ΚΟΙΜΗΘΕΙ..''- ΣΤΗΝ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΗ ΕΝΝΟΟΥΣΑΝ ''ΠΕΘΑΝΕΙ''...- ΤΟ 1963! Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΗΝ ΜΠΟΡΩΝΤΑΣ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΕΙ Σ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΚΟΥΓΕ ΖΗΤΗΣΕ ΝΑ ΔΕΙ ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ.. Κ ΤΗΝ ΕΙΔΕ... Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΙΧΕ ΣΥΝΟΜΙΛΗΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΜΗΝΕΣ ΝΩΡΙΤΕΡΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΕΙΧΕ ΠΕΘΑΝΕΙ 40 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ.. Κ ΤΟΥ ΤΟ ΕΙΠΕ... ΟΜΩΣ ΕΚΕΙΝΟΣ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕ... ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΠΩΣ ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΖΗΣΕ, ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ, ΑΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΗΤΑΝ ΤΟ ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΙ ΜΕ ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΣΚΑΛΙΣΜΕΝΟ ΕΠΑΝΩ ΤΟΥ... Γ ΑΥΤΟ Κ ΤΟ ΕΙΧΕ ΧΑΡΙΣΕΙ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ... ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΕΙ ΠΟΤΕ ΠΩΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΖΗΣΕ ΗΤΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ... ΝΑ ΕΙΧΕ Κ ΜΙΑ ΑΠΤΗ ΑΠΟΔΕΙΞΗ....

Πηγή: http://www.neos-forum.com/viewtopic.php?f=15&t=11451

Τα «γουρουνάκια» της Παναγίας

A/A: 141
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 11/11/2008.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 3441

Στο περιβόλι της Παναγίας μας, η παρουσία της Παναγίας μας είναι έντονη. Παντού φαίνεται να υπάρχει η παρουσία Της Ακόμα και ο προσκυνητής μπορεί να νοιώσει την ευλογία Της και ότι η ακούραστη μεσίτριά μας σκεπάζει με στοργή το αγιώνυμο Όρος της. Άλλωστε είναι η προστάτις του Μοναχισμού μας και η μητέρα όλων των Μοναχών. Μια από τις αμέτρητες διηγήσεις για την παρουσία της Παναγίας μας στη ζωή των μοναχών είναι και η εξής που μας διηγήθηκαν και που για άλλη μια φορά αποδεικνύει το μέγεθος της αγάπης του Θεού που κανέναν δεν αποστρέφεται, αλλά θέλει "πάντας σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν". Κάποτε λοιπόν, λέει η διήγηση, ζούσαν σ' ένα μοναστήρι δυο υποτακτικοί, οι οποίοι είχαν κυριευθεί από το πάθος της "μέθης". Και ήταν καθημερινά μεθυσμένοι. Ο Γέροντας και οι υπόλοιποι αδελφοί προσπαθούσαν με αγάπη να τους νουθετήσουν και να τους συμβουλέψουν. Εκείνοι όμως δεν εθεραπεύοντο και παρέμεναν κυριευμένοι στο πάθος τους. Επειδή όμως αποτελούσαν σκάνδαλο με την αμετανοησία τους και με τη συνεχιζόμενη απαράδεκτη συμπεριφορά τους λόγω της "μέθης" τους, γι' αυτό και η Αδελφότητα και η Ιερά Επιστασία απεφάσισε να τους εκδιώξει από τη Μονή, προς γνώση και συμμόρφωση. Ένα χειμωνιάτικο όμως βράδυ, που ο καιρός είχε αγριέψει πολύ και το χιόνι είχε σκεπάσει τα πάντα και συνέχιζε να πέφτει πυκνό, ο Ηγούμενος βλέπει στον ύπνο του την Παναγία να τον σκουντά και να του λέει: "Σήκω γρήγορα, γιατί τα γουρουνάκια μου κινδυνεύουν". Ο ηγούμενος νόμιζε ότι η ενέργεια ήταν εκ του πονηρού και δεν υπήκουσε. Οπότε η Θεοτόκος ξαναήλθε για δεύτερη φορά και του επανέλαβε τα ίδια λόγια: "Σήκω γρήγορα, γιατί τα γουρουνάκια μου κινδυνεύουν". Και όταν ο ηγούμενος και πάλι δεν υπήκουσε, ήλθε πιο αυστηρή αυτή τη φορά και σε τόνο που δεν σήκωνε πλέον ανυπακοή του λέει "Τρέξε τώρα, γιατί σου είπα ότι τα γουρουνάκια μου κινδυνεύουν". Οπότε αυτή τη φορά σηκώθηκε και μαζί με άλλους πατέρες βγήκε έξω από την μάνδρα της Μονής, ψάχνοντας τα γουρουνάκια της Παναγίας. Σε μια στιγμή ακούνε στα δεξιά τους και από το βάθος ενός γκρεμού βογκητά και άρχισαν να κατεβαίνουν την απόκρημνη πλαγιά και φτάνουν κοντά σε δυο μοναχούς που ήταν χτυπημένοι από το πέσιμο και κυριολεκτικά θαμμένοι μέσα στο χιόνι. Τους σηκώνουν και, ω του θαύματος! Aναγνωρίζουν στα πρόσωπά τους τους δύο μοναχούς που μεθούσαν και ήθελαν ως εκ τούτου να εκδιώξουν από το Μοναστήρι. Με πολύ κόπο, τους σήκωσαν και τους πήγαν στο Μοναστήρι, αλλά όμως δεν τους έδιωξαν όπως είχαν αποφασίσει, διότι πως ήταν δυνατόν αυτούς που η Παναγία τους έσωσε τόσο θαυματουργικά και νοιάστηκε η ίδια για να σωθούν τα γουρουνάκια της, αυτοί να τους διώξουν; Γι' αυτό αποφάσισαν, αφού έτσι το θέλει η Παναγία, να κρατήσουν "τα γουρουνάκια" στο μοναστήρι. Αλλά, ω του θαύματος! Η θαυματουργική επέμβαση της Θεοτόκου σωφρόνισε τους δυο μοναχούς και από τότε που σώθηκαν με την θαυματουργική της επέμβαση δεν ξαναέπεσαν στο πάθος της "μέθης", αλλά έζησαν πλέον εν μετανοία. Λέγεται δε, ότι ίσως, το Άγιο Όρος να ονομάζεται "περιβόλι της Παναγίας", διότι περιέχει όλων των ειδών τα "λουλούδια", αγίους και αμαρτωλούς. Κανέναν όμως μοναχό δεν απομακρύνουν, όσο αμαρτωλός κι αν είναι, ενθυμούμενοι πάντοτε το περιστατικό με τα "γουρουνάκια"... (περιοδικό Ο.Μ)

Πηγή: http://arxontariki.forumup.gr/about62-arxontariki.html

Πως έγινε χριστιανός ο... κατασκευαστής ρολογιών Seiko!

A/A: 142
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 17/12/2008.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 3518

Το επόμενο Γεγονός, μας έγινε γνωστό από μία διήγηση του Γέροντα Παϊσίου, που έγινε στις αρχές περίπου της δεκαετίας του 1980, όταν τον επισκέφθηκε ένας πολύ καλός οικογενειακός μου φίλος, άνθρωπος ευσεβής και σεμνός, ο οποίος γνώριζε προσωπικά το Γέροντα αρκετά χρόνια πριν το συγκεκριμένο περιστατικό. Συγκεκριμένα, έχοντας αναπτύξει μία πνευματική συζήτηση, κατά τη διάρκεια μιας διαδρομής τους στο Άγιο Όρος, ο επισκέπτης παρατήρησε έναν Ασιάτη που φορούσε ένα μεγάλο Σταυρό στο στήθος και γεμάτος απορία ρώτησε το Γέροντα αν τον γνώριζε. Η απάντηση-διήγηση που ακολούθησε, είναι περίπτωση μοναδική από τη ζωή του μεγάλου αυτού Γέροντα: «Αυτός ο άνθρωπος που βλέπεις, είναι ο Ιάπωνας κατασκευαστής ρολογιών Seiko, ο οποίος εδώ και μερικά χρόνια έχει βαπτιστεί χριστιανός ορθόδοξος. Κάποια στιγμή θυμάμαι είχε έρθει στο Άγιο Όρος και είχε ζητήσει από εμάς να του εξηγήσουμε, ποιες είναι οι διαφορές μεταξύ του Χριστιανισμού και του βουδισμού. Όπως παραδέχθηκε μάλιστα, όσο κι αν έψαξε ο ίδιος, δεν ήταν δυνατό να καταλήξει σε ουσιαστικές διαφορές. Αρχικά του προτείναμε να γεμίσει από μόνος του δύο μπουκαλάκια με νερό και να μας τα φέρει. Αφού πήραμε το ένα από τα δύο, διαβάσαμε την Ευχή του Αγιασμού και του υποδείξαμε να το ξεχωρίσει από το άλλο, για να διαπιστώσει πως όσος καιρός και αν παρέλθει αυτό θα παραμείνει άθικτο, λόγω της Αγιοσύνης που με τη Χάρη του Αληθινού Θεού έχει αποκτήσει, ενώ το άλλο μετά από ένα ορισμένο χρονικό διάστημα φυσιολογικά θα αλλοιωθεί. Πραγματικά έτσι κι έγινε, εκείνος έφυγε παίρνοντας μαζί του και τα δύο μπουκαλάκια και επέστρεψε μετά από αρκετούς μήνες, φέρνοντας μαζί του μόνο το Αγιασμένο, καθώς όπως παραδέχτηκε το άλλο απόκτησε μια άσχημη μυρωδιά και αλλοιώθηκε, ενώ αυτό αντίθετα έμεινε ακέραιο, όπως ακριβώς τη στιγμή που το γέμισε. Στη συνέχεια προχωρήσαμε σε μία πράξη, η οποία έγινε αφορμή για την οριστική μεταστροφή του στην Ορθοδοξία. Του βάλαμε σε ένα μικρό άθραυστο βαζάκι, μία μικρή ποσότητα Θείας Κοινωνίας και του ζητήσαμε να επιχειρήσει την ανάλυση των Στοιχείων Της, σε όποιο Χημείο του κόσμου επιθυμούσε εκείνος. Πέρασαν από τότε αρκετές ημέρες, ώσπου κάποια στιγμή τον είδαμε να έρχεται με μεγάλη χαρά προς το μέρος μας, ανακοινώνοντάς μας την απόφασή του να βαπτιστεί χριστιανός ορθόδοξος! Όταν ρωτήσαμε να μας πει, τι τον οδήγησε σε αυτή του την απόφαση, μας αποκάλυψε τα αποτελέσματα των αναλύσεων, τα οποία φυσικά εμείς γνωρίζαμε από πριν: Ότι δηλαδή, πρόκειται για Ανθρώπινο Σώμα και Αίμα, ενός Τέλειου Οργανισμού, στον Οποίο δεν ανιχνεύτηκε κανένα ίχνος ευπάθειας ή ασθένειας. Από τότε, μας επισκέπτεται πλέον ως χριστιανός ορθόδοξος, για να συμμετάσχει στα Μυστήρια και να προοδεύσει πνευματικά».

Πηγή: http://www.geocities.com/kostasrokas/text-1.html

Τηλεπαθητικοί γέροντες

A/A: 143
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 29/01/2009.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Αγίου Διονυσίου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 3567

Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΙΑΔΡΑΜΑΤΙΣΤΗΚΕ ΤΟ 2002.ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΠΗΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟ ΚΑΡΑΒΑΚΙ ΑΠΟ ΤΑ ΒΟΥΛΕΥΤΗΡΙΑ (ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ) ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΜΟΝΗ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΗΜΟΥΝ ΣΤΟ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑ ΜΟΝΟΣ ΕΓΩ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΙΧΑ ΔΕΙ ΠΟΤΕ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ. ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΚΟΙΤΟΥΣΑ ΑΜΕΡΙΜΝΟΣ ΤΟ ΤΟΠΙΟ ΜΕ ΦΩΝΑΖΕΙ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ' ΚΟΙΤΑ ΔΕΛΦΙΝΙΑ' ΚΑΙ ΜΕ ΞΑΝΑΦΩΝΑΖΕΙ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ! ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΗΡΑ ΓΡΗΓΟΡΑ ΣΤΡΟΦΕΣ ΝΑ ΤΟΝ ΡΩΤΗΣΩ ΑΠΟ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ. ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΦΤΑΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΓΝΩΡΙΖΩ ΕΝΑΝ ΠΑΤΕΡΑ- ΓΙΑ ΕΥΝΟΗΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΑΦΕΡΩ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ- Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΝΩ ΚΑΘΟΜΑΣΤΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΤΟΥΜΕ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΚΑΝΕΙ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΥΟΜΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ ΚΑΝΕΙΣ ΑΛΛΟΣ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ! ΕΝΩ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΑ ΕΧΑΣΑ ΚΑΙ ΑΡΝΗΘΗΚΑ ΟΤΙ ΤΑ ΕΚΑΝΑ ΤΕΛΙΚΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΜΟΝΗΣ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΧΘΗΚΑ...ΕΤΣΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΔΕΝ ΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ ΕΒΓΑΛΕ ΕΝΑ ΠΕΤΡΑΧΗΛΙ ΚΑΙ ΜΕ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕ ΕΠΙ ΤΟΠΟΥ ΔΙΝΟΝΤΑΣ ΜΟΥ ΠΟΛΥΤΙΜΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΑΝΑΚΑΝΩ ΤΑ ΙΔΙΑ ΛΑΘΗ!

Πηγή: http://agiooros.net/forum/viewtopic.php?f=5&t=1724

Η εικόνα που σκοτεινιάζει

A/A: 144
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 29/06/2009.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 3765

Υπάρχει μία εικόνα στον Άθω όπου το χρώμα της σκοτεινιάζει όταν πρόκειται να συμβεί κάποια καταστροφή. Π.χ. Πριν τις επιθέσεις της 11/9 η εικόνα είχε σκοτεινιάσει.

Πηγή: http://www.abovetopsecret.com/forum/thread474685/pg1

Εμφάνιση του Αγίου Λουκιλλιανού

A/A: 145
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 07/07/2009.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Κουτλουμουσίου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 3775

Το 1979 ο Γέροντας Παϊσιος μετακόμισε από τον Τίμιο Σταυρό στο κουτλουμουσιανό κελί της Παναγούδας. Ήταν 3 Ιουνίου και ο Γέροντας λόγω της μετακόμισης δεν είχε βγάλει από τα κιβώτια τα εκκλησιαστικά βιβλία και δεν ήξερε ακριβώς την ημερομηνία ούτε φυσικά και τον εορταζόμενο άγιο. Έκανε τις ακολουθίες με κομποσχοίνι και όταν άρχισε να εύχεται και για τον άγιο της ημέρας, τον απασχόλησε ο λογισμός ποιος ήταν αυτός ο άγιος. Τότε εμφανίστηκαν μέσα στο εκκλησάκι δύο άγιοι, ο ένας μπροστά και ο άλλος από πίσω. Ο δεύτερος ήταν ο άγιος Παντελεήμων, τον οποίο αναγνώρισε ο Γέροντας. Ο πρώτος όμως τού ήταν άγνωστος. Από την απορία τον έβγαλε ο ίδιος ο άγιος που τού είπε: «Γέροντα, είμαι ο Λουκιλιανός.» Ο Γέροντας δεν πρόσεξε καλά το όνομα και ρώτησε: «Πώς; Λουκιανός;». «Όχι, Γέροντα. Είμαι ο Λουκιλιανός.» Και αμέσως οι δύο άγιοι εξαφανίστηκαν. Ο Γέροντας εντυπωσιάστηκε και βρήκε το μηναίο του Ιουνίου για να βεβαιωθεί αν γιόρταζε ο άγιος Λουκιλιανός. Πράγματι ήταν η μνήμη του.» (από το βιβλίο του π. Διονυσίου Τάτση, «Ο ασκητής της Παναγούδας», έκδοση β΄, Ιανουάριος 1998, σελ. 46-47)

Πηγή: http://www.agiooros.net/forum/viewtopic.php?f=45&t=9969&sid=ad07710b840b6098f8d71a3cf47c150f

Το παράξενο αστέρι

A/A: 146
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 31/07/2009.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 3804

Μια ενδιαφέρουσα επίσης μαρτυρία είναι αυτή του γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη. Ο γέροντας αφηγείται ότι έβλεπε ο ίδιος, ένα διάστημα όταν ήταν πολύ άρρωστος, ένα μαρινέ (γαλάζιο) αστέρι που ξαφνικά εμφανιζόταν στον ουρανό και τον έκανε καλά. Το αστέρι αυτό δεν ήταν συνηθισμένο, αλλά και δεν είχε σχέση με τα “διαστημόπλοια των εξωγήινων” που προκαλούν σκέψεις γύρω από υλικά πράγματα. Αυτό έκανε τον γέροντα να ποθεί να πάει μαζί του στον Παράδεισο, γιατί του προξενούσε χαρά και ψυχική αγαλλίαση. Οπωσδήποτε είχε το χαρακτηριστικό της ήρεμης προσέγγισης αγγελικής δύναμης που χωρίς ούτε “στενές επαφές”, ούτε πολλά λόγια και χάσιμο χρόνου, μόνο με την εμφάνισή του θεράπευε από τα βάθη του Ουρανού. Ο γέροντας εξ άλλου, όπως αφηγείται ο ίδιος, ήταν πολύ καλός γνώστης του κινδύνου στον αέρα από τα εκεί δαιμόνια, τα «τελώνια», έκφραση που υποδηλώνει την ενασχόλησή τους, να αποτελούν δηλ. σαν τελωνείο ένα είδος ελέγχου, και να εμποδίζουν τις ψυχές που ξεγελάστηκαν από διάφορες κακίες όταν ζούσαν, να ξεφύγουν από τον περίγειο χώρο.

Πηγή: http://www.radiokalymnos.com/A-4.htm

Πετρέλαιο στο Άγιο Όρος.

A/A: 147
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 07/08/2009.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 3811

Η εφημερίδα Μακεδονία – 01/08/2009 αναφέρει: ● Σε νέα κοιτάσματα πετρελαίου στοχεύει πλέον η Καβάλα Όιλ, η οποία προσδοκά να αποκτήσει τα δικαιώματα ερευνητικών γεωτρήσεων στην περιοχή του Άθω, ενώ το Σεπτέμβριο αναμένει τα πρώτα αποτελέσματα από τις έρευνες του ωκεανογραφικού “Αιγαίο” στον κόλπο της Καβάλας. ● Χθες η εταιρεία άρχισε να αντλεί πετρέλαιο από το κοίτασμα του Βόρειου Πρίνου, ενώ μέχρι το τέλος του 2009 αναμένει τον τριπλασιασμό της παραγωγής της, φτάνοντας τα 5.000 βαρέλια την ημέρα. Της Σοφίας Χριστοφορίδου Την άνοιξη το ωκεανογραφικό “Αιγαίο” του Ελληνικού Κέντρου Θαλασσίων Ερευνών πραγματοποίησε σεισμικές έρευνες για τον εντοπισμό νέων πεδίων έρευνας στην ευρύτερη περιοχή του κόλπου της Καβάλας, για την οποία η Καβάλα Όιλ έχει τα ερευνητικά δικαιώματα. Παράλληλα η Ενεργειακή Αιγαίου βρίσκεται σε διαπραγμάτευση με το υπουργείο Ανάπτυξης για την απόκτηση των δικαιωμάτων στις περιοχές Άθως και Αμμώδες. Τα δικαιώματα ανήκουν κατά 75% στην εταιρεία Calfrac -πρώην Denison- η οποία όμως έχει χρόνια να εκτελέσει ερευνητικές γεωτρήσεις στην περιοχή και θεωρητικά το υπουργείο μπορεί να τα εκχωρήσει σε άλλη εταιρεία. Κατά τη δεκαετία του ’80 είχαν πραγματοποιηθεί ερευνητικές γεωτρήσεις που δεν είχαν δώσει αξιόλογα αποτελέσματα. “Τα στοιχεία αυτά ήταν παλιά. Υπάρχουν πολύ πιο εξελιγμένες μέθοδοι εντοπισμού και άντλησης”, σημειώνει ο κ. Μαθιός Ρήγας, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Ενεργειακής Αιγαίου, της εταιρείας που κατέχει το 95% της Καβάλα Όιλ, ο οποίος εμφανίζεται αισιόδοξος ως προς την απόκτηση των δικαιωμάτων του Άθω. Η γεώτρηση στο παλιό κοίτασμα του Βορείου Πρίνου εκτελέστηκε μέσα στο καλοκαίρι και κόστισε 35 εκατ. ευρώ. “Για πρώτη φορά έλληνες μηχανικοί πραγματοποιούν μια τέτοια δύσκολη γεώτρηση, στα 4.400 μέτρα με οριζόντια κατεύθυνση”, σημειώνει στη “Μ” ο κ. Ρήγας. Ωστόσο τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν, όπως τα περίμενε η εταιρεία, καθώς το πολυδιαφημισμένο γεωτρύπανο Εnergy Exeter, για το οποίο η εταιρεία πλήρωνε 150.000 δολάρια κάθε μέρα που περνούσε, παρουσίαζε τεχνικά προβλήματα, με αποτέλεσμα να αυξηθεί το κόστος της γεώτρησης και να καθυστερήσει η αύξηση της παραγωγής του πετρελαίου. ΝΕΑ ΓΕΩΤΡΗΣΗ Τώρα η εταιρεία βρίσκεται σε αναζήτηση νέου γεωτρύπανου, προκειμένου να προχωρήσει την γεώτρηση στο πεδίο “Ε”. Πρόκειται για έναν ταμιευτήρα “παρθένο”, που ανακαλύφθηκε το 2002, αλλά, λόγω των αλλαγών στο μετοχικό σχήμα και την έλλειψη ρευστότητας των προηγούμενων ετών, η εταιρεία δεν κατάφερε να αξιοποιήσει. Βρίσκεται σε γεωλογική ζώνη και ιζηματογενές περιβάλλον ανάλογο με αυτό του κοιτάσματος του Πρίνου, που έδωσε περί τα 100 εκατ. βαρέλια πετρελαίου σε μια εικοσαετία. Ωστόσο το “Ε” έχει χαμηλότερη διαπερατότητα από τον Πρίνο και η γεώτρηση θεωρείται αρκετά δύσκολη. Από τον περασμένο Μάρτιο το πεδίο “βομβαρδίστηκε” με ηχητικά κύματα και με βάση τη διάθλαση και την επιστροφή αυτών θα “αποκρυπτογραφηθεί” το είδος των πετρωμάτων, η γεωλογική τους σύσταση, η ύπαρξη ρηγμάτων, κοιλοτήτων με πετρέλαιο κτλ. Η γεώτρηση προγραμματίζεται για τις αρχές Σεπτεμβρίου, αφού πρώτα γίνει η περιχαράκωση του κοιτάσματος. Η εταιρεία προσδοκά να ξεκινήσει την άντληση πετρελαίου από το “Ε” μέσα στο φθινόπωρο, ώστε μαζί με τις ποσότητες που θα δώσουν ο Βόρειος Πρίνος και το παλιό κοίτασμα του Πρίνου να φτάσει την παραγωγή της στα 5.000 βαρέλια ημερησίως μέχρι το τέλος του έτους. Υπενθυμίζεται ότι η κοινοπραξία NAPC αποχώρησε στα μέσα της δεκαετίας του ’90, καθώς έκρινε ότι η παραγωγή των 7.000 βαρελιών ήταν ασύμφορη. Η παραγωγή, που σήμερα βρίσκεται στα 1.400 βαρέλια, είχε πέσει το προηγούμενο διάστημα μέχρι το “ψυχολογικό” όριο των 1.000 βαρελιών. Με αυτά τα δεδομένα η εταιρεία δεν βγάζει τα λειτουργικά της έξοδα. ΣΤΟΧΟΣ ΤΑ ΝΕΑ ΠΕΔΙΑ Όπως διευκρινίζει ο κ. Ρήγας, με την επίτευξη του στόχου των 5.000 βαρελιών, και με βάση συντηρητικούς υπολογισμούς της τιμής του πετρελαίου στα 50-60 δολάρια το βαρέλι, η εταιρεία θα μπει σε θετική πορεία. Ωστόσο το συνολικό επενδυτικό πρόγραμμα προϋπολογισμού 200 εκατ. ευρώ που ανακοίνωσε η εταιρεία δεν περιορίζεται ούτε στα παλιά πηγάδια του Πρίνου, ούτε στο πεδίο Ε. “Ο στόχος μας δεν είναι μόνο τα 5.000 βαρέλια αλλά ο εντοπισμός νέων πεδίων” σημειώνει.

Πηγή: http://aktines.blogspot.com/

Το γατάκι

A/A: 148
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 07/01/2010.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Μεγίστης Λαύρας του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 3989

Ό Προηγούμενος Χριστόφορος, αδελφός της Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας, περνώντας μια μέρα από το μέρος πού λέγεται «ΒΕΛΛΑΣ» είδε στον δρόμο ένα μικρό και πολύ όμορφο γατάκι. 'Επειδή το μέρος εκείνο είναι δασώδες και αρκετά μακριά από το Μοναστήρι, στην αρχή του φάνηκε πολύ περίεργο, πώς βρέθηκε εκεί το γατάκι; Εκείνο μόλις είδε τον Προηγούμενο, άρχισε να φωνάζει, νιάου, νιάου και με διάφορα ναζιάρικα χάδια και σχήματα πλησίαζε και πήγε κοντά του. Ό Προηγούμενος τότε έσκυψε, το πήρε στα χέρια του και άρχισε να παίζει μαζί του. 'Εκείνο παίζοντας, άλλοτε έβγανε τα νύχια του κι άλλοτε με τα δόντια δάγκανε και γκριτζιάνιζε τα χέρια του Προηγούμενου Χριστόφορου, παίζοντας μαζί του. Σε μια στιγμή πού τον δάγκανε, ό Προηγούμενος, πόνεσε και είπε στο γατάκι χαϊδευτικά: «βλέπω βρε, ότι έχεις δόντια και δαγκώνεις!» Τότε απροσδόκητα και ξαφνικά φούσκωσε ό γάτος κι έγινε σαν μπαλόνι, και με πολύ άγρια φωνή, το φαινόμενο γατάκι είπε: «Έχω ρε! Τι νόμισες πώς δεν έχω; Μάλιστα έχω κι άλλα πράγματα...» Κι άμα είπε αυτά έγινε άφαντο το γατάκι, πού στο μεταξύ είχε γίνει γάταρος. Άφησε πολλή βρώμα και δυσοσμία και τον Προηγούμενο εμβρόντητο από το φόβο και τη φρίκη που πήρε. Και όπως μετά ομολόγησε ό ίδιος, σ' όλη του τη ζωή δεν μπορούσε να ξεχάσει εκείνη την άγρια φωνή, πού έβγαλε και από το αγρίεμα των ματιών του, πού του φάνηκε σαν να πέταγαν φωτιές. Ήτανε πολύ τρομερό το φαινόμενο. Μ' αυτό ό Σατανάς θέλησε να τρομάξει τον ιερομόναχο αυτόν και ασφαλώς θα ήθελε να του κάνη ίσως μεγάλο κακό, αλλά δεν είχε περισσότερη εξουσία από το Θεό για να βλάψει πιο πολύ τον άνθρωπο, Διότι ό Σατανάς δεν έχει διάθεση ούτε θέλει να παίξει με τον άνθρωπο, ήθελε να του κάνη μεγάλη ζημιά, όπως κατά καιρούς είχε κάνει σε άλλους, αλλά σ' αυτόν δεν είχε την άδεια να κάνη περισσότερο κακό. Γι' αυτό να παρακαλούμε τον Πανάγαθο Θεό, να μας φιλάει από τέτοια παιχνίδια με τον Διάβολο, αλλά πρέπει κι εμείς να φυλαγόμαστε και να μην κάνουμε πονηρά έργα, πού δίνουν την άδεια στον Σατανά να μας πειράζει.

Πηγή: http://www.pigizois.net/afieromata/gerontiko/monaxou_andreou/67.htm

Ο... διάβολος και το κρασί

A/A: 149
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 08/01/2010.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Αγίου Παντελεήμονος του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 3990

Στην Μονής Μεγίστης Λαύρας, αυτοί οι δυο κοινοβίασαν και ζούσαν αρμονικά με πολύν αγώνα στην άσκηση και κάθε είδος αρετής. Ό Ρουμάνος έκανε υπακοή σε όλα στον Πνευματικό και έδειχνε μεγάλη προθυμία στην εγκράτεια και στην άσκηση και ότι εντολή του έδινε ο πνευματικός. Ό Σατανάς όμως πού παρακολουθεί τον άνθρωπο και προσπαθεί να βρει στον καθένα μας όπως λέμε την «αχίλλειο πτέρνα» δηλαδή το πιο αδύνατο σημείο, για να μας πολεμήσει και να μας φέρει με τόση τέχνη και μαεστρία, έτσι πού να το θέλει, ο άνθρωπος, να κάνη το κακό από μόνος του, και ή επιβουλή του διαβόλου να μη φανεί καθόλου. Έτσι έγινε και με τον αδελφό Ρουμάνο, ο οποίος ενώ στην αρχή ήταν εγκρατής, σιγά, σιγά όμως χωρίς κι ο ίδιος να το καταλάβει άρχισε να πίνει κρασί τόσο, πού έπεφτε στο βαρύ αμάρτημα της μέθης και παραμελούσε τα καλογερικά του καθήκοντα, Ό Πνευματικός, γέροντας του, με πολύ κόπο, έπεισε τον Ρουμάνο να κόψη το κρασί και με τη βοήθεια του Θεού και την ευχή του γέροντα του, ο Ρουμάνος δεν ξανάπιε κρασί, παρά μόνον την θεία Κοινωνία μεταλάμβανε τακτικά, αφού πρώτα ξεπλήρωνε τα πνευματικά του καθήκοντα με άκρα υπακοή. Σε λίγο καιρό ο Πνευματικός κοιμήθηκε τον αιώνιο ύπνο και ο Ρουμάνος είχε βάλει όρο να μην βάλλει ποτέ στο στόμα του κρασί και φαίνεται πώς μέσα του πίστεψε ότι από δική του θέληση και δύναμη έκοψε το κρασί. Μετά από αρκετά χρόνια έφυγε από την «Βίγλα» και κοινοβίασε στην Ιερά Μονή του Αγίου Παντελεήμονος πού λέγεται Ρωσική. Εκεί μια μέρα, παρουσιάστηκε μπροστά του ή μορφή του γέροντα του Πνευματικού, ό οποίος είχε πριν από δέκα χρόνια πεθάνει. Ή μορφή εκείνη είπε στον Ρουμάνο Μοναχό, «δεν πειράζει τώρα μπορείς να πίνεις λίγο κρασί για να κόψης το θέλημα σου». Ό Μοναχός χωρίς να σκεφθεί τον όρο, πού μόνος του είχε βάλλει στον εαυτό του, ή να κάνη τον Σταυρό του, πίστεψε στα λόγια εκείνα του Σατανά και ήπιε λίγο κρασί. Τότε άκουσε την μορφή εκείνη να του λέει: «υστέρα από δέκα ολόκληρα χρόνια σε είπαμε να παραβείς και τον όρκο πού είχες κάνει στον εαυτό σου και σε κατάφερα να πιεις κρασί», και έδειξες πώς χαίρονταν για το κατόρθωμα του αυτό. Ό Ρουμάνος γύρισε τότε προς τα αριστερά το κεφάλι του για να ιδή άπ' εκεί πού ερχότανε ή φωνή και απ' εκείνη την στιγμή έμεινε το κεφάλι του γυρισμένο επάνω στον ώμο του μέχρι πού πέθανε. Διότι ήταν ό Διάβολος αυτός πού είχε πάρει την μορφή του Πνευματικού του. Και με τον τρόπο αυτόν κατάφερε να τον ρίξει στο προτερινό του αμάρτημα την μέθη και κυρίως να παραβεί τον όρο πού είχε βάλλει μόνος του.

Πηγή: http://www.pigizois.net/afieromata/gerontiko/monaxou_andreou/67.htm

Οι ομφαλοσκόποι μοναχοί του Αγίου Όρους

A/A: 150
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 01/03/2010.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 4042

Σαν παράδειγμα ατόμων που έκαναν αυτό το είδος διαλογισμού, μπορούμε να αναφέρουμε τους Ομφαλοσκόπους μοναχούς του Αγίου Όρους που με τη συγκέντρωσή τους στο ενεργειακό κέντρο του ομφαλού ερχόταν σε επικοινωνία με τις οντότητες του Αστρικού Πεδίου που βρισκόταν στο συγκεκριμένο χώρο του Αστρικού Πεδίου. Άτομα όπως οι μοναχοί που διαλογίζονται έχοντας σαν αντικείμενο της προσοχής και της λατρείας τους διαφόρους αγίους, το Χριστό, την Παναγία κλπ, μπορούν νοητικά να έχουν ανάλογες οπτικές και ακουστικές εμπειρίε

Πηγή: http://www.sos-athens.gr/portal/pdfs/eisagogi%20mistikismo/Epikoinwnia%20me%20yperperan&dialogismos.pdf

Οι αφορισμένοι μοναχοί του Αγίου Όρους

A/A: 151
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 14/04/2010.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Μεγίστης Λαύρας του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 4091

Ο αφορισμός είναι η μεγαλύτερη εκκλησιαστική ποινή που μπορεί να επιβληθεί σε χριστιανό, τόσο Ορθόδοξο όσο και Ρωμαιοκαθολικό. Διαβάζοντας την ερμηνεία που δίνουν οι εκκλησιαστικοί κανόνες, βλέπουμε ότι αποτελεί στην ουσία την αποκοπή κάθε σχέσης και επαφής της εκκλησίας με τον αφορισμένο και την παράδοση του στον ίδιο τον Σατανά. Επιβάλλεται μόνο σε πολύ σοβαρά αμαρτήματα, τυπικά ασυγχώρητα, όπως σε πολέμιους της χριστιανικής πίστης ή σε μοναχούς και κληρικούς οι οποίοι ήρθαν σε επαφή με αιρετικούς ή αιρετικά δόγματα, προσχωρώντας σε αυτά ή τελώντας κοινές λατρευτικές τελετές , ή έχουν περιπέσει σε σαρκικά αμαρτήματα προσβάλλοντας την πίστη και το λειτούργημα τους. Το πηδάλιο της εκκλησίας, το οποίο κανονίζει τις ποινές ανάλογα με το παράπτωμα που διεπράχθη, επισείει την ποινή του αφορισμού για τοιούτου είδους αμαρτήματα. Στους προηγούμενους αιώνες αυτή η ποινή αποτελούσε όχι και τόσο σπάνια τιμωρία, αφού ο Χριστιανισμός γνώρισε πολλούς διώκτες και αιρετικούς που ταλάνιζαν τα πιστεύω του απλοϊκού λαού. Μετά το σχίσμα Ορθόδοξης και Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας, απαγορευόταν (και ακόμη απαγορεύεται) σε ορθοδόξους κληρικούς και μοναχούς να συλλειτουργήσουν με τους καθολικούς ιερείς ή ακόμη χειρότερα, να κοινωνήσουνε από κοινό ποτήριο. Και αν στις μέρες μας βλέπουμε τις δύο εκκλησίες να έχουν έρθει πιο κοντά και να επιτρέπουν, έστω άτυπα, τα μεταξύ τους συλλείτουργα, μέχρι και πριν από μερικές δεκαετίες αυτό θα αποτελούσε σίγουρη αφορμή για αφορισμό. Από γραπτές πηγές που μιλούν για αφορισμένους, γνωρίζουμε ότι το σώμα τους μετά τον θάνατο παραμένει άλυτο. Δηλαδή δεν αποσυντίθεται όπως συμβαίνει με όλα τα έμβια όντα . Υπάρχουν πολλές μαρτυρίες ανθρώπων που είδαν τέτοια σώματα και βεβαιώνουν αυτό το φαινόμενο. Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι το ίδιο συμβαίνει και με αρκετά λείψανα αγίων τα οποία τιμά και σέβεται η εκκλησία. Η αλήθεια όμως είναι ότι υπάρχουν πολλές διαφορές ανάμεσα τους. Το σώμα του αφορισμένου παρουσιάζεται με σατανικά χαρακτηριστικά, δηλαδή δύσμορφο, τυμπανισμένο και μαυρισμένο, με ανάκατα μαλλιά και μεγάλα νύχια που μεγαλώνουν συνέχεια. Η όψη του τρομοκρατεί ακόμη και τον πιο θαρραλέο και η οσμή που αναδύει θυμίζει κατά πολλούς το θειάφι. Τα λείψανα τον αγίων όμως όσο δύσμορφα και αν είναι, αναδύουν θεϊκή ευωδία, και γαληνεύουν την ψυχή του προσκυνητή παρά τον φοβίζουν. Επίσης, κατά μυστήριο τρόπο, διατηρούν ακόμη την φυσιολογική θερμοκρασία του σώματος ενός ζωντανού ανθρώπου σε αντίθεση με αυτά των αφορισμένων. Ένα περιστατικό αφορισμού έλαβε χώρα στο άγιο όρος στα χρόνια που τελούσε πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ο Ιωάννης Βέκκος ΙΑ΄(1276-1282). Αυτός παρακινούμενος από τον Λατινόφρονα αυτοκράτορα του Βυζαντίου Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο, διακήρυξε πως συμφωνεί με την ένωση των δύο εκκλησιών και πως θα θέσει την ορθόδοξη εκκλησία κάτω από την εξουσία του πάπα. Όπως ήταν φυσικό, θύελλα αντιδράσεων ξέσπασε στους κόλπους της εκκλησίας. Ιερείς και μοναχοί καταριόταν τον πατριάρχη και σχεδόν σε καμία εκκλησία δεν μνημονευόταν το όνομα του. Αυτός για να καταστείλει τον επαναστατημένο κλήρο μετέβη με συνοδεία στρατού και λατίνων ιερέων στο άγιο όρος. Εκεί αφού δεν έγινε δεκτός σχεδόν από καμία μονή, για να τρομοκρατήσει την μοναστική κοινότητα, διέταξε τους στρατιώτες να βασανίζουν και να θανατώνουν όσους δεν υπάκουαν στις εντολές του. Έτσι περνώντας από την μονή Ζωγράφου έκαψαν σε έναν πύργο τους μοναχούς που αρνούνταν να δεχτούν τον αιρετικό πατριάρχη, στην μονή Βατοπεδίου απαγχόνισαν 12 μοναχούς και καταπόντισαν στη θάλασσα αλυσοδεμένο τον ηγούμενο, στη μονή Ιβήρων επίσης έπνιξαν τους μοναχούς βυθίζοντας τους στη θάλασσα μαζί με το πλοίο μεταφοράς τους. Φτάνοντας όμως στη Μεγίστη Λαύρα οι εκεί μοναχοί τους υποδέχτηκαν επίσημα και με κωδωνοκρουσίες. Ακολούθησε συλλείτουργο στο καθολικό της μονής χοροστατώντας ο πατριάρχης βοηθούμενος από έναν Λαυριώτη ιεροδιάκονο και 7 μοναχούς, καθώς και από τους Λατίνους ιερείς που τον συνόδευαν. Μετά την αποπομπή του Ιωάννη Βέκκου από τον πατριαρχικό θρόνο, το 1282, και αφού ματαιώθηκαν τα σχέδια του για ένωση των δύο εκκλησιών, οι μοναχοί και ο ιεροδιάκονος της μονής της Μεγίστης Λαύρας που συλλειτούργησαν μαζί του και με τους Λατίνους, αφορίστηκαν από την ιερά σύνοδο του αγίου όρους. Ο ιεροδιάκονος μετά από σύντομο χρονικό διάστημα νόσησε και σύμφωνα με τις γραπτές μαρτυρίες της μονή έλιωσε σε λίγες μέρες με τρόπο παρόμοιο που λειώνει ένα κερί. Οι δε μοναχοί, αφού πέθαναν και τάφηκαν έξω από το κοιμητήριο της μονής, κατά την εκταφή τους βρέθηκαν άλιωτοι και τυμπανισμένοι, με πραγματικά τρομακτικά χαρακτηριστικά. Τα τρία από τα επτά σώματα των μοναχών μεταφέρθηκαν στον νάρθηκα του κοιμητηρίου των αγίων Αποστόλων, όπου και έμειναν εκεί σε κοινή θέα μέχρι και τον 19ο αιώνα. Κατά τα τελευταία χρόνια της παραμονή τους εκεί κάποιος προσκυνητής αντικρίζοντας τα έπαθε ανακοπή καρδιά από το σοκ και πέθανε. Αυτός ήταν και ο λόγος που τα μετέφεραν σε μία σπηλιά, στην παραλία της Ρουμανικής σκήτης, που αφού τα τοποθέτησαν μέσα, έχτισαν την είσοδο με λιθάρια για να μην μπορεί να τους δει κανείς. Τα υπόλοιπα 4 σώματα (και τα πιο τρομακτικά) μεταφέρθηκαν αμέσως μετά την εκταφή τους σε μία δύσβατη σπηλιά κοντά στη μονή της Μεγίστης Λαύρας όπου και παραμένουν εκεί ακόμη και σήμερα. Παρακάτω δημοσιεύεται το αντίγραφο της ιδιοχείρου επιστολής του Ιερομονάχου Γαβριήλ που πιστοποιεί το γεγονός. «Εις αδελφός ήκουε διά τους αφωρισμένους όπου είναι εις την Λαύραν του Άθωνος, καί οι όποιοι έδέχθησαν καί συνελλειτούργησαν με τόν Ίωάννην Βέκκον, τόν τότε Λατινόφρονα Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Είχε άμφιβολίαν όμως αν είναι πράγματι αληθινά όλα αυτά, καί πάντοτε ερευνούσε και ερωτούσε αν ευρίσκεται κανείς νά τους είδεν, ιδίοις όμμασιν ώς αυτόπτης μάρτυς διά νά πεισθεί από την αμφιβολίαν οπού είχε… Καί από τους πολλούς οπού ερώτησε τού είπαν ότι ό Πνευματικός τούς έχει ιδεί, καί ήρθε καί με έρώτησε έάν γνωρίζω καί εάν τους είδα ιδίοις όμμασι, καί τον έπληροφόρησα ότι τους είδα καί είναι βεβαιότατα, επειδή εγώ ήρθα εις το Αγιον Ορος, εις τα 1885, ετών είκοσι… Μετά δύο έτη, επειδή έτυχε νά πάρουμε σιτάρι από την Μονήν Κωνσταμονίτου 1200 οκάδες, πηγαίναμε διά θαλάσσης με την βάρκα την ιδικήν μας νά τό περιλάβομε, όπου ήμουν 22 ετών καί ήτο τόν Σεπτέμβριον μήνα δύο ημέρας μετά του Τιμίου Σταυρού. Επήγαμε τό εσπέρας καί έμείναμε εις τόν άρσανάν της Μεγ. Λαύρας, όπως τό πρωΐ έξακολουθήσωμε τό ταξίδιόν μας, καθώς καί έγινε. Μόλις όμως εξακολουθήσαμε ολίγον διάστημα, από τήν Λαύραν, ακούω καί μου λέγει ό Γέροντας μου, Μελέτιος Μοναχός, «παιδί μου Γαβριήλ εδώ παρεμπρός υπάρχουν οι αφωρισμένοι, οι οποίοι έδέχθησαν τους Λατινόφρονας εις την Μεγίστην Λαύραν, καί συλλειτούργησαν με τόν Ίωάννην Βέκκον καί τους μετ' αύτού, τους οποίους εγώ τους έχω ιδεί καί άλλοτε, αλλά επειδή είσαι νέος καί ίσως νά γίνει κάποτε λόγος καί νά λέγουν μερικοί οτι ψέματα είναι όλα αυτά, και ότι δεν υπάρχουν τίποτα, ούτε άφωρισμένοι, αλλά τά λέγουν διά φοβέρα εις τους ανθρώπους, δι αυτό νά πάμε, νά τους ίδης ιδίοις όμμασι, νά μή πιστεύεις ότι καί αν σου λέγουν μετά, διότι καί ή Αγία Γραφή λέει, ό οφθαλμός είναι πιστότερος της ακοής… Και λέγοντας ο Γέροντας τα τοιαύτα, φθάσαμε εις ενα άπότομον γκρεμνόν, όπου μόνον να τόν ιδεί ό άνθρωπος τρομάζει, καί μού λέγει, «εδώ είναι », Εγώ δέ περιεργαζόμουν νά τους ιδώ καί τόν λέγω «με κοροϊδεύεις;» Λοιπόν γέλασε καί μού λέγει, «τί νομίζεις, μήπως είναι κανένας Σταυρός ή τίποτα Εικόνες για νά τους βλέπουν οι άνθρωποι και νά κάμνουν τόν Σταυρόν τους; ενώ έχουν του διαβόλου την μορφήν, την οποίαν θά ίδης και τότε θά πιστέψεις...» Τότε λοιπόν προσεγγίσαμεν εις την απότομον έκείνην χαράδραν καί μετά κόπου πολλού, βγήκαμε έξω, καί μέ τά είκοσι νύχια πού λέει ο λόγος, ανεβήκαμε πέντε-έξι μέτρα καί έπειτα είδα ένα σπήλαιον καί εισήλθαμε, καί βλέπω εκεί μέσα ένα ελεεινόν θέαμα: Τρεις ανθρώπους ακουμπισμένους εις τόν βράχον, όρθιοι, μέ τά ρούχα, ράσα καί ζωστικά, οι οφθαλμοί ανοικτοί, τά μαλλιά καί τό γένειον καί των τριών μακρύ καί κατάλευκον, τά πρόσωπα των όπως είναι τό χρώμα της φούμας ( μαύρο ), ομοίως καί αι χείρες προς τά κάτω, οι δάκτυλοι ολίγον έστραμμένοι προς τά μέσα, οι όνυχες των χειρών εως 2-4 πόντους μεγάλοι, των δε ποδών δεν έφαίνοντο, επειδή ήσαν καλυμμένα με τις κάλτσες και τα παπούτσια… Μάλιστα θέλησα νά τους ψηλαφήσω νά ιδώ αν πραγματικά τό σώμα ήτο μαλακό, ή μόνον ξηρό δέρμα καί οστά, αλλά δέν μου άφησε ό Γέρων και μου λέγει, «μή βάλεις εσύ χέρι επί την οργήν του Θεού…» Είς όλα όμως τα άλλα έβαλα μεγάλην επιμέλειαν, μόνον χέρι δέν έβαλα. Καί τότε διόλου δεν εδειλίασα, τώρα όμως, όταν τους ενθυμηθώ, ταράττεται ή ψυχή μου καί δεν ημπορώ ούτε νά κοιμηθώ ήμερόνυκτα ολόκληρα, ούτε νά φάγω δύο καί τρεις ημέρας, ενώ τότε όπου τους είδα ούτε έβαλα τίποτε εις τόν νουν μου… Γράφω το παρόν, ίδια χειρί εις τάς 2 Μαρτίου 1964 εν τη Ιερά Μονή Ξενοφώντος, Γαβριήλ Ιερομόναχος Πνευματικός, από τό Ιβηριτικό Κελί «Γεννέσιον του Τιμίου Προδρόμου καί Βαπτιστού Ιωάννου», του επιλεγομένου «Μαλλάκι». Σημ: Το χειρόγραφο έχει δημοσιευθεί στο βιβλίο “Φιλήματα Ιούδα” της ιεράς μονής Εσφιγμένου το έτος 1993. Η φωτογραφία στην αρχή του άρθρου είναι τραβηγμένη στο σπήλαιο των αφορισμένων το έτος 1932 και εικονίζει τα σώματα δύο αφορισμένων μοναχών που συλλειτούργησαν με τον αιρεσιάρχη πατριάρχη Ιωάννη Βέκκο. Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το έτος 1932 στο περιοδικό “Κήρυξ των Ορθοδόξων”, αριθ. Φύλ. 132 του έτους 1932 και στη συνέχεια στο περιοδικό “Δίστομον ρομφαίαν” το έτος 1934. Ιωάννης Καρυοφυλάκης.

Πηγή: http://strangehellas.blogspot.com/search?updated-min=2009-01-01T00%3A00%3A00%2B02%3A00&updated-max=2010-01-01T00%3A00%3A00%2B02%3A00&max-results=13

Ο ευλαβής Ρωσσος ιερέας π. Νικόστρατος

A/A: 152
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 24/04/2010.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Καρυαί του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 4101

Όταν το 1959 πρωτοπήγα, αδελφοί μου, για πρώτη φορά στο Άγιο Όρος, μία από τις πρώτες επισκέψεις μου ήταν η Μόνη του Αγίου Διονυσίου. Εκεί συνάντησα κατ ιδίαν τον ηγούμενο της Μονής , τον Γέροντα Γαβριήλ. Ήδη έχει κοιμηθεί αυτός, οσιακώς. Όταν άκουσε ότι το όνομα μου είναι Στέφανος, μου διηγήθηκε το εξής θαυμαστό γεγονός, το οποίο είχε συμβεί ένα χρόνο πριν. Τον Ιούλιο του 1958. Στις Καρυές, την διοικητική πρωτεύουσα του Αγίου Όρους, διαμένουν μεταξύ των άλλων και οι 20 αντιπρόσωποι των Ιέρων Μονών του Αγίου Όρους. Έχουν κονάκια, δηλαδή μικρές κατοικίες με ένα, δυο κελάκια και ένα μικρό ναό. Ο ναΐσκος της Μόνης Διονυσίου τιμάται προς τιμήν του αρχιδιακόνου Στεφάνου. Από τις σημειώσεις μου βλέπω, ότι αντιπρόσωπος εκείνο το καλοκαίρι του 1958 ήταν ο πατήρ Δομέτιος, ο οποίος κάλεσε ένα ρώσο ιερέα, ονόματι πατήρ Νικόστρατος, να κάμει Θεία Λειτουργία στο κονάκι. Σύμφωνα με τη μαρτυρία όχι μόνο του αντιπροσώπου, αλλά και των άλλων μοναχών, ο πατήρ Νικόστρατος ήρθε στο τέλος του Όρθρου. Στάθηκε στην πόρτα του μικρού ναού και δεν μπήκε μέσα. Μάλιστα η στάση του έδειχνε ευλάβεια και πολύ σεβασμό, τρόπον τινά ήταν εκστατικός, σαν να έβλεπε κάτι το εξαίρετο. Τον είδε ο πατήρ Δομέτιος, τον πλησίασε και τον παρεκάλεσε να περάσει μέσα και να πάρει καιρόν. Καιρός είπαμε και άλλη φορά, είναι μία μικρή ακολουθία που γίνεται εδώ μπροστά στην Ωραία Πύλη και όταν τελειώνει ο ιερεύς μπαίνει στο Άγιο Βήμα και κατόπιν προετοιμάζεται για την τέλεση της Θείας Λειτουργίας. - Πέρασε παπα μου να πάρεις καιρόν, του λέει ο π. Δομέτιος (ο αντιπρόσωπος). - Τι λες πάτερ μου, του λέει, αφού έχετε μέσα άλλον παπα και λειτουργεί, τι να κάμω εγώ; Και ο αντιπρόσωπος έκπληκτος του λέγει: - Λειτουργία μ’ άλλον παπα μέσα; - Πως; Δε γίνεται Λειτουργία, αφού πριν από λίγο ένας λαμπροφόρος διάκος σας θύμιασε όλους, και τις άγιες εικόνες και τώρα μόλις μπήκε μέσα στο Άγιο Βήμα; Πως το εξηγείς αυτό; Αφού ο δικός σας φορούσε απαστράπτουσα στολή και μ’ ολόχρυσο θυμιατό σας θύμιασε όλους; Και μόλις τώρα δα, τώρα δε σου είπα ότι μπήκε στο ιερό Βημα; Μόνος του λειτουργεί αυτός ο διάκος; Χωρίς παπα; Μόλις τα άκουσαν όλα αυτά, ο αντιπρόσωπος και οι άλλοι μοναχοί, κατάλαβαν αμέσως ότι ο ευλαβής πατήρ Νικόστρατος κάτι έβλεπε. Τι είχε δει; Οπτασία; Όραμα; Και μάλιστα αφού ανέφερε τη λέξη διάκονος έπρεπε να είχε σχέση με τον πρωτομάρτυρα και αρχιδιάκονο Στέφανο. Κατόπιν όλοι μαζί άρχισαν να τον παρακαλάνε να μπει στο Ναό να λειτουργήσει μαζί με τον ολόλαμπρο διάκονο, που εκείνοι δεν έβλεπαν. Ύστερα από πολλές πιέσεις και παρακλήσεις, δέχτηκε, πήρε καιρό και μπήκε μέσα στο Άγιο Βήμα. Μη βλέποντας όμως κανέναν, τότε συνήλθε απ την έκσταση, οπότε με πολύ φόβο και δάκρυα, τέλεσε τη Θεία Λειτουργία. Για πολλούς έμεινε αλησμόνητη εκείνη η Θεία Προσφορά. Στο τέλος ομολόγησε: " Έχετε πολλή Χάρη σε αυτό σας το εκκλησάκι. Ο πρωτομάρτυρας πολύ σας αγαπά, γιατί δεν είναι λίγο πράγμα να σας θυμιάζει ο Άγιος Στέφανος ". Αλήθεια, πόσες φορές άγγελοι και αρχάγγελοι δεν θυμιάζουν τους ναούς και τους πιστούς στη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας και διόλου απίθανον από διακόνους και αγίους της θριαμβεύουσας εκκλησίας! Άλλωστε το είδαμε και με το παράδειγμα που σας ανέφερα παλαιότερα από τον π. Γερβάσιο Παρασκευόπουλο των Πατρών.

Πηγή: http://agia-varvara.blogspot.com/2009_04_01_archive.html

Ο μονάχος Ιερόθεος της Διονυσίου και το Φως

A/A: 153
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 25/04/2010.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 4104

Έτσι στην ιερά μόνη Διονυσίου άκουσα και το ακόλουθο γεγονός το οποίο είχε συμβεί την περασμένη χρόνια δηλ. το 1958, και μάλιστα την εβδομάδα της Τυροφάγου, που είναι πριν την Μ. Σαρακοστή. Κάποιος μονάχος ονόματι Ιερόθεος, θέλησε να κάμει ένα τριήμερο πριν απ την Μ. Σαρακοστή, μέσα στην εβδομάδα της Τυροφάγου, με απόλυτη νηστεία και διπλασιασμό του κανόνος του. Όλη την νύχτα αγρυπνία, προσευχή, μετάνοιες, κομποσχοίνι, μελέτη, και την ημέρα δουλειά, και διακονήματα βαριά. Το τρίτο βράδυ, γύρω στις 3 - βυζαντινή ώρα, δική μας δηλαδή μεταξύ 10 και 11 πρέπει να ήτο,- την ώρα που προσηύχετο, βλέπει ξαφνικά το κελάκι του να γεμίζει από φως. Φως άπλετο, όχι λάμπες, όχι κεριά, όχι φωτάκια τέτοια, σαν κι αυτά που έχουμε, αλλά ένας ολόκληρος ήλιος θα μπορούσαμε να πούμε, με λευκότατο, ωραιότατο, καθαρό φως, το οποίον πλημμύρισε το κελάκι του και νόμιζε πως έβγαινε από μία εικόνα της Παναγίας, στην οποία είχε πολλή ευλάβεια και όταν τα εδιηγείτο ο πατήρ Ιερόθεος τον ρώτησαν': - Όταν το είδες αυτό το φως, ταράχθηκες, φοβήθηκες, δείλιασες ; - Όχι απάντησε, δεν φοβήθηκα καθόλου. Τουναντίον μάλιστα ήμουν πολύ γαληνεμένος. Είχα χαρά ανεξήγητη. Ειρήνη και στάση λογισμών. Καμία σκέψη δηλαδή εσωτερική. Απόλυτη ησυχία. Ένοιωθα τόση ευτυχία και χωρίς να το καταλάβω άρχισα να ψιθυρίζω τους χαιρετισμούς της Παναγίας, την Μικρή και Μεγάλη Παράκληση την οποία και ήξερε από στήθους, από μνήμης, όσα Μεγαλυνάρια θυμόμουν και πολλές φορές το " Άξιον Εστί", το "Θεοτόκε Παρθένε" την " Ωραιότητα της Παρθενίας σου" και άλλους ύμνους που αναφέρονται στην Παναγία. Και τα έψαλα με πολλή χαρά και πολλή ευχαρίστηση. Και από την πολλή ευφροσύνη νόμιζα ότι πετούσα. Όταν το πρωτοάκουσαν οι αδελφοί εξεπλάγησαν και δόξασαν την συγκατάβασιν, την ευσπλαχνία του Αγίου Θεού, του Σωτήρας Χριστού και της Υπεραγίας Θεοτόκου, της Παναχράντου Αυτού Μητρός, για το πόσο παρηγορούν τα παιδιά τους, τα υπάκουα όσο ταπεινά και άσημα και αν είναι αυτά. Η άκρα συγκαταβάσεις και θεία ευσπλαχνία διαλέγει με πολλή επιείκεια τους πτωχούς τω πνεύματι δηλαδή τους ταπεινούς και καθαρούς τη καρδία για να αναπαυθεί και δι αυτών να δοξαστεί. Πολλές φορές ρωτούσαν τον πατέρα Ιερόθεο : - Πόση ώρα κράτησε αυτό το υπερθαυμαστό γεγονός ; Και αυτός απαντούσε : - Τρεις με τέσσερις ώρες. Θαύμα θαυμάτων. Ένας ταπεινότατος μοναχός κυριολέχτηλκά λούστηκε μέσα στο φαεινόν άκτιστο Τριαδικόν φως. Και ασφαλώς αν υπήρχαν μάτια να δουν, θα έβλεπαν και το πρόσωπο του μοναχού να αντανακλά το θειο φως, από το οποίο και ελούζετο. Φωτοπλημμύρα αρρήτου ακτινοβολίας.

Πηγή: http://agia-varvara.blogspot.com/2009_04_01_archive.html

Ο π. Γεδεών στα Καυσοκαλύβια και το Φως το Αληθινόν

A/A: 154
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 26/04/2010.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 4105

Μετά από τις σημειώσεις που είχα του παρελθόντος, ανακάλυψα και το εξής θαυμαστό γεγονός, μια θαυμαστή ιστορία, όπως μου την διηγήθηκε ένας μοναχός από το Άγιο Όρος, όταν το επισκεπτόμουν τα πρώτα χρόνια, και δη την σκήτη της Αγίας Άννης. Κάποιος ονόματι πατήρ Γεδεών στα Καυσοκαλύβια, στα 90 του περίπου χρόνια, ήτανε βαριά άρρωστος στο κρεβάτι και συγχρόνως τυφλός. Παρά τα γεράματά του όμως, τα λόγια του ήταν μελίρρυτα. Γλυκύτατα. Γεμάτα από χάρη. Η υπομονή του ήταν υποδειγματική. Η προσευχή του αδιάλειπτη. Η καρδιά του φλογερή. Και οι νηστείες του μέχρι εκείνη την ηλικία, καταπληκτικές. Με τον υποτακτικό του, τον πατέρα Ησαΐα, ειδοποιήθηκε κάποιος ιερεύς την ημέρα του Ευαγγελισμού να πάει να τον κοινωνήσουν. Ήταν γνωστός ο Γ. Γεδεών και για κάτι άλλο πολύ χαρακτηριστικό σ αυτόν. Για την απλυσιά του. Και την ακτενισιά του. Οποίος όμως τον πλησίαζε καταπλήσσονταν από την ευωδιά πού έβγαζε το ασκητικό εκείνο άπλυτο σώμα. Ασκητικό και το καλυβάκι του, δίχως μέσα να’ χει τίποτα το αναπαυτικό. Μπαίνοντας όμως μέσα αμέσως στο πρόσωπο του επισκέπτου τον κτυπούσε μια ουράνια θαυμαστή αύρα, ένα λεπτότατο παράξενο άρωμα. Με ιδιαίτερη λοιπόν χαρά ο ιερεύς, ο πατήρ Ελπίδιος, δέχτηκε αυτήν την πρόσκληση να πάει να κοινωνήσει τον τυφλό γέροντα. Φόρεσε το πετραχειλάκι του, πήρε το Άγιο Ποτήριο και κίνησε μαζί με τον π. Ησαΐα, πόυ πήγαινε εκείνος μπροστά με το λαδοφάναρο, λέγοντας ψιθυριστά συγχρόνως και οι δύο την ευχούλα ' Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με.' Στο δρόμο τους έπιασε βροχή. Φοβερή νεροποντή. Έβρεχε ακατάπαυστα, συνέχεια. Είχαν γίνει και οι δυο μούσκεμα. ' Η δυνατή βροχή, με τα Άχραντα Μυστήρια στα χέρια, με την ευχούλα στα χείλη, με την δυσκολία που είχαν στα σκληρά μονοπάτια και με τα όσα συνέβησαν, έμειναν αλησμόνητα μέχρι το τέλος της ζωής του π. Ελπιδίου. Έφθασαν επιτέλους και ο ιερεύς μπήκε αμέσως στο πτωχό εκκλησάκι, διότι κάθε καλύβα και κάθε ασκητήριο είχε και το δικό του απέριττο μικρό ναό. Όσο μικρός κι αν ήταν, πάντως υπήρχε ναός. Κι εκεί μπροστά στην Ωραία Πύλη περίμενε τον τυφλό, τον π. Γεδεών, 'Του δείπνου Σου ... παράλαβε ...' και ο Γ. Γεδεών βγήκε από το κελάκι του, με ξέμπλεκα τα μαλλιά και με χιλιομπαλωμένο αντέρι, ξυπόλητος. προχωρούσε αργά αργά, βασταζόμενος από τον υποτακτικό του τον π. Ησαΐα. Και μέσα στο ημίφως των κανδηλιών στο θυμιατό που έκαιγε και του κεριού της Ωραίας Πύλης κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων. " Μεταλαμβάνει ο δούλος του Θεού, Γεδεών μοναχός, Σώμα και Αίμα Ιησού Χριστού, εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον, " Και ω του θαύματος " τα τυφλά ματάκια, τα γεμάτα από δάκρυα της κατανύξεως άνοιξαν και ο γέρο-Γεδεών, φώναξε κατάπληκτος από θαυμασμό και αγία συγκίνηση : " Είδον το φως το αληθινόν, Ω Χριστέ μου, είδα το φως σου το αϊδιον, είδον το φως το αληθινόν. " Και αργά αργά γύρισε για το κρεβατάκι του το ξύλινο και το πτωχόν, λέγοντας συνεχώς. Πήγαινε, βάδιζε πολύ αργά, σημειωτόν : " Είδον το φως το αληθινόν, είδον το φως το αληθινόν. " Ξάπλωσε, σταύρωσε τα χεράκια του, αφού έκανε πρώτα το σημείον του Σταυρού και λέγοντας πάλιν και πάλιν " είδον το φως το αληθινόν, " παρέδωσε την Αγία του ψυχήν, στο φως το Αληθινόν. Στον Κύριόν του Ιησούν Χριστόν και Σωτήρα, τον μόνον αληθινόν Θεόν. Φως εκ Φώτος, Θεός Αληθινός, εκ Θεού αληθινού, ο Κύριος, ο Χριστός. Μπορεί να μη θαυμάζει κανένας τα μεγαλεία του Θεού, τα οποία αποκαλύπτει μέσα από το Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας'; " Ο τοις αγαπώσιν Αυτόν, δηλαδή σ εκείνους που τον αγαπούν και τον υπηρετούν. Ασφαλώς και θαυμάζει και δοξάζει.

Πηγή: http://agia-varvara.blogspot.com/2009_04_01_archive.html

«Και ποιος δεν είναι μασώνος ρέ!»

A/A: 155
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 16/07/2010.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 4192

Δημοσιεύθηκε στον "Ορθόδοξο Τύπο" στο άρθρο "Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΛΛΟΥΜΕΝΑ",το οποίο σας προτείνουμε να διαβάσετε,πατώντας πάνω στις εικόνες. Τι συνέβη λοιπόν όταν ο γερο-Καραμανλής επισκέφθηκε το Άγιον Όρος;Γράφει ο αρθογράφος: Όταν ο παππούς Καραμανλής επισκέφτηκε το Άγιο ‘Ορος ένας γέροντας τον ρώτησε: «κ. Καραμανλή ακούσαμε ότι είστε μασώνος είναι αλήθεια;» και πήρε την απάντηση: «Και ποιος δεν είναι μασώνος ρέ!».

Πηγή: http://pentapostagma.blogspot.com/2010/07/blog-post_3411.html

Παράξενη γυναίκα

A/A: 156
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 29/09/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Αθήναι του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 10

Λέγεται πως κάποτε που είχε εκδηλωθεί επιδημία ευλογιάς, ένας αμαξάς διέσχιζε τα μεσάνυχτα την οδό Αθηνάς. Κοντά στο εκκλησάκι της Αγ. Μαύρας τον σταμάτησε μια μαυροφορεμένη γυναίκα η οποία ανέβηκε στην άμαξα και του είπε να την πάει στο Φανάρι του Διογένη. Όταν έφτασε εκεί ο αμαξάς είδε ότι από το αμάξι κατέβηκαν τρεις γυναίκες και όχι μία. Τρόμαξε τόσο πολύ που χτυπώντας με το καμτσίκι τα άλογα έγινε καπνός χωρίς καν να ζητήσει χρήματα. Την άλλη μέρα η ευλογιά ξέσπασε στη Πλάκα στο μέρος όπου είχαν κατέβει σπό το αμάξι οι μαυροφόρες.

Πηγή: (Οι Πύλες του Αλλόκοσμου, Θανάσης Βέμπος, Εκδόσεις Μάριος Βερέττας, σελ. 494)

Πτώσεις πετρών

A/A: 157
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 29/09/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Αθήναι του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 19

" Εφημερίδα " της 14ης Μαρτίου του 1893: " Το άκρον της οδού Σίνα εγένετο από τινός το κέντρο μυστηριωδών λιθοβολισμών, οίτινες αρχόμενοι από της 9ης ώρας της νυκτός διαρκούσι μέχρι του μεσονυκτίου. Ιδίως οι οικία του Αντωνίου Τζουμάρα ένεκα των λιθοβολισμών τούτων υπέστη σημαντικάς ζημιάς, θραυσθέντων παντών των υαλοπινάκων της οικίας. Καταγγελθέντος του γεγονότος εις το Ε' Αστυνομικόν τμήμα μετέβη επί τόπου ο αστυνόμος κ. Μαρούλης μετά τινών κλητήρων αλλά αν και παρέμεινεν επ'αρκετόν δεν ηδυνήθει να αντιληφθεί πόθεν έρχονται οι λίθοι. Την προχθεσινή δε νύκτα ολόκληρη η οδός Σινά ήτο ανάστατος εκ των ως βροχή ριπτόμενων πετρών ".

Πηγή: Οι Πύλες του Αλλόκοσμου, Θανάσης Βέμπος, Εκδόσεις Μάριος Βερέττας, σελ. 471

Πτώσεις πετρών

A/A: 158
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 29/09/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Αθήναι του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 20

Το 1873 και 1874 πέτρες έπεφταν κατά μυστηριώδη τρόπο στη βρύση του Βοριά ( στη διασταύρωση των οδών Αθηνάς και Βορέου ) και ύστερα στην οδό Αμαλίας στη καθολική εκκλησία.

Πηγή: Οι Πύλες του Αλλόκοσμου, Θανάσης Βέμπος, Εκδόσεις Μάριος Βερέττας, σελ. 471

Ανεξήγητος θόρυβος

A/A: 159
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 30/09/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Αθήναι του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 27

Το βράδυ της 17ης Σεπτεμβρίου, ένας ισχυρός και ανεξήγητος θόρυβος αντήχησε από τη Γλυφάδα μέχρι την Ομόνοια. Εκατοντάδες τηλεφωνήματα έγιναν στην αστυνομία και τις εφημερίδες ενώ τα πρώτα έφτασαν από την περιοχή του Μετς. Από τον κρότο σείστηκαν τα τζάμια του πύργου ελέγχου του αεροδρομίου του Ελληνικού ενώ ο ήχος έγινε αισθητός σε όλη τη Γλυφάδα, Ηλιούπολη, το Βύρωνα, το Παγκράτι, το Σύνταγμα και την Ομόνοια.

Πηγή: Οι Πύλες του Αλλόκοσμου, Θανάσης Βέμπος, Εκδόσεις Μάριος Βερέττας, σελ. 450

Ανθρωποειδές

A/A: 160
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 30/09/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Αθήναι του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 31

Στις 14 Σεπτεμβρίου 1998, οι δύο φίλες Ε.Κ. και Λ.Τ. βρίσκονταν στο σπίτι της δεύτερης στην οδό Μάρκου Μουσούρου στο Παγκράτι όταν λίγο πριν τη δύση του ήλιου αντιλήφθηκαν ένα μαυριδερό αντικείμενο στον ουρανό σε μια απόσταση γύρω στο ένα χιλιομετρο. Αρχικά νόμισαν ότι επρόκειτο για ελικόπτερο. Όμως δεν ακουγόταν κανένας ήχος. Όταν το αντικείμενο πλησίασε έγινε αντιληπτό ότι επρόκειτο για μια ανθρωποειδή φιγούρα σε όρθια στάση. Πλησιάζοντας όλο και περισσότερο το πλάσμα στράφηκε επί τόπου μια φορά προς το Ζάππειο και μία προς την αντίθετη μεριά χωρίς να αλλάξει η στάση του ή η κίνησή του. Η πορεία του έγινε καθοδική και η ιπτάμενη φιγούρα φάνηκε να κατεβαίνει κάπου μέσα στα δέντρα του Αρδηττού. Η απόσταση και το λυκόφως δεν άφηναν να γίνουν ορατές πολλές λεπτομέρειες αλλά το πλάσμα έδωσε την εντύπωση ότι φορούσε κάτι σαν " στολή αστροοναύτη " επειδή κάπου-κάπου φαινόταν μια ελαφριά γιαλάδα πάνω του. Μετά την προσγείωσή της η φιγούρα έκανε μηχανικά " πηδηματάκια " ανεβαίνοντας σταδιακά το λόφο μέχρι την κορυφή, όσπου σταμάτησε. Το πλάσμα δεν φάνηκε να λυγίζει πόδια ή χέρια και η κίνηση των αλμάτων χαρακτηρίστηκε ως " μηχανική ". Ύστερα απόμεινε να διακρίνεται με φόντο το πράσινο των δέντρων του λόφου, έχοντας πια ένα υπόλευκο χρώμα. Δέκα λεπτά αργότερα το πλάσμα είχε μεταβληθεί σε μια " φωτεινή τελεία " η οποία κατόπιν εξαφανίστηκε. Μονολότι κατά τη διάρκεια της εμφάνισης φυσούσε δυνατός αέρας η κίνηση του πλάσματος ήταν σταθερή χωρίς αυξομοιώσεις.

Πηγή: Οι Πύλες του Αλλόκοσμου, Θανάσης Βέμπος, Εκδόσεις Μάριος Βερέττας, σελ. 423-424

Σχόλια για την περιοχή του Μετς

A/A: 161
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 03/10/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Αθήναι του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 46

Η περιοχή του Μέτς και για την ακρίβεια το μέρος χονδρικά πίσω αοό το Καλλιμάρμαρο βρίθει κυριολεκτικά από περίεργα φαινόμενα τα οποία αγγίζουν το θέμα των γνωστών μας πυλών. Ιδιαίτερα ο λόφος του Αρδηττού, μερικά στενά πίσω από το λόφο και το μικρό άλσος του Λογγίνου φαίνεται να είναι επίκεντρα μιας εξαιρετικά ασυνήθιστης δραστηριότητας, η οποία συνδέεται με τα περιβόητα τούνελ του υπεδάφους, τη γνωστή μας " νησίδα του Ιλισού " και πλήθος άλλων φαινομένων.

Πηγή: Οι Πύλες του Αλλόκοσμου, Θανάσης Βέμπος, Εκδόσεις Μάριος Βερέττας, σελ. 423

Παράξενο παιδί

A/A: 162
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 03/10/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Πεντέλη του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 48

Μπροστά στο παλάτι της Δούκισσας της Πλακεντίας η λαογράφος Αγγελική Τσεβά αναφέρει ότι μια γυναίκα που περπατούσε από εκεί στη μία το μεσημέρι, ένιωσε ένα περέργο συναίσθημα φόβου. Κατόπιν παρατήρησε σε απόσταση 50μ. ένα " κοριτσάκι " όχι πάνω από δέκα χρονών να έρχεται προς το μέρος της. Τα μαλλιά του ήταν μακριά και τεντωμένα σαν να τα τραβούσε κάποιος μαγνήτης. Ξαφνικά ένας " ανεμοστρόβιλος " τύλιξε το παιδί και χάθηκαν μαζί σ' ένα ερειπωμένο σπίτι που ήταν εκεί κοντά.

Πηγή: Οι Πύλες του Αλλόκοσμου, Θανάσης Βέμπος, Εκδόσεις Μάριος Βερέττας, σελ. 421

Ο Άγιος Ταξιάρχης με στολή αστροναύτη

A/A: 163
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 03/10/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Υμηττός του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 57

Είναι γνωστή η περίπτωση του " Αγίου Ταξιάρχη " που εμφανιζόταν περιστασιακά επί πολλά χρόνια στη περιοχή της Μονής Αστερίου φορώντας λαμπερή στολή και κράνος.

Πηγή: Οι Πύλες του Αλλόκοσμου, Θανάσης Βέμπος, Εκδόσεις Μάριος Βερέττας, σελ. 413

Σειρά παράξενων φαινομένων

A/A: 164
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 04/10/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Ηλιούπολη του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 93

Στις 20 Μαίου 1970 και ενώ βρισκόταν στη ταράτσα του σπιτιού της η Β.φ. είδε πάνω από το τρούλο της εκκλησίας του Αγ. Κωνσταντίνου πολλά στρόγγυλα κόκκινα φώτα. Πιστεύοντας ότι είναι αεροπλάνο, έβγαλε το μαντήλι της και άρχισε να χαιρετά. Ξαφνικά τα φώτα σταμάτησαν να περιστρέφονατι και έμειναν για μερικά λεπτά ακίνητα. Η Β.Φ. συνέχισε να χαιρετά, Τι το ήθελε; Τα φώτα άρχισαν να πλησιάζουν πολύ αργά προς το σπίτι της. Φοβήθηκε και κατέβηκε από την ταράτσα. Ρίχνοντας μια κλεφτή ματιά από το παράθυρο της κουζίνας, τα είδε να αιωρούνται πάνω από δύο πεύκα που βρίσκονταν έξω από το σπίτι. Η ιστορία συνεχίστηκε το ίδιο βράδυ. Γύρω στις 11:30 μ.μ. η μάρτυς κοιμόταν όταν η μητέρα της την ξύπνησε λέγοντας την να σηκωθεί "γιατί κάποιος περπατούσε στην κάμαρα". Έντρομη η Β.Φ. άνοιξε το διακόπτη, αλλά το ρεύμα ήταν κομμένο. Όταν κοίταξε κάτω από ένα μεγάλο τραπέζι είδε κάτι αλλόκοτα τρομακτικό. Ένας γκρίζος σκύλος "μεγάλος σαν λύκος" την κοίταζε ¨λοξά λοξά με τα μεγάλα άσπρα του μάτια". Η Β.Φ. επιχείρησε να τον διώξει αλλά εκείνος μετατοπίστηκε αλλόκοτα, άλλαξε σχήμα και έγινε πολύ μικρότερος, ενώ το χρώμα του άλλαξε σε κανελλί. Το πλάσμα άνοιξε το στόμα του και μια κόκκινη σαν αίμα γλώσσα ξεπρόβαλλε. Το στόμα δεν είχε δόντια αλλά το σάλιο του πλάσματος "έγινε σπίθες που κύλησαν στο πάτωμα", ενώ πάνω από το κεφάλι του ταλαντεύονταν μια κίτρινη αντάυγεια όπως η φλόγα ενός κεριού. Επίσης η μάρτυρας άκουσε έναν ρυθμικό ήχο σαν χτύπο ρολογιού να προέρχεται από ένα απροσδιόριστο σημείο κοντά στο σκυλο. Επί δύο λεπτά η γυναίκα και το πλάσμα κοιτάζονταν στα μάτια. Κατόπιν σθνέβη το εξής : "... το κεφάλι μου άρχισε να δουλεύει γρήγορα, να γίνεται έξαλλο, να γεμίζει αριθμούς. Μια μικρή κραυγή βγήκε από το στόμα μου : "Φύγε"! Τότε το είδα να χτυπά τα πόδια του φιλικά και άκουσα κάτι σαν κλάμα. Με κοίταξε σαν άνθρωπος και τρύπωσε σιγά σιγά κάτω από το κρεββάτι της μητέρας μου. Γονατίζω και κοιτώ και το βλέπω να παίρνει το πρώτο του σχήμα, σαν γκρίζος λύκος, και σιγά σιγά να γίνεται σαν σύννεφο σκούρο και τα μάτια του να παίρνουν ανθρώπινο σχήμα και να γίνονται πελώρια, μαύρα σαν του αράπη και να ξεψυχάει θλιμμένα. Όπως ένας άνθρωπος που αισθάνεται το θάνατό του. Με κοιτούσε με αγωνία, έγινε σιγά σιγά σαν μικρό σύννεφο και χάθηκε από τα μάτια μου". Η υπόθεση έχει και συνέχεια την επόμενη μέρα με την επανεμφάνιση του UFO.

Πηγή: Οι Πύλες του Αλλόκοσμου, Θανάσης Βέμπος, Εκδόσεις Μάριος Βερέττας, σελ. 368-369

Ήταν η φαντασία του ή κάτι αλλο;

A/A: 165
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 05/10/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Πεντέλη του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 106

Ένα ηλικιωμένο ζευγάρι βρισκόταν στο αυτοκίνητό του και ο σύζυγος έβαζε μπροστά, όταν έβγαλε μια τρομερή κραυγή. Από αυτά που διηγήθηκε αργότερα είχε περισσότερο νιώσει παρά δει "μια τριχωτή σφαίρα" να περιστρέφεται με μεγάλη ταχύτητα έξω από το αυτοκίνητο και μετά να αρχίζει να περνά μέσα από το κλειστό τζάμι. Ταυτόχρονα ένιωσε κάτι "που προσπαθούσε να μπει στο μυαλό του". Ήταν κάτι που περιέγραψε σαν "μαλλιαρό" ή φτιαγμένο από "μαύρο καπνό", αλλά ήταν σίγουρος πως δεν το έβλεπε ακριβώς με τα μάτια του. Γύρισαν στην Αθήνα με οδηγό τη γυναίκα του αφού ο ηλικιωμένος κύριος ήταν σε κατάσταση σοκ και δεν μπορούσε να οδηγήσει.

Πηγή: Οι Πύλες του Αλλόκοσμου, Θανάσης Βέμπος, Εκδόσεις Μάριος Βερέττας, σελ. 323

Τρομακτικό ον

A/A: 166
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 05/10/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Πεντέλη του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 108

Τον Απρίλιο του 1977, ένα ηλικιωμένο ζευγάρι και μια κοπέλα βρισκόταν στη Πεντέλη όπου πρόσεξαν ένα περίεργο αυτοκίνητο, σταματημένο σ' ένα σημείο της πλαγιάς όπου δεν θα μπρούσε να φτάσει χωρίς να διαλυθεί. Ερευνώντας τη περιοχή ανακάλυψαν μερικά περίεργα ίχνη στο χιόνι. Ήταν ελλειψοειδή, μήκους μίσού μέτρου στο μεγάλο άξονα και σε επιφάνειες που δεν θα μπορούσε να βαδίσει άνθρωπος. Κάποια στιγμή η κοπέλα ήρθε "πρόσωπο με πρόσωπο" με ένα ανεξακρίβωτο πλάσμα ύψους 60 εκατοστών που περιέγραψε σαν ωοειδές, εντελώς λευκό και με δύο τεράστια τρομακτικά αυτόφωτα μάτια.

Πηγή: Οι Πύλες του Αλλόκοσμου, Θανάσης Βέμπος, Εκδόσεις Μάριος Βερέττας, σελ. 318-319

Παράξενο ον

A/A: 167
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 05/10/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Υμηττός του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 109

Στο βαθύ ρέμα του Καρέα, ένας περίεργος ήχος σαν φύσημα ή σφύριγμα τρομοκρατούσε τα κοπάδια των βοσκών. Ο Καμπούρογλου στην "Ιστορία των Αθηνών" αναφέρει ότι κάποιος Γιώργος Τζανέτος είδε ένα περίεργο πλάσμα "σαν τουλούμι που φουσούραγε", το οποίο ερμηνεύτηκε σαν βρυκόλακας.

Πηγή: Οι Πύλες του Αλλόκοσμου, Θανάσης Βέμπος, Εκδόσεις Μάριος Βερέττας, σελ. 318

Οι κάτοικοι της λίμνης

A/A: 168
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 09/10/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Νέα Πεντέλη του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 156

Πριν μερικές δεκαετίες, στα ριζά ενός μικρού λόφου, υπήρχε μια μικρή λίμνη, το θαλώσι ή Θαλάσσι που περιβαλλόταν από περίεργους θρύλους. Σύμφωνα με τους ντόπιους τσοπάνηδες κατοικούσαν εκεί λάμιες και νεράιδες οι οποίες έκαναν τους ανθρώπους να πνίγονται στα νερά της.

Πηγή: Οι Πύλες του Αλλόκοσμου, Θανάσης Βέμπος, Εκδόσεις Μάριος Βερέττας, σελ. 221

Παράξενα φώτα μέσα στα σύννεφα

A/A: 169
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 10/10/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Ζωγράφος του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 178

Μένω στην Αθήνα περιοχή Ζωγράφου με τον Υμηττό ν' απέχει λίγα χιλιόμετρα από το σπίτι μου. Τις νύχτες με συννεφιά, περισσότερο το χειμώνα και λιγότερο το καλοκαίρι βλέπω φωτεινούς κύκλους 1,2,3 μέχρι και 4 υπόλευκου φωτός να διατρέχουν τα σύννεφα, χωρίς να φεύγουν έξω από αυτά, μόλις φτάνουν στην άκρη ξαναγυρίζουν. Σκέφτηκα τους προβολείς αλλά πουθενά καμμιά δέσμη φωτός, Την τελευταία φορά το σύννεφο ήταν ακριβώς πάνω από το σπίτι μου, οπότε εγώ δεν έχω προβολέα. Θα ήθελα επίσης να προσθέσω ότι δεν έχουν κάποια συγκεκριμένη τροχιά (συμπέρασμα ότι δεν πρόκειται για προβολείς!!!) αλλά τρέχουν με μεγάλη ταχύτητα και βρίσκονται από τη μια άκρη στην άλλη σε κλάσματα δευτερολέπτου! Πολλές φορές μάλιστα εκεί που τρέχουν ενώνονται όλα μαζί στο ίδιο σημείο και μετά διασκορπίζονται σε διάφορες κατευθύνσεις. Άλλες φορές πάλι πάνε πολύ αργά και μερικές φορές στέκονται και ακίνητα. Επίσης μετακινούνται μαζί με το σύννεφο όπου και αν φυσά ο αέρας.

Πηγή: Περιοδικό Strange, No 19, τελευταία σελίδα. Το ονοματεπώνυμο του μάρτυρα είναι καταγραμμένο στο περιοδικό

Μικρά σφαιρικά αντικείμενα στον ουρανό της Αθήνας

A/A: 170
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 10/10/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Αθήναι του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 183

7/6/81 στις 8.40 το πρωί. Πάνω από 26 ιπτάμενα σφαιρικά αντικείμενα εντοπίστηκαν στον ουρανό. Το φαινόμενο κράτησε 15 περίπου λεπτά. Μάρτυρες ήταν η πρώτη βάρδια δημόσιας υπηρεσίας που βρίσκεται κοντά στο μέγαρο Μουσικής. " Ήμασταν στη πίσω πλευρά του κτιρίου και στον τρίτο όροφο που βλέπε προς το Χίλτον και την Ακρόπολη. Που και που ρίχναμε καμιά ματιά έξω λέγοντας για το καιρό και άλλα τέτοια, όταν ξαφνικά εμφανίζονται από το πουθενά και στη περιοχή πίσω από το Χίλτον 26-27 σφαιρικά αντικείμενα. Οι μπάλες ήταν σε ύψος 6 περίπου μέτρων και είχαν διάμετρο 40-50cm. Στην αρχή τις περάσαμε για μπαλόνια από το ξενοδοχείο αλλά διαπιστώσαμε ότι αυτό ήταν πολύ πιο πίσω. Μετά είπαμε ότι μπορεί παιδικά μπαλόνια μιας και όλοι έχουμ επάρει στα παιδιά μας τέτοια. Στον έλεγχο που έγινε για το τι ακριβώς βλέπουμε, διαπιστώθηκε τελικά ότι δεν είχαν σχέση με μπαλόνια και ότι ορισμένα από αυτά έκαναν περίπλοκες κινήσεις και ελιγμούς. Αναφέρουμε επίσης ότι ο αέρας ήταν νότιος και ισχυρός. Κανονικά έπρεπε να μετακινούνται προς το μέρος μας αν ήταν μπαλόνια, αλλά αυτά ήταν ακίνητα. Ήταν σε 2 ομάδες και μερικά 2-3 από αυτά απομακρύνονταν αρκετά και ξανά ξαναπλησίαζαν τα υπόλοιπα(!), ήταν όλα ίδια και σφαιρικά και γυάλιζαν στο πρωινό ήλιο. Η μια ομάδα ήταν χαμηλά και η άλλη με τα πιο πολλά αντικείμενα ήταν λίγο πιο ψηλά. Τα άγνωστα αντικείμενα έσβησαν όπως είχαν εμφανιστεί. Αμέσως πήγαμε στη ταράτσα του κτιρίου να δούμε μήπως μετακινήθηκαν, αλλά αυτά είχαν εξαφανιστεί. "

Πηγή: Περιοδικό Strange, No 56, σελίδα 43-44. Άρθρο του κ. Χρήστου Ρίζου με τίτλο : UFO Φάκελλος Ελλάδα

UFO

A/A: 171
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 11/10/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Υμηττός του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 190

1988. Η θέαση έγινε από την περιοχή των Ιλισσίων και κοντά στους πρόποδες του βουνού. Περιγραφή μάρτυρα: " Ήταν βράδι περίπου 4 π.μ. και είχα ξυπνήσει για λίγο νερό. Η κουζίνα του σπιτιού μου έβλεπε όλο τον Υμηττό. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε τίποτε επάνω εκτός από το ραντάρ και τον ΟΤΕ στα αριστερά του βουνού. Στη γρήγορη ματιά που έριξα έξω αντιλήφθηκα ένα φως έντονου κόκκινου χρώματος, να κινείται αργά μέσα στα σύννεφα. Δεν ήταν στη κορυφή του βουνού, αλλά λίγο πιο κοντά στην Αθήνα. Το παρατήρησα για περίπου 5 λεπτά βλέποντας να κάνει αργές κινήσεις σ' ένα κομμάτι του ουρανού ώσπου έσβησε ξαφνικά και εξαφανίστηκε.

Πηγή: Περιοδικό Strange, No 56, σελίδα 44. Άρθρο του κ. Χρήστου Ρίζου με τίτλο : UFO Φάκελλος Ελλάδα

Φάντασμα;

A/A: 172
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 15/10/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Αθήναι του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 229

Γειά σας, λέγομαι Θάλεια Κ. (ψευδώνυμο). Η μαρτυρία μου έχει να κάνει με κάτι που ίσως ήταν φάντασμα. Δουλεύω σε λογιστικό γραφείο στο κέντρο της Αθήνας και η δουλειά απαιτεί πολλές φορές να μένω μέχρι αργά το βράδυ μόνη στο γραφείο. Πέρσι το καλοκαίρι αναγκάστηκα να μείνω μέχρι αργά περίπου δύο τα ξημαρώματα για να ελέγξω από την αρχή την δουλειά ενός πελάτη. Όταν τέλειωσα και ήμουν έτοιμη να φύγω ένιωθα φοβερά κουρασμένη. Ήταν περασμένες δύο σίγουρα. Ξέρω ότι ήμουν απολύτως μόνη στο κτίριο. Προκειται για ένα σχετικά παλιό τριόρωφο κτίσμα που έχει μετατραπεί σε γραφεία. Υπάρχουν λίγα ανοιχτά γραφεία στο κτίριο (τον πρώτο όροφο χρησιμοποιεί σαν ενιαίο χώρο ένα μεταφραστικό γραφείο) και τα περισσότερα είναι συνήθως σε ενοίκιο. Κλείδωσα το γραφείο και κατέβηκα από τις σκάλες. Καθώς προχωρούσα στο διάδρομο του ισογείου ακούω να καλεί κάποιος το ασανσέρ και το ασανσέρ να ανεβαίνει. Έμεινα κόκαλο. Είχα ακούσει τον οδοντίατρο που είναι στο διπλανό γραφείο να φεύγει πριν πολλές ώρες και τον είχα ακούσει να κλειδώνει την εξώπορτα του κτιρίου. Ήμουν απολύτως βέβαιη ότι κανείς άλλος δεν βρίσκονταν στο κτίριο. Ανησύχησα, όχι για φαντάσματα και πήγα προς την είσοδο για να προλάβω να ξεκλειδώσω και να βγω όσο πιο γρήγορα μπορούσα. Φοβήθηκα ότι κάποιος είχε μείνει μέσα στο κτίριο και με περίμενε να βγω από το γραφείο μου. Καθώς ξεκλείδωνα την είσοδο ακούω την πορτα του ασανσέρ στο ισόγειο να ανοίγει και 4-5 βήματα προς το διάδρομο (το ασανσέρ είναι σε γωνία και όταν βρίσκεσαι στο διάδρομο δεν το βλέπεις αν δεν στρίψεις αριστερά όπως θα μπεις). Μένω στην πόρτα για να δω ποιός είναι και..κανείς. Τίποτα, αέρας. Αφήνω ανοιχτή την είσοδο ανάβω το φως και προχωράω στο διάδρομο ετοιμη να φωνάξω σε περίπτωση που κάποιος μου επιτεθεί. Φτάνω στο ασανσέρ, κανείς! Το ασανσέρ βρίσκονταν στο ισόγειο αλλά κανείς δεν υπήρχε εκεί. Δεν υπάρχουν πόρτες άλλες στο ισόγειο εκτός από την εξώπορτα, όπου βρισκόμουν εγώ όταν άκουσα το ασανσέρ να ανοίγει και μια πόρτα που οδηγεί κάτω στο λεβητοστάσιο. Την δοκίμασα και ήταν κλειδωμένη. Στο σημείο αυτό αποφασίζω να φύγω όσο γρηγορότερα μπορούσα. Βγήκα στο δρόμο χωρίς ούτε να κλειδώσω την οικοδομή και πήρα ταξί για το σπίτι. Από τότε έχω δουλέψει αργά βράδυ αλλά κοιτάω πάντα να είμαι με κάποια συνάδελφο ή να φεύγω πριν τις 11 και ευτυχώς δεν ξανάκουσα το ασανσέρ να κινείται μόνο του. Ρώτησα συναδέλφους και φίλες από τα διπλανά γραφεία και μου είπαν ότι δεν είδαν ποτέ κάτι παρόμοιο ούτε πρόσεξαν κάτι περίεργο στην οικοδομή. Μου είπαν όμως κάτι άλλο: πριν 20 και βάλε χρόνια είχε πεθάνει από εγκεφαλικό στο γραφείο του ένας ασφαλιστής. Να ήταν αυτός;

Πηγή: http://www.geocities.com/hauntededen

Η γιαγιά δεν βιάζεται...

A/A: 173
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 15/10/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Αθήναι του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 235

Χαιρετώ όποιον διαβάζει αυτή την ιστορία. Με λένε Βίκυ και είμαι 22 χρονών.Πριν ένα χρόνο περίπου πέθανε η γιαγιά μου στην οποία είχα και μου είχε πολύ αδυναμία. Είχα και το όνομα της βλέπεις.Ήταν πολύ άρρωστη και όμως μία βδομάδα πριν πεθάνει άρχισε προς έκπληξη όλης της οικογένειας, να επιμένει να κατέβει στην Αθήνα να μας δεί.Τελικά ήρθε με τον παππού μου, μας είδε και μια βδομάδα μετά που ο πατέρας μου τους πήρε για να τους ανεβάσει στο χωριό, η γιαγιά μου ξεψύχησε μόλις φτάσανε σπίτι. Ήξερε ότι θα πεθάνει και ήθελε να μας δει για τελευταία φορα. Μόλις εκπλήρωσε την επιθυμία της μπόρεσε να πεθάνει ήσυχη. Για τον επόμενο ένα μήνα περίπου εγώ και η αδερφή μου τη βλέπαμε συνεχώς μέσα στο σπίτι κυρίως το βράδυ και τα ξημερώματα. Επίσεις ερχότανε στον ύπνο μας και μας συμβούλευε, μας έλεγε να προσέχουμε τους γονείς μας και μας έλεγε ότι πάντα θα μας προστατεύει. Ακούγεται τρελό και όμως έτσι είναι. Είχα τρελαθεί και φοβόμουνα το βράδυ να σηκωθώ από το κρεββάτι από το φόβο μην τη δώ όπως είχε γίνει τόσες φορές. Το περίεργο είναι οτι η γιαγιά μου εκτός απο τον πατέρα μου είχε άλλα 4 παιδιά και όμως δεν εμφανίστηκε ούτε σε έναν! Ούτε καν στα άλλα της εγγόνια. Λίγο πρίν το μνημόσυνο της σταμάτησε κάποια στιγμή να εμφανίζεται, καμιά φορά όμως ακόμα τη βλέπω στον ύπνο μου να μου μιλάει.Μπορεί να φαίνεται τελείως κουφό σε όποιον το διαβάζει αυτή τη στιγμή και όμως έτσι είναι.

Πηγή: http://www.geocities.com/hauntededen (Από χρήστη Βίκυ)

Φώτα και αστραπές

A/A: 174
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 16/10/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Πεντέλη του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 243

Σύμφωνα με την μαρτυρία του Τ. Μ., ανώτερου υπαλλήλου τράπεζας, εκείνο το απόγευμα του τηλεφώνησε ένας φίλος του από τον Άγιο Στέφανο και τον ενημέρωσε ότι στην Πεντέλη διακρίνονται παράδοξα φώτα. Μετά από κάμποση ώρα του τηλεφώνησε ένας άλλος φίλος του από το Μαρούσι και μεταξύ των άλλων που συζήτησαν του είπε, χωρίς να το τονίσει ιδιαίτερα, ότι στην Πεντέλη παρατηρούνταν παράδοξες αστραπές, παρ' όλο που δεν έβρεχε και ο καιρός ήταν σχετικά καλός. Με βάση αυτά τα δύο τηλεφωνήματα επικοινώνησε αμέσως με δύο άλλους φίλους του από τους οποίους ο ένας είναι γιατρός και ο άλλος μηχανολόγος-ηλεκτρολόγος. Ακόμα τηλεφώνησε και σε μια κοπέλα και συναντήθηκαν σύντομα με σκοπό όλοι μαζί να μεταβούν στην Πεντέλη. Καθώς εξήλθαν από την Κηφισιά και πήραν τον δρόμο για την Πεντέλη, παρατήρησαν την ύπαρξη μιας περίεργης ομίχλης η οποία, αντίθετα του όπως συμβαίνει συνήθως, δεν άφηνε ίχνη στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου, ούτε μύριζε.Επειδή η ομίχλη ήταν πυκνή το αυτοκίνητο έτρεχε με χαμηλή ταχύτητα, περίπου στα 20 χιλιόμετρα. Μέχρι να φθάσουν στην Σπηλιά του Νταβέλη είχε πέσει αρκετά η ένταση των μεγάλων φώτων του αυτοκινήτου και η μηχανή έσβησε τρεις φορές. Μόλις πέρασαν τη στροφή της Σπηλιάς του Νταβέλη, στα 300 περίπου μέτρα ο γιατρός ξαφνικά άρχισε να ιδρώνει, είχε γίνει άσπρος, και όπως τους είπε χαρακτηριστικά «δεν αισθάνομαι το κεφάλι μου από τα φρύδια και πάνω κι έχω τάση για εμετό». Αμέσως ο Τ. Μ., που είναι γνώστης των παράδοξων φαινομένων της Πεντέλης, αποφάσισε να απομακρυνθούν από την περιοχή, και όταν έφτασαν στο παλάτι της Δούκισσας της Πλακεντίας, ο γιατρός συνήλθε αμέσως. Σε σχετική ερώτηση του Τ. Μ., αν μπορεί να του εξηγήσει ιατρικά τι του συνέβη, ο γιατρός απάντησε αρνητικά. Από εκεί πήγαν προς τον Άγιο Στέφανο, όπου δεν υπήρχε ομίχλη. «Από εκεί παρατήρησαν ότι πάνω από την Πεντέλη υπήρχε ένα μεγάλο σύννεφο 600 περίπου μέτρων, που στα άκρα του αναβόσβηναν ρυθμικά 2 φώτα και στη μέση του υπήρχαν λάμψεις και ακτίνες φωτός σαν λέιζερ. Αυτό το φαινόμενο κράτησε μέχρι τις 3 το πρωί."

Πηγή: Συντακτική ομάδα Darkworld σε συνεργασία με την Proteus Team

Φώτα και αστραπές (Μέρος 2ο)

A/A: 175
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 16/10/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Πεντέλη του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 244

Κατά τις 7.30 εξήλθε και η ίδια στο μπαλκόνι της, και όπως παρατήρησε, ο ουρανός ήταν ελαφρά συννεφιασμένος και σε διάφορα μέρη ξάστερος. Όμως, αμέσως της προκάλεσε την προσοχή το γεγονός ότι σε όλη την περιοχή, από την Εκάλη μέχρι και το βουνό της Πεντέλης προς τα δεξιά, ο ουρανός φωτιζόταν με κατάλευκο φως το οποίο ήταν διάχυτο παντού και εξέρχονταν μέσα από λευκά πυκνά σύννεφα τα οποία ήταν πάνω από το βουνό. Αυτό το τεράστιο φως άναβε κι έσβηνε ρυθμικά ανά δευτερόλεπτο και παρείχε την εντύπωση ότι κάπου πίσω απ’ αυτό το σημείο άστραφτε συνέχεια και ότι θα επακολουθούσε μεγάλη καταιγίδα. Μετά τις 8, αυτό το φως άρχισαν να το διαπερνούν δεκάδες λευκές γραμμές. Το θέαμα αυτό, που συνέβαινε μέσα σε μια απόλυτη σιωπή, ήταν τόσο συναρπαστικό που κυριολεκτικά την είχε καθηλώσει. Όπως είπε σχετικά: «Απλά μπορώ να θεωρήσω ότι εκεί επάνω διεξαγόταν κάποια αεροπορική μάχη, ή μάλλον συνέβαινε κάτι το οποίο διέφευγε από τις ανθρώπινες δυνατότητες αντίληψης. Το φαινόμενο αυτό παρατηρούσε εκτός από μένα ο γιος μου, που είναι 14ων χρονών, και από το διπλανό μπαλκόνι μια γειτόνισσά μου, η οποία έδειχνε πολύ φοβισμένη». Μετά από δύο ώρες, από το βουνό της Πάρνηθας έπεφταν ακτίνες φωτός σαν προβολείς πάνω στο φως του ουρανού της Εκάλης. Μετέπειτα το φαινόμενο εξασθένισε στην Πεντέλη και σε ελάχιστα λεπτά εμφανίστηκε το ίδιο ακριβώς πάνω στην Πάρνηθα. Μέχρι τις 11 το βράδυ που ήταν καθηλωμένη στο μπαλκόνι της, το φαινόμενο παρουσιαζόταν άλλοτε στην Πάρνηθα και άλλοτε στην Εκάλη. Είναι αξιοσημείωτο ότι εκείνο το βράδυ η μάρτυς προσπάθησε να επικοινωνήσει με ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς για να αναφέρει αυτό το πρωτόγνωρο θέαμα, αλλά οι προσπάθειές της απέβησαν μάταιες αφού τελικά δεν μπόρεσε να μιλήσει με κάποιον αρμόδιο. Μετέπειτα αποτάνθηκε στην Ε.Μ.Υ. και την συνέδεσαν με κάποιον αρμόδιο, του οποίου αγνοεί τα στοιχεία, ο οποίος, όπως την ενημέρωσε, είχε δεχθεί πολλά τηλεφωνήματα για το ίδιο φαινόμενο από την Κορινθία μέχρι την Κεφαλλονιά, και πρόσθεσε ότι το ερευνούν και όπως υποθέτει πρέπει να είναι καταιγίδα.

Πηγή: Συντακτική ομάδα Darkworld σε συνεργασία με την Proteus Team

Το κορίτσι με το πιάνο

A/A: 176
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 16/10/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Αθήναι του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 245

Κάποτε σε μια γειτονιά της Αθήνας υπήρχε ένα αρχοντόσπιτο, αυτά τα παλιά με τους διώροφα κτίσματα με εσωτερικές σκάλες και με κήπο. Σε αυτό το σπίτι έμενε μια τριμελής οικογένεια. Ο άντρας δούλευε σε κάποια μικρή επιχείρηση, η γυναίκα του σπιτιού ασχολιόταν με τις δουλειές του σπιτιού ενώ το παιδί τους, ένα μικρό κοριτσάκι πήγαινε σχολείο. Το κοριτσάκι αυτό είχε σαν χόμπι τη μουσική και του άρεσε πολύ το πιάνο. Ετσι λοιπόν οι γονείς του το έγραψαν σε ένα ωδείο και λίγο καιρό αργότερα του αγόρασαν και ένα πιάνο για να μπορεί να κάνει πρακτική εξάσκηση. Το μικρό κορίτσι καθόταν λοιπόν κάθε απόγευμα, αφού τελείωνε όλες τις άλλες του δουλειές, και έπαιζε πιάνο για αρκετές ώρες. Αυτό επαναλαμβανόταν συνέχεια κάθε μέρα σχεδόν πάντα μια συγκεκριμένη ώρα (ας πούμε ότι η ώρα αυτή ήταν 6 το απόγευμα). Μια μέρα όμως η μητέρα του της είπε να κάνει κάποιες δουλειές γιατί εκείνη θα έφευγε. Το κοριτσάκι δεν έκανε τις δουλειές που του είχε πει η μητέρα του και άρχισε να παίζει πιάνο. Όταν γύρισε η μητέρα του το βρήκε να παίζει πιάνο και υπέθεσε ότι οι δουλειές που τις είχε αναθέσει είχαν γίνει. Όταν όμως συνειδητοποίησε ότι το κοριτσάκι δεν είχε κάνει τίποτα απολύτως έγινε έξω φρενών. Τότε άρχισε να μαλώνει το κορίτσι και ξέσπασε ένας μεγάλος καβγάς. Η μικρή έφυγε κλαίγοντας και άρχισε να ανεβαίνει την μεγάλη ξύλινη σκάλα μέχρι που την τράβηξε η μητέρα της. Τότε το κοριτσάκι παραπάτησε και έπεσε από την σκάλα, χτύπησε στο πίσω μέρος του κεφαλιού της και πέθανε. Μετά από το συμβάν οι γονείς της άφησαν το σπίτι αυτό και μετακόμισαν σε άλλη περιοχή της Ελλάδας. Το σπίτι αυτό ερήμωσε καθώς δεν είχε απομείνει τίποτα εκεί μέσα. Όμως όποιος περάσει έξω από αυτό το σπίτι αυτό μια συγκεκριμένη ώρα θα ακούσει

Πηγή: Spike / Συντακτική Ομάδα Dark World

Στοές

A/A: 177
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 16/10/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Αθήναι του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 251

Οι Αθηναίοι θα συνεχίσουν να αγνοούν την ύπαρξη πολλών δεκάδων χιλιομέτρων υπόγειων στοών κάτω από τη πόλη τους, για πάντα στοιχειωμένων από το σκοτάδι και τους αστικούς θρύλους.

Πηγή: Περιοδικό Strange, No 57, σελίδα 35. Άρθρο του Αλβέρτου Δημητρίου-Λένας Αδαμοπούλου με τίτλο Στοιχειωμένη Ελλάδα

Παράξενος ήχος

A/A: 178
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 20/10/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Γλυφάδα του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 287

Με την παρέα μου συνηθίζουμε να αράζουμε στη παραλία στη Γλυφάδα (δίπλα από τα αστέρια). Αρκετές φορές μας έχει συμβεί (σε όλους, γύρω στα 5-6 άτομα είμαστε συνήθως) να ακούμε από τον ουρανό ένα ήχο σαν κάτι να ρουφάει αέρα με φοβερή δύναμη (καμιά σχέση με ήχο από πολεμικά αεροπλάνα) αλλά ποτέ δεν υπάρχει κάτι στον ουρανό.

Πηγή: Περιοδικό Strange, No 49, σελίδα 76. Είδηση από e-mail. Τα στοιχεία του αποστολέα βρίσκονται στο περιοδικό

Μήπως ήταν το μετρό;

A/A: 179
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 20/10/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Γλυφάδα του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 288

Μια άλλη φορά επίσης ακούσαμε έναν υπόκωφο θόρυβο σαν σεισμό και τραντάχτηκε η γη. Πήγα σπίτι να ακούσω αν είχε γίνει κανένας σεισμός αλλά τίποτε.

Πηγή: Περιοδικό Strange, No 49, σελίδα 76. Είδηση από e-mail. Τα στοιχεία του αποστολέα βρίσκονται στο περιοδικό

Φασματικός καταρράκτης

A/A: 180
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 20/10/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Αθήναι του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 299

Ώσπου ξαφνικά βλέπουμε και οι τρεις μπροστά μας, σε απόσταση 4 μέτρων και ύψος 3 περίπου μέτρων, να ανοίγεται ένας μικρός καταρράκτης στο πουθενά και να χύνεται ένα υγρό διάφανο που έμοιαζε με νερό, αλλά ταυτόχρονα λαμπύριζε υπερβολικά! Την ίδια στιγμή ακούγαμε τον γνώριμο ήχο που κάνει το νερό όταν χύνεται από ψηλά. Αμέσως χωρίς να πούμε κουβέντα τρομοκρατημένοι, γυρίσαμε τρέχοντας στους γονείς μας που καθόντουσαν στη ταβέρνα και τους είπαμε λαχανιασμένοι το απίστευτο που μας συνέβει. Ο πατέρας μου ήρθε μαζί μας να του δείξουμε το σημείο και δεν υπήρχε στάλα από οποιοδήποτε υγρό. Ήταν πραγματικά μια φοβερή εμπειρία που βιώσαμε 3 άτομα ταυτόχρονα (πράγμα που αποκλείει την περίπτωση της παραίσθησης) έχοντας πεντακάθαρη οπτική και ακουστική επαφή ταυτόχρονα με το φαινόμενο. Ήταν σαν να άνοιξε μια τρύπα και να χύθηκε ένα λαμπυρίζων εξωκοσμικό υγρό χωρίς ν’ αφήσει ίχνη. Σαν πρόσθετο στοιχείο για να αποκλείσω κάποια «λογική» εξήγηση αναφέρω ότι τα κοντινότερα σπίτια ήταν αισθητά μακριά από το σημείο.

Πηγή: Περιοδικό Strange, No 46, σελίδα 76. Είδηση από e-mail. Τα στοιχεία του αποστολέα βρίσκονται στο περιοδικό

Τεράστιο τριγωνικό UFO

A/A: 181
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 20/10/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Ηλιούπολη του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 301

Ο τόπος διαμονής μας στην Αθήνα είναι στην Ηλιούπολη στους πρόποδες του Υμηττού. Πριν από τέσσερα χρόνια και γυρίζοντας από μια βόλτα στη πλατεία, είδαμε εγώ και οι φίλοι μου στον ουρανό ένα τεράστιο τριγωνικό σκάφος το οποίο παρατηρήσαμε λόγω της κίνησής του (ήταν νύχτα και το σκάφος αυτό δεν είχε φώτα). Απ’ ότι καταλάβαμε πρέπει να ήταν τεράστιο, πραγματικά τεράστιο.

Πηγή: Περιοδικό Strange, No 42, σελίδα 76. Είδηση από e-mail. Τα στοιχεία του αποστολέα βρίσκονται στο περιοδικό

Η πόλη πίσω από την πόλη...

A/A: 182
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 24/10/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Αθήναι του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 343

Υπήρχε μια αίσθηση έντονης αλλά συγκαλυμμένης δραστηριότητας, ιδίως σε σημεία – συγκεκριμένα οικήματα ή ολόκληρα τετράγωνα – που έδειχναν από ελάχιστα κατοικημένα μέχρι εντελώς ακατοίκητα. Μια αίσθηση ότι υπήρχε ολόγυρα πλήθος ανθρώπων μέσα στα κτίρια – οι φωνές και οι ομιλίες τους ακούγονταν αόριστα αλλά από παντού – μόνο που τα οικήματα ήταν είτε μισοεγκαταλελειμμένα είτε τελείως ακατοίκητα είτε εξαιρετικά μικροσκοπικά για να δικαιολογούν αυτό το σιγανό σούσουρο. Το συνολικό αποτέλεσμα ήταν η έντονη αίσθηση ότι υπήρχε μια μυστική πόλη κρυμμένη μέσα και πίσω από την κανονική πόλη. Ενώ δεν περιμέναμε να συμβεί τίποτα το ιδιαίτερο – ήταν μια έρευνα σχεδόν ρουτίνας – παρατηρήσαμε ότι η ατμόσφαιρα είχε πάρει όλη εκείνη τη πολύ γνώριμη για μας αίσθηση «που προμηνύει πολλά»! Αν υπήρχε κάποιο ίχνος κούρασης έφυγε εντελώς, για να αντικατασταθεί από μια έντονη ζωντάνια. Η ατμόσφαιρα έγινε κρυστάλλινη, ενώ τα πάντα ολόγυρα απέκτησαν έναν – επίσης πολύ γνώριμο για μας – βιολετί φθορισμό, σαν όλα τα κτίρια να έλαμπαν με ένα δικό τους αχνό φως.

Πηγή: Περιοδικό Strange No 26, σελ. 25 Άρθρο του κ. Γιώργου Μπαλάνου

UFO

A/A: 183
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 24/10/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Πεντέλη του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 346

Εμφάνιση διαστημοπλοίου στο όρος της Πεντέλης και αποβίβαση εξωγήινων

Πηγή: Από συνέντευξη του κ. Γκιόλβα στην εκπομπή της Ανίτας Πάνιας ΑΫΠΝΙΕΣ

Παράξενο φίδι

A/A: 184
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 25/10/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Αθήναι του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 357

(Περιοχή Αμπελοκήπων) Στο εκκλησάκι των Αγίων Πάντων – που σήμερα είναι κατεστραμμένο – συνήθιζε να εμφανίζεται ένα περίεργο πλάσμα : ένα μεγάλο φίδι με κεφάλι σαν μεγάλης γάτας.

Πηγή: Οι πύλες του Αλλόκοσμου, Θανάσης Βέμπος σελ. 90 Εκδόσεις Μάριος Βερέττας

Παράξενο πλάσμα

A/A: 185
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 26/10/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Υμηττός του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 369

Εμφάνιση πλάσματος με «στολή δύτη», που θεάθηκε να ξεπροβάλλει από ένα ορυχείο ταλκ στον Υμηττό

Πηγή: Οι πύλες του Αλλόκοσμου. Θανάσης Βέμπος, σελ. 130 εκδόσεις Μάριος Βερέττας

Νεράιδες

A/A: 186
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 30/10/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Υμηττός του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 393

Στην κορυφή του Υμηττού αναφέρεται ότι υπάρχει ένα πλάτωμα, το Νεραϊδάλωνο όπου παλιά χόρευαν νεράιδες.

Πηγή: Οι πύλες του Αλλόκοσμου, Θανάσης Βέμπος, Εκδόσεις Μάριος Βερέττας, σελ. 274

Η γυναίκα με το σκυλάκι

A/A: 187
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 31/10/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Ηλιούπολη του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 401

Στις 21 Απριλίου 1953 η κ. Βασιλική Φ. είδε μια περίεργη οπτασία σε μια αυλή της Άνω Ηλιούπολης η οποία τότε ήταν ουσιαστικά επαρχία. Επρόκειτο για μια περίεργη «γυναίκα» με ένα σκυλάκι. «Είχε μάτια πεταχτά, πελώρια, φαρδύ μέτωπο, απίστευτα ισχνή μέση και φορούσε ρούχα παλιάς εποχής χρώματος γκρι, φούστα και ζακέτα. Την ακολουθούσε ένα πολύ μικρό σαν σκιά μαύρο σκυλάκι που έτρεχε πάνω από τη γη. Ήταν δεμένο μ’ ένα διαφανές χονδρό κορδόνι. Όταν επιχείρησα να τη ρωτήσω τι ώρα είχε για να μάθω από πού ήταν και από πού ήρθε μου έριξε ένα απειλητικό βλέμμα. Χάθηκε στον αρχαιολογικό χώρο του Αγίου Γεωργίου». Η κυρία Φ. συνεχίζει «Την άλλη μέρα μάθανε ότι στα χωράφια του Αγ. Νικολάου κατέβηκε από τον ουρανό ένα αλουμινένιο σπιτάκι. Μέσα από τα παράθυρα, ένας τσοπάνης είδε νάνους, τερατωδώς άσχημους. Ήταν μέσα και ένας νάνος που είχε κεφάλι ζώου. Μόλις είδε τον τσοπάνη σήκωσε τα χέρια του ψηλά. Σε λίγο άρχισε ν’ ανοίγει μια πόρτα και να βγαίνει έξω ένας νάνος κρατώντας στα χέρια του κάτι σαν χρυσό πιάτο. Από μακριά φάνηκε η γυναίκα που είχα δει. Ο νάνος υποκλίθηκε και η γυναίκα γέμισε το πιάτο χώμα. Μπήκαν μέσα στο σπίτι και χάθηκαν στον ουρανό μ’ ένα κρότο σαν βροντή.

Πηγή: Οι πύλες του Αλλόκοσμου, Θανάσης Βέμπος, Εκδόσεις Μάριος Βερέττας, σελ. 281-283

Παράξενα φαινόμενα

A/A: 188
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 03/11/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Πεντέλη του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 427

Ένα φθινόπωρο λοιπόν, γύριζα με την σύντροφο μου και τις δυο μου κόρες από τον Μαραθώνα. Σουρούπωνε και ψιλόβρεχε. Περίπου εκατό μέτρα μετά την διασταύρωση του άγιου Πέτρου, παρατήρησα στα δεξιά μου και πίσω από τα πεύκα ένα φως. Ήταν ακίνητο, δεν εξέπεμπε δέσμη Φώτος, δεν φώτιζε τίποτα και δεν δημιουργούσε σκιές. Από την οπτική γωνία μου έμοιαζε με το φως ενός άστρου, αλλά φαινομενικής διαμέτρου γύρω στους πενήντα πόντους. Το περίεργο ήταν ότι αν και ήμουν σε κίνηση, δεν παρεμβάλλονταν τα πεύκα μπροστά του αλλά το έβλεπα διαρκώς. Το ακόμα πιο περίεργο ήταν πως αντί να αντιδράσω, μια σκέψη γεννήθηκε στο μυαλό μου καλύπτοντας όλες τις άλλες, λέγοντας "είναι τα φώτα από άλλο αυτοκίνητο". Η επόμενη στροφή όμως ήταν αριστερή, άρα δεν υπήρχε δρόμος στη δεξιά πλευρά. Με το που έστριψα, σαν να ξύπνησα ξαφνικά και άρχισα να αναρωτιέμαι για το τι είδα. Το είπα στην σύντροφο μου και συμφώνησε πως είδε κι αυτή κάτι, αλλά δεν πρόλαβε να μου πει γιατί από την αντίθετη κατεύθυνση στα εκατό μέτρα περίπου, παρουσιάστηκε ένα αυτοκίνητο να στρίβει και να γλιστράει βγαίνοντας από τη λωρίδα του. Τότε συνέβη το απίθανο... άρχισα να βλέπω σε αργή κίνηση, σαν το slow του βίντεο. (το ίδιο συνέβη και στη σύντροφο μου, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν το γνώριζα). Αν και είχα τα παιδιά μου στο αυτοκίνητο, δεν πανικοβλήθηκα γιατί έβλεπα το άλλο αυτοκίνητο να κινείται τόσο αργά που μπορούσα να υπολογίσω άνετα την τροχιά του, και να το αποφύγω μπαίνοντας στη δική του λωρίδα. Όντως, άρχισα σε αργή κίνηση να στρίβω λίγο λίγο το τιμόνι, όταν φτάνοντας στα 15 μέτρα το αυτοκίνητο έκανε απότομα στο πλάι, σαν να το έσπρωξε κάποιος, και βγήκε στο χώμα δίπλα στο δρόμο συνεχίζοντας την τρελή του πορεία. Εκείνη τη στιγμή επανήλθε η χρονική μου αντίληψη στο φυσιολογικό, και ένα τεράστιο ΦΥΓΕ γεννήθηκε μέσα μου. Ένας αλλόκοτος αδικαιολόγητος φόβος. Δεν έχω ξανανιώσει τόσο έντονα την επιθυμία να το βάλω στα ποδιά! Ωστόσο ήθελα να δω τι έγινε το άλλο αυτοκίνητο γιατί ήταν από την πλευρά του γκρεμού. Έτσι όπως ήμουν σταματημένος, και χωρίς να κάνω όπισθεν καθόλου, γύρισα το κεφάλι μου να το δω (έχω φορτηγάκι όποτε δεν υπήρχαν πίσω παράθυρα) - το αυτοκίνητο αν και έτρεχε με μεγάλη ταχύτητα, βρισκόταν ελάχιστα μέτρα πίσω μου, ενώ θα έπρεπε από την φορά του να είχε απομακρυνθεί πολύ. Εγώ είδα ένα άσπρο αυτοκίνητο με τους επιβάτες μέσα, ενώ η σύντροφος είδε ένα μπλε αυτοκίνητο και δυο από τους επιβάτες έξω. Αυτά όμως τα συζητήσαμε μετά, γιατί μόλις έστριψα στην στροφή από όπου ήρθε το άλλο αυτοκίνητο, παρουσιάστηκε από το πουθενά ένα καινούργιο αμάξι με τα μεγάλα φώτα ανάμενα και κόλλησε από πίσω μου. Λέω από το πουθενά, γιατί είχε νυχτώσει και δεν είδα Φώτα να με πλησιάζουν πριν στρίψω. Φυσικό ήταν να ξεχάσω ο,τι είχε συμβεί μέχρι εκείνη τη στιγμή και να ασχοληθώ με το αυτοκίνητο που μου είχε κολλήσει και δεν με προσπερνούσε, όσο αργά κι αν πήγαινα, κι ας είχα βγάλει δεξί φλας για να του υποδείξω ότι μπορεί να περάσει. Περιττό να αναφέρω τα μπινελίκια που του έριχνα. Με ακολούθησε κολλημένος πίσω μου μέχρι που φάνηκαν τα πρώτα φώτα της πόλης και τότε σταμάτησε στη μέση του δρόμου, και απομακρύνθηκα. Στο σπίτι αρχίσαμε να συζητάμε τι είχε συμβεί με τη σύντροφο μου, όπου μου είπε ότι είχε δει ένα φως και αυτή στο σημείο που το είδα κι εγώ, αλλά μεγαλύτερης διαμέτρου, πιο ξεθωριασμένο, και μπροστά του πέρασε ένα ζώο και διαγράφηκε η σιλουέτα του. Παρ’ όλες τις περιγραφές της δεν κατάφερα να καταλάβω τι ζώο ήταν - τα χαρακτηριστικά του ήταν περίεργα για την Ελληνική πανίδα. Το θέμα ξεχάστηκε, μέχρι την επόμενη άνοιξη, όταν ξαναπέρασα ένα μεσημέρι από το ίδιο σημείο αλλά από την αντίθετη κατεύθυνση. Φτάνοντας στην επίμαχη στροφή, είδα από το πλάι ένα ζωάκι να κρύβεται στα χαμηλά ξερόχορτα σα να περίμενε να περάσει το αυτοκίνητο για να διασχίσει τον δρόμο. Χαμογέλασα και περίμενα να δω την φάτσα του όταν θα πέρναγα από μπροστά του. Έβλεπα την πλάτη του και είχε καφεκόκκινο χρώμα και ήταν σαν πολύ μεγάλο κουνέλι (τουλάχιστον αυτό έλεγε η λογική μου). Φτάνοντας όμως μπροστά στο ζωάκι έμεινα άφωνος - είχε κοντό μουσούδι στυλ πεκινουά, αυτιά στρογγυλά στυλ Μίκυ ναούς, μικρά διαπεραστικά μάτια και κλείδα ανθρώπινη. Όσοι έχουν λίγες γνώσεις ζωολογίας θα καταλάβουν τι εννοώ - η κλείδα του ήταν ίσια σαν του ανθρώπου. Το ανατριχιαστικό ήταν όμως πως αν και είχα κλειστά τα τζαμιά, με κοίταγε στα μάτια, ο δε σκύλος μου που ήταν στο πίσω μέρος του φορτηγού άρχισε να κλαίει τρομοκρατημένος. Μόλις συναντήθηκαν τα βλέμματα μας, γύρισε αστραπιαία και εξαφανίστηκε, δίνοντας μου την ευκαιρία να δω την ουρά του. Δεν είχα ξαναδεί κάτι τέτοιο, αν και στο βάθος του μυαλού μου υπήρχε κάτι γνώριμο. Όταν το περιέγραψα στην σύντροφο μου, μου είπε πως κάτι τέτοιο είχε δει να διαγράφεται στην επιφάνεια του φωτός. Μια εβδομάδα μετά, ανακάλυψα τι ζώο ήταν και που το ήξερα - ήταν το εδαφοβιο είδος των λεμουριών πίθηκων της Μαδαγασκάρης (από τα επτά που υπάρχουν), το οποίο είχα δει πιτσιρικάς σε εγκυκλοπαίδεια. Πριν από λίγα χρόνια άκουσα τον Ποδωτά να μιλάει σε εκπομπή για την Πεντέλη. Υποστήριξε ότι από τις έρευνες του κατέληξε στο συμπέρασμα πως η Πεντέλη κάποιες φορές λειτουργεί ως "πύλη" άγνωστου είδους. Ακόμη περιέγραψε συναντήσεις στο βουνό που αποδείχτηκαν ανύπαρκτες, και πίστευε πως ήταν "προβολές" κατευθείαν στον εγκέφαλο μας. Η όλη μου εμπειρία συνάδει νομίζω με τις υποθέσεις του... Να τελειώσω λέγοντας πως είμαι άτομο που ερευνά πριν πιστέψει σε κάτι, και τα άτια, τα φαντάσματα ή ο,τι άλλο δεν τα πιστεύω αν δεν τα δω με τα μάτια μου. ΥΓ. Περιοδικό ανέφερε πως εκείνη τη χρόνια σημειώθηκαν πολλές εμφανίσεις ζωών στον πλανήτη εκτός τόπου και χρόνου.

Πηγή: www.esoterica.gr forum Ανεξήγητες εμπειρίες στη Πεντέλη, Χρήστης Jonniebegood

Η σπηλιά της Πεντέλης

A/A: 189
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 03/11/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Πεντέλη του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 428

(Σημ. ARAGORN : Τα παρακάτω που δημοσιεύει ο χρήστης είναι παρμένα από το βιβλίο του Ιωάννη Γιαννόπουλου : Η Μυστική Αθήνα, εκδόσεις Έσοπτρον) <<...άρχισα σιγά σιγά να πιστεύω πως εκείνη η ανακούφιση που νοιώθαμε κατεβαίνοντας ήταν επίπλαστη ή τουλάχιστον δεν ήταν αυθεντικά δική μας. Η έντονη εντύπωση κάποιας παρουσίας όταν κατεβαίναμε στο πηγάδι, που νομίσαμε ότι αόρατα μάτια μας παρακολουθούσαν και μετά η αλλαγή στο τούνελ της ψυχολογικής ανακούφισης ήταν κάπως γρήγορη. ...ακόμα και εκείνο το συννεφάκι της αμμωνίας από που ήρθε? ήταν αληθινό? Εδώ βέβαια μας τα χάλαγε ο φίλος μας ο Πέτρος ο οποίος δεν υπήρχε καμία αμφιβολία ότι έβηχε και ότι μύρισε, ακόμη και ότι τον έκαψε στο λαιμό του η αμμωνία. ή κάτι τέλος πάντων που είχε τα ίδια συμπτώματα με αυτήν. Και γιατί σταμάτησε το συννεφάκι λίγο πάνω απ τα κεφάλια μας? αφού όλη η επάνω ατμόσφαιρα ήταν γεμάτη από αυτό, δεν θα έπρεπε να γεμίσει και το πηγάδι που ήμασταν εμείς? Πως δηλαδή το άνοιγμα (του τούνελ) στο βάθος του πηγαδιού δεν το είχαμε δει από την αρχή? το φάρδος του πηγαδιού δεν ήταν τόσο μεγάλο δα. ...και η εντύπωση της κυματιστής εικόνας όσων μπορούσαμε να δούμε γύρω μας? Έτσι έφτασα να σκέφτομαι πως όλα όσα είχαμε δει και αισθανθεί, μέχρι την ώρα που είμαστε στο τούνελ απομακρυνόμενοι, δεν ήταν σωστά ή ακόμη αν θέλετε δεν υπήρχαν καν. Ήταν σαν εκείνη η παρουσία να μας "οδήγησε" δημιουργώντας επίπλαστα γεγονότα, προς μια ορισμένη διεύθυνση, αυτή που είχαμε πάρει τώρα. ...και πια είμαι εντελώς πεπεισμένος ότι ίσως η προσπάθεια αυτή η δική μου, αλλά και όλων των άλλων που ερευνούν, να ήταν προ πολλού επιτυχημένη και να μην είναι τόσο βραδεία αν δεν βρίσκονταν κάποιοι άλλοι, άγνωστο ποιοι, που εμποδίζουν την προσπάθεια αυτή με κάθε τρόπο.>>

Πηγή: www.esoterica.gr forum Ανεξήγητες εμπειρίες στη Πεντέλη, Χρήστης Jonniebegood

Παράξενα φαινόμενα στη σπηλιά στη Πεντέλη

A/A: 190
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 03/11/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Πεντέλη του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 429

Στην σπηλιά της Πεντέλης δεν είχα πάει ποτέ . Ήξερα όμως για τα διάφορα φαινόμενα που συμβαίνουν στην περιοχή , λόγω του ότι και οι γονείς μου είχαν βιώσει κάτι πριν από 15 χρόνια περίπου . Αυτό , ίσως ήταν και η αφορμή που ήθελα να μάθω περισσότερα για το όλο θέμα . Διάβασα το πρώτο βιβλίο του κ. Μπαλάνου , κατάλαβα ορισμένα πράγματα για το τι περίπου συμβαίνει αλλά και πάλι δεν είχα κάποιον για να πάω στη σπηλιά . Πριν από 3 μήνες περίπου , πήγε ο πατέρας μου(Jonnie be good) για πρώτη φορά στη σπηλιά και στις 26/8 , ημέρα Πέμπτη πήγαμε και μαζί .Δεν μπορώ να πω ότι φοβόμουνα απλά είχα το κλασσικό άγχος και περιέργεια επειδή θα πήγαινα πρώτη φορά . Αν και συζητήσαμε τα γεγονότα , ο πατέρας μου επέμενε να καταγράψω ακριβώς αυτά που εγώ βίωσα , ανεπηρέαστη από ότι αυτός αντιλήφθηκε . Όταν φτάσαμε ένιωσα πολύ ωραία , πρώτον γιατί δεν υπήρχε κανένας άλλος εκεί και δεύτερον γιατί το τοπίο ήταν τέλειο , καθαρός αέρας , φεύγεις από τα στερεότυπα της πόλης . Όπως και να το κάνουμε , φύση είναι . Και έτσι αρχίσαμε να μου δείχνει το μέρος . Μπήκαμε πρώτα στην σπηλιά και μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα γιατί την περίμενα πολύ διαφορετική .Ήταν τόσο επιβλητική αλλά συνάμα και τόσο φιλική . Δεν μου έβγαλε κανένα φόβο . αρχίσαμε την περιήγηση και όταν φτάσαμε στο βάθος ανάψαμε τους φακούς (ο ένας φακός παρόλο που ήταν αδιάβροχος και με καινούργιες μπαταρίες τέλειωσε το πολύ σε 1-2 λεπτά) .. Κάποια στιγμή μου μύρισε κάτι πολύ άσχημο . Επειδή είχαμε μαζί μας και τον ένα σκύλο (αν και δεν έμοιαζε με μυρωδιά από κόπρανα σκύλου) , νόμιζα ότι ο σκύλος έκανε την ανάγκη του , επειδή δεν υπήρχε άλλη λογική πηγή της , αλλά δεν είχε κάνει τίποτα . Μετά από λίγα δευτερόλεπτα μου ξαναμύρισε η ίδια μυρωδιά αλλά ακόμα πιο έντονη , σαν να ήταν δίπλα στα πόδια μου αλλά και πάλι ο σκύλος τίποτα . Παραξενεύτηκα λίγο αλλά μέχρι εκεί . Προχωρήσαμε πιο κάτω και φτάσαμε στο τέλος της σπηλιάς . Δεν μπορούσα να σταματήσω να κοιτάω την τεράστια τρύπα που έχει μείνει από το χώμα που πήρανε και μπαζώσανε το υπόλοιπο κομμάτι της σπηλιάς .Με έπιασε θλίψη . Σαν να ένιωσα και την ίδια την σπηλιά να «πονάει» που κάποιοι την καταστρέψανε χωρίς λόγο . Ύστερα με τον ένα φακό που μας είχε απομείνει κοιτούσαμε γενικά τα τοιχώματα της σπηλιάς . Τότε είδα το άνοιγμα ενός από τα τούνελ που βρίσκεται ψηλά στον βράχο δίπλα από το μπαζωμένο κομμάτι , στην δεξιά μεριά . Ήταν και το μόνο που με έκανε να ανατριχιάσω , ίσως και να φοβηθώ λιγάκι . Αλλά δεν με πείραξε ιδιαίτερα . Αφού είδαμε όσα περισσότερα μπορούσαμε , αρχίσαμε να ανηφορίζουμε . Βγήκαμε έξω , είδαμε το εκκλησάκι και ύστερα είπαμε να κάνουμε ένα τσιγάρο για να πάμε μετά στα τεχνητά τούνελ . Μόλις το είχαμε ανάψει ήρθανε 2 τζιπάκια της θηροφυλακής , κατέβηκαν 3 θηροφύλακες και ερχόντουσαν προς τη σπηλιά . Σβήσαμε τα τσιγάρα και περιμέναμε να δούμε τι θέλουν . Τελικά είχαν έρθει απλά για να δουν τη σπηλιά και άντε να έκατσαν το πολύ 10 λεπτά .Μόλις έφυγαν ανάψαμε ξανά ένα τσιγάρο . Καθόμασταν ακριβώς μπροστά στην είσοδο της σπηλιάς , στο απομεινάρι από το πέτρινο τείχος .Εγώ ήμουν όρθια με την αριστερή μου μεριά να βλέπει στη είσοδο της σπηλιάς . Ο θόρυβος από τα τζιπ που ξεκινούσαν να φύγουν ακουγόταν αρκετά και τότε άκουσα ένα ήχο , δεν έδωσα σημασία , μετά από δευτερόλεπτα τον άκουσα ξανά , είπα μέσα μου κάτι από έξω είναι , τα τζιπ εκείνη τη χρονική στιγμή είχαν απομακρυνθεί λίγο και υπήρχε κάποια ησυχία έτσι την τρίτη φορά που άκουσα ξανά τον ίδιο ήχο συνειδητοποίησα ότι ερχόταν μέσα από την σπηλιά . Δεν είπα τίποτα , και τότε τον άκουσα και τέταρτη φορά πιο καθαρά . Ήταν σαν να καθόταν ένα μικρό κοριτσάκι ή μια γυναίκα με πολύ γλυκιά φωνή και να «τραγουδούσε» μια επαναλαμβανόμενη διακεκομμένη «μελωδία» διάρκειας περίπού 3-4 νότες , σαν να χτυπάς ένα κρυστάλλινο ποτήρι , που ακούς τον πρώτο δυνατό ήχο και μετά αυτός χάνεται απαλά και σιγά(δεν μπορώ να το περιγράψω με πιο απλά λόγια) . Τότε ήταν που ρώτησα τον πατέρα μου - το άκουσες αυτό ; - για λόγους μνήμης δεν θυμάμαι τον διάλογο που ακολούθησε μεταξύ μας , πάντως τον είχε ακούσει και ο πατέρας μου . Μόλις καταλήξαμε στο ότι τον είχαμε ακούσει και οι δύο , ακούστηκε για άλλη μια φορά πιο δυνατά και πιο καθαρά . Μπήκαμε αμέσως μέσα στη σπηλιά .Κάτσαμε στο πλάτωμα που είναι αριστερά από τα τσιμεντένια σκαλοπάτια και περιμέναμε να τον ακούσουμε ξανά . Ακούσαμε , αλλά όχι τον ίδιο . Ήταν ένας ήχος σαν φωνή «πουλιού» , αρκετά δυνατός θα έλεγα και ύστερα που τον ακούσαμε ξανά είχε και συνέχεια σαν κλάμα ενός ζώου , που θα το χαρακτήριζες μεγάλο , όχι σαν αρκούδα , αλλά ούτε σαν γάτα , μεγάλο . Όσο ακούγαμε τον ίδιο ήχο τόσο μεγάλωνε και η έντασή του , μέχρι που ήρθε ένας ορειβάτης που μιλούσε στο κινητό πολύ δυνατά , στην είσοδο της σπηλιάς και τότε σταμάτησε . Περιμέναμε λίγο αλλά δεν ακούστηκε ξανά . Με παραξένεψε το ότι ο σκύλος μας , δεν άκουσε τίποτα – ήταν αραχτός και γλυφότανε . Εδώ θέλω να προσθέσω ότι όλο αυτό που άκουσα όχι μόνο δεν με φόβισε αλλά αντίθετα με έκανε να νιώσω πολύ ωραία . Ήταν τόση πολλή η θετική ενέργεια που μου έβγαζε το μέρος από την πρώτη στιγμή που πήγα , που μπορώ να πω πως ήταν οι πιο ήρεμες και οι πιο ευδιάθετες 3 ώρες της ζωής μου . Και τέλος πριν φύγουμε τελείως από την περιοχή , γυρίσαμε για μια τελευταία φορά στη σπηλιά μήπως και ακούσουμε ξανά κάτι .Λίγα μέτρα πριν την είσοδο της σπηλιάς μου μύρισε πολύ έντονα ένα άρωμα , που δεν μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς τι ήταν , πάντως ήταν κάτι ανάμεσα δυόσμο , μέντα και ευκάλυπτο . Αν και είμαι μικρή και δεν έχω εμπειρία όσον αφορά το φαινόμενο της σπηλιάς , νιώθω ότι αν θέλει κάποιος να βιώσει κάτι εκεί , πρέπει να την πλησιάσει με θετική ενέργεια και σεβασμό . Ελπίζω να πρόσθεσα κάτι στον ατέλειωτο κατάλογο των φαινομένων της Πεντέλης

Πηγή: www.esoterica.gr Forum Ανεξήγητες εμπειρίες στη Πεντέλη, Χρήστης Moonlady

UFO

A/A: 191
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 04/11/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Αθήναι του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 432

Η νυχτερινή πτήση 709 από Ρόδο προς Αθήνα, παίρνει ασυνήθιστες διαστάσεις, όταν ένα άγνωστης ταυτότητας ιπτάμενο αντικείμενο εμφανίζεται ξαφνικά στον ουρανό. Ο πιλότος ειδοποιεί ότι ένα μυστηριώδες αντικείμενο βρίσκεται πολύ κοντά, εκπέμποντας ρυθμικά δυο δέσμες εκτυφλωτικού φωτός. Ο ελεγκτής εναέριας κυκλοφορίας του Ελληνικού, Αντώνης Αράπογλου, επιβεβαιώνει το συμβάν.

Πηγή: Acrobase

Εμφάνιση UFO στη Γλυφάδα

A/A: 192
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 04/11/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Γλυφάδα του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 433

Ο λόγος που γράφω αυτό το μήνυμα είναι για να αναφέρω πως είχα κι εγώ μια παρόμοια εμπειρία την περασμένη άνοιξη (Μάρτιος του 1997). Κάποιο Σαββάτο βράδυ βρισκόμουν στην παραλία της Γλυφάδας πλάι από το πρώην Cataralla και καθόμουν στο αυτοκίνητο μιλώντας με την κοπέλα μου και βλέποντας από την ηλιοοροφή τον ουρανό. Ξαφνικά εκεί που κοιτούσα μου φάνηκε πως ένα αστέρι σαν να μετακινήθηκε. Αμέσως έκλεισα το ένα μάτι και έβαλα τα χέρια δεξιά και αριστερά από τα μάτια για να κοιτάξω καλύτερα. Πράγματι το αστέρι που αρχικά ήταν ένα κομμάτι κάποιου αστερισμού (για μένα) κινείτο από αριστερά προς τα δεξιά. Το ακολούθησα με το μάτι μου (δεν προλάβαινα να γυρίσω το κεφάλι) γιατί κινείτο πολύ γρήγορα και σε κάποια στιγμή εξαφανίστηκε. Προσπάθησα να πείσω των εαυτό μου ότι ίσως επρόκειτε για γεωστατικό δορυφόρο ή απλώς για δορυφόρο ή για κάποιο αεροπλάνο για να μη γίνω ρεζίλι λέγοντας ότι έβλεπα αστέρια να κινούνται. Τώρα ξέρω πως δεν είμαι ο μόνος. Άλλωστε όλα αυτά που προσπάθησα να πείσω των εαυτό μου αντικρούονται εύκολα γιατί : - Αν ήταν γεωστατικός δορυφόρος έπρεπε να είναι σταθερά πάνω από ένα σημείο δηλαδή να είναι σχεδόν ακίνητο στον ουράνιο θόλο μας. (δηλ. να κινείται με πολύ μικρή ταχύτητα σε σχέση με την ουράνια σφαίρα και όταν το κοιτάς και έχεις καρφωμένα τα μάτια πάνω του να εστιάζεις συνέχεια σ' αυτό χωρίς την παραμικρή σου κίνηση.) - Αν ήταν απλός δορυφόρος πρέπει να εκινείτο συνεχώς και όχι να ξεκινάει από την ακινησία. - Αν ήταν κάποιο αεροπλάνο έπρεπε να είχε κάποιες (έστω και μικρές) διατάσεις και να μην είναι σημειακό όπως αυτό που είδα. Επίσης όσα αεροπλάνα έχω δει σε πολύ μεγάλο ύψος διακρίνεις ότι αναβοσβήνουν φωτάκια πάνω τους και δεν έχουν ένα έντονο λευκό χρώμα όπως τα άστρα. Επίσης κινούνται πάρα πολύ αργά και όχι τόσο γρήγορα.

Πηγή: AcroBase

Ufo στον Άλιμο ;;

A/A: 193
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 04/11/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Αθήναι του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 434

(Περιοχή Αλίμου). Αθλητικό κέντρο Αγίου Κοσμά , ώρα 19.00. 27-10-97 Μόλις είχα τελειώσει το τρέξιμο και είχα ξαπλώσει για τους καθιερωμένους μου κοιλιακούς. Στο ανέβασμα μόλις με την άκρη του ματιού μου διέκρινε έναν σχηματισμό από 3 σχήματα , φωτεινότητα περίπου σαν ενός μεγάλου άστρου. Αστραπιαία πήγε το μυαλό μου σε μαχητικά. Το ένα από αυτά συνέχισε την πορεία του κανονικά , το δεύτερο παρέκκλινε λίγο, ενώ το άλλο πλησίαζε επικίνδυνα το δεύτερο συνέχεια και σαν τρελό... Δεν έκαναν κανένα θόρυβο . Από τις κινήσεις τους σίγουρα δεν επρόκειτο για αεροσκάφη. Ούτε πάλι για πουλιά. Πυγολαμπίδες ίσως , αν ήταν υπερτροφικές ! Ειλικρινά ήταν κάτι το πολύ ασυνήθιστο και με πάγωσε.. Το γράφω εδώ πέρα γιατί ενδεχομένως κάποιος φίλος να έχει παρατηρήσει κάτι ανάλογο.. Πέρασαν πάνω από το αεροδρόμιο και κατευθύνθηκαν προς τα βουνά. φιλικά, Ανδρέας

Πηγή: AcroBase

Μήπως ήταν κανένας τρελός;

A/A: 194
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 05/11/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Πεντέλη του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 439

Το περιστατικό έλαβε χώρα πριν το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ένας άντρας πήγε στην τοποθεσία Κατσουλέρθι να μαζέψει ρετσίνι από τα πεύκα. Έφτασε πολύ νωρίς και έτσι αποφάσισε να πάρει έναν υπνάκο μέχρι να χαράξει. Λίγο αργότερα ξύπνησε από ένα παράξενο νανούρισμα. Ξύπνησε και είδε μπροστά του ένα πολύ ψηλό γυμνό «άντρα». Ο «άντρας» φορούσε ένα τεράστιο καπέλο στο σχήμα μανιταριού. Ο μάρτυρας σηκώθηκε και ο «άντρας» εξαφανίστηκε ουρλιάζοντας μέσα στο πευκοδάσος.

Πηγή: www.vembos.gr Αγγλική έκδοση

Προσγείωση UFO

A/A: 195
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 05/11/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Χαλάνδριον του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 440

Τοποθεσία : Εκεί που βρίσκεται τώρα το νοσοκομείο Υγεία. Ημερομηνία : Καλοκαίρι του 1936 Ώρα : Απόγευμα Μάρτυρες Μαρία Κ. δώδεκα ετών. Η μάρτυρας έπαιζε με 5-6 άλλα παιδιά. Το μέρος που συνέβη το περιστατικό ήταν τότε μία περιθωριακή περιοχή αραιοκατοικημένη (τώρα είναι πυκνοκατοικημένη). Καθώς τα παιδιά έπαιζαν η περιοχή γέμισε με σύννεφα σκόνης. Σταμάτησαν να παίζουν και κοίταξαν προς την κατεύθυνση απ’ όπου ερχόταν τα σύννεφα (βόρεια). Τότε είδαν ένα μεγάλο ωοειδές ασημί αντικείμενο λίγο μεγαλύτερο από ένα αεροπλάνο. Έκατσε στο έδαφος πάνω σε μικρά πόδια, 100-150 μέτρα μακριά. Δεν είδαν καμία ανοιχτή πόρτα στο αντικείμενο, αλλά στο έδαφος κάτω από το αντικείμενο βρισκόταν μια μικρή ανθρωποειδή φιγούρα η οποία φορούσε μια λευκή εξάρτηση και μια φαρδιά ζώνη με μικρά φώτα. Το πλάσμα είχε μακριά λευκά μαλλιά και στράφηκε προς την κατεύθυνσή τους για λίγο. Μετά κούνησε το χέρι σαν σε χαιρετισμό. Ξαφνικά εξαφανίστηκε. Ένας δυνατός συριστικός ήχος ακούστηκε και το αντικείμενο σηκώθηκε κάθετα μέσα σε σύννεφα σκόνης. Ανυψώθηκε στον ουρανό μέχρι που χάθηκε. Τα παιδιά σοκαρίστηκαν και δεν είχαν διάθεση να παίξουν μέχρι που οι γονείς τους τα κάλεσαν για το βραδινό. Όλα τους είπαν στους γονείς τους το περιστατικό αλλά κανένας δεν τα πίστεψε σκεφτόμενοι πως έκαναν πλάκα.

Πηγή: www.vembos.gr Αγγλική έκδοση

Παράξενα "καπάκια"

A/A: 196
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη rassp στις 06/11/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Αθήναι του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 447

Έχετε δεί ποτέ κάτι τέτιο; Είναι ένα από τα καπάκια που καλύπτουν συνήθως υδραβλικούς αγωγούς. Είναι στο δρόμο μας και τα πατάμε. Γιατί να έχουν αυτό το σχέδιο;

Πηγή: Εκεί που περπατούσα.

Κυκλικό ασημί αντικείμενο

A/A: 197
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 06/11/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Αθήναι του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 459

12 Νοεμβρίου 1954. Γύρω στις 5 το απόγευμα στην Κάνιγγος ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων είδαν σε ύψος περίπου 10000μ ένα κυκλικό ασημί αντικείμενο τα στέκεται ακίνητο για 5 λεπτά και τελικά να κινείται προς τα πάνω και να γίνεται αόρατο. Γύρω από το αντικείμενο υπήρχε ένα είδος «παγωμένου καυσαερίου» όπως αυτά που αφήνουν τα αεροπλάνα.

Πηγή: www.vembos.gr Αγγλική έκδοση της ιστοσελίδας

Πολύ δυνατός κροτος

A/A: 198
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 08/11/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Κηφισιά του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 465

Πριν από ακριβώς 4 μέρες, (Σημ. Aragorn : Από τότε που γράφτηκε η αναφορά), εκεί που καθόμουν στο σπίτι μου, γύρω στις 10.00 με 10.30 το πρωί, ακούω ένα πολύ δυνατό "ΜΠΑΜ", τόσο δυνατό που έτριξαν τα τζάμια... Είπα ότι είναι μία έκρηξη που έγινε πολύ κοντά στο σπίτι μου... Μετά από μία δύο ώρες, με πληροφόρησε μία γνωστή μου που μένει πολύ μακριά από μένα, (σε άλλη περιοχή), ότι την ίδια ώρα άκουσε μία πολύ δυνατή έκρηξη, τόσο δυνατή που έτριξαν τα τζάμια της!! Από γνωστούς που έχω, η "έκρηξη" ακούστηκε στις περιοχές: Κηφισιά, Πολιτεία, Λυκόβρυση, Μαρούσι, Πεύκη... και σε όλες τις περιοχές ακούστηκε πολύ δυνατά... Στις ειδήσεις δεν είπαν τίποτα..! (μάλιστα στη γνωστή μου, της είχε κάνει πολύ εντύπωση αυτό, γιατί από την ένταση που είχε η έκρηξη πίστευε ότι θα το άκουγε σίγουρα στις ειδήσεις...)

Πηγή: www.esoterica.gr forum : Παράξενη έκρηξη. χρήστης :jaira

Παράξενα φώτα

A/A: 199
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 08/11/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Υμηττός του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 466

Κατ' αρχήν θα αναφέρω ένα πολύ περίεργο περιστατικό που συνέβη σε μένα τον ίδιο παρουσία και ενός άλλου φίλου. Προχθές το βράδυ Παρασκευή 27.12.2002 και ώρα 8.30 περίπου είχαμε πάει μαζί με ένα φίλο προς την μονή Καισαριανής. Περάσαμε το δρόμο μπροστά από το σημείο που μπαίνεις για την μονή και τελικά γυρίσαμε και καθίσαμε κάτω στο σημείο που μπαίνεις προς το βουνό εκεί που υπάρχει και ένα φυλάκιο, στο οποίο τα καλοκαίρια υπάρχει φύλακας που σου απαγορεύει την άνοδο μετά τη δύση του ηλίου. Στρέψαμε το αυτοκίνητο να βλέπει προς το βουνό και κάτσαμε στην άκρη αριστερά όπως ανεβαίναμε και μιλούσαμε. Μετά από λίγη ώρα παρατηρήσαμε στην αριστερή πλευρά έξω από το αυτοκίνητο και ανάμεσα στα φυλλώματα του διπλανού δέντρου να αναβοσβήνει ένα φως με περιοδικότητα της τάξεως του ενός δευτερολέπτου και με φωτισμό που θύμιζε τα στρόμπο λάιτ των ντισκοτέκ αλλά πολύ αδύναμο. Αρχικά υποθέσαμε ότι ίσως ήταν κάποιου τύπου φλας το οποίο ήταν από κάποιο αμάξι που είχε σταματήσει στην πάνω μεριά στον περιφερειακό του Υμηττού αν και η θέση δεν δικαιολογούσε απόλυτα αυτήν την εξήγηση. Αυτό όμως μετά από λίγο καταρρίφθηκε αμέσως γιατί το φως ξαφνικά σε κλάσμα δευτερολέπτου εξαφανίστηκε από εκείνο το σημείο και στάθηκε ακριβώς ενάμιση μέτρο μπροστά από το παρμπρίζ του αυτοκινήτου. Ξαφνιαστήκαμε βέβαια αλλά πριν προλάβουμε να συνέλθουμε το φως πετάχτηκε πιο ψηλά μπροστά μας μέσα στα φυλλώματα του δέντρου σε απόσταση περίπου 7 μέτρων και πάλι με αστραπιαία ταχύτητα και αναβόσβηνε αλλάζοντας συνεχώς θέση πότε δεξιά πότε αριστερά. Κάποιος ορθολογιστής θα μπορούσε να πει ότι ήταν μια πυγολαμπίδα. Όμως το ενδεχόμενο αυτό αποκλείεται για τους εξής λόγους. Πρώτον η κίνηση του φωτός στον αέρα δεν γινόταν με συνεχή ροή αλλά μεταφερόταν ξαφνικά από το ένα σημείο στο άλλο. Δεύτερον έχω δει πυγολαμπίδες και δεν είχε καμία σχέση η ποιότητα και η ένταση του φωτός με αυτήν που παράγει το συγκεκριμένο έντομο. Κάποια στιγμή υπερνικώντας τον φόβο μου αποφάσισα να βγω έξω από το αμάξι μήπως και τελικά στο σημείο αυτό το φως προερχόταν από την κορυφογραμμή του Υμηττού εκεί που υπάρχει το δάσος των κεραιών. Βγήκα και προχώρησα εμπρός στο δρόμο περίπου 5 μέτρα από το αυτοκίνητο περνώντας στο πλάι του δέντρου από τα φυλλώματα του οποίου διακρίναμε το φως. Με μεγάλη μου έκπληξη διαπίστωσα ότι από εκεί δεν υπήρχε τίποτε που να φαίνεται. Ξαναμπήκα στο αυτοκίνητο και το φως εξακολουθούσε να αναβοσβήνει με τον ίδιο τρόπο. Αποφασίσαμε να φύγουμε τελικά γιατί δεν μπορούσαμε να εξηγήσουμε τι συμβαίνει και είχαμε αρχίσει να φοβόμαστε αρκετά. Το θέμα είναι ότι παρόμοιες ιστορίες στην περιοχή του Υμηττού έχω ακούσει και από άλλους ανθρώπους, όπου μιλάνε για περίεργες εμφανίσεις περίεργων ανθρώπων, φωτεινές πύρινες μπάλες κατά την διάρκεια της νύχτας και επίσης ότι πολλά σημεία του βουνού είναι μη προσπελάσιμα λόγω διαφόρων βάσεων φανερών και μυστικών που υπάρχουν σε διάφορα σημεία. Και μην ξεχνάμε ότι ο Υμηττός από πολύ παλιά έχει και την προσωνυμία "Τρελός". Γιατί άραγε.... Θα ήθελα αν και άλλοι φίλοι εδώ έχουν να αναφέρουν προσωπικές ή από άλλους παράξενες εμπειρίες στο συγκεκριμένο βουνό να το κάνουν μήπως και μπορέσουμε να σχηματίσουμε μια άποψη για το τι μπορεί να συμβαίνει. Φιλικά Απέριττος.

Πηγή: www.esoterica.gr forum : Ανεξήγητα φαινόμενα στην περιοχή του Υμηττού :χρήστης Απέριττος

UFO

A/A: 200
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 10/11/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Αθήναι του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 477

Πριν από 4 περίπου μήνες (Σημ. ARAGORN : Από τότε που γράφτηκε η αναφορά) ένα απόγευμα ενώ καθόμουν μπροστά στον υπολογιστή είδα από το παράθυρο του γραφείου ένα φωτεινό στίγμα στον ουρανό. Μου έκανε εντύπωση η φωτεινότητα αυτού του "αντικειμένου" γιατί ο απογευματινός ουρανός ήταν πορτοκαλοκόκκινος και σχετικά καθαρός αφού είχε ένα και μοναδικό σύννεφο. Το κοίταξα για λίγο και ξαναγύρισα το βλέμμα στο κομπιούτερ μου όταν όμως μετά από 1-2 λεπτά ξαναέριξα το βλέμμα μου εκεί το "αντικείμενο" είχε μετακινηθεί μακριά από το σταθερό σύννεφο. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι η "τροχιά" του που ήταν καμπυλοειδής γι' αυτό η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι ίσως ήταν μετεωρίτης. Όμως όσους μετεωρίτες έχω δει πέφτουν με ταχύτητα και σχεδόν κάθετα στη γη όπως οι διάττοντες αστέρες. Αυτό το αντικείμενο τελικά το παρακολουθούσα να πέφτει επί περίπου 10 λεπτά ενώ στα 5 πρώτα λεπτά ανακάλυψα ότι δεν ήταν μόνο του αλλά την ίδια πορεία πτώσης ακολουθούσε και ένα άλλο πιο πίσω. Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να πάρω το αστεροσκοπείο Αθηνών. Εκείνοι μου είπαν ότι δεν είναι αρμόδιοι και μου έδωσαν το τηλέφωνο της Πεντέλης. Απλά ήθελα να μάθω αν ήξεραν κάτι γι' αυτό ή αν είχαν τίποτα πληροφορίες για την πτώση μετεωριτών ή ίσως κάποιων κομματιών δορυφόρων που όπως ξέρουμε καταστρέφονται με την πτώση τους στη γη. Δεν έμαθα ποτέ τίποτα... Μπορεί η ιστορία μου να μην είναι τόσο "παράξενη" ή εντυπωσιακή όσο των προηγούμενων αλλά αν έχεις λίγες γνώσεις αστρονομίας εύκολα απορρίπτεις τις "λογικές" πιθανότητες και μένεις προβληματισμένος.

Πηγή: www.esoterica.gr forum : Αυτό είδα χρήστης : Avallon

UFO

A/A: 201
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 15/11/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Αθήναι του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 498

20 Απριλίου 1995, 00:05 Πάνος Κορομηλάς (μουσικός, ερευνητής ΑΤΙΑ) Ήταν Παρασκευή βράδυ και με μια φίλη αγναντεύαμε τη θάλασσα, καθισμένοι σ' ένα παγκάκι στον Φλοίσβο. Ξαφνικά είδα ένα φως στον ουρανό, το οποίο στην αρχή νόμιζα ότι ήταν αεροπλάνο. Μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου όμως διαπίστωσα ότι δεν έμοιαζε με τίποτα απ' ό,τι είχα δει μέχρι εκείνη τη στιγμή στη ζωή μου. Ήταν μια κατακόκκινη μπάλα, που την περιέβαλλε ένα άσπρο φως σαν ομίχλη. Βρισκόταν σε ύψος 1000 μέτρων περίπου και δεν έκανε καθόλου θόρυβο. Ερχόταν από τον Πειραιά και κατευθυνόταν στη Γλυφάδα. Δεν μίλησα γιατί περίμενα να δω πώς θ' αντιδράσει η κοπέλα δίπλα μου. "Ένας ιπτάμενος δίσκος", μου φώναξε εκείνη μόλις πλησίασε το ΑΤΙΑ στην ευθεία του σημείου που καθόμασταν. Εκείνη τη στιγμή μάλιστα, πέρασε και ένα αεροπλάνο δίπλα του και προς στιγμήν φοβηθήκαμε ότι θα συγκρουστούν. Αμέσως μετά, η πύρινη μπάλα άλλαξε χρώμα και έγινε πράσινη, ενώ η ομίχλη που την περιέβαλλε έγινε κόκκινη και το ΑΤΙΑ άρχισε να κάνει "πηδηματάκια" στον αέρα πάνω - κάτω, με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Ακόμη και αν είχαμε κάποιες αμφιβολίες ότι αυτό που βλέπαμε ήταν UFO, διαλύθηκαν, αφού δεν υπάρχει αεροσκάφος που να μπορεί να κάνει τέτοιους ελιγμούς με τόσο ιλιγγιώδη ταχύτητα και χωρίς να ακούγεται καθόλου θόρυβος όταν βρίσκεται σε τόσο χαμηλό ύψος. Το ΑΤΙΑ συνέχισε την πορεία του και πάνω από το Καβούρι περίπου έγινε μια γκρίζα μάζα, χαμήλωσε ακόμη περισσότερο το ύψος του και εξαφανίστηκε. Το όλο περιστατικό δεν διήρκεσε πάνω από 5-10 λεπτά.

Πηγή: www.betsis.net

UFO

A/A: 202
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 15/11/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Αθήναι του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 501

Ρόμπερτ Γουίλιαμς (πρώην τραγουδιστής, νυν πρόεδρος διαφημιστικής εταιρίας) Καλοκαίρι 1956, 15:00 "Την πρώτη μου εμπειρία την είχα όταν ήμουν μόλις έξι ετών. Ήταν γύρω στις 3 το μεσημέρι και φτιάχναμε μ' ένα φίλο μου σφεντόνες στην Κυψέλη, που έμενα εκείνη την εποχή. Κάποια στιγμή που γύρισα το βλέμμα μου στον ουρανό είδα ένα μεταλλικό ασημί ΑΤΙΑ, που είχε το μέγεθος της Πανσελήνου. Γύρισα και είπα στο φίλο μου: "Πήγαινε να τηλεφωνήσεις αμέσως στην Αστυνομία, να τους πεις ότι υπάρχει ένας ιπτάμενος δίσκος στον ουρανό". Φυσικά η Αστυνομία δεν μας πήρε στα σοβαρά και εμείς συνεχίσαμε το παιχνίδι μας όταν βαρεθήκαμε να το παρατηρούμε. Όταν σκεφτόμουν το περιστατικό χρόνια αργότερα, όμως, αναρωτιόμουν πώς ήξερα ότι ήταν ιπτάμενος δίσκος και τι αντιπροσωπεύει αυτός ο όρος.

Πηγή: www.betsis.net

Φωτεινά αντικείμενα

A/A: 203
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 15/11/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Αθήναι του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 503

Η τρίτη εμπειρία μου, τέλος, ήταν μια χειμωνιάτικη νύχτα του 1984, ενώ επέστρεφα από την Πάρνηθα στην Αθήνα με μια φίλη μου. Βρισκόμασταν κάτω από τα ραντάρ, όταν είδαμε ταυτόχρονα και οι δύο ένα αντικείμενο φωτεινό σαν ήλιο να πετάει από πάνω μας. Ένα μικρό κόκκινο φωτάκι ακολουθούσε τον "ήλιο" και κάποια στιγμή έγινε ένα με αυτόν, ενώ ο ουρανός, που πριν από ένα λεπτό ήταν καθαρός και ξάστερος, σκοτείνιασε και γέμισε σύννεφα. Το φωτεινό αντικείμενο κάποια στιγμή σηκώθηκε ψηλά και έγινε σαν ένα ακόμη αστέρι μέσα στη νύχτα κι αμέσως μετά ξανακατέβηκε σαν ήλιος πάνω από τα ραντάρ. Η κοπέλα δίπλα μου είχε πανικοβληθεί, γι' αυτό και φύγαμε σχεδόν αμέσως μετά".

Πηγή: www.betsis.net

Πουροειδές UFO

A/A: 204
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 16/11/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Νέα Σμύρνη του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 507

Λέω να ξεκινήσω αναφέροντας ένα γεγονός που μου διηγήθηκε ο παππούς μου, ο οποίος δεν έχει καμία απολύτως ιδέα για εξωγήινους και άλλα παρόμοια ούτε πιστεύει σε τίποτα από αυτά. Συνέβη μετά το 1950 στην Αθήνα σε ένα μέρος κοντά στη Νέα Σμύρνη, δεν θυμάται ακριβώς την χρονολογία, τα ξημερώματα που επέστρεφε από την εργασία του. Αξίζει να αναφέρω ότι εκείνη την περίοδο δούλευε σε κάποιο εστιατόριο και ήταν αναγκασμένος να εργάζεται μέχρι τις πρωινές ώρες. Καθώς προχωρούσε το δρόμο που οδηγούσε στο σπίτι, ο οποίος ήταν εντελώς έρημος αφού ελάχιστα οικόπεδα ήταν χτισμένα εκείνη την περίοδο, είδε στον ουρανό μπροστά από αυτό ένα φωτεινό κόκκινο αντικείμενο. Στην αρχή το πέρασε για κάποιο αστέρι, όμως έπειτα κατάλαβε ότι δεν ήταν κάτι τέτοιο αφού το αντικείμενο είχε πλησιάσει περισσότερο και το μέγεθός του ήταν μεγαλύτερο από του φεγγαριού. Πρέπει να σημειώσω ότι δεν ακουγόταν τίποτα απολύτως. Έμεινε ακίνητο για λίγα λεπτά και ύστερα έκανε μια βουτιά και χάθηκε. Ο παππούς μου έψαξε να το βρει αλλά δεν μπορούσε. Μου διηγήθηκε το περιστατικό πριν τρία χρόνια και θυμάμαι ότι δεν πέρασε καν στο νου ότι θα μπορούσε να ήταν κάποιο UFO. Βέβαια ήταν σίγουρος και ότι δεν ήταν αστέρι. Του έδειξα φωτογραφίες και εικόνες διαφόρων ΑΤΙΑ ΄και προς μεγάλη μου έκπληξη αναγνώρισε το αντικείμενο που είδε σε μια από αυτές. Έμοιαζε με ένα "πούρο" κόκκινου χρώματος...

Πηγή: www.esoterica.gr forum Ιστορίες από παππούδες και γιαγιάδες Χρήστης : Maria Page

UFO

A/A: 205
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 16/11/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Αθήναι του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 508

Ένας 40χρονος μηχανικός θυμάται αυτό που είδε στην Αθήνα το 1980. «Και άλλοι είχαν αναφέρει ότι είχαν δει κάτι «εξωπραγματικό» την ίδια μέρα αλλά αυτό που είδαν δεν ήταν τόσο καθαρό όσο αυτό που είδα εγώ επειδή πιθανόν δεν βρίσκονταν τόσο κοντά όσο εγώ. Βρισκόμουν στις πλαγιές των Τουρκοβουνίων. Ψηλότερα από το μέσο επίπεδο του εδάφους και έβλεπα την πόλη των Αθηνών. Δεν υπήρχαν σπίτια για να εμποδίζουν τη θέα. Δεν θυμάμαι τη μέρα ή το μήνα, ήταν καλοκαίρι μάλλον Ιούνιος ή Ιούλιος δεν είμαι σίγουρος. Ο ουρανός ήταν καθαρός όπως συνήθως συμβαίνει στην Αθήνα τη περίοδο του καλοκαιριού. Παρ’ όλο που ήταν νύχτα είδα πολύ καθαρά το αντικείμενο λόγο της μικρής μας απόστασης.(σχεδόν τόσο κοντά που θα το άγγιζα.). Καμιά περίπτωση να είναι αεροπλάνο (πετούσε πάνω από το κεφάλι μου), ούτε ελικόπτερο, (δεν ακουγόταν ήχος αν και ήταν 50μ. μακριά μου), η μπαλόνι (σχήμα και συμπεριφορά, εξαιρετικά μεγάλη ταχύτητα, πήγαινε πολλές φορές γρηγορότερα από οποιοδήποτε στρατιωτικό αεροσκάφος)… Το σχήμα του κυκλικό σαν δύο πιάτα το ένα κολλημένο στη κορυφή του άλλου. Το πάνω μέρος έμοιαζε λίγο με κώνο. Ένα κόκκινο φως αναβόσβηνε στη κορυφή. Πολλά χρωματιστά τετράγωνα φώτα σαν παράθυρα κινιόντουσαν κυκλικά ( ή ίσως άλλαζαν χρώματα με τη σειρά και έτσι έμοιαζαν να κινούνται) στη μέση ενός χαμηλότερου πιάτου. Δεν υπήρξαν καθόλου ραδιοφωνικές παρεμβολές. Παρακολουθούσα τηλεόραση και δεν είχα κανένα πρόβλημα. Ούτε και με το ηλεκτρικό. Και ούτε υπήρξε καμιά συναισθηματική επαφή βλέποντάς το πέρα από το ότι μ’ έκανε να πιστέψω 100% ότι αυτά τα πράγματα υπάρχουν και δεν έχει καμιά σημασία αν κάποιοι τα πιστεύουν ή όχι. Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε αλλά είναι κάτι που δεν μπορώ να το ξεχάσω. Η εικόνα του είναι καθαρή στο μυαλό μου όπως και τη πρώτη φορά».

Πηγή: http://www.ufodatabase.com/archives/apr_01.htm

Δεν ήταν πουλιά

A/A: 206
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 19/11/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Αθήναι του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 523

Κάποιοι δεν θα το πιστέψουν Αυτό το περιστατικό συνέβη στην Ελλάδα πριν δύο χρόνια (Σημ. ARAGORN : Από τότε που δημοσιεύτηκε η αναφορά). Ένα βράδυ είχαμε πάει στη ντίσκο με κάποιους φίλους και στον γυρισμό είδαμε δύο γυαλιστερά αντικείμενα να κάνουν κύκλους. Αρχικά νομίζαμε πως ήταν πουλιά. Αλλά όταν τα είδαμε ξανά αυτά έρχονταν κατευθείαν προς τα εμάς. Όταν αυτά έφτασαν πιο κοντά καταλάβαμε πως δεν ήταν πουλιά αλλά κάποιο είδος δίσκου.

Πηγή: http://www.nuforc.org/

Δισκοειδές αντικείμενο

A/A: 207
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 19/11/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Αθήναι του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 525

Ημ/νία : 01/07/1997 Ώρα : 18.00 Σχήμα : Δίσκος Διάρκεια : 1 λεπτό Ήμουν 16 χρονών όταν είδα ένα UFO. Ήμουν έξω το απόγευμα να παίξω μπάλα μ’ έναν φίλο μου. Όταν αυτό πήγε κάποια στιγμή να πιάσει τη μπάλα, είδα ένα δισκοειδές, ασημόχρωμο αντικείμενο να στέκεται απολύτως ακίνητο στον ουρανό. Κανένας ήχος μηχανής, καθόλου καυσαέριο (όπως βγάζουν τα αεροπλάνα), έτσι σκέφτηκα πως ήταν UFO. Όταν γύρισα το κεφάλι μου να δω που είχε πάει ο φίλος μου και μετά ξανακοίταξα στον ουρανό, αυτό είχε εξαφανιστεί. Μετά από λίγα λεπτά ξαναφάνηκε, σε διαφορετική τοποθεσία, αλλά ξανά ήταν ακίνητο και αθόρυβο. Ήτανε αρκετά μακριά. Μετά εξαφανίστηκε πάλι και αυτό ήταν…

Πηγή: http://www.nuforc.org/

Τρία μικρά φώτα

A/A: 208
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 19/11/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Αθήναι του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 529

Ημ/νία : 06/1/1966 Ώρα : 20.00 Σχήμα : Φως Διάρκεια : 10 λεπτά Ήμουν στη ταράτσα του σπιτιού μας (τα περισσότερα σπίτια στην Αθήνα είχαν επίπεδες ταράτσες) με τον μπαμπά μου παρατηρώντας τα αστέρια με ένα μικρό μικροσκόπιο. Ο μπαμπάς μου αντιλήφθηκε κάτι που έμοιαζε με διαστημόπλοιο σε χαμηλή τροχιά, φωτισμένο από τον ήλιο που μόλις είχε δύσει. Το είδα και τότε είδαμε και οι δύο ένα δεύτερο διαστημόπλοιο (και τα δύο μικρές πηγές φωτός) από κάτω του ή σε σχηματισμό και σχεδόν 100 μίλια (?) στην πλευρά του άλλου. Τα παρακολουθούσαμε για αρκετά λεπτά βλέποντάς τα να ταξιδεύουν, όταν αντιληφθήκαμε με την περιφερειακή μας όραση ένα τρίτο φως να έρχεται από την αντίθετη μεριά και ελαφρώς χαμηλότερα. Τα φώτα σταμάτησαν απότομα όταν συναντήθηκαν και σχημάτισαν ένα τέλειο ισοσκελές τρίγωνο. Τότε σταμάτησαν και κινήθηκαν σε μια τρίτη κατεύθυνση. Λίγο αργότερα ένας οικογενειακός φίλος μας φώναξε από μπροστά από την είσοδο του σπιτιού μας, ρωτώντας αν τα είδαμε και επανέλαβε την παρατήρησή μας προσθέτοντας πως αυτός είχε ακούσει και άλλα άτομα που είδαν το συμβάν.

Πηγή: http://www.nuforc.org/

ΚΕΔΒ

A/A: 209
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 22/11/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Χαϊδάριον του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 539

ΤΟΠΟΣ ΧΑΪΔΑΡΙ. ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΔΙΑΒΙΒΑΣΕΩΝ ΚΕΔΒ. Η βορινή πλευρά του στρατοπέδου βλέπει προς το βουνό και έχει ένα μικρό δρομάκι (χωρίς φώτα). Εκεί υπάρχει μια πύλη και μια σκοπιά που επιβλέπει το δρόμο. Στο σημείο που είναι η σκοπιά ήταν ο χώρος των παλιών κρατητηρίων. Για την ιστορία, το στρατόπεδο κατασκευάστηκε από τους Γερμανούς στον Β' Παγκόσμιο σαν φυλακή. Έχει πεθάνει πολύς κοσμάκης μέσα εκεί. Αργότερα εμείς το κάναμε στρατόπεδο. Πίσω λοιπόν στην περιγραφή... Δεκαετία του '80 και στη συγκεκριμένη σκοπιά βρίσκεται ένας στρατιώτης. Φυλάει "γερμανικό" νούμερο 2-4. Κάποια στιγμή περνά μια κοπέλα μαυροφορεμένη. Ο στρατιώτης της πιάνει συζήτηση γιατί η κοπέλα δείχνει να φοβάται που περνά από εκείνο το σημείο τέτοια ώρα , οπότε προσπαθεί να την καθησυχάσει. Η κοπέλα τώρα νοιώθει καλύτερα και αρχίζει και συνομιλεί με τον στρατιώτη ο οποίος για να περάσει και η ώρα την πείθει να κάτσει λίγο μαζί του να μιλήσουν. Η ώρα περνά και η κοπέλα αποφασίζει να φύγει. Κανονίζουν να βρίσκονται κατ' αυτόν τον τρόπο όποτε ο στρατιώτης θα είχε νούμερο εκεί και μέχρι να βγει εξοδούχος να συναντηθούν και έξω. Συναντήθηκαν 3 φορές ακόμα. Την τελευταία φορά η κοπέλα φεύγοντας ξεχνά την τσάντα της. Ο στρατιώτης την παίρνει και αποφασίζει να την παραδώσει ο ίδιος. Βρίσκει ταυτότητα και διεύθυνση μέσα στην τσάντα της. Πάει την μέρα που είναι εξοδούχος να την παραδώσει στο σπίτι της , όπου συναντά μια κυρία μαυροφορεμένη και ζητά να δει την κοπέλα που γνώρισε. Η γυναίκα του λέει ότι η κόρη της πέθανε πριν 3 μήνες. Ο στρατιώτης γυρνά στο στρατόπεδο και λέει το τι έχει γίνει σε 2 φίλους του οι οποίοι δεν τον πιστεύουν. Την επόμενη φορά που έχει σκοπιά ο ίδιος σε εκείνο το σημείο που συνάντησε την κοπέλα , αυτοκτονεί. Μέχρι το 1992 που υπηρέτησα κι εγώ στο συγκεκριμένο στρατόπεδο , είχαν αναφερθεί επίσημα αυτοκτονίες στρατιωτών και στρατιώτες που παρουσίασαν "ψυχικές διαταραχές" και τους έκλεισαν μέσα. Όλοι τους είχαν κοινό σημείο ότι είχαν σκοπιές στο συγκεκριμένο σημείο. Το 1990 αποφασίστηκε από το Υπουργείο Αμύνης να μην ξαναυπάρξει σκοπιά στο συγκεκριμένο σημείο, απαγορεύεται στους πάντες εντός και εκτός στρατοπέδου καθώς και στα περίπολα του στρατοπέδου να πλησιάσουν τον χώρο των παλιών κρατητηρίων. Έξω από τα κρατητήρια έχει τοποθετηθεί ένας τεράστιος σταυρός και στις πόρτες του κτιρίου άλλοι πιο μικροί σταυροί. Για όποιον δε πιστεύει ας πάει στη βορινή πλευρά έξω από το στρατόπεδο να δει ο ίδιος τον χώρο. Ανεπίσημα, τη δεκαετία του 1980-1990 το Στρατόπεδο αυτό είχε τις περισσότερες αυτοκτονίες στρατιωτών σε όλη την Ελλάδα. Ξέρει κανείς κάτι περισσότερο για την υπόθεση ?

Πηγή: www.esoterica.gr Forum : Είναι δυνατόν;;;;;;;;;;;;; Χρήστης : Adonios

Πουροειδές UFO

A/A: 210
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 25/11/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Χαλάνδριον του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 548

Ημ/νία Ιούλιος του 86 Ώρα 17:00 Σχήμα : Κυλινδρικό Διάρκεια : 1 ½ λεπτό Στις 17:00 παρατήρησα έναν ασημένιο κύλινδρο 100 πόδια μακρύ να κινείται πολύ αργά οριζόντια στον ουρανό. Ήτανε μεταλλικός στην εμφάνιση και σχεδόν 1500 πόδια μακριά από μένα. Μετά από δύο εβδομάδες οι εφημερίδες έγραψαν για ένα αργά μετακινούμενο UFO πάνω από το Ισραήλ

Πηγή: http://www.nuforc.org/webreports/002/S02265.html

Μια ιστορία...

A/A: 211
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 25/11/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Αθήναι του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 549

Η πρώτη νύχτα της πανσελήνου του Ιουλίου στην Αθήνα Οι φίλοι μου και εγώ μαζευτήκαμε στη γνωστή μας ταβέρνα με σχέδια για τη θέαση της πανσελήνου από την Ακρόπολη ενώ, θα απολαμβάναμε την κλασσική μουσική που παιζόταν από την Αθηναϊκή μπάντα. Ένας παράξενος νέος μπήκε τότε στη ταβέρνα. Φορούσε σαντάλια, κοντή τουνίκα και μια χειροποίητη μάλλινη τσάντα. Τα γένια και τα μαλλιά του ήταν μακριά και ξανθά. Έμοιαζε σαν να βγήκε από τη Βίβλο, σαν μια σύγχρονη έκδοση του Ιωάννη του Βαπτιστή. Ο Μάικ ένας Άγγλος ζωγράφος που είχε στούντιο στη περιοχή είπε πως είχε δει τον παράξενο τύπο πολλές φορές. Είχε την εντύπωση πως έμενε σε μια από τις σπηλιές του λόφου του Φιλοπάππου, κοντά στην Ακρόπολη. Ο νεαρός άντρας φαινότανε μουγκός. Δεν μιλούσε και με χειρονομίες προς την Άννα την ιδιοκτήτρια της ταβέρνας της είπε πως πεινούσε. Αυτή του έδωσε ένα σουβλάκι και μετά αυτός έφυγε. Αλλά εμείς ήμασταν περίεργοι. Αναρωτιόμασταν από πού ήρθε και πως ζούσε. Ήταν ξεκάθαρο πως δεν ήταν Έλληνας. Αλλά ποιος ήταν; Δεύτερη νύχτα της πανσελήνου του Ιουλίου. Η Άννα Μπριτ, Νορβηγίδα, φοιτήτρια της κλασσικής ιστορίας, ο Βέσα ένας Φιλανδός αρχιτέκτονας, η Λένα μια Δανή που σπούδαζε Ελληνικά και εγώ ένας συγγραφέας από τον Καναδά, αποφασίσαμε για πικ-νικ στου Φιλοπάππου, για να γιορτάσουνε την πανσέληνο. Ο λόφος είναι απέναντι από την Ακρόπολη. Το μονοπάτι οδηγεί μέσα από το αλσύλλιο με τα πεύκα στη κορυφή του λόφου όπου υπάρχει το εντυπωσιακό μνημείο του Φιλοπάππου, του πρίγκιπα από τη Συρία που εξορίστηκε από τους Ρωμαίους στην Αθήνα και πέθανε το 116 μ.Χ. Από τη κορυφή του λόφου του Φιλοπάππου βλέπαμε τον Παρθενώνα φωτισμένο από μεγάλους προβολείς. Στον λαμπερό γεμάτο άστρα ουρανό, το όμορφο φεγγάρι έλουζε με τις ακτίνες του την πλαγιά με ένα απαλό ασημί-γαλάζιο φως. Καθίσαμε στη βάση του μνημείου και μοιραστήκαμε τα καλούδια μας : ένα μπουκάλι κρασί, λίγο μπράντυ, μερικά κράκερς, τυρί και ελιές. Ξαφνικά από το πουθενά σαν φάντασμα εμφανίστηκε ο παράξενος νεαρός άντρας που είδαμε στη ταβέρνα να στέκεται μπροστά μας, Μείναμε άφωνοι καθώς η εμφάνισή του ήταν τόσο ξαφνική και παράξενη. Αλλά επειδή μας έτρωγε η περιέργεια γι’ αυτόν τον προσκαλέσαμε να μοιραστεί το φαγητό και το ποτό μας. Αρνήθηκε το φαγητό αλλά άρπαξε το μπουκάλι με το μπράντυ από το χέρι του Βέσα και το ήπιε. Ότι έμεινε μαζί με το μπουκάλι το έσπασε πάνω στα βράχια. Εμείς είχαμε μείνει άναυδοι από αυτή την αγενή πράξη. Τότε έβγαλε ένα μπουκάλι ούζο από τη τσάντα του και το πρόσφερε στο Βέσα. Ο Βέσα ο οποίος έπινε μπράντυ, αρνήθηκε. Εγώ έπινα κρασί και αρνήθηκα επίσης. Η Λένα ήταν έγκυος και δεν έπινε. Από ευγένεια η Άννα Μπριτ πήρε δύο ρουφηξιές και γύρισε το μπουκάλι. Από πού ερχόταν; Πως ζούσε; Θέλαμε να μάθουμε γι’ αυτόν και έτσι τον προσκαλέσαμε να κάτσει μαζί μας. Έκατσε χωρίς να μιλά αλλά όπως φαινόταν ακούγοντας τα πάντα που λέγαμε γι’ αυτόν. Μετά από λίγο αρχίσαμε να υποψιαζόμαστε την παράξενη σιωπή του και αναρωτιόμασταν αν ανήκε σε κάποια παράξενη λατρεία και είχε πάρει όρκο σιωπής. Η Άννα Μπριτ ήπιε λίγο ούζο ακόμα και προσπάθησε να πιάσει κουβέντα μαζί του. Αυτός δεν έλεγε τίποτε και περιστασιακά χαμογελούσε με χλευαστικό τρόπο, γελούσε με μας. Η συμπεριφορά του ήταν αγενής. Αρχίσαμε να αισθανόμαστε πολύ άσχημα με την παρουσία του. Αποφάσισα να τον προκαλέσω σχετικά με την ανικανότητά του να μιλήσει. Ήξερε ακριβώς τι έλεγα και γελούσε. Η Άννα Μπριτ άρχισε να αισθάνεται ζαλάδα και αποφάσισε να ξαπλώσει πάν στο μάρμαρο. Αυτός το βρήκε πολύ διασκεδαστικό. Οι υποψίες μας μεγάλωσαν. Αισθανόμασταν ανησυχία και θέλαμε να φύγει. Είχαμε μείνει μόνοι στον λόφο με τον παράξενο τύπο. Η Άννα Μπριτ έλεγε πως αισθανόταν ναυτία. Δεν μπορούσε να κουνηθεί. «Τι είχε το ούζο;» ρώτησε τον νεαρό άντρα. Αυτός γελούσε σαν μανιακός και όπως εμφανίσθηκε ξαφνικά έτσι εξαφανίσθηκε σαν φάντασμα. Έκανε ένα πουφ … και χάθηκε! Εξαφανίστηκε στον αέρα. Η Άννα Μπριτ προσπαθούσε να κινηθεί αλλά τα άκρα της είχαν παραλύσει και άρχισε να ξερνάει βίαια. Είχε τις αισθήσεις της αλλά τώρα ξέραμε πως υπήρχε κάτι στο ούζο. Έτρεξα για βοήθεια. Στα μισά του δρόμου συνάντησα δύο Έλληνες και εξήγησα τι είχε συμβεί. Τρέξαμε στο λόφο. Προσπάθησαν να βοηθήσουν τον Βέσα να σηκώσει την Άννα Μπριτ. Αυτή έκλαιγε και ξερνούσε κάθε φορά που την μετακινούσαν αλλά ήταν ένα νεκρό βάρος. Αφού κατεβήκαμε από το λόφο ένας από τους Έλληνες έτρεξε να βρει τηλέφωνο για να καλέσει ασθενοφόρο. Είμαστε ευγνώμονες για τη βοήθειά τους. Χωρίς αυτούς δεν θα κατεβάζαμε την Άννα Μπριτ από το λόφο. Το ασθενοφόρο έφτασε αλλά οι οδηγοί δεν ήξεραν τι να κάνουν. Ο Βέσα και ο ένας Έλληνας τους έλεγαν τι να κάνουν. «Ρίξτε μα κουβέρτα. Έχει πάθει σοκ» (Η Άννα Μπριτ έτρεμε παρ’ όλο που η νύχτα ήταν ζεστή). Ρωτήσαμε αν είχαν εξοπλισμό για πλύση στομάχου. Δεν είχαν και μας βάλανε όλους μαζί στο μικρό ασθενοφόρο και τραβήξαμε προς άγνωστη κατεύθυνση. Φτάσαμε στο νοσοκομείο αλλά δεν ξέραμε σε ποιο. Κανείς δεν μιλούσε Αγγλικά και ακόμα και με τα στοιχειώδη Ελληνικά μας δεν μας έδιναν άμεσες απαντήσεις. Ήμασταν στα επείγοντα περιστατικά. Υπήρχαν νοσοκόμες που έπιναν καφέ και κάπνιζαν. Κανείς δεν ήρθε να μας βοηθήσει. Τελικά ήρθε ένας γιατρός. Είχαμε τρελαθεί επειδή η Άννα Μπριτ ήταν σε σοβαρή κατάσταση. Εξηγήσαμε στο γιατρό τι είχε συμβεί. Μπορούσε να γίνει πλύση στομάχου; Προφανώς είχε πιει κάτι τοξικό και έπρεπε να το βγάλει από τον οργανισμό της. Ο γιατρός είπε απλά : «’Εχουμε δυνατά ποτά στην Ελλάδα» (Αναφερόμενος στο γεγονός ότι η Άννα Μπριτ είχε πιει ούζο). Προσπαθήσαμε να εξηγήσουμε ότι είχε πιει μόνο πέντε γουλιές ούζο. Ότι δεν ήταν μεθυσμένη. Ότι δεν ήμασταν «ηλίθιοι τουρίστες» αλλά φοιτητές που ζούσαν στην Αθήνα και έκαναν έρευνα και μελέτη. (Η υπόλοιπη ιστορία δεν έχει κάποιο ενδιαφέρον από άποψη παραφυσικού καθώς ο συγγραφέας της αναφοράς γράφει τις περιπέτειες που πέρασαν μέχρι να γίνει η Anna Britt καλά και να φύγουν από την Ελλάδα. Την συνέχεια μπορείτε να την βρείτε στην σελίδα http://www.bootsnall.com/articles/2004/03/a-full-moon-night-in-athens-athens-greece.html)

Πηγή: http://www.bootsnall.com/articles/2004/03/a-full-moon-night-in-athens-athens-greece.html

Άννα

A/A: 212
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 26/11/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Αμαρούσιον του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 551

Νεκροταφείο Αμαρουσίου. Πολλοί άνθρωποι έχουν δει καθώς περνούν με τα αυτοκίνητά τους ένα κορίτσι να κλαίει έξω από το νεκροταφείο του Αμαρουσίου. Όταν προσπαθούν να δουν αυτό το μικρό κορίτσι ξανά μέσα από το καθρέφτη του αυτοκινήτου αυτό δεν είναι πλέον εκεί. Έχει απλά εξαφανιστεί. Πολλοί άνθρωποι λένε πως το όνομά της ήταν Άννα

Πηγή: http://theshadowlands.net

Ολόγραμμα;

A/A: 213
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 26/11/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Πεντέλη του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 553

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ. ΕΓΩ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ. ΗΤΑΝ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 93 ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ 28/6/1993 ΟΤΑΝ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΜΕ 3 ΦΙΛΟΙ ΝΑ ΑΝΕΒΟΥΜΕ ΣΤΗ ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΤΑΒΕΛΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΛΑΤΟΜΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΚΑΜΠΟΣΕΣ ΩΡΕΣ ΟΡΕΙΒΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΡΡΙΧΗΣΗΣ ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΗΝ ΣΠΗΛΙΑ. ΚΑΘΩΣ ΠΕΡΙΕΡΓΑΖΟΜΑΣΤΑΝ ΤΗΝ ΣΠΗΛΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΥΟ ΤΕΧΝΗΤΕΣ ΕΝΑΣ ΤΥΠΟΣ ΜΕ ΤΖΙΠ (ΛΑΝΤ ΡΟΒΕΡ ΠΑΛΙΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ) ΚΑΙ ΜΕ ΕΝΑ ΣΚΥΛΟ ΜΑΣ ΠΛΗΣΙΑΣΕ ΚΑΙ ΜΑΣ ΕΙΠΕ ΟΤΙ Η ΠΕΡΙΟΧΗ ΕΙΝΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΚΑΙ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ ΑΜΕΣΩΣ. ΛΟΓΩ ΤΟΥ ΝΕΑΝΙΚΟΥ ΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ ΜΑΣ ΨΙΛΟΦΟΒΗΘΗΚΑΜΕ ΚΑΙ ΦΥΓΑΜΕ ΜΑΛΙΣΤΑ ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΜΑΚΡΙΑ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΝΟΧΛΗΣΑΝ. ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΑΝ ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΛΑΘΟΣ(10 ΧΡΟΝΙΑ ΣΧΕΔΟΝ ΑΠΟ ΤΟΤΕ) ΣΕ ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΟΥ ΚΑΝΑΛΙΟΥ 29 (ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΑΛΤΕΡ) Η ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΤΖΟΥΛΗ ΠΙΤΣΟΥΛΗ ΕΙΧΕ ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΥΣ ΔΥΟ ΕΡΕΥΝΗΤΕΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΥ. ΑΝ ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΛΑΘΟΣ Ο ΕΝΑΣ ΗΤΑΝ Ο ΠΟΔΟΤΑΣ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΠΑΝΕ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΜΙΛΟΥΣΕ ΓΙΑ ΟΛΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΠΕΝΤΕΛΗ ΚΥΡΙΩΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΣΠΗΛΙΑΣ ΠΟΥ ΕΔΙΩΧΝΑΝ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΕΡΓΟΥΣ ΠΕΡΙΠΑΤΗΤΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΛΌΓΟ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΉΣ ΖΩΝΗΣ. ΤΟΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΦΕΥΓΑΜΕ ΕΦΕΥΓΕ ΚΑΙ Ο ΤΥΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΣΚΥΛΟ ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΑ ΚΑΜΙΑ ΜΗΧΑΝΗ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ Η ΚΑΠΟΙΟ ΓΑΥΓΙΣΜΑ, ΕΠΙΣΗΣ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΖΩΝΗ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ. ΤΕΛΟΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΑΣΧΟΛΗΘΕΙ ΜΕ ΤΕΤΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΕΡΙΕΡΓΑ. ΣΤΗΝ ΣΠΗΛΙΑ ΕΙΧΑ ΝΑ ΠΑΩ 10 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΟΠΟΤΕ ΚΟΙΤΑΖΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΕΝΤΕΛΗ ΣΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΣΗΜΕΙΟ ΕΠΕΙΔΗ ΜΕΝΩ ΚΟΝΤΑ ΕΝΙΩΘΑ ΜΙΑ ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΑΙΣΘΗΣΗ ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΦΟΒΟ. ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΜΕΡΙΚΕΣ ΜΕΡΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΚΟΠΕΛΑΣ ΜΟΥ ΠΗΓΑΜΕ ΣΤΗ ΣΠΗΛΙΑ ΚΑΙ ΚΑΠΩΣ ΤΟ ΞΕΠΕΡΑΣΑ. ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΜΟΥ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΕΙΧΕ ΠΟΛΥ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΔΙΩΞΕ. ΑΥΤΑ ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΣΟΥ ΕΔΩΣΑ ΚΑΤΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΜΟΥ. ΤΩΡΑ ΑΝ ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ Η ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΦΟΡΟΥΜ ΔΕΝ ΜΕ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΕΓΩ ΠΑΡΑΘΕΤΩ ΑΠΛΑ ΜΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΦΩΣ ΣΤΗΝ ΜΥΣΤΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΕ ΠΕΝΤΕΛΗ ΚΑΙ ΒΡΙΣΚΕΤΕ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΜΑΣ..

Πηγή: www.esoterica.gr forum : Σπήλαιο των Αμώμων(ή Σπηλιά του Νταβέλη) Χρήστης Blind Guardian

Σειρά παράξενων φαινομένων

A/A: 214
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 26/11/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Πεντέλη του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 554

ΑΠΟ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΙΔΗ ΣΕ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ'88 [ Όλες σχεδόν οι αναφορές για UFO στο λεκανοπέδιο της Αττικής περιορίζονται σε 2 περιοχές: την Πεντέλη και τον Υμηττό. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Στην Πεντέλη, εκτός από συχνές εμφανίσεις, έχουν συμβεί και άλλα παράδοξα φαινόμενα, ηλεκτρομαγνητικά, μαγνητικές δίνες και ο δρόμος με την «αρνητική βαρύτητα». Στην ίδια περιοχή υπάρχει η σπηλιά του Νταβέλη, στην οποία συμβαίνουν πολλά παράξενα, όπως απώλεια μνήμης, λανθασμένες ενδείξεις οργάνων, αντικείμενα που δεν έπρεπε να βρίσκονται εκεί, ενώ μάρτυρας ενός περιστατικού με εμφάνιση ενός αλλόκοτου όντος, υπήρξε κορυφαίος πολιτικός, πρώην υπουργός Εθνικής Άμυνας και μετέπειτα αρχηγός κόμματος.]

Πηγή: www.esoterica.gr forum : Σπήλαιο των Αμώμων(ή Σπηλιά του Νταβέλη) Χρήστης ATMA

Ο παράξενος Υμηττός

A/A: 215
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 26/11/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Υμηττός του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 555

ΑΠΟ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΙΔΗ ΣΕ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ'88 Στους πρόποδες του Υμηττού, κοντά στην Ηλιούπολη υπάρχει μια σπηλιά με περίεργες ιδιότητες. Οι πυξίδες τρελαίνονται, ενώ όσο κι αν προχωρήσει μέσα κανείς, υπάρχει οξυγόνο, πράγμα πολύ αφύσικο. Το σπουδαιότερο όμως είναι ότι σε 3.000 μέτρα υπάρχει ένας τοίχος, ο οποίος εμποδίζει το πέρασμα και πίσω από τον τοίχο ακούγεται ένας έντονος θόρυβος σα να δουλεύουν μηχανές. 'Όπως έγινε γνωστό, η σπηλιά επικοινωνεί με τη σπηλιά του Νταβέλη. Επίσης, πάνω από το μοναστήρι της Καισαριανής, δημιουργείται ένα βάραθρο σπήλαιο του οποίου μέχρι σήμερα στάθηκε αδύνατο να βρούνε το βάθος. Μερικές νύχτες έχει παρατηρηθεί να ξεπετάγονται από το άνοιγμα έντονες δέσμες φωτός σε κανονικά χρονικά διαστήματα. Ακόμη, υπάρχει πλήθος από περίεργα φαινόμενα, θεάσεις ΑΤΙΑ, εμφανίσεις περίεργων πλασμάτων, περίεργων ήχων από το υπέδαφος κλπ...]

Πηγή: www.esoterica.gr forum : Σπήλαιο των Αμώμων(ή Σπηλιά του Νταβέλη) Χρήστης ATMA

Ο φιλόσοφος και το φάντασμα

A/A: 216
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 01/12/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Αθήναι του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 569

Στην αρχαία Αθήνα υπήρχε ένα μεγάλο και όμορφο σπίτι το οποίο είχε αποκτήσει τη φήμη πως ήταν στοιχειωμένο. Οι άνθρωποι έλεγαν πως ο νεκρός, το βράδυ έκανε τρομακτικούς θορύβους : ο ήχος των αλυσίδων γινόταν όλο και πιο έντονος ώσπου ξαφνικά εμφανιζόταν το τρομακτικό φάντασμα ενός γέρου, βρόμικου και μίζερου. Τα γένια του ήταν μακριά και μπερδεμένα, τα μαλλιά του ανακατεμένα και ατημέλητα. Στα πόδια του υπήρχαν βαριές αλυσίδες που σερνόντουσαν από το γέρο που έβγαζε βογκητά πόνου. Οι καρποί του ήταν και αυτοί δεμένοι με μακριές και βαριές αλυσίδες, ενώ κάθε λίγο και λιγάκι σήκωνε τα χέρια του και κουνούσε τις αλυσίδες με μανία. Κάποιοι που κορόιδευαν αυτά τα πράγματα και ήταν αρκετά θαρραλέοι για να παρακολουθήσουν το σπίτι όλη τη νύχτα τρομοκρατήθηκαν μόλις είδαν το φάντασμα, και το χειρότερο, αρρώστια ή και θάνατος ήταν η μοίρα για εκείνους που μετά το σούρουπο τολμούσε να μπει στο καταραμένο σπίτι. Το σπίτι εγκαταλείφθηκε. Μία ταμπέλα «ενοικιάζεται» είχε τοποθετηθεί αλλά κανείς δεν έμπαινε μέσα και με τα χρόνια το σπίτι σχεδόν καταστράφηκε. Κάποια στιγμή ο φιλόσοφος Αθηνόδωρος ξέμεινε από χρήματα, είδε το σπίτι και του άρεσε σαν μέρος για να μείνει. Αποφάσισε να το νοικιάσει αν και είχε ακούσει την ιστορία του στοιχειώματος. Το πήρε παρ’ όλα αυτά. Έτσι αργά την πρώτη νύχτα και καθώς ήταν απασχολημένος με την μελέτη ενός δύσκολου προβλήματος, εμφανίστηκε το αγριεμένο φάντασμα. «…ο ήχος των αλυσίδων, στην αρχή μακρινός ο οποίος όμως δυνάμωνε έφτασε στο αυτί του. Παρ’ όλα αυτά ο Αθηνόδωρος ήταν απασχολημένος με τις σημειώσεις του, μέχρι που ο ήχος έγινε όλο και πιο συνεχόμενος, τότε σήκωσε το κεφάλι του και είδε να στέκεται μπροστά του το φάντασμα ακριβώς όπως το είχαν περιγράψει….» «Η φασματική παρουσία έμοιαζε να τον γνέφει με το δάχτυλο αλλά ο φιλόσοφος του έκανε νόημα πως ήταν πολύ απασχολημένος και συνέχισε να γράφει. Οι αλυσίδες κουνήθηκαν βίαια και τότε ο Αθηνόδωρος σηκώθηκε ήσυχα από τη θέση του και πήρε τη λάμπα, κάνοντας νόημα στο φάντασμα να οδηγήσει». Το φάντασμα οδήγησε τον φιλόσοφο στον κήπο και σταμάτησε σ’ ένα συγκεκριμένο σημείο το οποίο το έδειξε πριν εξαφανιστεί. Ο Αθηνόδωρος σημάδεψε το σημείο και την επόμενη μέρα έσκαψε το συγκεκριμένο μέρος. Ένας σκελετός βρέθηκε δεμένος με σκουριασμένες σιδερένιες αλυσίδες. Τα κόκαλα δόθηκαν για σωστή ταφή και στο σπίτι έγιναν τελετές. Καμιά άλλη ενόχληση δεν παρατηρήθηκε στο σπίτι.

Πηγή: http://www.grimghosts.com/rare/text/athenodorus.htm

Ένα ακόμη περιστατικό...

A/A: 217
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 01/12/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Πεντέλη του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 570

Θα ήθελα και εγώ να σας πω με τη σειρά μου την εμπειρία μου στο σπήλαιο Νταβέλη. Είχα επισκεφτεί το σπήλαιο πριν από ένα μήνα. Ήταν προγραμματισμένο να πάω ένα Σάββατο και έτυχε εκείνη τη περίοδο να αγοράσω μια καινούργια φωτογραφική μηχανή. Την επόμενη της αγοράς ανέβηκα στο σπήλαιο. Έβγαζα λοιπόν φωτογραφίες και στην 16η φωτογραφία το φιλμ της μηχανής, μόνο του, χωρίς να πατήσω κανένα κουμπί, γύρισε πίσω και η μηχανή σταμάτησε να δουλεύει. Μάλιστα, πρέπει να σας πω, ότι για να γυρίσει πίσω το φιλμ πρέπει να πατήσει κάποιος το κουμπί με μυτερό αντικείμενο. Αυτό αποδεικνύει ότι δεν το πάτησα εγώ κατά λάθος. Όταν πήγα σπίτι, η μηχανή λειτουργούσε κανονικά. Στις φωτογραφίες που εμφάνισα δεν πρόσεξα κάτι το παράξενο

Πηγή: Μυστική Ελλάδα, Τεύχος Νο3. Μυστική Αλληλογραφία. Τα στοιχεία του αποστολέα βρίσκονται στο περιοδικό

Ο μυστηριώδης άνθρωπος

A/A: 218
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 02/12/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Πεντέλη του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 571

Tha anaferw mia istoria pou mou eipe to paidi me to opoio piga stin penteli. Mou orkstike oti einai alithini kai malista itan me kapoio allo paidi (to opoio einai kai autos gnwstos mou kai to epivevaiwse). Ena apogeuma, loipon, ksekinisane apo to palio faliro me mixani gia ti spilia tou ntaveli... Otan ftasane sto vouno kai arxisane na anevainoun i mixani gia kapoio mystirio logo esvise kai den anave me tipota. Tespa, ta paidia apofasisane na paroun to dromo tis epistrofis me ta podia, sprwxnontas tin mixani...Den kanane panw apo 200 metra kai ksafnika vlepoun na erxetai pros to meros tous (na anevainei) pezos enas antrwpos. Otan ftasane dipla tou, tous stravokoitakse -kai kala ti kanete edw- kai sinexise tin poreia tou pros ta panw! Nai, pezos anevaine pros to pouthena! Liga metra parakatw, kai edw einai to periergo, i mixani pire telika mprosta kai ta paidia figane oso pio grigora mporousan...o logos gia ti viasini?? O typos pou synantisane forouse maura, itan poly wxros sto proswpo, kai den eixe katholou frydia...H istoria einai 100% alithini.

Πηγή: www.forum.gr forum : Τι γνωρίζετε για την σπηλιά του Νταβέλη;;;; Χρήστης ntsili

Εξηγήστε το!

A/A: 219
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 04/12/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Πεντέλη του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 578

Πάντως από την πλευρά μου, μου έχουν συμβεί πολλά εκεί (όχι μόνο στη Σπηλιά αλλά και στο Βουνό γενικότερα) και μερικά από αυτά έκαναν την εμφάνιση τους σε φωτογραφίες. Πάντως αν θέλεις πραγματικά κάτι χειροπιαστό και κάτι που μπορείς να δεις ανά πάσα στιγμή βρίσκεται στα δύο τεχνητά τούνελ. Στο πρώτο αριστερά, πριν τη Σπηλιά, αν κοιτάξεις το έδαφος είναι εντελώς στεγνό, παρόλο που υπάρχει συνεχής σταγονοροή. Αν κατόπιν μπεις και στο δεύτερο από δεξιά, το έδαφος κοντεύει να μετατραπεί σε βάλτο και όχι μόνον αυτό, αλλά και η στάθμη του χώματος... ανεβαίνει σταδιακά(!) Πήγαινε να δεις. Μέχρι στιγμής κανείς δεν μπόρεσε να δώσει κάποια ικανοποιητική εξήγηση για αυτό αλλά αν έχεις κάτι να προτείνεις για το φαινόμενο, είμαι όλος αυτιά. Άλλωστε έχω σαν αρχή μου να εξαντλώ όλες τις πιθανές λογικές εξηγήσεις προτού φτάσω στο παράδοξο οποιουδήποτε θέματος αφορά την Πεντέλη.

Πηγή: www.esoterica.gr forum : Όρος Πεντελικόν Χρήστης : Ntavelis666

Παράξενα ίχνη στο χιόνι

A/A: 220
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 04/12/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Πεντέλη του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 579

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΔΕΝ ΕΝΤΟΠΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΗΜΗ ΣΠΗΛΙΑ ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΑΚΡΗ ΣΕ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΛΛΗΝΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΜΑΡΑΘΩΝΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΛΙΣΣΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΝΕΑ ΜΑΚΡΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΡΓΙΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΩΝ ΠΟΥ ΑΝ ΣΑΣ ΤΑ ΔΙΗΓΗΘΩ ΟΛΑ, ΚΙΝΔΥΝΕΥΩ ΝΑ ΚΑΤΑΝΤΗΣΩ ΑΝΥΠΟΦΟΡΟΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ. ΑΣ ΞΕΚΙΝΗΣΩ ΜΕ ΕΝΑ ΘΕΜΑ ΚΑΙ ΑΝ ΠΟΤΕ ΓΙΝΩ ΕΦΙΑΛΤΙΚΑ ΚΟΥΡΑΣΤΙΚΟΣ ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ ΝΑ ΤΟ ΒΟΥΛΩΣΩ. ΜΗΠΩΣ ΕΧΕΙ ΤΥΧΕΙ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΠΟ ΕΣΑΣ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΗΝ ΠΕΝΤΕΛΗ ΜΕ ΧΙΟΝΙ ΚΑΙ ΝΑ ΔΕΙ ΠΕΡΙΕΡΓΕΣ ΠΑΤΗΜΑΣΙΕΣ; ΕΧΩ ΔΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΧΩ ΕΙΤΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΣΕΙ ΕΙΤΕ ΒΙΝΤΕΟΣΚΟΠΗΣΕΙ. ΠΑΤΗΜΑΣΙΕΣ 80 ΠΟΝΤΩΝ, ΠΑΤΗΜΑΣΙΕΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΜΕΓΕΘΟΥΣ ΜΕ ΤΕΣΣΕΡΑ Η ΤΡΙΑ ΔΑΚΤΥΛΑ, ΣΤΡΟΓΓΥΛΕΣ ΠΑΤΗΜΑΣΙΕΣ Η ΜΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ, ΛΕΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΕΡΠΑΤΟΥΣΕ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΕΙΧΕ ΕΝΑ ΠΟΔΙ ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΑΛΛΕΣ. ΔΙΚΑΙΑ ΚΑΙ ΕΓΩ ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ: ΤΙ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΠΕΡΙΠΛΑΝΙΕΤΑΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ; ΤΟ ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΑΤΗΜΑΣΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΞΕΚΙΝΑΝΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΗΓΟΥΝ ΣΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ, ΣΤΗΝ ΜΕΣΗ ΤΟΥ ΠΟΥΘΕΝΑ!!!!! ΕΝΑ ΕΠΙΣΗΣ ΚΟΙΝΟ ΓΝΩΡΙΣΜΑ ΤΩΝ ΠΑΤΗΜΑΣΙΩΝ ΠΟΥ ΕΧΩ ΕΝΤΟΠΙΣΕΙ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΙΧΝΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ!!!!!!!!!!!!!!! ΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΕΙ ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΚΑΤΙ ΑΝΑΛΟΓΟ ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ. ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΕΡΓΟ. ΣΙΓΟΥΡΑ ΕΧΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΕ ΚΑΤΙ ΟΧΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ. ΤΑ ΙΧΝΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ, ΑΡΑ ΤΟ ΒΟΥΝΟ ΔΕΧΕΤΑΙ ΑΝΕΛΕΙΠΩΣ ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΕΙΤΕ ΑΠΟ "ΜΕΣΑ" ΕΙΤΕ ΑΠΟ "ΕΞΩ".

Πηγή: www.esoterica.gr forum : Όρος Πεντελικόν Χρήστης : Ntavelis666

Μικροαντικείμενα που εξαφανίζονται

A/A: 221
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 04/12/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Πεντέλη του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 580

ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ ΚΑΤΙ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΕΝΑ ΑΠΟΜΑΚΡΟ ΞΩΚΚΛΗΣΙ ΣΤΗΝ ΠΕΝΤΕΛΗ,. ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΣΙΟ ΛΟΥΚΑ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΘΑΝΟΝ ΧΤΙΣΜΕΝΟΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΝΑΟ ΤΗΣ ΡΕΑΣ. ΛΟΙΠΟΝ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΞΩΚΚΛΗΣΙ, ΣΤΙΣ ΠΕΝΤΕ ΦΟΡΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΩ, ΤΙΣ ΤΡΕΙΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ, ΧΑΝΟΝΤΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ. ΕΧΩ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ Π.Χ ΕΝΑ ΑΝΑΠΤΗΡΑ, Η ΕΝΑ ΦΑΚΟ, ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΑΚΙ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΚΑΙ ΣΕ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ ΕΧΕΙ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ. ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΟΥΤΕ ΑΦΗΡΗΜΕΝΟΣ, ΟΥΤΕ ΞΕΧΝΑΩ ΠΟΥ ΑΦΗΝΩ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΟΥ, ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΥ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΟΣ. ΚΑΙ ΑΝ ΗΜΟΥΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ, ΤΟΤΕ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΟΝΟ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΠΟΥ-ΘΕ-ΝΑ ΑΛΛΟΥ;;;;;; ΑΓΑΠΗΤΕ ΦΙΛΕ, ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΚΑΝΑΣ ΑΠΟΦΟΙΤΟΣ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΟΥ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΕΞΗΓΗΣΩ.

Πηγή: www.esoterica.gr forum : Όρος Πεντελικόν Χρήστης : Ntavelis666

Το σστοιχειωμένο μεταλλείο

A/A: 222
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 04/12/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Πεντέλη του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 581

ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΣΠΗΛΙΑ, ΠΑΛΙΟ ΜΕΤΑΛΛΕΙΟ, ΧΩΜΕΝΟ ΜΕΣΑ ΣΕ ΔΑΣΟΣ, ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΧΟΥΝ ΠΑΡΑΤΗΡΗΘΕΙ ΔΙΑΦΟΡΑ ΚΑΤΑ ΚΑΙΡΟΥΣ. ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΦΤΑΝΩΝΤΑΣ ΣΕ ΒΑΘΟΣ ΠΕΡΙΠΟΥ ΤΑ 150Μ. ΑΚΟΥΣΤΗΚΑΝ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΤΟΙΧΩΜΑΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ! Ο ΗΧΟΣ ΤΩΝ ΒΗΜΑΤΩΝ ΕΜΟΙΑΖΕ ΜΕ ΕΚΕΙΝΟΝ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΤΑ ΤΑΚΟΥΝΙΑ.ΠΕΡΙΤΤΟ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΟΤΙ ΤΑ "ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΑ" ΚΑΝΟΝΙΚΑ. ΛΕΝΕ, ΟΤΙ ΣΤΑ ΠΑΛΙΑ ΜΕΤΑΛΛΕΙΑ ΚΑΤΟΙΚΟΥΝ ΝΑΝΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΟΤΙ ΠΙΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ, ΔΙΟΤΙ ΑΝ ΣΕ ΑΝΤΙΛΗΦΘΟΥΝ, ΚΑΝΟΥΝ ΤΟ ΠΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙΣ ΕΚΕΙ ΜΕΣΑ ΔΙΑ ΠΑΝΤΟΣ. ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΚΑΤΟΛΙΣΘΗΣΕΙΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΟΥΝ. ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ ΕΙΧΑ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΚΑΣΣΕΤΟΦΩΝΑΚΙ ΜΑΖΙ ΜΟΥ ΣΤΟ ΕΝ ΛΟΓΩ ΣΠΗΛΑΙΟ. ΤΟ ΕΙΧΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΤΣΑΝΤΑ ΜΟΥ ΟΠΟΥ ΣΕ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ ΕΝΑΣ ΠΕΡΙΕΡΓΟΣ ΘΟΡΥΒΟΣ. ΗΤΑΝ Ο ΗΧΟΣ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ Η ΚΑΣΣΕΤΑ ΟΤΑΝ ΓΥΡΙΖΕΙ ΓΡΗΓΟΡΑ. ΠΑΤΑΩ ΤΟ ΣΤΟΠ, ΓΙΑ ΝΑ ΞΑΝΑΑΡΧΙΣΕΙ ΠΑΛΙ ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΛΕΠΤΟ ΠΕΡΙΠΟΥ. ΤΙ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ;;;;;

Πηγή: www.esoterica.gr forum : Όρος Πεντελικόν Χρήστης : Ntavelis666

Παράξενο συμβάν

A/A: 223
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 04/12/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Πεντέλη του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 582

Στο μεταλλείο που αναφέρει (αν εννοούμε το ίδιο) είχα μια δυσάρεστη εμπειρία και εγώ, μετά από κάποια ώρα που ήμασταν μέσα εκτός του ότι οι φακοί μας δεν φώτιζαν όσο θα έπρεπε(σαν κάτι να απορροφούσε το φως) στο τέλος ο ένας άρχιζε να βγάζει καπνούς και στο τέλος βραχυκύκλωσε και κάηκε. Αυτό έχει συμβεί μόνο στο μέρος αυτό. Το μέρος αυτό είναι πολύ αρνητικό και με βαριά ατμόσφαιρα που σε προτρέπει να φύγεις.

Πηγή: www.esoterica.gr forum : Όρος Πεντελικόν Χρήστης : Ntavelis666

Αγ. Ασώματοι

A/A: 224
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 04/12/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Πεντέλη του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 583

ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓ. ΑΣΩΜΑΤΟΥΣ.....ΜΕΓΑΛΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟ ΜΕΡΟΣ. ΕΚΕΙ ΕΧΟΥΝ ΔΙΑΠΙΣΤΩΘΕΙ ΣΟΒΑΡΕΣ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ. ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΠΙΣΗΣ ΤΥΧΑΙΝΕΙ ΝΑ ΠΑΣ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΝΙΩΘΕΙΣ ΠΑΝΤΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΕΣ, ΤΟΣΟ ΕΝΤΟΝΕΣ ΠΟΥ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΦΕΥΓΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΝΙΩΘΕΙΣ ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΝΕΤΑ. ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΤΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΟΝΑ ΟΤΑΝ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ ΟΙ ΑΓ. ΑΣΩΜΑΤΟΙ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΩ ΜΕ ΣΙΓΟΥΡΙΑ ΑΝ ΙΣΧΥΕΙ ΑΥΤΟ. ΑΥΤΑ ΑΠΟ ΑΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΜΟΥ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΕΧΩ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙ, ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΕΡΓΟΙ ΘΟΡΥΒΟΙ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟΥ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΚΟΛΛΗΤΑ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥ.

Πηγή: www.esoterica.gr forum : Όρος Πεντελικόν Χρήστης : Ntavelis666

Παράξενη φωνή

A/A: 225
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 04/12/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Πεντέλη του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 584

ΕΧΘΕΣ ΗΜΟΥΝ ΟΛΗ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΣΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ. ΕΚΕΙ ΕΙΧΑ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΩ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΝ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟ ΚΥΡΙΟ ΤΟΝ κ. ΓΙΩΡΓΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΔΑΜΕΣ ΚΗΦΙΣΙΑΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΑΝΕΒΑΙΝΕ ΠΟΛΥ ΣΥΧΝΑ ΠΑΝΩ, ΓΙΑΤΙ Ο ΤΟΠΟΣ ΟΠΩΣ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΤΟΥ ΕΔΙΝΕ ΤΡΟΜΕΡΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ. ΜΟΥ ΜΙΛΟΥΣΕ ΜΕ ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΝΤΕΛΗ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΝΔΟΞΟΥΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ ΜΑΣ. ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΜΑΛΙΣΤΑ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΓΝΩΣΤΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΓΚΙΟΛΒΑ. ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΛΟΙΠΟΝ, ΚΑΙ ΕΝΩ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΑΝ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΣΠΗΛΑΙΟΥ, ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΞΑΝΑΚΟΥΣΕΙ ΠΑΛΙΟΤΕΡΑ. ΕΡΧΟΤΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΒΑΘΟΣ, ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΒΡΑΧΟΥΣ ΚΑΙ ΗΤΑΝ.. ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΦΩΝΗ. ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΝΤΙΛΑΛΟΣ ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΨΥΧΗ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΩΡΑ. ΚΟΝΤΕΥΕ ΝΑ ΝΥΧΤΩΣΕΙ. ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΟΥΤΕ Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΜΟΥ ΔΙΟΤΙ ΤΗ ΦΩΝΗ ΑΚΟΥΣΕ ΚΑΙ Ο ΣΥΜΠΑΘΕΣΤΑΤΟΣ ΚΥΡΙΟΣ. Η ΦΩΝΗ ΗΤΑΝ ΜΙΣΗ ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ, ΜΙΣΗ ΘΛΙΜΜΕΝΗ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΜΕΤΑ ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑΣ ΝΑ ΠΩ ΑΝ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΣΕ Η ΑΝ ΜΙΛΟΥΣΕ. ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΕΓΙΝΕ ΠΟΛΥ ΔΥΝΑΤΗ ΚΑΙ ΑΝΤΗΧΗΣΕ ΣΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ. ΠΑΓΩΣΑΜΕ! ΥΣΤΕΡΑ ΕΓΙΝΕ ΠΙΟ ΣΙΓΑΝΗ ΚΑΙ ΑΚΟΥΓΟΤΑΝ ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΑΠΑΓΓΕΛΙΑ. ΒΓΑΖΩ ΑΜΕΣΩΣ ΤΗΝ ΚΑΜΕΡΑ ΚΑΙ ΠΑΤΑΩ ΤΟ REC ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΓΡΑΨΩ ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΙ ΗΧΟ. Ο ΗΛΙΘΙΟΣ, ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΜΟΥ ΝΑ ΠΡΟΛΑΒΩ, ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΒΓΑΛΕΙ ΤΟ ΚΑΠΑΚΙ ΤΟΥ ΦΑΚΟΥ ΑΛΛΑ Ο ΦΩΝΗ...ΚΑΤΑΓΡΑΦΗΚΕ! ΚΑΤΟΠΙΝ ΕΒΓΑΛΑ ΤΟ ΚΑΠΑΚΙ ΑΛΛΑ Η ΦΩΝΗ ΕΙΧΕ ΠΛΕΟΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ. ΔΕΝ ΤΡΟΜΑΞΑΜΕ, ΗΤΑΝ ΤΟΣΟ ΟΜΟΡΦΑ, ΝΙΩΣΑΜΕ ΤΟΣΟ ΠΕΡΙΕΡΓΑ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ. ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟ. Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΑΛΙΣΤΑ ΨΙΘΥΡΙΣΕ ΜΙΑ ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΣΤΙΣ ΝΥΜΦΕΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΝΑ. ΕΝΙΩΣΑ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΠΕΡΙΓΡΑΨΩ ΜΕ ΛΟΓΙΑ. ΑΡΓΟΤΕΡΑ, Ο ΚΥΡΙΟΣ ΕΦΥΓΕ ΚΑΙ ΔΩΣΑΜΕ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΗ ΣΠΗΛΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΚΥΡΙΑΚΗ. ΥΣΤΕΡΑ ΗΡΘΑΝ ΔΥΟ ΑΝΤΡΕΣ ΜΕ ΕΝΑ ΑΓΟΡΑΚΙ. ΜΠΑΙΝΟΝΤΑΣ Ο ΕΝΑΣ ΜΕΣΑ, ΒΓΗΚΕ ΦΑΝΕΡΑ ΑΝΗΣΥΧΟΣ ΚΑΙ ΕΙΠΕ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΔΙΟΤΙ ΑΚΟΥΣΕ ΛΕΕΙ ΑΠΟ ΜΕΣΑ...ΦΩΝΕΣ. ΕΓΩ ΚΑΘΟΜΟΥΝ ΑΠ' ΕΞΩ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΣΑ. ΥΣΤΕΡΑ ΕΦΥΓΑΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΚΑΙ ΕΜΕΙΝΑ ΟΛΟΜΟΝΑΧΟΣ ΕΚΕΙ ΜΕΧΡΙ ΑΡΓΑ ΝΑ ΚΟΙΤΑΩ ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΣΠΗΛΙΑ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ, ΒΟΥΤΗΓΜΕΝΟΣ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΟΥΣ ΜΟΥ. ΤΗΝ ΦΩΝΗ ΑΥΤΗ ΕΙΧΑ ΞΑΝΑΚΟΥΣΕΙ ΜΕΡΙΚΟΥΣ ΜΗΝΕΣ ΠΡΙΝ ΑΛΛΑ ΑΚΟΥΓΟΤΑΝ ΣΑΝ ΘΛΙΜΜΕΝΟ ΜΟΥΡΜΟΥΡΗΤΟ, ΣΑΝ ΜΟΙΡΟΛΟΙ. ΚΑΠΟΙΑ ΝΥΜΦΗ ΤΟΥ ΠΑΝΟΣ ΙΣΩΣ ΠΟΥ ΚΛΑΙΕΙ ΚΑΙ ΛΥΠΑΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΙΣΧΡΗ ΒΕΒΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ; ΔΕΝ ΞΕΡΩ.

Πηγή: www.esoterica.gr forum : Όρος Πεντελικόν Χρήστης : Ntavelis666

Γερμανικό νεκροταφείο στη Πεντέλη;

A/A: 226
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 04/12/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Πεντέλη του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 585

ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΗΠΩΣ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟΥ ΣΤΗΝ ΠΕΝΤΕΛΗ; ΣΙΓΟΥΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΟ ΠΟΥ ΩΣ ΤΟΠΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΤΕΤΟΙΟΥ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟΥ ΕΠΙΛΕΧΘΗΚΕ ΤΟ ΙΕΡΟ ΒΟΥΝΟ ΜΑΣ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΛΜΩ ΝΑ ΣΥΖΗΤΗΣΩ ΕΔΩ. Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΕΚΕΙ, ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΟΣ : 9973 ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Η ΠΕΡΙΟΧΗ ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΩΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΒΟΥΝΟ ΑΛΛΩΣΤΕ. ΕΧΕΙ ΠΑΡΑΤΗΡΗΘΕΙ Η ΟΠΤΑΣΙΑ ΓΙΓΑΝΤΙΟΥ ΟΝΤΟΣ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΜΕ ΔΥΟ ΜΟΝΟ ΒΗΜΑΤΑ, ΚΑΛΥΠΤΕΙ ΜΙΑ ΑΠΟΣΤΑΣΗ 100 ΜΕΤΡΩΝ. ΕΧΩ ΚΑΤΣΕΙ ΜΕ ΤΙΣ ΩΡΕΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΝΑ ΤΟ ΔΩ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΣΩ, ΟΜΩΣ ΤΖΙΦΟΣ. ΕΠΙΣΗΣ, ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΠΕΡΙΟΧΗ, ΤΗΝ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 50 'ΕΓΙΝΕ ΚΑΠΟΙΑ...ΕΛΕΥΣΗ ΥΠΟΧΘΟΝΙΩΝ ΟΝΤΩΝ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΠΗΓΑΔΙΑ, ΠΟΥ ΕΜΟΙΑΖΑΝ ΠΟΛΥ ΜΕ ΚΑΚΑΣΧΗΜΟΥΣ ΝΑΝΟΥΣ. ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΗΓΑΔΙΑ ΜΠΑΖΩΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΤΑ ΒΡΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ. ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΙΡΟ "ΟΡΓΩΝΩ" ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΕΝΤΟΠΙΣΩ. ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΩ.

Πηγή: www.esoterica.gr forum : Όρος Πεντελικόν Χρήστης : Ntavelis666

Αγνωστο γιγαντιαίο ον

A/A: 227
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 04/12/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Πεντέλη του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 586

ΤΟ ΓΙΓΑΝΤΙΟ ΑΥΤΟ ΠΛΑΣΜΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΥΠΑΡΚΤΟ. ΕΠΕΙΔΗ ΟΥΤΕ ΕΜΕΝΑ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΣΤΗΡΙΖΟΜΑΙ ΣΕ ΦΗΜΕΣ ΚΑΙ ΕΙΚΑΣΙΕΣ ΣΟΥ ΛΕΩ ΟΤΙ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥ ΜΟΥ ΓΝΩΣΤΟΠΟΙΗΣΕ ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΙΝΟ ΜΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟ, ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΙΣΤΟ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΜΟΥ. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΥΤΟΣ, ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΕΙΧΕ ΠΑΕΙ ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΕΙΔΑΝ ΑΠΟ ΜΑΚΡΙΑ. ΜΟΙΑΖΕΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΑΡΑ ΜΕ ΤΕΡΑΣ. ΦΟΡΑΕΙ ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΠΡΟΒΕΙΑ. ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΒΟΣΚΟ. (ΣΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ ΜΗΠΩΣ Η ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΟΝ ΕΧΕΤΛΑΙΟ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΤΟΥ ΜΑΡΑΘΩΝΑ;) ΤΟΥΣ ΕΙΔΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΞΕ. ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ, ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΧΑΡΑΔΡΑ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΜΟΝΟ ΔΥΟ ΒΗΜΑΤΑ ΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΣ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΑΠΟΣΤΑΣΗ !!. ΟΠΟΤΕ ΜΑΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΑΚΙΝΔΥΝΟ. ΑΝ ΚΑΤΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΥΜΒΑΝ ΜΕ ΤΙΣ ΓΙΓΑΝΤΙΕΣ ΠΑΤΗΜΑΣΙΕΣ ΣΤΟ ΧΙΟΝΙ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΤΗΝ ΠΕΝΤΕΛΗ, ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΠΑΛΛΗΝΗΣ, ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΓΙΓΑΝΤΩΝ, ΤΟΤΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΕΡΙΠΛΟΚΑ. ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΕΙ, ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΘΑ ΤΟ ΕΝΤΟΠΙΣΩ. Ο ΕΠΙΜΕΝΩΝ ΝΙΚΑ. ΙΣΩΣ ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝ ΜΙΑ ΔΙΑΝΥΚΤΕΡΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΕΝ ΛΟΓΩ ΠΕΡΙΟΧΗ ΓΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ. ΘΑ ΤΟ ΔΟΚΙΜΑΣΩ ΚΑΙ ΑΥΤΟ.

Πηγή: www.esoterica.gr forum : Όρος Πεντελικόν Χρήστης : Ntavelis666

Παράξενη γυναικεία φωνή

A/A: 228
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 04/12/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Πεντέλη του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 587

ΚΟΝΤΕΥΩ ΝΑ ΤΡΕΛΑΘΩ. ΣΗΜΕΡΑ ΕΓΙΝΑΝ ΠΟΛΛΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗ ΣΠΗΛΙΑ. ΚΑΤΑΡΧΑΣ ΕΙΧΑ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΤΥΧΗ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΩ ΤΟΝ ΠΑΣΙΓΝΩΣΤΟ κ. ΣΑΡΑΓΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΗΜΟΚΡΙΤΟ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΚΑΝΕ ΤΗ ΒΟΛΤΑ ΤΟΥ ΕΚΕΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΓΙΟ ΤΟΥ. ΕΧΕΙ ΔΩΣΕΙ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΣΤΟ STRANGE ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ. ΕΙΠΑΜΕ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΘΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΑ ΕΠΑΦΗ. ΟΤΑΝ ΕΦΥΓΕ, ΚΑΤΕΥΘΥΝΘΗΚΑ ΠΡΟΣ ΤΗ ΣΠΗΛΙΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΚΑΝΕ ΑΡΧΙΚΑ ΕΝΤΥΠΩΣΗ, ΗΤΑΝ ΟΤΙ ΟΣΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ ΕΙΔΑ, ΕΡΧΟΝΤΟΥΣΑΝ ΚΑΙ ΕΦΕΥΓΑΝ ΚΑΤΕΥΘΕΙΑΝ ΧΩΡΙΣ ΟΙ ΕΠΙΒΑΤΕΣ ΤΟΥΣ ΝΑ ΠΑΤΗΣΟΥΝ ΚΑΝ ΤΟ ΠΟΔΙ ΤΟΥΣ ΚΑΤΩ. ΥΣΤΕΡΑ ΟΜΩΣ....ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ ΠΑΛΙ ΕΚΕΙΝΗ Η ..."ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΦΩΝΗ". ΠΑΛΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΒΡΑΧΟΥΣ. ΔΙΕΚΡΙΝΑ ΚΑΤΙ "ΜΕΤΑΛΛΙΚΟ" ΣΤΗ ΦΩΝΗ. ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ, ΤΗ ΦΩΝΗ ΑΥΤΗ ΣΥΝΟΔΕΥΕ ΚΑΙ Ο ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ ΗΧΟΣ ΕΝΟΣ ΠΟΥΛΙΟΥ. ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΑΚΟΥΓΟΤΑΝ Η ΦΩΝΗ, ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΕ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΥΛΙ. ΟΤΑΝ ΣΤΑΜΑΤΑΓΕ, ΣΤΑΜΑΤΑΓΕ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΥΛΙ. ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΚΡΑΤΗΣΕ ΠΟΛΥ ΩΡΑ. ΔΟΞΑ ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ, ΠΡΟΛΑΒΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤΕΓΡΑΨΑ. ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ, Η ΕΝΤΑΣΗ ΗΤΑΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ. ΚΟΝΤΕΥΩ ΝΑ ΤΡΕΛΑΘΩ. ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Πηγή: www.esoterica.gr forum : Όρος Πεντελικόν Χρήστης : Ntavelis666

Η σκαλιστή παλάμη που μετακινείται

A/A: 229
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 04/12/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Πεντέλη του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 588

Δεν έχω πάει ποτέ στην σπηλιά για διάφορους λόγους, έχω ακούσει όμως πολλές ιστορίες. Μία από αυτές λέει ότι πολλoί άνθρωποι έχουν παρατηρήσει τη μετακίνηση της σκαλιστής στο βράχο παλάμης, η οποία βρίσκεται στον αριστερό τοίχο, μπαίνοντας στη Σπηλιά, περίπου 80 cm με 1 m από το έδαφος. Τα τελευταία 15 χρόνια έχει μετακινηθεί τουλάχιστον τρεις φορές, και σε μία απ' αυτές είχε μετακινηθεί τουλάχιστον πέντε μέτρα οριζοντίως!

Πηγή: www.esoterica.gr forum : Όρος Πεντελικόν Χρήστης : Old_tiger

Η παλάμη στη σπηλιά του Νταβέλη

A/A: 230
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 04/12/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Πεντέλη του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 589

Βρίσκεται στο αριστερό μέρος της σπηλιάς, μισό μέτρο ψηλά από το έδαφος (όπως αναφέρει και ο φίλος μας Νταβέλης666), και περίπου στα 10 με 12 μέτρα μέσα. Κάποιος φίλος που είχε μετρήσει την απόσταση από την είσοδο παλιότερα ανέφερε ότι ήταν 3 μέτρα (ενώ τώρα 12), αλλά δεν θα σταθώ σε αυτό. Αυτό το οποίο ήταν αξιοπερίεργο με την παλάμη, ήταν το "σκάλισμα" της παλάμης. Που δεν έμοιαζε σαν κάποιος να την έχει σκαλίσει στο βράχο, αλλά σαν ο βράχος να είχε λιώσει σε εκείνο το σημείο από μία παλάμη. Μεγέθους γυναικείου χεριού, με μέτρια σε πάχος δάκτυλα. Περίπου 1 με 2 χιλιοστά σε βάθος. Όλο το σχήμα της παλάμης βαθουλωμένο, κι όχι μόνο το περίγραμμα. Ο καθένας ας φανταστεί λόγους για τους οποίους κάποιος θα σκάλιζε εκεί μια παλάμη, με τρόπο που να μη μοιάζει με σκάλισμα αλλά με βαθούλωμα - αποτύπωμα...

Πηγή: www.esoterica.gr forum : Όρος Πεντελικόν Χρήστης : Amalia

Γυναικεία φωνή

A/A: 231
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 04/12/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Πεντέλη του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 590

Κάποια στιγμή που στεκόμασταν 7-8 άτομα στην είσοδο της σπηλιάς, και κανένας δεν βρισκόταν μέσα, ακούσαμε όλοι μας για 5-6 δευτερόλεπτα τον απόηχο γυναικείας φωνής μέσα από τους βράχους. Αυτό συνέβη δύο φορές με γυναικεία φωνή, και μια φορά με πιο υπόκωφη (την άκουσε η Λίλιθ που ήταν πιο μέσα την τρίτη φορά). Δεν θα έλεγα ότι έμοιαζε με το θόρυβο που κάνει ο αέρας όταν περνά από σπηλαιώματα, αλλά δεν το σχολιάζω, απλά το αναφέρω. Έγινε ακριβώς όπως το περιέγραψε ο Νταβέλης666.

Πηγή: www.esoterica.gr forum : Όρος Πεντελικόν

Ίχνη στο χιόνι

A/A: 232
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 05/12/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Πεντέλη του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 591

ΜΟΛΙΣ ΓΥΡΙΣΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΤΙΤΑΝΙΑ ΠΕΖΟΠΟΡΙΑ. ΣΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΞΟΡΜΗΣΗ ΥΠΗΡΧΑΝ ΑΡΚΕΤΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ, ΕΠΕΙΔΗ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΑΝΥΠΟΦΟΡΟΣ ΘΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΩ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΤΟ ΠΙΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ. ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΤΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΗΤΑΝ ΤΟ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟ ΕΡΗΜΟΚΚΛΗΣΙ ΤΩΝ ΑΓ. ΑΣΩΜΑΤΩΝ. ΣΕ ΜΙΑ ΡΕΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΕΙΧΕ ΜΕΙΝΕΙ ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΚΤΑΣΗ ΑΠΟ ΧΙΟΝΙ ΟΠΟΥ ΠΑΝΩ ΥΠΗΡΧΑΝ ΙΧΝΗ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΔΙΕΦΕΡΑΝ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ. ΤΟ ΕΝΑ ΕΙΧΕ ΤΕΣΣΕΡΑ ΔΑΚΤΥΛΑ, ΤΟ ΑΛΛΟ ΤΡΙΑ, ΤΟ ΑΛΛΟ ΗΤΑΝ ΜΑΚΡΟΣΤΕΝΟ, ΤΟ ΑΛΛΟ ΣΤΡΟΓΓΥΛΟ........ΤΟ ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΣΤΗΝ ΟΛΗ ΥΠΟΘΕΣΗ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΟΛΑ ΣΧΗΜΑΤΙΖΑΝ ΕΝΑ ΤΕΛΕΙΟ ΚΥΚΛΟ !!!!!! ΣΑΝ ΚΑΤΙ ΝΑ "ΧΟΡΕΨΕ" ΣΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΣΗΜΕΙΟ. ΤΟ ΑΞΙΟΠΡΟΣΕΧΤΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΠΟΥΘΕΝΑ ΔΕΝ ΦΑΙΝΟΝΤΟΥΣΑΝ ΙΧΝΗ ΠΟΥ ΞΕΦΕΥΓΑΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΥΚΛΟ, ΔΙΟΤΙ ΑΝ ΥΠΟΘΕΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΣΚΥΛΙΑ Η ΑΛΛΑ ΖΩΑ, ΔΕΝ ΘΑ ΕΚΟΒΑΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΒΟΛΤΕΣ ΚΥΚΛΙΚΑ, ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΘΑ ΕΦΕΥΓΑΝ ΕΤΣΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ; ΚΙ ΌΜΩΣ, ΥΠΗΡΧΕ ΜΟΝΟ Ο ΚΥΚΛΟΣ. ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ. ΤΟ ΣΙΓΟΥΡΟ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ "ΧΟΡΕΨΑΝ" "ΠΟΛΛΑ" (ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΝΑ ΤΑ ΟΝΟΜΑΣΩ) ΑΝ ΚΡΙΝΩ ΑΠΟ ΤΑ 4-5 ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΙΧΝΗ ΠΑΤΗΜΑΣΙΩΝ. ΚΑΙ ΠΟΥ; ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓ. ΑΣΩΜΑΤΟΥΣ, ΕΝΑΣ ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΟΣ ΤΟΠΟΣ.

Πηγή: www.esoterica.gr forum : Όρος Πεντελικόν Χρήστης Ntavelis666

Η στοιχειωμένη Πεντέλη

A/A: 233
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 06/12/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Πεντέλη του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 596

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΟΥ ΕΜΠΕΙΡΙΑ, ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΟΤΙ ΜΕ ΟΣΟΥΣ ΠΑΛΑΙΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ ΕΤΥΧΕ ΝΑ ΜΙΛΗΣΩ, ΜΟΥ ΕΙΠΑΝ (ΟΧΙ ΟΛΟΙ ΒΕΒΑΙΑ) ΟΤΙ ΣΤΗΝ ΠΕΝΤΕΛΗ ΓΙΝΟΤΑΝ ΟΡΓΙΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΩΝ, ΣΤΗ ΣΠΗΛΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ. ΕΧΩ ΚΑΤΑΓΡΑΨΕΙ ΑΜΕΤΡΗΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ. ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΕ ΒΟΣΚΟΥΣ ΠΟΥ ΚΑΤΕΒΑΙΝΑΝ ΕΝΤΡΟΜΟΙ ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΒΟΥΝΟ ΓΙΑΤΙ ΕΒΛΕΠΑΝ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΚΑΙ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ. ΚΟΥΒΑΛΟΥΣΑΝ ΠΑΝΤΟΤΕ ΣΤΑΥΡΟΥΣ ΚΑΙ ΦΩΝΑΖΑΝ ΠΑΝΤΑ ΜΟΝΑΧΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΗΣ ΠΕΝΤΕΛΗΣ ΓΙΑ ΝΑ...ΞΟΡΚΙΣΟΥΝ ΤΑ ΔΑΣΗ ! ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΑ ΛΑΤΟΜΕΙΑ ΟΠΟΥ ΒΟΓΚΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΟΙ ΨΥΧΕΣ ΑΡΧΑΙΩΝ ΛΑΤΟΜΩΝ ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΑΝ ΕΚΕΙ. ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΝΥΜΦΕΣ, ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΟΝΤΑ, ΛΑΜΨΕΙΣ, ΜΟΥΣΙΚΕΣ, ΟΥΡΛΙΑΧΤΑ, ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΑ ΣΠΙΤΙΑ (ΑΝΑΚΤΟΡΟ ΔΟΥΚΙΣΣΗΣ ΠΛΑΚΕΝΤΙΑΣ)ΓΙΑ "ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΚΟΥΣ" ΠΟΥ ΕΜΠΑΙΝΑΝ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΣΠΗΛΙΑ ΚΑΙ ΕΒΓΑΙΝΑΝ ΑΠΟ ΄ΚΕΙ "ΜΕΤΑΜΦΙΕΣΜΕΝΟΙ" ΟΤΙ ΚΙ' ΑΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΑΛΛΑ, ΤΟΣΑ ΠΟΛΛΑ ΠΟΥ ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΑΠΟΚΥΗΜΑΤΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ.

Πηγή: www.esoterica.gr forum : Όρος Πεντελικόν Χρήστης Ntavelis666

Παράξενα γεγονότα στη σπηλιά

A/A: 234
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 06/12/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Πεντέλη του νομού ΑΘΗΝΩΝ.
Κωδικός αναφοράς: 597

Το παρακάτω περιστατικό μου το διηγήθηκε ένα κοντινό μου πρόσωπο που έζησε το μυστήριο της σπηλιάς αμέσως μετά την λήξη των έργων του 81(είναι αρκετά μεγάλος αφού έχει περάσει την κρίσιμη ηλικία των σαράντα εδώ και δύο χρόνια). Το 81,όταν σταμάτησαν τα έργα και ο χώρος της σπηλιάς άνοιξε για τους πολίτες, πλήθος ερευνητών άρχισαν να επισκέπτονται την σπηλιά .Έτσι και ο φίλος μου με την παρέα του(άλλα τρία άτομα) πολλές φορές επισκέφθηκαν τη σπηλιά και μάλιστα αρκετές φορές πέρασαν την νύχτα τους εκεί(άλλες εποχές τότε).Το περιστατικό που μου διηγήθηκε είναι το εξής Κάποια φορά μετά από επίσκεψη στην σπηλιά η τετραμελής παρέα αποφάσισε να διανυκτερεύσει εκεί-για την ακρίβεια σε μία καλύβα λίγο πιο πάνω από την σπηλιά που είχε κατασκευαστεί κατά την διάρκεια των έργων. Είχαν περάσει κι άλλες φορές την νύχτα τους εκεί και όλα έδειχναν φυσιολογικά. Ξαφνικά, όταν περίπου η ώρα είχε πάει 01.00 ακούνε γυναικεία ουρλιαχτά. Τα σπαραχτικά ουρλιαχτά διάρκεσαν για 5 περίπου λεπτά και όταν επιτέλους σταμάτησαν αποφασίζουν να βγουν και να δουν τι συμβαίνει. Έψαξαν όλη την γύρω περιοχή με φακούς για μία ώρα αλλά μάταια. Το πραγματικό μυστήριο ξεκινά το επόμενο πρωί. Οι τέσσερις φίλοι αποφασίζουν να επισκεφθούν την σπηλιά για μία τελευταία φορά πριν φύγουν. Οι δύο περιμένουν έξω και ο φίλος μου με άλλον έναν μπαίνουν μέσα. Εκείνη την περίοδο η σπηλιά είχε διάφορες μικρές τρύπες στα τοιχώματά της αλλά ήταν τόσο μικρές που μετά βίας χώραγε ανθρώπινο χέρι. Από μία τέτοια τρύπα έβγαινε λίγο νερό που κατέληγε σε ένα σκουριασμένο τενεκεδάκι. Αυτό το πρόσεξε ο φίλος μου και ο άλλος που ήταν μαζί του και τους έκανε εντύπωση. Ποιος να το είχε βάλει εκεί και γιατί? Αφού πέρασε λίγη ώρα αποφασίζουν να βγουν. Όταν βγήκαν, βρήκαν μπροστά από την είσοδο της σπηλιάς τους άλλους δύο που τους περίμεναν. Οι άλλοι δύο με το που τους βλέπουν τους ρωτάνε "Τί κάνατε τόση ώρα μέσα. Σας είπε τίποτα ο τύπος?" Οι άλλοι δύο μένουν έκπληκτοι. Τόση ώρα? Μα μόνο λίγα λεπτά ήταν μέσα. Και ποιος τύπος? Αυτοί δεν είδαν κανέναν να μπαίνει μέσα. Υποψιασμένοι ότι οι άλλοι δύο τους παίζουν ένα άσχημο παιχνίδι αρχίζουν τις ερωτήσεις. Οι άλλοι δύο τους εξηγούν ότι όσο αυτοί ήταν μέσα είχε έρθει ένας παράξενος γέροντας ντυμένος με κουρέλια και τους είπε ότι θα έμπαινε μέσα στην σπηλιά για να μαζέψει νερό! Αυτοί δεν ήξεραν γιατί ήθελε να κάνει κάτι τόσο παράλογο αλλά τον είδαν να μπαίνει στην σπηλιά και μετά από λίγο να βγαίνει κρατώντας ένα τενεκεδάκι γεμάτο νερό στα χέρια του. Οι άλλοι δύο βέβαιοι πως τους δουλεύουν, τους προκαλούν να ψάξουν εκεί κοντά για να τον βρ